Shloka 12
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
षट्पदैरुपगीतैश्व माधवाप्रतिमो गिरि: । तन्महोत्सवसंकाशं भीमरूपधरं तत:
ṣaṭpadair upagītaiś ca mādhavāpratimo giriḥ | tan-mahotsava-saṅkāśaṃ bhīma-rūpa-dharaṃ tataḥ ||
நாரதர் கூறினார்—அப்போது அந்த மலை மாதவனை (விஷ்ணுவை) ஒத்த ஒளியுடன் விளங்கியது; தேனீக்களின் முருமுறுப்பாடல்களால் அது போற்றப்பட்டது. அதன் பின் அச்சமூட்டும் வடிவம் கொண்ட ஒரு பயங்கர உயிர் தோன்றியது; அது பெருவிழாவைப் போல ஒளிவீசியது.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse uses auspicious natural imagery (bees’ humming, festival-like radiance) alongside a sudden fearful manifestation to suggest that dharmic narratives often juxtapose beauty and terror, reminding the listener to maintain steadiness and discernment amid changing appearances.
Nārada describes a mountain scene filled with the humming ‘songs’ of bees, portraying the mountain as splendid like Mādhava; then he notes the subsequent appearance of a terrifying, formidable form, shining with a brilliance likened to a grand festival.