Shloka 2
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
नारद उवाच तपश्चचार धर्मात्मा वृषभाड्क: सुरेश्वर: । पुण्ये गिरो हिमवति सिद्धचारणसेविते
nārada uvāca | tapaś cacāra dharmātmā vṛṣabhāṅkaḥ sureśvaraḥ | puṇye girau himavati siddhacāraṇasevite ||
நாரதர் கூறினார்—பகவனே! சித்தரும் சாரணரும் உலாவும் அந்தப் பரம புனிதமான இமயமலையில், தர்மாத்மா, வृषபத்வஜன், தேவர்களின் அதிபதி பகவான் சிவன் தவம் புரிந்துகொண்டிருந்தார்।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents tapas as a central expression of dharma: even the supreme deity models disciplined restraint and spiritual practice, implying that ethical authority is grounded in self-mastery and purity.
Narada describes Śiva performing austerities on the sacred Himalaya, a mountain-region associated with perfected beings (Siddhas) and celestial singers (Cāraṇas), setting a sanctified backdrop for the ensuing account.