Shloka 6
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
दीक्षितश्न स राजापि क्षिप्रं नरकमाविशत् | सह तैर्याजकै: सर्वर्त्रद्यस्वमुपजीव्य तत्
dīkṣitaś ca sa rājāpi kṣipraṁ narakam āviśat | saha tair yājakaiḥ sarvair adyāsvam upajīvya tat ||
சாண்டாளன் கூறினான்—அரசே! யாகத்திற்குத் தீட்சை பெற்றிருந்தாலும் அந்த அரசனும் விரைவில் நரகத்தில் வீழ்ந்தான்—அந்த யாகத்தை நடத்தும் யாஜகர்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து—ஏனெனில் அவர்கள் அபகரிக்கப்பட்ட செல்வத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்ந்து, அதையே பயன்படுத்தினர். யாகத்தில் பங்கேற்பது திருடப்பட்ட செல்வத்தின் மாசை நீக்காது; அறிந்தே அதன் பயனை அனுபவிப்பவரும் அதே பாவவிளைவில் பங்காளி ஆவான்.
चाण्डाल उवाच
Educational Q&A
Ritual status (such as dīkṣā) does not override ethical wrongdoing: benefiting from stolen or unrighteously acquired wealth implicates both patron and priests, leading to karmic downfall.
The speaker states that an initiated king and the officiating priests quickly went to hell because they used/depended upon property that was not rightfully obtained, underscoring the danger of conducting or supporting sacrifice with tainted wealth.