Shloka 37
रुद्राक्ष वसवश्चैव मरुतशक्ष महाबला:
vaiśampāyana uvāca | rudrākṣa vasavaś caiva marutaś ca mahābalāḥ | kṛṣṇapārtho jighāṃsantaḥ pratīyur vividhāyudhāḥ ||
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ருத்ரர்கள், வசுக்கள், மகாபலமுடைய மருத்கணங்கள் பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, கிருஷ்ணன் மற்றும் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) ஆகிய இருவரையும் கொல்லும் நோக்குடன் அவர்களை நோக்கி முன்னேறினர்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that power—even divine power—can be directed by intention; when intention turns toward harm, conflict escalates regardless of status. Ethically, it foregrounds the primacy of right purpose (dharma-aligned intent) over mere might.
A host of deities—the Rudras, Vasus, and Maruts—approach Kṛṣṇa and Arjuna, armed with many kinds of weapons, with the explicit aim of killing them, intensifying the confrontation around these two heroes.