Adhyaya 12
Jayantya Shukrasahavasavarnanam (Jayanti and Shukra's Cohabitation)
பிருகு முனிவர் தன் மனைவியைக் கொன்றதற்காக விஷ்ணுவை பூமியில் பிறக்கும்படி சபித்தார். தனது சக்தியால் மனைவியை உயிர்ப்பித்தார். இந்திரன் சுக்ராச்சாரியாரின் தவத்தைக் கலைக்க ஜெயந்தியை அனுப்பினார். சிவன் சுக்ரருக்கு வரமளித்தார். சுக்ரர் ஜெயந்தியுடன் பத்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். பிரகஸ்பதி சுக்ரர் வேடத்தில் வந்து அசுரர்களை ஏமாற்றினார்.
Shlokas
Verse 1
जयन्त्या शुक्रसहवासवर्णनम् व्यास उवाच तं दृष्ट्वा तु वधं घोरं चुक्रोध भगवान्भृगुः । वेपमानोऽतिदुःखार्तः प्रोवाच मधुसूदनम्
வியாசர் கூறினார் - அந்த கொடிய கொலையைக் கண்டு பகவான் பிருகு மிகவும் கோபமடைந்தார். நடுக்கத்துடனும் மிகுந்த துயரத்துடனும் அவர் மதுசூதனனிடம் கூறினார்.
Verse 2
भृगुरुवाच अकृत्यं ते कृतं विष्णो जानन्पापं महामते । वधोऽयं विप्रजाताया मनसा कर्तुमक्षमः
பிருகு கூறினார் - ஓ மகா மதியே விஷ்ணுவே! பாவம் என்று தெரிந்தும் நீர் இந்த தகாத செயலைச் செய்தீர். ஒரு பிராமணப் பெண்ணைக் கொல்வது என்பது மனதாலும் செய்ய முடியாத ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 3
आख्यातस्त्वं सत्त्वगुणः स्मृतो ब्रह्मा च राजसः । तथासौ तामसः शम्भुर्विपरीतं कथं स्मृतम्
நீர் சத்துவ குணத்தின் வடிவம் என்றும், பிரம்மா ரஜோ குணம் கொண்டவர் என்றும், சம்பு (சிவன்) தமோ குணம் கொண்டவர் என்றும் கூறப்படுகிறதே; இது எவ்வாறு மாறாக நிகழ்ந்தது?
Verse 4
तामसस्त्वं कथं जातः कृतं कर्मातिनिन्दितम् । अवध्या स्त्री त्वया विष्णो हता कस्मान्निरागसा
நீர் எவ்வாறு தமோ குணம் கொண்டவரானீர், இத்தகைய மிகவும் கண்டிக்கத்தக்க செயலைச் செய்தீர்? ஓ விஷ்ணுவே! ஒரு பெண் கொல்லப்படக்கூடாதவள், பிறகு ஏன் அந்த நிரபராதிப் பெண்ணைக் கொன்றீர்?
Verse 5
शपामि त्वां दुराचारं किमन्यत्प्रकरोमि ते । विधुरोऽहं कृतः पाप त्वयाहं शक्रकारणात्
ஓ துராசாரமே! நான் உன்னைச் சபிக்கிறேன், இதைத் தவிர உனக்கு நான் வேறு என்ன செய்ய முடியும்? ஓ பாவியே! இந்திரனுக்காக நீ என்னை மனைவியை இழந்தவனாக்கினாய்.
Verse 6
न शपेऽहं तथा शक्रं शपे त्वां मधुसूदन । सदा छलपरोऽसि त्वं कीटयोनिर्दुराशयः
ஓ மதுசூதனா! நான் இந்திரனை அவ்வாறு சபிக்கவில்லை, உன்னைச் சபிக்கிறேன். நீ எப்போதும் வஞ்சனை செய்வதிலேயே குறியாக இருக்கிறாய், ஓ தீய எண்ணம் கொண்டவனே! நீ மீண்டும் மீண்டும் பல்வேறு பிறவிகளை எடுப்பாய்.
