Shloka 63
Adhyaya 40: Kali-yuga Lakshana, Yuga-sandhyamsha, and the Re-emergence of Dharma
बेहविओउर् ओफ़् पेओप्ले दुरिन्ग् युगान्त स्थितास्वल्पावशिष्टासु प्रजास्विह क्वचित्क्वचित् अप्रग्रहास्ततस्ता वै लोभाविष्टास्तु कृत्स्नशः
behaviour of people during yugānta sthitāsvalpāvaśiṣṭāsu prajāsviha kvacitkvacit apragrahāstatastā vai lobhāviṣṭāstu kṛtsnaśaḥ
யுகாந்தத்தில் உயிர்களின் சிறு மீதமட்டும் எஞ்சியிருக்கும் போது, மக்கள் சில இடங்களில் தன்னடக்கம் இழக்கின்றனர்; பின்னர் முழுவதும் பேராசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு உள்ளடக்கமின்றி செயற்படுகின்றனர். இவ்வாறு பாசத்தால் கட்டப்பட்ட குழப்பத்தில் பசு-ஆன்மா பதி சிவனை மறந்து ஆசைச் சங்கிலிகளால் இழுக்கப்படுகிறது।
Suta Goswami (narrating to the Sages at Naimisharanya)
FAQs
It frames yugānta as a time when pashas (bondages) like lobha dominate; Linga-worship is implied as the corrective—returning the pashu to remembrance of Pati (Śiva) through restraint, devotion, and inner purification.
By contrast: when beings lose restraint, they fall under pasha; Śiva-tattva stands as Pati—the sovereign principle beyond greed and compulsion—toward whom discipline and worship reorient the soul.
The verse highlights the need for pragraha (self-restraint), a core prerequisite for Pāśupata-oriented sādhanā—ethical control, sense-governance, and steady worship that weakens lobha as a binding pasha.