Adhyaya 51

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चाशो ऽध्यायः सूत उवाच वेदव्यासावताराणि द्वापरे कथितानि तु / महादेवावताराणि कलौ शृणुत सुव्रताः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் ஐம்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—த்வாபர யுகத்தில் வேதவ்யாச அவதாரங்கள் உரைக்கப்பட்டன; இப்போது, ஓ நல்விரதர்களே, கலியுகத்தில் மகாதேவனின் அவதாரங்களை கேளுங்கள்।

Verse 2

आद्ये कलियुगे श्वेतो देवदेवो महाद्युतिः / नाम्ना हिताय विप्राणामभूद् वैवस्वते ऽन्तरे

கலியுகத்தின் தொடக்கத்தில் தேவர்களின் தேவன், பேரொளி கொண்ட பரமன் ‘ஸ்வேத’ என்ற நாமத்துடன் வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் பிராமணர்களின் நலனுக்காக வெளிப்பட்டான்।

Verse 3

हिमवच्छिखरे रम्ये छगले पर्वतोत्तमे / तस्य शिष्याः शिखायुक्ता वभूवुरमितप्रभाः

இமவானின் இனிய சிகரத்தில்—‘சகல’ எனும் சிறந்த மலையில்—அவருடைய சீடர்கள் சிகை அணிந்து அளவற்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்தனர்।

Verse 4

श्वेतः श्वेतशिखश्चैव श्वेतास्यः श्वेतलोहितः / चत्वारस्ते महात्मानो ब्राह्मणा वेदपारगाः

ஸ்வேதன், ஸ்வேதசிகன், ஸ்வேதாஸ்யன், ஸ்வேதலோஹிதன்—இந்த நான்கு மகாத்ம பிராமண முனிவர்கள் வேதங்களில் பாண்டித்யம் பெற்றவர்கள்।

Verse 5

सुभानो दमनश्चाथ सुहोत्रः कङ्कणस्तथा / लोकाक्षिरथ योगीन्द्रो जैगीषव्यस्तु सप्तमे

ஏழாம் வரிசையில் சுபானன், தமனன், சுஹோத்ரன், கங்கணன்; லோகாக்ஷிரதன், யோகிகளின் அதிபதி, மேலும் ஜைகீஷவ்யன்—இவர்கள் எண்ணப்படுகின்றனர்.

Verse 6

अष्टमे दधिवाहः स्यान्नवमे वृषभः प्रभुः / भृगुस्तु दशमे प्रोक्तस्तस्मादुग्रः परः स्मृतः

எட்டாம் நிலையில் ததிவாஹன் இருப்பான்; ஒன்பதாம் நிலையில் ஆண்டவன் வृषபன். பத்தாம் நிலையில் ப்ருகு கூறப்படுகிறார்; ஆகவே அந்தச் சுழலில் உக்ரன் பரமன் என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 7

द्वादशे ऽत्रिः समाख्यातो बली चाथ त्रयोदशे / चतुर्दशे गौतमस्तु वेदशीर्षा ततः परम्

பன்னிரண்டாம் நிலையில் அத்ரி அறிவிக்கப்படுகிறார்; பதின்மூன்றாம் நிலையில் பலி. பதினான்காம் நிலையில் கௌதமன் கூறப்படுகிறார்; அதன் பின் வேதசீர்ஷன் வருகின்றான்.

Verse 8

गोकर्णश्चाभवत् तस्माद् गुहावासः शिखण्ड्यथ / जटामाल्यट्टहासश्च दारुको लाङ्गली क्रमात्

அதனால் அந்த இடம் ‘கோகರ್ಣ’ எனப் பெயர் பெற்றது; பின்னர் ‘குஹாவாச’ மற்றும் ‘சிகண்டி’ என்ற பெயர்களும் ஏற்பட்டன. வரிசையாக ‘ஜடாமால்ய’, ‘அட்டஹாச’, ‘தாருக’, ‘லாங்கலி’ என்பனவும் வழங்கின.