Verse 7
ये च त्वां सात्त्विकं प्राहुस्ते मूर्खा मुनयः किल । तामसस्त्वं दुराचारः प्रत्यक्षं मे जनार्दन
உன்னைச் சத்துவ குணம் கொண்டவன் என்று கூறும் முனிவர்கள் நிச்சயமாக முட்டாள்கள். ஓ ஜனார்த்தனா! நீ தமோ குணம் கொண்டவன் மற்றும் துராசாரமானவன் என்பது என் கண்களுக்கு நேராகத் தெரிகிறது.
Verse 8
अवतारा मृत्युलोके सन्तु मच्छापसम्भवाः । प्रायो गर्भभवं दुःखं भुंक्ष्व पापाज्जनार्दन
ஓ ஜனார்த்தனா! என் சாபத்தினால் பூலோகத்தில் உனக்கு அவதாரங்கள் உண்டாகட்டும்! உன்னுடைய பாவத்தினால் நீ கருவில் இருக்கும் துயரத்தை அனுபவிப்பாயாக.
Verse 9
व्यास उवाच ततस्तेनाथ शापेन नष्टे धर्मे पुनः पुनः । लोकस्य च हितार्थाय जायते मानुषेष्विह
வியாசர் கூறினார்: அந்த சாபத்தினால், தர்மம் அழியும் போதெல்லாம், உலக நன்மைக்காக அவர் மனிதர்களிடையே அவதரிக்கிறார்.
Verse 10
राजोवाच भूगुभार्या हता तत्र चक्रेणामिततेजसा । गार्हस्थ्यञ्च पुनस्तस्य कथं जातं महात्मनः
மன்னன் கூறினான்: பிருகுவின் மனைவி மிகுந்த ஒளியுடைய சக்கரத்தினால் கொல்லப்பட்டாள். பிறகு அந்த மகாத்மாவின் இல்லற வாழ்க்கை மீண்டும் எப்படித் தொடங்கியது?
Verse 11
व्यास उवाच इति शप्त्वा हरिं रोषात्तदादाय शिरस्त्वरन् । काये संयोज्य तरसा भृगुः प्रोवाच कार्यवित्
வியாசர் கூறினார்: கோபத்துடன் ஹரியைச் சபித்துவிட்டு, செய்ய வேண்டியதை அறிந்த பிருகு, விரைவாகத் தலையை எடுத்து உடலுடன் இணைத்து இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 12
अद्य त्वां विष्णुना देवि हतां सञ्जीवयाम्यहम् । यदि कृत्स्नो मया धर्मो ज्ञायते चरितोऽपि वा
தேவியே! விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்ட உன்னை இன்று நான் உயிர்ப்பிக்கிறேன். நான் தர்மத்தை முழுமையாக அறிந்திருந்தால் அல்லது கடைப்பிடித்திருந்தால்...
Verse 13
तेन सत्येन जीवेत यदि सत्यं ब्रवीम्यहम् । पश्यन्तु देवताः सर्वा मम तेजोबलं महत्
...நான் சொல்வது சத்தியமானால், அந்த சத்தியத்தினால் நீ உயிர் பெறுவாயாக! தேவர்கள் அனைவரும் என்னுடைய மகா தேஜஸையும் பலத்தையும் பார்க்கட்டும்.
Verse 14
अद्भिस्त्वां प्रोक्ष्य शीताभिर्जीवयामि तपोबलात् । सत्यं शौचं तथा वेदा यदि मे तपसो बलम्
குளிர்ந்த நீரைத் தெளித்து என் தபோபலத்தினால் உன்னை உயிர்ப்பிக்கிறேன். சத்தியம், தூய்மை மற்றும் வேதங்களில் என் தவத்தின் வலிமை இருக்குமானால்...
Verse 15
व्यास उवाच अद्भिः सम्प्रोक्षिता देवी सद्यः सञ्जीविता तदा । उत्थिता परमप्रीता भृगोर्भार्या शुचिस्मिता
வியாசர் கூறினார்: நீர் தெளிக்கப்பட்டவுடன் அந்த தேவி உடனே உயிர் பெற்றாள். பிருகுவின் மனைவி புன்னகையுடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்தாள்.
