Adhyaya 134
Vāraṇāvata-praveśa and Jatugṛha-saṃdeha (Entry into Vāraṇāvata and Suspicion of the Lac-House)
Upa-parva: Jatugṛha-dāha (Vāraṇāvata) Episode
Vaiśaṃpāyana narrates the Pāṇḍavas’ arrival at Vāraṇāvata, where townspeople greet them with formal auspicious observances and enthusiastic attendance. The brothers enter an adorned, crowded city and are received across households and civic roles, indicating broad public visibility. Purocana then escorts them to a well-appointed residence, providing food, drink, beds, and seats, and hosting them for a period before presenting a house described as “Śiva by name” yet practically inauspicious. Upon inspection, Yudhiṣṭhira identifies the structure as deliberately combustible, noting materials and scents associated with ghee, resin, and lac, and infers hostile intent under Duryodhana’s influence. Bhīma proposes leaving, but Yudhiṣṭhira argues that overt flight would reveal their position and accelerate danger; instead, they should remain without fixed patterns, behave as if searching for safety, and prepare a concealed underground passage so that fire cannot trap them and observers—including Purocana or townspeople—cannot detect their plan.
Chapter Arc: Drona, seeing the Kuru princes fully trained, seeks the king’s leave to stage a public exhibition—so the realm may witness what has been forged in the gurukula. → Dhritarashtra, stung by blindness and longing to ‘see’ his sons through others’ eyes, consents; a grand arena is raised, instruments blare, crowds surge like a churned ocean, and the court’s gaze sharpens into judgment and comparison. → Before elders—Kripa, Somadatta, Bhishma (Bahlika), Vyasa, Vidura—and the queens, the princes step forth to demonstrate their mastery, turning the arena into a crucible where pride, rivalry, and destiny begin to show their first public face. → The spectacle is formally witnessed and reported—Vidura to Dhritarashtra, and Kunti to Gandhari—so that the private anxieties of the palace become shared knowledge, and the princes’ reputations begin to harden into public truth. → The exhibition’s applause and scrutiny set the stage for sharper contest: whose prowess will eclipse the rest, and what jealousy will awaken when skill becomes a weapon of status?
Shlokas
Verse 1
ऑपनआक्राा बछ। अं त्रयस्त्रिंशर्दाधिकशततमो< ध्याय: राजकुमारोंका रंगभूमिमें अस्त्र-कौशल दिखाना वैशम्पायन उवाच कृतास्त्रान् धार्तराष्ट्रांक्ष पाण्डुपुत्रांश्व भारत । दृष्टवा द्रोणो5ब्रवीद् राजन् धृतराष्ट्रं जनेश्वरम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “பாரதா, திருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களும் பாண்டுவின் புதல்வர்களும் அஸ்திரவித்தையில் தேர்ச்சி பெற்றதைத் துரோணர் கண்டபின், மக்கள் தலைவனான அரசன் திருதராஷ்டிரரிடம் கூறினார்.”
Verse 2
कृपस्य सोमदत्तस्य बाह्लीकस्य च धीमत: । गाड़ेयस्य च सांनिध्ये व्यासस्य विदुरस्थ च
