Shloka 49
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
नानाशकुनिसम्भोज्यै: फलैरव॑क्षेरलंकृतम् । यथास्थानविनिक्षिप्तैर्भूषितं भस्मराशिभि:
nānā-śakuni-sambhojyaiḥ phalair avakṣer alaṅkṛtam | yathā-sthāna-vinikṣiptair bhūṣitaṃ bhasma-rāśibhiḥ ||
வாசுதேவர் கூறினார்—பலவகைப் பறவைகள் உண்ணத் தகுந்த கனிகளால் நிறைந்த மரங்களே அந்த ஆசிரமத்தின் அலங்காரமாக இருந்தன. தத்தம் இடங்களில் வைக்கப்பட்ட சாம்பல் மேடுகளும் அதன் தவச்சிறப்பை மேலும் உயர்த்தின.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
True beauty in a dharmic life is not luxury but disciplined simplicity: natural abundance (fruits for creatures) and ritual austerity (ash from sacred fires) become the ‘ornaments’ of an āśrama, pointing to restraint, purity, and ordered conduct.
Vāsudeva is describing the appearance of a hermitage: it is decorated by fruit-bearing trees and fruits suitable for birds, and by ash-heaps placed neatly in their proper locations—suggesting ongoing sacred fires, rites, and an ascetic, well-ordered environment.