Verse 16
ततस्तां सर्वभूतानि दृष्ट्वा सुप्तोत्थितामिव । साधु साध्विति तं तां तु तुष्टुवुः सर्वतो दिशम्
பிறகு அவள் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவளைப் போல் இருப்பதைக் கண்டு, எல்லா உயிர்களும் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் 'சபாஷ்! சபாஷ்!' என்று கூறி அவர்களைத் துதித்தன.
Verse 17
एवं सञ्चीविता तेन भृगुणा वरवर्णिनी । विस्मयं परमं जग्मुर्देवाः सेन्द्रा विलोक्य तत्
இவ்வாறு பிருகுவினால் அந்த அழகி உயிர்ப்பிக்கப்பட்டாள். இதைக் கண்டு இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த வியப்படைந்தனர்.
Verse 18
इन्द्रः सुरानथोवाच मुनिना जीविता सती । काव्यस्तप्त्वा तपो घोरं किं करिष्यति मन्त्रवित्
இந்திரன் தேவர்களிடம் கூறினான் - முனிவரால் அந்த பதிவிரதை உயிர் பெற்றாள். இப்போது மந்திரங்களை அறிந்த காவ்யன் (சுக்கிராச்சாரியார்) கடும் தவம் புரிந்து என்ன செய்வார்?
Verse 19
व्यास उवाच गता निद्रा सुरेन्द्रस्य देहेऽक्षेममभून्नृप । स्मृत्वा काव्यस्य वृत्तान्तं मन्त्रार्थमतिदारुणम्
வியாசர் கூறினார் - ஓ மன்னா! காவ்யனின் (சுக்கிரன்) மந்திரம் பெறுவதற்கான மிகக் கடுமையான முயற்சியை நினைத்து இந்திரனின் தூக்கம் கலைந்தது, அவன் உடல் அமைதியிழந்தது.
Verse 20
विमृश्य मनसा शक्रो जयन्तीं स्वसुतां तदा । उवाच कन्यां चार्वङ्गीं स्मितपूर्वमिदं वचः
இந்திரன் தன் மனதிற்குள் சிந்தித்து, தனது அழகான மகளான ஜெயந்தியிடம் புன்னகையுடன் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
Verse 21
गच्छ पुत्रि मया दत्ता काव्याय त्वं तपस्विने । समाराधय तन्वङ्गि मत्कृते तं वशं कुरु
மகளே! செல், நான் உன்னைத் தபஸ்வியான காவ்யனுக்கு (சுக்கிரன்) அளித்துவிட்டேன். அழகியே! எனக்காக அவருக்குப் பணிவிடை செய்து அவரை உன் வசப்படுத்து.
Verse 22
उपचारैर्मुनिं तैस्तैः समाराध्य मनःप्रियैः । भयं मे तरसा गत्वा हर तत्र वराश्रमे
அந்தச் சிறந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, மனதிற்கு இனிய பணிவிடைகளால் முனிவரை ஆராதித்து, விரைவில் என் பயத்தைப் போக்கு.
Verse 23
सा पितुर्वचनं श्रुत्वा तत्रागच्छन्मनोरमा । तमपश्यद्विशालाक्षी पिबन्तं धूममाश्रमे
தந்தையின் சொற்களைக் கேட்டு, அந்த அழகான பெரிய கண்களை உடைய ஜெயந்தி அங்கு சென்று, ஆசிரமத்தில் புகையை உட்கொண்டு (தவம் செய்து) கொண்டிருந்த முனிவரைக் கண்டாள்.
Verse 24
तस्य देहं समालोक्य स्मृत्वा वाक्यं पितुस्तदा । कदलीदलमादाय वीजयामास तं मुनिम्
அவரது உடலைப் பார்த்து, தந்தையின் சொற்களை நினைவுகூர்ந்து, அவள் ஒரு வாழை இலையை எடுத்து முனிவருக்கு விசிறத் தொடங்கினாள்.
