Adhyaya 14

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने ललितास्तवराजो नाम त्रयोदशो ऽध्यायः हयग्रीव उवाच एतस्मिन्नेव काले तु ब्रह्मा लोकपितामहः / आजगामाथ देवेशीं द्रष्टुकामो महर्षिभिः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில்… ‘லலிதாஸ்தவராஜம்’ எனும் பதின்மூன்றாம் அதிகாரம். ஹயக்ரீவர் கூறினார்—அந்நேரமே உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, மகரிஷிகளுடன் தேவீஸ்வரியை தரிசிக்க விரும்பி வந்தார்।

Verse 2

आजगाम ततो विष्णुरारूढो विनतासुतम् / शिवो ऽपि वृषमारूढः समायातो ऽखिलेश्वरीम्

பின்பு விஷ்ணு வினதையின் புதல்வன் கருடனை ஏறி வந்தார்; சிவனும் வृषபத்தை ஏறி அகிலேஸ்வரியை அணைந்தார்।

Verse 3

देवर्षयो नारदाद्याः समाजग्मुर्महेश्वरीम् / आययुस्तां महादेवीं सर्वे चाप्सरसां गणाः

நாரதர் முதலிய தேவரிஷிகள் மகேஸ்வரியிடம் கூடினர்; அப்சரஸ்களின் எல்லாக் குழுக்களும் அந்த மகாதேவியிடம் வந்தன।

Verse 4

विश्वावसुप्रभृतयो गन्धर्वाश्चैव यक्षकाः / ब्रह्मणाथ समादिष्टो विश्वकर्मा विशांपतिः

விச்வாவசு முதலிய கந்தர்வரும் யட்சரும் இருந்தனர்; பிரம்மன் ஆணையால் பிரஜாபதி விஸ்வகர்மா நியமிக்கப்பட்டான்।

Verse 5

चकार नगरं दिव्यं यथामरपुरं तथा / ततो भगवती दुर्गा सर्वमन्त्राधिदेवता

அமரபுரியைப் போல ஒரு தெய்வீக நகரம் அமைத்தான்; பின்னர் எல்லா மந்திரங்களின் அதிதேவதையான பகவதி துர்கை தோன்றினாள்।

Verse 6

विद्याधिदेवता श्यामा समाजग्मतुरंबिकाम् / ब्राहयाद्या मातरश्चैव स्वस्वभूतगणावृताः

வித்தையின் அதிதேவதையான ஷ்யாமா அம்பிகையை அணைந்தாள்; பிராஹ்மி முதலிய மாத்ருகைகளும் தத்தம் பூதகணங்களால் சூழ்ந்து வந்தனர்।

Verse 7

सिद्धयो ह्यणिमाद्याश्च योगिन्यश्चैव कोटिशः / भैरवाः क्षेत्रपालाश्च महाशास्ता गणाग्रणीः

அணிமா முதலிய சித்திகளும் கோடிக்கணக்கான யோகினிகளும்; பைரவங்கள், க்ஷேத்ரபாலர்கள், கணங்களின் தலைவனான மகாசாஸ்தாவும் (அங்கு இருந்தனர்)।

Verse 8

महागणेश्वरः स्कन्दो बटुको वीरभद्रकः / आगत्य ते महादेवीं तुष्टुवुः प्रणतास्तदा

மகாகணேஸ்வரன் ஸ்கந்தன், படுகன், வீரபத்ரனும் வந்து சேர்ந்தனர்; அப்போது அவர்கள் வணங்கி மகாதேவியைப் போற்றினர்।

Verse 9

तत्राथ नगरीं रम्यां साट्टप्राकारतोरणाम् / गजाश्वरथशालाढ्यां राजवीथिविराजिताम्

அப்போது அவர் ஒரு இனிய நகரத்தை கண்டார்; அது உயர்ந்த மதில்களும் தோரணங்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, யானை-குதிரை-ரத சாலைகளால் செழித்து, அரச வீதிகளால் ஒளிர்ந்தது.

Verse 10

सामन्तानाममात्यानां सैनिकानां द्विजन्म नाम् / वेतालदासदासीनां गृहाणि रुचिराणि च

அங்கே சாமந்தர்கள், அமைச்சர்கள், படைவீரர்கள், இருபிறப்பினர்; மேலும் வேதாள சேவகர்கள், அடிமைகள், அடிமைப் பெண்கள் ஆகியோரின் அழகிய இல்லங்களும் இருந்தன.

