Shloka 162
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
गौर: श्यामस्तथा कृष्ण: पाण्डुरो धूमलोहित: । विकृताक्षो विशालाक्षो दिग्वासा: सर्ववासक:
gauraḥ śyāmas tathā kṛṣṇaḥ pāṇḍuro dhūmalohitaḥ | vikṛtākṣo viśālākṣo digvāsāḥ sarvavāsakaḥ ||
சில வேளைகளில் அவர் வெண்மையாகவும், சில வேளைகளில் மங்கல்நிறமாகவும், சில வேளைகளில் கருமையாகவும், சில வேளைகளில் பாண்டுரமாகவும்; மேலும் சில வேளைகளில் புகைநிறமாகவும் செம்பொன்னிறமாகவும் தோன்றுகிறார். சில வேளைகளில் அவரது கண்கள் விகாரமாகத் தோன்றும்; சில வேளைகளில் அழகிய அகன்ற கண்களால் ஒளிர்வார். சில வேளைகளில் திகம்பரனாகவும், சில வேளைகளில் எல்லாவகை ஆடைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாகவும் காணப்படுகிறார்.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the many-sidedness of a divine or exalted being: the same reality may be perceived in diverse, even contradictory, appearances (colors, eyes, clothing). Ethically, it cautions against judging spiritual truth by external form alone and points to a transcendent essence beyond changing attributes.
Vāsudeva (Kṛṣṇa) is describing how the subject under discussion is seen in varying manifestations—different complexions, eye-forms, and modes of dress (from naked to fully adorned). The description functions as a catalog of appearances to convey variability of manifestation rather than a single fixed form.