Verse 25
निर्मलं शीतलं वारि समानीय सुवासितम् । पानाय कल्पयामास भक्त्या परमया लघु
அவள் தூய்மையான, குளிர்ந்த, நறுமணமிக்க நீரைக் கொண்டு வந்து, மிகுந்த பக்தியுடன் விரைவில் அவர் பருகுவதற்காக வழங்கினாள்.
Verse 26
छायां वस्त्रातपत्रेण भास्करे मध्यगे सति । रचयामास तन्वङ्गी स्वयं धर्मे स्थिता सती
சூரியன் உச்சிவானில் இருந்தபோது, தர்மத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த அழகி தனது ஆடையைக் குடையாகப் பிடித்து நிழல் செய்தாள்.
Verse 27
फलान्यानीय दिव्यानि पक्वानि मधुराणि च । मुमोचाग्रे मुनेस्तस्य भक्षार्थं विहितानि च
அவள் தெய்வீகமான, பழுத்த, இனிப்பான பழங்களைக் கொண்டு வந்து, முனிவர் உண்பதற்காக அவர் முன்னால் வைத்தாள்.
Verse 28
कुशाः प्रादेशमात्रा हि हरिताः शुकसन्निभाः । दधाराग्रेऽथ पुष्पाणि नित्यकर्मसमृद्धये
அவர் கிளியைப் போன்ற பச்சை நிறமுடைய, ஒரு சாண் அளவுள்ள தருப்பைகளையும் மலர்களையும் அவரது நித்திய கர்மாக்களுக்காக முன்னால் வைத்தார்।
Verse 29
निद्रार्थं कल्पयामास संस्तरं पल्लवान्वितम् । तस्मिन्मुनौ चादरस्था चकार व्यजनं शनैः
அவர் தூங்குவதற்காக இலைகளால் ஆன படுக்கையைத் தயாரித்தார். முனிவர் மீது கொண்ட மரியாதையினால் மெதுவாக விசிறி விட்டார்।
Verse 30
हावभावादिकं किञ्चिद्विकारजननं च तत् । न चकार जयन्ती सा शापभीता मुनेस्तदा
அந்த நேரத்தில் முனிவரின் சாபத்திற்கு அஞ்சி, ஜெயந்தி எந்தவிதமான காம உணர்வைத் தூண்டும் செய்கைகளையும் செய்யவில்லை।
Verse 31
स्तुतिं चकार तन्वङ्गी गीर्भिस्तस्य महात्मनः । सुभाषिण्यनुकूलाभिः प्रीतिकर्त्रीभिरप्युत
அந்த மெல்லிய இடையாள் இனிமையான, சாதகமான மற்றும் மகிழ்ச்சியான சொற்களால் அந்த மகாத்மாவைத் துதித்தார்।
Verse 32
प्रबुद्धे जलमादाय दधाराचमनाय च । मनोऽनुकूलं सततं कुर्वन्ती व्यचरत्तदा
அவர் விழித்தெழுந்ததும் ஆசமனம் செய்வதற்காகத் தண்ணீர் கொண்டு வந்தார். எப்போதும் அவர் மனதிற்கு உகந்தபடி நடந்து கொண்டார்।
Verse 33
इन्द्रोऽपि सेवकांस्तत्र प्रेषयामास चातुरः । प्रवृत्तिं ज्ञातुकामो वै मुनेस्तस्य जितात्मनः
புத்திசாலியான இந்திரனும், புலன்களை வென்ற அந்த முனிவரின் செயல்பாடுகளை அறிய விரும்பி தனது சேவகர்களை அங்கு அனுப்பினார்।
Verse 34
एवं बहूनि वर्षाणि परिचर्यापराभवत् । निर्विकारा जितक्रोधा ब्रह्मचर्यपरा सती
இவ்விதமாக அந்தப் பதிவிரதை, விகாரமற்றவளாக, கோபத்தை வென்றவளாக, பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடித்து பல ஆண்டுகள் அவரது சேவையில் ஈடுபட்டார்।
Verse 35
पूर्णे वर्षसहस्रे तु परितुष्टो महेश्वरः । वरेण छन्दयामास काव्यं प्रीतमना हरः
ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிந்ததும் மகேஸ்வரன் மிகவும் திருப்தியடைந்தார். மகிழ்ச்சியான மனதுடன் ஹரன் காவ்யரிடம் (சுக்கிராச்சாரியார்) வரம் கேட்கச் சொன்னார்।
Verse 36
ईश्वर उवाच यच्च किञ्चिदपि ब्रह्मन्विद्यते भृगुनन्दन । प्रतिपश्यसि यत्सर्वं यच्च वाच्यं न कस्यचित्
ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! பிருகு நந்தனா! எதுவெல்லாம் இருக்கிறதோ, எதையெல்லாம் நீர் முழுமையாகப் பார்க்கிறீரோ, எது யாருக்கும் சொல்லத் தகாததோ...
