Shloka 21
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
(गीर्भि: परमशुद्धाभिस्तुष्टवुश्च मनोहरम् ।।
gīrbhiḥ paramaśuddhābhis tuṣṭuvuś ca manoharam | vimuktāḥ sarvapāpebhyaḥ kṣāntā vigatakalmaṣāḥ || tasya bhūtapateḥ sthānaṃ bhīmarūpadharaṃ babhau ||
நாரதர் கூறினார்—மிகவும் தூய சொற்களால் அந்த ரிஷிகள் மனம்கவரும் ஸ்தோத்திரம் பாடினர். அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர்கள்; பொறுமையுடையவர்கள்; மாசற்றவர்கள். சங்கரனைத் தரிசித்து நிலத்தில் தலை வைத்து வணங்கினர். அப்போது பூதபதியின் அந்தத் தலம் பயங்கர ரூபம் கொண்டு வெளிப்பட்டது.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual power of inner purity (vigatakalmaṣa), freedom from wrongdoing (vimukta from pāpa), and forbearance (kṣānti). Such qualities make devotion truthful and effective, culminating in a direct manifestation of the divine presence.
A group of great sages, described as purified and sinless, bow down to Śaṅkara and praise him with pure speech. In response or as a consequence of this sacred encounter, the abode or station of Bhūtapati (Śiva) becomes manifest in a formidable, awe-inspiring form.