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஓ பாரதா! துரோதனன் (துரோணர்) துரிதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களும் பாண்டவர்களும் ஆயுதவித்தையின் பயிற்சியை நிறைவு செய்ததை கண்டபோது, க்ருபர், சோமதத்தர், ஞானமிகு பாஹ்லீகர், கங்கையின் புதல்வன் பீஷ்மர், மகரிஷி வியாசர், விதுரர் ஆகியோர் முன்னிலையில் அரசன் துரிதராஷ்டிரரை நோக்கி உரைத்தார்।
Verse 3
राजन् सम्प्राप्तविद्यास्ते कुमारा: कुरुसत्तम | ते दर्शयेयु: स्वां शिक्षां राजन्ननुमते तव
அரசே, குருகுலத்தின் சிறந்தவரே! அந்த இளவரசர்கள் இப்போது கல்வியை முழுமையாகப் பெற்றுள்ளனர். அரசே, உங்கள் அனுமதியுடன் அவர்கள் தாம் கற்ற பயிற்சியையும் ஒழுக்கத்தையும் உங்கள் முன்னிலையில் வெளிப்படுத்த விரும்புகின்றனர்।
Verse 4
धृतराष्ट उवाच भारद्वाज महत् कर्म कृतं ते द्विजसत्तम,धृतराष्ट्रने कहा--द्विजश्रेष्ठ भरद्वाजनन्दन! आपने (राजकुमारोंको अस्त्रकी शिक्षा देकर) बहुत बड़ा कार्य किया है
துரிதராஷ்டிரர் கூறினார்— பாரத்வாஜரின் புதல்வனே, இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே! நீ (இளவரசர்களுக்கு ஆயுதவித்தை கற்பித்து) மிகப் பெரிய காரியத்தை நிறைவேற்றினாய்।
Verse 5
यदानुमन्यसे काल॑ यस्मिन् देशे यथा यथा । तथा तथा विधानाय स्वयमाज्ञापयस्व माम्
எந்த நேரம் உமக்கு உகந்ததோ, எந்த இடத்தில் எவ்வெவ்வித ஏற்பாடுகள் தேவையென நீங்கள் கருதுகிறீரோ— அவ்வவ்வாறு ஏற்பாடு செய்யும்படி நீங்களே எனக்கு ஆணையிடுங்கள்।
Verse 6
स्पृहयाम्यद्य निर्वेदात् पुरुषाणां सचक्षुषाम् । अस्त्रहेतो: पराक्रान्तान् ये मे द्रक्ष्यन्ति पुत्रकान्
இன்று கண்பார்வையின்மையால் உண்டான மனச்சோர்வில், பார்வையுள்ள மனிதர்களின் நல்வாழ்வை நான் ஏங்குகிறேன்; ஏனெனில் அவர்கள் ஆயுதவித்தைக்காகப் பலவகை வீரச் செயல்களை வெளிப்படுத்தும் என் புதல்வர்களைக் காண்பார்கள்; நான் காண இயலேன்।
Verse 7
क्षत्तर्यद् गुरुराचार्यो ब्रवीति कुरु तत् तथा । न हीदृशं प्रियं मन््ये भविता धर्मवत्सल
துருதராஷ்டிரன் கூறினான்— “தர்மத்தை நேசிக்கும் விதுரா! மதிக்கத்தக்க ஆசான் துரோணர் சொல்வதுபோலவே செய். இதைவிட எனக்கு இனிமையான செயல் வேறொன்றும் இருக்காது என்று நான் எண்ணுகிறேன்.”
Verse 8
ततो राजानमामन्त्र्य निर्गतो विदुरो बहिः | भारद्वाजो महाप्राज्ञो मापयामास मेदिनीम्
பின்பு விதுரன் அரசனிடம் விடைபெற்று வெளியே சென்றான். அதன் பின் பேரறிவுடைய பாரத்வாஜன் புதல்வன் துரோணன் அரங்கத்திற்குத் தகுந்த நிலப்பகுதியைத் தேர்ந்து கொண்டு, அந்த நிலத்தை அளவிடச் செய்தான்.
Verse 9
समामवृक्षां निर्गुल्मामुदक्प्रस्रवणान्विताम् । तस्यां भूमौ बलिं चक्रे तिथौ नक्षत्रपूजिते
அந்நிலம் சமமாகவும், மரங்களும் புதர்களும் இன்றியும், நீர் வடக்கே வடிந்தோடுமாறு சற்றே சாய்வுடனும் இருந்தது. அங்கே நக்ஷத்திரப் பூஜையால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட சுப திதியில் துரோணன் விதிப்படி பலி செலுத்தினான்.
Verse 10
अवचुष्टे समाजे च तदर्थ वदतां वर: | रड्रभूमौ सुविपुलं शास्त्रदृष्ट यथाविधि
ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அந்தச் சபையில் பேச்சாளர்களில் முதன்மையான துரோணன் நோக்கத்தை அறிவித்து, சாஸ்திர விதிப்படி பரந்த அரங்கில் அனைத்தையும் முறையாக ஏற்பாடு செய்தான்.
Verse 11
प्रेक्षागारं सुविहितं चक़ुस्ते तस्य शिल्पिन: । राज्ञ: सर्वायुधोपेतं स्त्रीणां चैव नरर्षभ
மனிதர்களில் சிறந்தவனே! அவனுடைய கலைஞர்கள் நன்கு அமைந்த பார்வை மண்டபத்தை எழுப்பினர்; மேலும் அரசனுக்கும் அரசகுலப் பெண்களுக்கும் எல்லா வகை ஆயுதங்களாலும் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு சிறப்புமிக்க மாளிகையையும் கட்டினர்.
