Shloka 21
Varaha-Pradurbhava Context: Prahlada’s Bhakti, Narasimha’s Ugra-Form, and Shiva’s Sharabha Intervention
तं तुष्टुवुः सुरश्रेष्ठा लोका लोकाचले स्थिताः सब्रह्मकाः ससाध्याश् च सयमाः समरुद्गणाः
taṃ tuṣṭuvuḥ suraśreṣṭhā lokā lokācale sthitāḥ sabrahmakāḥ sasādhyāś ca sayamāḥ samarudgaṇāḥ
அப்போது தேவர்களில் சிறந்தோர் அவரைத் துதித்தனர்; மேலும் லோகாசலத்தில் நிலைபெற்ற உலகங்கள் அனைத்தும்—பிரம்மா, சாத்யர்கள், யமன், மருத்கணங்கள் உடன்—பாடல்களால் போற்றின. இவ்வாறு அனைத்துக் கோஸ்மிக் ஒழுங்குகளும் பரம பதி எனும் இறைவனை ஏற்றுக் கொண்டன; பசுவின் பாசத்தை அவிழ்ப்பவர் அவர் ஒருவரே.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
FAQs
It shows that even the highest cosmic authorities—Brahmā and the devas—respond to the Supreme Lord with stuti (hymnic praise), implying that Linga-oriented worship is not merely personal devotion but a universal, cosmic act of acknowledging Pati.
By depicting all worlds and divine orders praising Him, the verse frames Shiva-tattva as sovereign and all-pervading—the Supreme Pati recognized across realms, beyond limited deva-status, as the ultimate refuge and ruler.
Stuti (recitation of praise) is highlighted as a core devotional discipline that supports Pashupata orientation—turning the pashu’s attention toward Pati—often paired in practice with japa, dhyana, and Linga-puja.