Adhyaya 37

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्ग पादे शेषमन्वन्तराश्यानं पृथिवीदोहनं च नाम षट्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः सूत उवाच आसीदिह समुद्रान्ता वसुधेति यथा श्रुतम् / वसु धत्ते यतस्तस्माद्वसुधा सेति गीयते

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயுப்ரோக்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘சேஷ மந்வந்தரக் கதை மற்றும் ப்ருதிவீ-தோஹனம்’ எனும் முப்பத்தாறாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—கேள்விப்படி இவ்வசுதா கடல் எல்லை வரை இருந்தது; வஸு (செல்வம்) தாங்குவதால் ‘வசுதா’ என்று பாடப்படுகின்றது।

Verse 2

मधुकैटभयोः पूर्वं मेदसा संपरिप्लुता / तेनेयं मेदिनीत्युक्ता निरुक्त्या ब्रह्मवादिभिः

மது–கைடபருக்கு முன்பாக இப்பூமி மேதஸால் (கொழுப்பால்) நிரம்பி மூழ்கியிருந்தது; ஆகவே பிரம்மவாதிகள் நிருக்தியின் படி இதை ‘மேதினீ’ என்று கூறினர்।

Verse 3

ततो ऽभ्युपगमाद्राज्ञः पृथोर्वैन्यस्य धीमतः / दुहितृत्वमनुप्राप्ता पृथिवी पठ्यते ततः

பின்னர் அறிவுடைய வைன்ய அரசன் ப்ருது அவளை ஏற்றுக்கொண்டதால், பூமி மகளாகும் நிலையை அடைந்தாள்; ஆகவே அந்நாள்முதல் அவள் ‘ப்ருதிவீ’ என்று சொல்லப்படுகின்றாள்।

Verse 4

पृथुना प्रविभागश्चधरायाः साधितः पुरा / तस्याकरवती राज्ञः पत्तनाकरमालिनी

முன்னொரு காலத்தில் ப்ருது தரணியின் பிரிவினை (ஒழுங்கமைப்பு) செய்தான்; அப்போது அவள் அரசனுக்காக சுரங்கச் செல்வம் கொண்டவளாய், நகரங்களும் சுரங்கங்களும் மாலையெனத் திகழ்ந்தாள்।

Verse 5

चातुर्वर्णमयसमाकीर्णा रक्षिता तेन धीमता / एवंप्रभावोराजासीद्वैन्यः सद्विजसत्तमाः

அவள் (பூமி) நான்கு வர்ணங்களாலும் நிறைந்திருந்தாள்; அந்த அறிவுடையவன் (ப்ருது) அவளைப் பாதுகாத்தான். ஓ சிறந்த த்விஜர்களே, வைன்ய அரசன் இத்தகைய பெருமை உடையவன்.

Verse 6

नमस्यश्चैव पूच्यश्च भूतग्रामेण सर्वशः / ब्राह्मणैश्च महाभागैर्वेदवेदाङ्गपारगैः

அவர் எல்லா உயிர்க் கூட்டத்தாலும் எங்கும் வணங்கத்தக்கவரும் பூஜிக்கத்தக்கவரும்; வேத‑வேதாங்கங்களில் தேர்ந்த மகாபாக்ய பிராமணர்களாலும் கூட.

Verse 7

पृथुरेव नमस्कार्यो ब्रह्मयोनिः सनातनः / पार्थिवैश्च महाभागैः प्रार्थयद्भिर्महद्यशः

சனாதனமான பிரம்மயோனியான ப்ருது ஒருவனே வணங்கத்தக்கவன்; மகாபாக்ய அரசர்களால் வேண்டப்பட்டு, மாபெரும் புகழுடையவன்.

Verse 8

आदिराजो नमस्कार्यः पृथुर्वैन्यः प्रतापवान् / योधैरपि च संग्रामे प्राप्तुकामैर्जयं युधि

ஆதியராஜனாகிய வீரப்பெருமை உடைய ப்ருது வைன்யன் வணங்கத்தக்கவன்; போரில் வெற்றியை நாடும் வீரர்களாலும் போற்றப்படுவான்.

Verse 9

आदिकर्त्तारणानां वै नमस्यः पृथुरेव हि / यो हि योद्धा रणं याति कीर्त्तयित्वा पृथुं नृपम्

போர்களின் ஆதிகர்த்தாவாகிய ப்ருது நிச்சயமாக வணங்கத்தக்கவன்; ப்ருது அரசனைப் புகழ்ந்து பாடி யுத்தத்திற்கு செல்லும் வீரன்.

Verse 10

स घोररूपात्संग्रामात्क्षेमी तरति कीर्त्तिमान् / वैश्यैरपि च राजर्षिर्वेश्यवृत्तिमिहास्थितैः

அவன் புகழுடன் அந்தக் கொடியப் போரிலிருந்து நலமுடன் தப்பி கடக்கிறான்; இங்கே வைசியத் தொழிலில் நிலைத்த வைசியர்களாலும் ராஜரிஷி (ப்ருது) வணங்கப்படுகிறார்.