Verse 12
मज्चांश्व॒ कारयामासुस्तत्र जानपदा जना: । विपुलानुच्छुयोपेतान् शिबिकाश्न महाधना:
தருதராஷ்டிரன் கூறினான்—அங்கே நாட்டுப்புற மக்கள் தத்தம் வல்லமைக்கேற்ப அகலமும் உயரமும் கொண்ட மேடைகளை அமைத்தனர்; விலைமதிப்புள்ள சிவிகைகளையும் தயாரித்தனர். மாபெரும் பொதுக் காட்சியைப் பார்க்கும் ஆவலால் அவர்கள் அமர்விடங்களையும் வருகைச் சாதனங்களையும் ஒழுங்குபடுத்தினர்—இதில் மக்கள் பங்கேற்பும், அரச நிகழ்வைச் சூழ்ந்த சமூக மரியாதையும் வெளிப்பட்டன।
Verse 13
तस्मिंस्ततो5हनि प्राप्ते राजा ससचिवस्तदा । भीष्म॑ प्रमुखत: कृत्वा कृप॑ं चाचार्यसत्तमम्
நியமிக்கப்பட்ட நாள் வந்தபோது, அரசன் தருதராஷ்டிரன் அமைச்சர்களுடன் புறப்பட்டான்—பீஷ்மரை முன்னணியில் வைத்து, சிறந்த ஆசாரியர் கிருபரையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு. இவ்வாறு மூத்த, அதிகாரமிக்க பெரியோரின் வழிகாட்டுதலோடு பொதுமுன் செயல்படுவது, வரவிருக்கும் நிகழ்வில் மரியாதையும் நியாயமும் நிலைநிறுத்தும் அரச நோக்கை வெளிப்படுத்தியது।
Verse 14
(बाह्लीकं सोमदत्तं च भूरिश्रवसमेव च । कुरूनन्यांश्व सचिवानादाय नगरादू बहि: ।।
பாஹ்லீகர், சோமதத்தர், பூரிச்ரவர் ஆகியோரை, மேலும் பிற குருக்களையும் அமைச்சர்களையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு அவர் நகரை விட்டு வெளியே சென்று அந்த தெய்வீகக் காட்சிமண்டபத்தை அணைந்தான். அது முத்து வலைகளால் சூழப்பட்டு, வைதூரிய மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தூய பொன்னின் தகடுகளால் ஒளிரும் பேரழகுடன் விளங்கியது।
Verse 15
गान्धारी च महाभागा कुन्ती च जयतां वर । स्त्रियश्व राज्ञ: सर्वास्ता: सप्रेष्या: सपरिच्छदा:
வெற்றிவீரர்களில் சிறந்த ஜனமேஜயா! பேர்பாக்கியமுடைய காந்தாரி, குந்தி, மேலும் அரச மாளிகையின் அனைத்து பெண்களும் பணிப்பெண்களுடன், தேவையான பொருட்களுடன், ஆடை-அணிகலன்களால் அலங்கரித்து அங்கு வந்தனர்।
Verse 16
हर्षादारुरुहुर्मज्चान् मेरुं देवस्त्रियो यथा । ब्राह्मणक्षत्रियाद्यं च चातुर्वर्ण्य पुराद् द्रतम्
மகிழ்ச்சியால் அவர்கள் மேடைகளில் ஏறினர்; தேவமகளிர் மேருமலையை ஏறுவது போல. மேலும் பிராமணர், க்ஷத்திரியர் முதலிய நான்கு வர்ணத்தாரும் இளவரசர்களின் ஆயுதத் திறனைப் பார்க்கும் ஆசையால் உடனே நகரை விட்டு வெளியே வந்தனர்; கணநேரத்தில் அங்கே பெரும் மக்கள் கூட்டம் திரண்டது।
Verse 17
दर्शनेप्सु समभ्यागात् कुमाराणां कृतास्त्रताम् । क्षणेनैकस्थतां तत्र दर्शनेप्सु जगाम ह
இளவரசர்களின் ஆயுதத் திறமையைப் பார்க்க ஆவலுற்ற மக்கள் விரைந்து வந்து சேர்ந்தனர். ஒரு கணத்தில் அங்கே பெரும் கூட்டம் திரண்டது—அனைவரும் அந்தக் காட்சியையே காணத் துடித்தனர்.