Verse 11

मध्यं राजगृहं दिव्यं द्वारगोपुरभूषितम् / शालाभिर्बहुभिर्युक्तं सभा भिरुषशोभितम्

நகரின் நடுவில் தெய்வீகமான அரசமாளிகை இருந்தது; அது வாயில்களும் கோபுரங்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, பல மண்டபங்களால் இணைக்கப்பட்டு, சபைகளால் நன்கு ஒளிர்ந்தது.

Verse 12

सिंहासनसभां चैव नवरत्नमयीं शुभाम् / मध्ये सिंहासनं दिव्यं चिन्तामणिवीनिर्मितम्

அங்கே நவரத்தினங்களால் ஆன மங்களமான சிங்காசனச் சபை இருந்தது; அதன் நடுவில் சிந்தாமணி ரத்தினத்தால் செய்யப்பட்ட தெய்வீக சிங்காசனம் இருந்தது.

Verse 13

स्वयं प्रकाशमद्वन्द्वमुदयादित्यसंनिभम् / विलोक्य चिन्तयामास ब्रह्मा लोकपितामहः

தானே ஒளிரும், இருமை அற்ற, உதய சூரியனை ஒத்த அந்த பிரகாசத்தை நோக்கி, உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 14

यस्त्वेतत्समधिष्ठाय वर्तते बालिशो ऽपिवा / पुरस्यास्य प्रभावेण सर्वलोकाधिको भवेत्

இந்தப் புரியை ஆதாரமாகக் கொண்டு, அறியாமையுள்ளவனாயினும் யார் நடக்கிறானோ, இந்த நகரின் மகிமையால் அவன் எல்லா உலகங்களிலும் மேலானவன் ஆவான்.

Verse 15

न केवला स्त्री राज्यार्हा पुरुषो ऽपि तया विना / मङ्गलाचार्यसंयुक्तं महापुरुषलक्षणम् / अनुकूलाङ्गनायुक्तमभिषिञ्चेदिति श्रुतिः

பெண் மட்டும் அரசாட்சிக்கு உரியவள் அல்ல; அவளின்றி ஆணும் அல்ல. ‘மங்களாசாரியர்களுடன் கூடிய, மகாபுருஷ இலக்கணங்கள் நிறைந்த, உகந்த துணைவியுடன் இணைந்தவனையே அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்’ என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது.

Verse 16

विभातीयं वरारोहा भूर्ता शृङ्गारदेवता / वरो ऽस्यास्त्रिषु लोकेषु न चान्यः शङ्करादृते

இந்த வராரோஹா ஒளிவீசுகிறது; அலங்காரத் தேவதை உருவெடுத்ததுபோல். மூன்று உலகங்களிலும் சங்கரனைத் தவிர அவளுக்குப் பிற வரன் இல்லை.

Verse 17

जडिलो मुण्डधारी च विरूपाक्षः कपालभृत् / कल्माषी भस्मदिग्धाङ्गः श्मशानास्थिविभूषणः

அவர் ஜடையுடையவர், மொட்டைத் தலையுடையவர், விரூபாக்ஷர், கபாலம் தாங்குபவர்; கல்மாஷி, சாம்பல் பூசிய அங்கங்களுடன், சுடுகாட்டின் எலும்புகளை அணிகலனாகக் கொண்டவர்.

Verse 18

अमङ्गलास्पदं चैनं वरयेत्सा सुमङ्गला / इति चिन्तयमानस्य ब्रह्मणो ऽग्रे महेश्वरः

‘இவன் அமங்கலத்தின் இருப்பிடம்; ஆனாலும் அந்த சுமங்கலா இவனையே வரமாகத் தேர்வாள்’ என்று பிரம்மா எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில், அவர்முன் மகேஸ்வரர் தோன்றினார்.

Verse 19

कोटिकन्दर्पलावण्ययुक्तो दिव्य शरीरवान् / दिव्यांबरधरः स्रग्वी दिव्यगन्धानुलेपनः

அவன் கோடி மன்மதர்களின் லாவண்யம் உடையவன்; தெய்வீக உடலுடன், தெய்வீக ஆடை அணிந்து, மாலையணிந்து, தெய்வீக நறுமணப் பூச்சுடன் விளங்கினான்।

Verse 20

किरीटहारकेयूरकुण्डलाद्यैरलङ्कृतः / प्रादुर्बभूव पुरतो जगन्मोहन रुपधृक्

கிரீடம், மாலை, கேயூரம், குண்டலம் முதலிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உலகை மயக்கும் ரூபம் தாங்கி அவன் முன்னே தோன்றினான்।