Verse 37
सर्वाभिभावकत्वेन भविष्यसि न संशयः । अवध्यः सर्वभूतानां प्रजेशश्च द्विजोत्तमः
...நீர் அவை அனைத்தையும் வெல்பவராக இருப்பீர், இதில் சந்தேகமில்லை। நீர் அனைத்து உயிரினங்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவராகவும், பிரஜாபதியாகவும், அந்தணர்களில் சிறந்தவராகவும் இருப்பீர்।
Verse 38
व्यास उवाच एवं दत्त्वा वराञ्छम्भुस्तत्रैवान्तरधीयत । काव्यस्तामथ संवीक्ष्य जयन्तीं वाक्यमब्रवीत्
வியாசர் கூறினார் - இவ்வாறு வரங்களை அளித்துவிட்டு சம்பு அங்கேயே மறைந்தார். பிறகு காவ்யர் (சுக்கிரர்) அந்த ஜெயந்தியைப் பார்த்து இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
Verse 39
कासि कस्यासि सुश्रोणि ब्रूहि किं ते चिकीर्षितम् । किमर्थमिह सम्प्राप्ता कार्यं वद वरोरु मे
ஓ அழகிய இடையைக் கொண்டவளே! நீ யார், யாருடைய மகள்? உனது விருப்பம் என்னவென்று சொல். நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்? உனது காரியத்தை என்னிடம் சொல்.
Verse 40
किं वाञ्छसि करोम्यद्य दुष्करं चेत्सुलोचने । प्रीतोऽस्मि त्वत्कृतेनाद्य वरं वरय सुव्रते
ஓ அழகான கண்களை உடையவளே! நீ என்ன விரும்புகிறாய்? அது கடினமாக இருந்தாலும் நான் இன்று அதைச் செய்வேன். உனது சேவையால் நான் இன்று மகிழ்ந்தேன்; ஓ நற்பண்புடையவளே! வரம் கேள்.
Verse 41
ततः सा तु मुनिं प्राह जयन्ती मुदितानना । चिकीर्षितं मे भगवंस्तपसा ज्ञातुमर्हसि
பிறகு மகிழ்ச்சியான முகத்துடன் ஜெயந்தி முனிவரிடம் கூறினாள்—பகவானே! நான் என்ன செய்ய விரும்புகிறேன் என்பதை உமது தவசக்தியால் நீர் அறிய முடியும்.
Verse 42
शुक्र उवाच ज्ञातं मया तथापि त्वं ब्रूहि यन्मनसेप्सितम् । करोमि सर्वथा भद्रं प्रीतोऽस्मि परिचर्यया
சுக்கிரர் கூறினார்—நான் அதை அறிந்து கொண்டேன், இருப்பினும் உனது மனதில் உள்ள விருப்பத்தைச் சொல். மங்கலமானவளே! நான் அதை முழுமையாகச் செய்வேன், உனது சேவையால் நான் மகிழ்ந்தேன்.
Verse 43
जयन्त्युवाच शक्रस्याहं सुता ब्रह्मन् पित्रा तुभ्यं समर्पिता । जयन्ती नामतश्चाहं जयन्तावरजा मुने
ஜெயந்தி கூறினாள்—அந்தணரே! நான் இந்திரனின் மகள், என் தந்தையால் உமக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவள். முனிவரே! என் பெயர் ஜெயந்தி, நான் ஜெயந்தனின் தங்கை.