Verse 18
प्रवादितैश्न वादित्रर्जनकौतूहलेन च । महार्णव इव क्षुब्ध: समाज: सो5भवत् तदा,अनेक प्रकारके बाजोंके बजनेसे तथा मनुष्योंके बढ़ते हुए कौतूहलसे वह जनसमूह उस समय क्षुब्ध महासागरके समान जान पड़ता था
பலவகை இசைக்கருவிகள் முழங்க, மக்களின் ஆர்வம் மேலும் மேலும் உயர்ந்ததால், அச்சமயம் அந்தச் சபை கலங்கிய பேர்கடலைப் போலத் தோன்றியது.
Verse 19
ततः शुक्लाम्बरधर: शुक्लयज्ञोपवीतवान् | शुक्लकेश: सितश्मश्रु: शुक्लमाल्यानुलेपन:
பின்பு வெண்மையான ஆடை அணிந்து, வெண்யஜ்ஞோபவீதம் தரித்து, வெண்மையான தலைமுடியும் வெண்தாடி-மீசையும் உடையவராய், வெண்மலர்மாலையும் வெண்சந்தனப் பூச்சும் பூண்ட (ஆசார்ய துரோணர்) தோன்றினார்.
Verse 20
रंगमध्यं तदा5<चार्य: सपुत्र: प्रविवेश ह | नभो जलधरैहीनं साड्रारक इवांशुमान्
அப்போது ஆசார்ய துரோணர் தம் புதல்வனுடன் அரங்கின் நடுவில் நுழைந்தார். மேகமற்ற வானில் (செவ்வாயுடன்) ஒளிரும் நிலவைப் போல அவர் பிரகாசித்தார்.
Verse 21
स यथासमयं चक्रे बलिं बलवतां वर: । ब्राह्माणांस्तु सुमन्त्रज्ञान् कारयामास मज़लम्,बलवानोंमें श्रेष्ठ द्रोणने यथासमय देवपूजा की और श्रेष्ठ मन्त्रवेत्ता ब्राह्मणोंसे मंगलपाठ करवाया
வலிமைமிக்கோரில் சிறந்தவர் (துரோணர்) உரிய நேரத்தில் பலி செலுத்தி, சிறந்த மந்திரஞானம் உடைய பிராமணர்களால் மங்களப் பாராயணம் செய்ய வைத்தார்.
Verse 22
(सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । प्रददौ दक्षिणां राजा द्रोणस्य च कृपस्य च ।।
அப்போது அரசன் திருதராஷ்டிரன், ஆசாரியர் துரோணருக்கும் கிருபருக்கும் தட்சிணையாகத் தங்கம், மணிகள், ரத்தினங்கள் மற்றும் பலவகை ஆடைகள் அளித்தான். பின்னர் இனிய புண்யாஹ-கோஷம் முடிந்த உடனே, தானம்-ஹோமம் முதலிய புண்ணியச் செயல்கள் நிறைவு பெற்றபின், பலர் பலவகை ஆயுதங்களும் படைக்கருவிகளும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த அரங்க மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தனர்.
Verse 23
ततो बद्धाड्गुलित्राणा बद्धकक्षा महारथा: । बद्धतूणा: सधनुषो विविशुर्भरतर्षभा:
பின்னர் பரதகுலத்தின் அந்தச் சிறந்த வீர இளவரசர்கள்—மாபெரும் ரதங்களில் ஏறி—விரல்-காப்புகளை அணிந்து, இடையை இறுக்கிக் கட்டி, முதுகில் தூணீரைச் சுமந்து, கையில் வில்லுடன் அந்த அரங்க மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தனர்.
Verse 24
अनुज्येष्ठं तु ते तत्र युधिष्िरपुरोगमा: । (रणमध्ये स्थित॑ द्रोणमभिवाद्य नरर्षभा: । पूजां चक्कुर्यथान्यायं द्रोणस्थ च कृपस्य च ।।
அங்கே யுதிஷ்டிரன் முன்னிலையில், இளையோர்-மூத்தோர் ஒழுங்கில் நின்ற அந்த இளவரசர்கள், அரங்கின் நடுவில் இருந்த ஆசாரியர் துரோணரிடம் சென்றனர். அவருக்கு வணங்கி, துரோணரும் கிருபரும் ஆகிய இரு ஆசாரியருக்கும் விதிப்படி மரியாதை-பூஜை செய்தனர். ஆசீர்வாதம் பெற்றதும் அனைவரின் மனமும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது. பின்னர் பலி மற்றும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆயுதங்களுக்கு வணங்கி, கௌரவர்கள் செம்மஞ்சள் (ரத்தச் சந்தனம்) மற்றும் மலர்களால் அவற்றைத் தாமே மீண்டும் பூஜித்தனர். துரோணரின் அனுமதியுடன் முதலில் வில்ல்களை எடுத்துக் கொண்டு, நாணை ஏற்றி, பலவடிவ அம்புகளைச் சேர்த்தனர்; நாணின் முழக்கம், தாளின் ஒலி எழுப்பி, எல்லா உயிர்களுக்கும் மரியாதை செலுத்தினர். அதன் பின் அந்த மகாவீர இளவரசர்கள் அங்கே மிக அதிசயமான ஆயுதக் கலைநுட்பத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினர்.