Verse 21

तं कुमारमथालिङ्ग्य ब्रह्मा लोकपितामहः / चक्रे कामेश्वरं नाम्ना कमनीयवपुर्धरम्

அப்போது உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா அந்தக் குமாரனை அணைத்து, அழகிய உடலுடைய அவனை ‘காமேஸ்வரன்’ என்ற நாமத்தால் நிறுவினார்।

Verse 22

तस्यास्तु परमाशक्तेरनुरूपो वरस्त्वयम् / इति निश्चित्य तेनैव सहितास्तामथाययुः

‘அந்த பரம சக்திக்குத் தகுந்த வரம் இதுவே’ என்று தீர்மானித்து, அவனுடன் சேர்ந்து அவர்கள் பின்னர் அவளிடம் சென்றனர்।

Verse 23

अस्तुवंस्ते परां शक्तिं ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः / तां दृष्ट्वा मृगशावाक्षीं कुमारो नीललोहितः / अभवन्मन्मथाविष्टो विस्मृत्य सकलाः क्रियाः

பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் அந்த பராசக்தியைப் போற்றினர். மான் குட்டி போன்ற கண்களையுடைய அவளைக் கண்ட நীলலோஹிதக் குமாரன் மன்மத ஆவேசத்தில் மூழ்கி, எல்லாச் செயல்களையும் மறந்தான்।

Verse 24

सापि तं वीक्ष्य तन्वङ्गो मूर्तिंमन्तमिव स्मरम् / मदनाविष्टसर्वाङ्गी स्वात्मरूपममन्यत / अन्योन्यालोकनासक्तौ तावृभौ मदनातुरौ

அவளும் அவனை நோக்கி—உருவம் கொண்ட ஸ்மரனைப் போல—மதனவேகத்தால் முழுதும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அவனைத் தன் சொரூபமே என எண்ணினாள். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கில் பற்றுண்டு காமத்தால் துடித்தனர்.

Verse 25

सर्वभावविशेषज्ञौ धृतिमन्तौ मनस्विनौ / परैरज्ञातचारित्रौ मुहूर्तास्वस्थचेतनौ

அவர்கள் இருவரும் எல்லா உணர்வுகளின் நுண்மை அறிந்தோர், திடமுடையோர், மனவலிமையுடையோர்; பிறரறியாத நடத்தை உடையோர்; சில கணங்கள் மனம் அமைதியின்றி அலைந்தது.

Verse 26

अथोवाच महादेवीं ब्रह्मा लोकैकनायिकाम् / इमे देवाश्च ऋषयो गन्धर्वाप्सरसां गणाः / त्वामीशां द्रष्टुमिच्छन्ति सप्रियां परमाहवे

அப்போது பிரம்மா, உலகின் ஒரே நாயகியான மகாதேவியிடம் கூறினார்—இங்கு உள்ள தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்-அப்ஸரஸ்களின் கூட்டம், ஓ ஈஸ்வரி! உம்மை உமது பிரியனுடன் பரம சபையில் தரிசிக்க விரும்புகின்றனர்.

Verse 27

को वानुरूपस्ते देवि प्रियो धन्यतमः पुमान् / लोकसंरक्षणार्थाय भजस्व पुरुषं परम्

தேவி! உமக்கு ஏற்ற, உமக்கு பிரியமான அந்த மிகப் பாக்கியசாலி புருஷன் யார்? உலகைக் காக்கும் பொருட்டு அந்த பரம புருஷனைத் தேர்ந்து அணைக.

Verse 28

राज्ञी भव पुरस्यास्य स्थिता भव वरासने / अभिषिक्तां महाभागैर्देवार्षे भिरकल्मषैः

இந்த நகரத்தின் அரசியாக ஆகு; சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து நிலைபெறு. குற்றமற்ற மகாபாக்யம் கொண்ட தேவரிஷிகள் உமக்கு அபிஷேகம் செய்யட்டும்.

Verse 29

साम्राज्यचिह्नसंयुक्तां सर्वाभरणसंयुताम् / सप्रियामासनगतां द्रष्टुमिच्छामहे वयम्

நாங்கள் அரசாட்சிச் சின்னங்களுடன் கூடியவளாகவும், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகவும், தன் பிரியனுடன் ஆசனத்தில் அமர்ந்தவளாகவும் உள்ள தேவியை தரிசிக்க விரும்புகிறோம்।