Shloka 4
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
तत्र देवो मुदा युक्तो भूतसंघशतैर्व॑त: । नानारूपैर्विख्पैश्व दिव्यैरद्भुतदर्शनै:
tatra devo mudā yukto bhūtasaṅghaśatair vṛtaḥ | nānārūpair vikṛtaiś ca divyair adbhutadārśanaiḥ ||
அங்கே மகாதேவன் நூற்றுக்கணக்கான பூதக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்தான். அந்தப் பூதங்களின் வடிவங்கள் பலவகையாகவும் விகாரமாகவும் இருந்தன; ஆயினும் சிலர் தெய்வீக ஒளியுடன், அதிசயமாகக் காணத்தக்கவர்களாகத் தோன்றினர்।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the awe-inspiring, paradoxical nature of the divine: Śiva’s presence harmonizes what appears fearsome or distorted with what is radiant and wondrous, suggesting that the sacred can encompass and transform all forms beyond ordinary aesthetic judgment.
Nārada describes a scene where Mahādeva dwells joyfully, encircled by numerous bhūta-companies whose appearances range from grotesque to divinely marvelous, emphasizing the extraordinary character of Śiva’s retinue and abode.