Verse 25
केचिच्छराक्षेपभयाच्छिरांस्यवननामिरे । मनुजा धृष्टमपरे वीक्षाज्चक्रु: सुविस्मिता:
சிலர் அம்புகள் பாயும் அச்சத்தால் தலைகளைத் தாழ்த்திக் கொண்டனர். மற்றவர்கள் துணிவுடன், அச்சமின்றி, மிகுந்த வியப்புடன் அந்தக் காட்சியை நோக்கினர்.
Verse 26
ते सम लक्ष्याणि बिभिदुर्बाणै्नामाड्कशोभितै: । विविधैरलाघवोत्सूष्टैरुह्मुन्तो वाजिभिरद्द्रूतम्
அவர்கள் குதிரைகளில் ஏறி, தங்கள் பெயர் குறியீடுகள் பொறிக்கப்பட்ட, மிகுந்த வேகத்துடன் விடப்பட்ட பலவகை அம்புகளால், அமைக்கப்பட்ட இலக்குகளை விரைவாகத் துளைத்தனர்.
Verse 27
तत् कुमारबलं तत्र गृहीतशरकार्मुकम् । गन्धर्वनगराकार प्रेक्ष्य ते विस्मिताभवन्,धनुष-बाण लिये हुए राजकुमारोंके उस समुदायको गन्धर्वनगरके समान अद्भुत देख वहाँ समस्त दर्शक आश्चर्यचकित हो गये
அங்கே அம்புகளைப் பிடித்து வில்லைக் கையில் கொண்ட இளவரசர்களின் அந்தக் கூட்டத்தை, கந்தர்வ நகரம் போல அற்புதமாகக் கண்டு, எல்லா பார்வையாளரும் வியப்பில் திகைத்தனர்.
Verse 28
सहसा चुक्रुशुश्ान्ये नरा: शतसहसत्रश: । विस्मयोत्फुल्लनयना: साधु साध्विति भारत
ஓ பாரத ஜனமேஜயா! நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் இருந்த மக்கள், வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் பார்த்தபடியே, திடீரென ‘சாது! சாது!’ என்று கூறி ஆரவாரம் செய்தனர்.
Verse 29
कृत्वा धनुषि ते मार्गान् रथचर्यासु चासकृत् । गजपृष्ठे<श्वपृष्ठे च नियुद्धे च महाबल:
அந்த மகாபலமுடைய இளவரசர்கள் முதலில் வில்லம்பின் பல்வேறு நுட்பங்களை வெளிப்படுத்தினர். பின்னர் ரத ஓட்டத்தின் பல வழிமுறைகளை—வேகமாக முன்னேறுதல், பின்வாங்குதல், வலமும் இடமும் திருப்புதல், வட்டமாகச் சுழலுதல் முதலியவற்றை—மீண்டும் மீண்டும் காட்டினர். அதன் பின் மல்லயுத்தத்திலும், யானை மற்றும் குதிரையின் முதுகில் அமர்ந்து போரிடுவதிலும் தங்கள் திறமையை வெளிப்படுத்தினர்.
Verse 30
गृहीतखड््गचर्माणस्ततो भूय: प्रहारिण: । त्सरुमार्गान् यथोद्दिष्टं श्लेरु: सर्वासु भूमिषु
பின்னர் அவர்கள் வாள் மற்றும் கேடயத்தை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் தாக்கத் தொடங்கினர்; மரபுச் சாஸ்திரம் கூறும் வாள்-நடையின் வழிமுறைகளையும் வெளிப்படுத்தினர். ரதத்தில், யானையில், குதிரையில், காலில்—எல்லா போர்க்கள நிலைகளிலும் அவர்கள் அந்தப் போர் நுட்பத்தை காட்டினர்.
Verse 31
लाघवं सीष्ठवं शोभां स्थिरत्वं दृढमुष्टिताम् ददृशुस्तत्र सर्वेषां प्रयोग खड्गचर्मणो:
பார்வையாளர்கள் அவர்களெல்லாரின் வாள்-கேடயப் பயன்பாட்டில் சுறுசுறுப்பு, நுட்பம், அழகு, நிலைத்தன்மை, மற்றும் உறுதியான பிடியை கண்டனர்.