Verse 44
सकामास्मि त्वयि विभो वाञ्छितं कुरु मेऽधुना । रंस्ये त्वया महाभाग धर्मतः प्रीतिपूर्वकम्
இறைவனே! நான் உம்மீது விருப்பம் கொண்டுள்ளேன், இப்போது என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும். பெரும் பாக்கியசாலியே! நான் அறநெறிப்படியும் அன்புடனும் உம்முடன் மகிழ்ந்திருக்க விரும்புகிறேன்.
Verse 45
शुक्र उवाच मया सह त्वं सुश्रोणि दशवर्षाणि भामिनि । सर्वैर्भूतैरदृश्या च रमस्वेह यदृच्छया
சுக்கிரர் கூறினார்—அழகிய இடையுடையவளே! பெண்ணே! நீ பத்து ஆண்டுகள் என்னுடன், அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் தெரியாமல் மறைந்து, இங்கு உனது விருப்பப்படி மகிழ்ந்திருப்பாய்.
Verse 46
व्यास उवाच एवमुक्त्वा गृहं गत्वा जयन्त्याः पाणिमुद्वहन् । तया सहावसद्देव्या दशवर्षाणि भार्गवः
வியாசர் கூறினார்—இவ்வாறு கூறிவிட்டு வீட்டிற்குச் சென்று ஜெயந்தியைத் திருமணம் செய்து கொண்டு, பிருகு வம்சத்தைச் சேர்ந்த சுக்கிரர் அந்த தேவியுடன் பத்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்.
Verse 47
अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संवृतः प्रभुः । दैत्यास्तमागतं श्रुत्वा कृतार्थं मन्त्रसंयुतम्
அந்தப் பிரபு தனது மாயையினால் மறைக்கப்பட்டு அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் தெரியாமல் இருந்தார். அவர் மந்திரத்தை சித்தி செய்து வெற்றிகரமாகத் திரும்பி வந்ததை அறிந்த அசுரர்கள்...
Verse 48
अभिजग्मुर्गृहे तस्य मुदितास्ते दिदृक्षवः । नापश्यन् रममाणं ते जयन्त्या सह संयुतम्
அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவனைக் காண விரும்பி அவனது இல்லத்திற்குச் சென்றனர், ஆனால் ஜெயந்தியுடன் மகிழ்ந்திருந்த அவனைக் காணவில்லை।
Verse 49
तदा विमनसः सर्वे जाता भग्नोद्यमाश्च ते । चिन्तापरातिदीनाश्च वीक्षमाणाः पुनः पुनः
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் மனவருத்தமடைந்து முயற்சியில் தோல்வியுற்றனர். கவலையுடனும் மிகுந்த தீனமாகவும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தனர்.
Verse 50
अदृष्ट्वा तं तु संवृत्तं प्रतिजग्मुर्यथागतम् । स्वगृहान्दैत्यवर्यास्ते चिन्ताविष्टा भयातुराः
அவனைக் காணாமல் அந்தச் சிறந்த அசுரர்கள் வந்தபடியே கவலையுடனும் பயத்துடனும் தங்கள் இல்லங்களுக்குத் திரும்பினர்.
Verse 51
रममाणं तथा ज्ञात्वा शक्रः प्रोवाच तं गुरुम् । बृहस्पतिं महाभाग किं कर्तव्यमितः परम्
அவன் அவ்வாறு மகிழ்ந்திருப்பதை அறிந்து இந்திரன் குரு பிரகஸ்பதியிடம் கூறினான்—'மகாபாக்யசாலியே! இனி என்ன செய்ய வேண்டும்?'
Verse 52
गच्छाद्य दानवान्ब्रह्मन्मायया त्वं प्रलोभय । अस्माकं कुरु कार्यं त्वं बुद्ध्या सञ्चिन्त्य मानद
அந்தணரே! இன்று நீர் அசுரர்களிடம் சென்று உமது மாயையால் அவர்களை மயக்குவீராக. மதிப்பிற்குரியவரே! புத்தியால் சிந்தித்து எமது காரியத்தை முடிப்பீராக.
