Shloka 47
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
बदरीकुन्दपुन्नागैरशोकाम्रातिमुक्तकै: । मधूकै: कोविदारैश्न चम्पकैः पनसैस्तथा
badarīkunda-punnāgair aśokāmrātimuktakaiḥ | madhūkaiḥ kovidāraiś ca campakaiḥ panasaistathā ||
வாசுதேவர் கூறினார்—இலந்தை, குந்தம், புன்னாகம், அசோகம், மாமரம், அதிமுக்தக் கொடிகள், மதூக, கோவிதார, சம்பகம், பலா—இவ்வாறான பல காட்டு மரங்கள் அந்த ஆசிரமத்தை அலங்கரித்தன. அது மலர்கள், புதர்கள், கொடிகள் ஆகியவற்றால் நிறைந்திருந்தது; வாழைத் தோப்புகள் அதன் அழகை மேலும் உயர்த்தின.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse uses the abundance and harmony of an āśrama’s natural setting to evoke dharma: a life ordered by restraint, purity, and spiritual practice. The flourishing trees and creepers function as ethical-symbolic scenery—peaceful surroundings that support right conduct and inner discipline.
Vāsudeva is describing the beauty of a hermitage, listing many flowering and fruit-bearing trees and noting that the area is filled with blossoms, shrubs, and vines, with banana groves enhancing its splendor. It is a descriptive passage establishing a serene setting.