Verse 9

श्वेतस्तथा परः शूली डिण्डी मुण्डी च वै क्रमात् / सहिष्णुः सोमशर्मा च नकुलीशो ऽन्तिमे प्रभुः

அடுத்ததாக வரிசையாக ஸ்வேதன், பரன், சூலீ, டிண்டீ, முண்டீ; மேலும் சகிஷ்ணு, சோமசர்மா; இறுதியில் ஆண்டவன் நகுலீசன் என உரைக்கப்படுகிறார்.

Verse 10

वैवस्वते ऽन्तरे शंभोरवतारास्त्रिशूलिनः / अष्टाविंशतिराख्याता ह्यन्ते कलियुगे प्रभोः / तीर्थे कायावतारे स्याद् देवेशो नकुलीश्वरः

வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் திரிசூலதாரியான சம்பு பிரபுவின் அவதாரங்கள் இருபத்தெட்டு என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. கலியுகத்தின் முடிவில் ஒரு புனித தீர்த்தத்தில் தேவேசன் உடல் அவதாரமாக நகுலீஸ்வரராக வெளிப்படுவான்.

Verse 11

तत्र देवादिदेवस्य चत्वारः सुतपोधनाः / शिष्या बभूवुश्चान्येषां प्रत्येकं मुनिपुङ्गवाः

அங்கே தேவராதி தேவனுக்கு தவத்தில் செழித்த நான்கு துறவிகள் சீடர்களானார்கள். மேலும் மற்ற ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக முனிவர்களில் சிறந்தோர் சீடர்களாக இருந்தனர்.

Verse 12

प्रसन्नमनसो दान्ता ऐश्वरीं भक्तिमाश्रिताः / क्रमेण तान् प्रवक्ष्यामि योगिनो योगवित्तमान्

மனம் அமைதியடைந்து, புலன்கள் கட்டுப்பட்டு, ஈஸ்வர பக்தியைச் சரணடைந்த யோகத்தில் சிறந்த அறிவுடைய அந்த யோகிகளை நான் இப்போது படிப்படியாக விளக்குவேன்.

Verse 13

श्वेतः श्वेतशिखश्चैव श्वेतास्यः श्वेतलोहितः / दुन्दुभिः शतरूपश्च ऋचीकः केतुमांस्तथा / विकेशश्च विशोकश्च विशापश्शापनाशनः

‘ச்வேதன், ச்வேதசிகன், ச்வேதாஸ்யன், ச்வேதலோஹிதன், துந்துபி, சதரூபன், ருசீகன், கேதுமான், விகேசன், விசோகன், விசாபன், சாபநாசனன்’—இவை அவரின் திருநாமங்கள்.

Verse 14

सुमुखो दुर्मुखश्चैव दुर्दमो दुरतिक्रमः / सनः सनातनश्चैव मुकारश्च सनन्दनः

அவர் சுமுகனும், அதேபோல் துர்முகனும்; அடக்கமுடியாதவனும், மீற இயலாதவனும். அவர் ஸனனும் ஸனாதனனும்; புனித ‘மு’ என்ற எழுத்தும், ஸநந்தனனும் ஆவான்.

Verse 15

दालभ्यश्च महायोगी धर्मात्मनो महौजसः / सुधामा विरजाश्चैव शङ्खपात्रज एव च

தாலப்யர் எனும் மகாயோகி, தர்மாத்மா, மஹாதேஜஸ்வி; மேலும் சுதாமா, விரஜா, சங்கபாத்ரஜனும் (அங்கே இருந்தனர்)।

Verse 16

सारस्वतस्तथा मेघो घनवाहः सुवाहनः / कपिलश्चासुरिश्चैव वोढुः पञ्चशिखो मुनिः

அதேபோல் சாரஸ்வதர், மேகன், கனவாஹன், சுவாஹனன்; மேலும் கபிலர், ஆசுரி; வோடு மற்றும் முனி பஞ்சசிகரும் (இருந்தனர்)।

Verse 17

पराशरश्च गर्गश्च भार्गवश्चाङ्गिरास्तथा / बलबन्धुर्निरामित्रः केतुशृङ्गस्तपोधनः

பராசரர், கர்க்கர், பார்கவர், ஆங்கிரசரும்; மேலும் பலபந்து, நிராமித்ர, கேதுச்ருங்க—இவர்கள் தவத்தில் செல்வமுடைய முனிவர்கள்।

Verse 18

लम्बोदरश्च लम्बश्च लाम्बाक्षो लम्बकेशकः / सर्वज्ञः समबुद्धिश्च साध्यः सत्यस्तथैव च

அவர் லம்போதரன், லம்பன், லாம்பாக்ஷன், லம்பகேசன்; அவர் அனைத்தறிவன், சமநோக்கன், அடையத்தக்க இலக்கு, மேலும் சத்தியமே.

