Shloka 57
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
स गत्वा स्त्रीशताकीर्णे रमते भरतर्षभ
sa gatvā strī-śatākīrṇe ramate bharatarṣabha | bharataśreṣṭha! sa svargaṁ gatvā śataśo ramaṇībhiḥ paripūrṇe prāsāde ramate | asmin loke durbalaṁ manuṣyaṁ hṛṣṭa-puṣṭaṁ bhūtaṁ dṛṣṭam | yasya vraṇo jātaḥ tasya vraṇo 'pi rūḍhaḥ bhavati | rogī roga-nivṛtty-arthaṁ auṣadha-samūhaṁ prāpnoti | krodha-pūrṇaṁ puruṣaṁ prasādayituṁ upāyo 'pi labhyate | artha-māna-kṛte duḥkhita-puruṣasya duḥkha-nivṛttiś ca dṛśyate | kintu svarga-kāṅkṣiṇaṁ divya-sukha-kāṅkṣiṇaṁ puruṣaṁ etāni iha-loka-sukhāni na rocante |
அங்கிரர் கூறினார்—ஓ பாரதகுலத்தின் வृषபமே, ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே! அவன் விண்ணுலகம் சென்று நூற்றுக்கணக்கான அழகிய பெண்கள் நிறைந்த மாளிகையில் இன்புறுகிறான். இவ்வுலகில் பலவீனனும் மகிழ்ந்து வலிமை பெறுவது காணப்படுகிறது; ஏற்பட்ட காயமும் ஆறிவிடுகிறது; நோயாளிக்கு நோய் நீங்க மருந்துகளின் தொகுதி கிடைக்கிறது; கோபத்தில் கொந்தளிக்கும் மனிதனை அமைதிப்படுத்தும் வழியும் உண்டு; செல்வமும் மரியாதையும் காரணமாக துயருற்றவனின் துயர் நீங்குவதும் காணப்படுகிறது. ஆனால் விண்ணுலகத்தை நாடி தெய்வீக இன்பத்தை விரும்புவனுக்கு, இவ்வுலக இன்பங்களின் பேச்சு இனிமையாகத் தோன்றாது.
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts ordinary worldly consolations (healing, medicine, appeasing anger, relief from distress over wealth and honor) with the mindset of one intent on heaven: for a person whose aim is divine happiness, merely worldly pleasures and remedies feel insufficient and unappealing.
Aṅgirā addresses a Bharata prince/king and describes the reward of reaching heaven—enjoyment in a palace filled with many women—then argues that although this world offers many forms of relief and pleasure, a person yearning for svarga and divine bliss does not value such worldly talk.