Verse 53
तच्छ्रुत्वा वचनं काव्यं रममाणं सुसंवृतम् । ज्ञात्वा तद्रूपमास्थाय दैत्यान्मति ययौ गुरुः
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, சுக்ரன் ரகசியமாக மகிழ்ந்திருப்பதை அறிந்து, குரு பிரகஸ்பதி அவனது உருவத்தை ஏற்று அசுரர்களிடம் சென்றார்.
Verse 54
गत्वा तत्रातिभक्त्यासौ दानवान्समुपाह्वयत् । आगतास्तेऽसुराः सर्वे ददृशुः काव्यमग्रतः
அங்கு சென்று அவர் மிகுந்த அன்புடன் அசுரர்களை அழைத்தார். வந்த அசுரர்கள் அனைவரும் தங்கள் முன்னே சுக்ரனைக் கண்டனர்.
Verse 55
प्रणम्य संस्थिताः सर्वे काव्यं मत्वातिमोहिताः । न विदुस्ते गुरोर्मायां काव्यरूपविभाविनीम्
அவரைச் சுக்ரன் என்று கருதி மிகுந்த மயக்கத்துடன் அனைவரும் வணங்கினர். சுக்ர உருவில் இருந்த குருவின் மாயையை அவர்கள் அறியவில்லை.
Verse 56
तानुवाच गुरुः काव्यरूपः प्रच्छन्नमायया । स्वागतं मम याज्यानां प्राप्तोऽहं वो हिताय वै
மாயையால் சுக்ர உருவம் கொண்ட குரு அவர்களிடம் கூறினார்—'எனது சீடர்களுக்கு நல்வரவு! நான் உங்கள் நன்மைக்காகவே வந்துள்ளேன்.'
Verse 57
अहं वो बोधयिष्यामि विद्यां प्राप्ताममायया । तपसा तोषितः शम्भुर्युष्मत्कल्याणहेतवे
நான் உண்மையாகப் பெற்ற வித்தையை உங்களுக்குப் போதிப்பேன். உங்கள் நலனுக்காக எனது தவத்தால் சம்பு (சிவன்) மகிழ்ந்துள்ளார்.
Verse 58
तच्छ्रुत्वा प्रीतमनसो जातास्ते दानवोत्तमाः । कृतकार्यं गुरुं मत्वा जहृषुस्ते विमोहिताः
அதனைக் கேட்டு அந்த அசுரத் தலைவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர். தங்கள் குரு காரியத்தை முடித்துவிட்டார் என்று எண்ணி, மயக்கமுற்ற அவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.
Verse 59
प्रणेमुस्ते मुदा युक्ता निरातङ्का गतव्यथाः । देवेभ्यश्च भयं त्यक्त्वा तस्थुः सर्वे निरामयाः
மகிழ்ச்சியுடன், அச்சமும் துயரமும் நீங்கி அவர்கள் வணங்கினர். தேவர்களிடமிருந்த பயத்தை விட்டு, அவர்கள் அனைவரும் நோயற்றவர்களாய் அமைதியாக இருந்தனர்.
Verse 999
इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादशसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थस्कन्धे जयन्त्या शुक्रसहवासवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः
பதினெட்டாயிரம் ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட ஸ்ரீமத் தேவி பாகவத மகாபுராணத்தின் நான்காம் ஸ்கந்தத்தில் ஜயந்தியுடன் சுக்கிரன் வாழ்ந்ததை விவரிக்கும் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் இத்துடன் நிறைவடைகிறது.
Frequently Asked Questions
Bhrigu cursed Lord Vishnu to take mortal births (avatars) and suffer the pain of human existence because Vishnu killed Bhrigu's wife, which the sage considered a grievous sin against a Brahmin woman.
Indra sent his daughter Jayanti to serve Shukracharya. She served him faithfully for a thousand years, and after he received Shiva's boons, Shukracharya agreed to live with her invisibly for ten years.
Under Indra's instructions, Brihaspati disguised himself as Shukracharya and went to the Daityas. He deceived them into accepting him as their guru, thereby manipulating them while their real guru was absent.
Read Devi Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.