Verse 19

शुधामा काश्यपश्चैव वसिष्ठो विरजास्तथा / अत्रिरुग्रस्तथा चैव श्रवणो ऽथ श्रविष्ठकः

சுதாமா, காச்யபர், வசிஷ்டர், விரஜா; அதுபோல் அத்ரி, உக்ர; மேலும் ஸ்ரவணன், ஸ்ரவிஷ்டகன்—இவர்கள் இங்கே எண்ணப்பட்ட முனிவர்கள்.

Verse 20

कुणिश्च कुणिबाहुश्च कुशरीरः कुनेत्रकः / कश्यपोह्युशना चैव च्यवनो ऽथ बृहस्पतिः

அவ்வாறே குணி, குணிபாஹு, குசரீர, குனேத்ரக; மேலும் கச்யபர், உசனா (சுக்ரர்), ச்யவனர், பின்னர் பிருஹஸ்பதி—இவர்களும் (முனிவர்கள்) என எண்ணப்படுகின்றனர்.

Verse 21

उतथ्यो वामदेवश्च महाकायो महानिलः / वाचश्रवाः सुपीकश्च श्यावाश्वः सपथीश्वरः

உதத்யர், வாமதேவர்; மகாகாயர், மகாநிலர்; வாசச்ரவா, சுபீகர்; ச்யாவாச்வர், சபதீஸ்வரர்—இப் புனித முனிவர்களும் கணக்கில் அடங்குவர்.

Verse 22

हरिण्यनाभः कौशल्यो लोकाक्षिः कुथुमिस्तथा / सुमन्तुर्वर्चरी विद्वान् कबन्धः कुशिकन्धरः

ஹரிண்யநாபர், கௌசல்யர், லோகாக்ஷி, குதுமி; சுமந்து, கல்விமான் வர்சரீ, கபந்தர், குசிகந்தரர்—இவர்கள் இங்கு பட்டியலிடப்படுகின்றனர்.

Verse 23

प्लक्षो दार्भायणिश्चैव केतुमान् गौतमस्तथा / भल्लापी मधुपिङ्गश्च श्वेतकेतुस्तपोनिधिः

ப்லக்ஷர், தார்பாயணி; கேதுமான், கௌதமர்; பல்லாபீ, மதுபிங்கர், மேலும் ச்வேதகேது—தவவலிமையின் நிதியாக விளங்கினார்.

Verse 24

उशिजो बृहदुक्थश्च देवलः कपिरेव च / शालिहोत्रो ऽग्निवेश्यश्च युवनाश्वः शरद्वसुः

உசிஜர், பிருஹதுக்தர், தேவலர், கபி; மேலும் சாலிஹோத்ரர், அக்னிவேஷ்யர்; அதோடு யுவநாச்வர், சரத்வசு—இவர்களும் இவ்வம்சப் பட்டியலில் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 25

छगलः कुण्डकर्णश्च कुम्भश्चैव प्रवाहकः / उलूको विद्युतश्चैव शाद्वलो ह्याश्वलायनः

சகலன், குண்டகர்ணன், கும்பன், பிரவாஹகன்; மேலும் உலூகன், வித்யுத்; அதுபோல சாட்வலன், ஆச்வலாயனன்—இவை இங்கு எண்ணப்பட்ட பெயர்கள்.

Verse 26

अक्षपादः कुमारश्च उलूको वत्स एव च / कुशिकश्चैव गर्गश्च मित्रको ऋष्य एव च

அக்ஷபாதன், குமாரன், உலூகன், வத்ஸன்; அதுபோல குசிகன், கர்கன்; மேலும் மித்ரகன், ருஷ்யன்—இவர்களும் கூறப்பட்ட முனிவர்கள்.