Verse 32
अथ तौ नित्यसंहृष्टोी सुयोधनवृकोदरौ । अवतीर्णों गदाहस्तावेकशुड्राविवाचलौ
அதன்பின் ஒருவரை ஒருவர் வெல்லும் ஆர்வத்தில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த சுயோதனன் (துரியோதனன்) மற்றும் வ்ருகோதரன் (பீமன்) கதை கையில் கொண்டு அரங்கில் இறங்கினர். அச்சமயம் அவர்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரே சிகரமுடைய இரு மலைகளைப் போல ஒளிவீசி அசையாதவர்களாய் தோன்றினர்.
Verse 33
ततोड<ब्रवीन्महाराज: प्रहृष्टेनान्तरात्मना | “राजन! आपके कुमार अस्त्र-विद्याकी शिक्षा प्राप्त कर चुके हैं। कुरुश्रेष्ठ॒ यदि आपकी अनुमति हो तो वे अपनी सीखी हुई अस्त्र-संचालनकी कलाका प्रदर्शन करें'। यह सुनकर महाराज धृतराष्ट्र अत्यन्त प्रसन्नचित्तसे बोले
அப்போது அரசன் (த்ருதராஷ்டிரன்) உள்ளம் மகிழ்ந்து கூறினான். அந்த இரு மகாபாக்களும் இடுப்பை இறுக்கிக் கட்டி, வீரத்தை வெளிப்படுத்த எதிரெதிராக உறுதியாக நின்று கர்ஜித்தனர்—ஒரு பெண் யானைக்காக மோதத் துடிக்கும் இரு மதமுற்ற யானை அரசர்கள் போல.
Verse 34
तौ प्रदक्षिणसव्यानि मण्डलानि महाबलौ । चेरतुर्मण्डलगतौ समदाविव कुठ्जरी,वे दोनों महाबली योद्धा अपनी-अपनी गदाको दायें-बायें मण्डलाकार घुमाते हुए दो मदोन्मत्त हाथियोंकी भाँति मण्डलके भीतर विचरने लगे
அந்த இரு மகாபல வீரர்களும் தத்தம் கதைகளை வலமும் இடமும் வட்டமாகச் சுழற்றிக்கொண்டு, இரு மதமுற்ற யானைகள் போல, போர்வட்டத்திற்குள் அசைந்து நகரத் தொடங்கினர்.
Verse 35
विदुरो धृतराष्ट्राय गान्धार्या: पाण्डवारणि: | न्यवेदयेतां तत् सर्व कुमाराणां विचेष्टितम्,विदुर धृतराष्ट्रको और पाण्डव जननी कुन्ती गान्धारीको उन राजकुमारोंकी सारी चेष्टाएँ बताती जाती थीं
விதுரன் த்ருதராஷ்டிரனுக்கு, பாண்டவர்களின் தாய் குந்தி காந்தாரிக்கு—அந்த இளவரசர்களின் எல்லா செயல்களையும் நடத்தைகளையும் தொடர்ந்து அறிவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
Verse 132
इस प्रकार श्रीमह्या भारत आदिपर्वके अन्तर्गत सम्भवपर्वमें द्रोणाचार्यका ग्राहसे छुटकारा नामक एक सौ बत्तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தின் உட்பட்ட சம்பவபர்வத்தில் ‘த்ரோணாசார்யரின் கிராஹமோட்சம்’ எனப்படும் நூற்று முப்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 133
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वण्यस्त्रदर्शने त्रयस्त्रिंशयदधिकशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपवके अन्तर्गत यम्भवपर्वमें अस्त्र-कौशलदर्शनविषयक एक सौ तैतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சம்பவபர்வத்தில், ஆயுத-திறன் வெளிப்பாடு பற்றிய நூற்று முப்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Frequently Asked Questions
Whether to reject a politically arranged hospitality on suspicion (risking immediate retaliation and surveillance escalation) or to accept it outwardly while ethically prioritizing protection of life through discreet preparation.
Dharma may require calibrated conduct under coercive conditions: preserving social decorum publicly while exercising vigilant discernment privately, especially when harm is concealed within seemingly auspicious forms.
No explicit phalaśruti is stated here; the chapter functions as narrative-ethical instruction by demonstrating inference, restraint, and planning as integral to sustaining dharma amid political hostility.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.