Verse 27

शिष्या एते महात्मानः सर्वोवर्तेषु योगिनाम् / विमला ब्रह्मभूयिष्ठा ज्ञानयोगपरायणाः

இம்மகாத்ம சீடர்கள் யோகிகளின் எல்லா நெறிகளிலும் சிறந்தோர்—நடத்தில் நிர்மலர், பிரம்மத்தில் உறுதியாக நிலைபெற்றோர், ஞானயோகத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டோர்.

Verse 28

कुर्वन्ति चावताराणि ब्राह्मणानां हिताय हि / योगेश्वराणामादेशाद् वेदसंस्थापनाय वै

அவர்கள் பிராமணர்களின் நலனுக்காக அவதாரம் எடுக்கின்றனர்; மேலும் யோகேஸ்வரர்களின் ஆணையால் வேதங்களை மீண்டும் நிறுவுவதற்காகவே வெளிப்படுகின்றனர்.

Verse 29

ये ब्राह्मणाः संस्मरन्ति नमस्यन्ति च सर्वदा / तर्पयन्त्यर्चयन्त्येतान् ब्रह्मविद्यामवाप्नुयुः

எந்தப் பிராமணர்கள் எப்போதும் அவர்களை நினைத்து வணங்கி, தர்ப்பணம் செய்து அர்ச்சனையால் வழிபடுகிறார்களோ—அவர்கள் பிரம்மவித்யையை அடைகிறார்கள்.

Verse 30

इदं वैवस्वतं प्रोक्तमन्तरं विस्तरेण तु / भविष्यति च सावर्णो दक्षसावर्ण एव च

இந்த வைவைஸ்வத மன்வந்தரம் விரிவாக உரைக்கப்பட்டது. எதிர்காலத்தில் சாவர்ண மனுவும், அதுபோல தக்ஷ-சாவர்ணனும் தோன்றுவர்.

Verse 31

दशमो ब्रह्मसावर्णो धर्मसावर्ण एव च / द्वादशो रुद्रसावर्णो रोचमानस्त्रयोदशः / भौत्यश्चतुर्दशः प्रोक्तो भविष्या मनवः क्रमात्

பத்தாம் மனு பிரஹ்ம-சாவர்ணன்; பதினொன்றாம் மனு தர்ம-சாவர்ணன். பன்னிரண்டாம் ருத்ர-சாவர்ணன்; பதின்மூன்றாம் ரோசமானன்; பதினான்காம் பௌத்யன்—இவ்வாறு வரிசையாக எதிர்கால மனுக்கள் கூறப்பட்டனர்.

Verse 32

अयं वः कथितो ह्यंशः पूर्वो नारायणेरितः / भूतभव्यैर्वर्तमानैराख्यानैरुपबृंहितः

இந்த பகுதி உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது—முன்னே நாராயணன் உரைத்த பழம்பெரும் உபதேசம்; அது கடந்த, வருங்கால, நிகழ்காலக் கதைகளால் செழுமைப்படுத்தப்பட்டது.

Verse 33

यः पठेच्छृणुयाद् वापि श्रावयेद् वा द्विजोत्तमान् / स सर्वपापनिर्मुक्तो ब्रह्मणा सह मोदते

இதைப் பாராயணம் செய்பவன், அல்லது கேட்பவன், அல்லது சிறந்த த்விஜர்களுக்குக் கேட்கச் செய்வவன்—அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு பிரஹ்மாவுடன் மகிழ்வான்.

Verse 34

पठेद् देवालये स्नात्वा नदीतीरेषु चैव हि / नारायणं नमस्कृत्य भावेन पुरुषोत्तमम्

நீராடி ஆலயத்திலும், நதிக்கரைகளிலும் இதைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் நாராயணன்—புருஷோத்தமன்—க்கு வணங்க வேண்டும்.

Verse 35

नमो देवादिदेवाय देवानां परमात्मने / पुरुषाय पुराणाय विष्णवे कूर्मरूपिणे

தேவர்களுக்குத் தேவரான, தேவர்களின் பரமாத்மாவான ஆதிபுருஷன், புராதனன்—கூர்மரூபம் கொண்ட விஷ்ணுவுக்கு நமஸ்காரம்।