Verse 11

पृथुरेव नमस्कार्यो वृत्तिदानान्महायशाः / एते वत्सविशेषाश्च दोग्धारः क्षीरमेव च

வாழ்வளித்த பெருயசம் கொண்ட ப்ருது வணங்கத்தக்கவன்; இவையே சிறப்பு கன்றுகள், இவையே பால் கறப்போர், இவையே பாலும் ஆகும்.

Verse 12

पात्राणि च मयोक्तानि सर्वाण्येव यथाक्रमम् / ब्रह्मणा प्रथमं दुग्धा पुरा पृथ्वी महात्मना

நான் வரிசைப்படி எல்லாப் பாத்திரங்களையும் கூறினேன்; பழங்காலத்தில் மகாத்மா பிரம்மனே முதலில் பூமியைப் பால் கறந்தான்.

Verse 13

वायुं कृत्वा तथा वत्सं बीजानि वसुधातले / ततः स्वायंभुवे पूर्वं तदा मन्वन्तरे पुनः

வாயுவை கன்றாகக் கொண்டு பூமித்தளத்தில் விதைகள் தோன்றின; பின்னர் முதலில் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், அதன்பின் மீண்டும் (மற்ற) மன்வந்தரங்களில்.

Verse 14

वत्सं स्वायंभुवं कृत्वा सर्वसस्यानि चैव हि / ततः स्वारोचिषे वापि प्राप्ते मन्वन्तरे ऽधुना

ஸ்வாயம்புவனை கன்றாகக் கொண்டு நிச்சயமாக எல்லாச் சஸ்யங்களும் கறக்கப்பட்டன; பின்னர் இப்போது வந்த ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்திலும்.

Verse 15

वत्सं स्वारोचिषं कृत्वा दुग्धा सस्यानि मेदिनी / उत्तमेन तु तेनापि दुग्धा देवानु जेन तु

ஸ்வாரோசிஷனை கன்றாகக் கொண்டு பூமி சஸ்யங்களைப் பால் கறந்தது; அதுபோல உத்தம (மனு) காலத்திலும், தேவானுஜ (மனு) காலத்திலும் கறக்கப்பட்டது.

Verse 16

मनुं कृत्वोत्तमं वत्सं सर्वसस्यानि धीमता / पुनश्च पञ्चमे पृथ्वी तामसस्यान्तरे मनोः

அறிவுடையவன் மனுவைச் சிறந்த கன்றாகக் கொண்டு எல்லா தானியங்களையும் பால் போலக் கறந்தான்; பின்னர் ஐந்தாம் மன்வந்தரத்தில், தாமச மனுவின் காலத்தில், பூமியும் கறக்கப்பட்டது.

Verse 17

दुग्धेयं तामसं वत्सं कृत्वा वै बलबन्धुना / चारिष्टवस्य वै षष्ठे संप्राप्ते चान्तरे मनोः

பலபந்து தாமசனை கன்றாகக் கொண்டு இதை கறந்தான்; மேலும் சாரிஷ்டவ மனுவின் ஆறாம் மன்வந்தரம் வந்தபோது, அந்த மனுவின் இடைக்காலத்திலும் (இது) கறக்கப்பட்டது.

Verse 18

दुग्धा मही पुराणेन वत्सं चारिष्टवं प्रति / चाक्षुषे चापि संप्राप्ते तदा मन्वन्तरे पुनः

புராணன் சாரிஷ்டவனை கன்றாகக் கொண்டு பூமியை கறந்தான்; மேலும் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் வந்தபோது, அப்போதும் மீண்டும் அந்த மன்வந்தரத்தில் (இது நிகழ்ந்தது).

Verse 19

दुग्धा मही पुराणेन वत्सं कृत्वा तु चाक्षुषम् / चाक्षुषस्यान्तरे ऽतीते प्राप्ते वैवस्वते पुनः

புராணன் சாக்ஷுஷனை கன்றாகக் கொண்டு பூமியை கறந்தான்; சாக்ஷுஷ மனுவின் காலம் கடந்தபின், மீண்டும் வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது (இவ்வாறு நிகழ்ந்தது).

Verse 20

वैन्येनेयं पुरा दुग्धा यथा ते कथितं मया / एतैर्दुग्धा पुरा पृथ्वी व्यतीतेष्वन्तरेषु वै

நான் உனக்குச் சொன்னபடியே, முன்பு வைன்யன் (பிருது) இந்தப் பூமியை கறந்தான்; மேலும் இவர்கள் அனைவராலும், கடந்த மன்வந்தர இடைக்காலங்களில், பூமி கறக்கப்பட்டது.

Verse 21

देवादिभिर्मनुष्यैश्च ततो भूतादिभिश्च ह / एवं सर्वेषु विज्ञेया अतीतानागतेष्विह

தேவர்கள், மனிதர்கள், பின்னர் பூதாதி உயிர்கள் ஆகியோராலும்—இவ்விதமாக இங்கே கடந்ததும் வருங்காலமும் எல்லோரிடத்திலும் அறியத்தக்கது.

Verse 22

देवा मन्वन्तरे स्वस्थाः पृथोस्तु शृणुत प्रजाः / पृथोस्तु पुत्रौ विक्रान्तौ जज्ञाते ऽन्तर्द्धिपाषनौ

மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள் நலமுடன் இருந்தனர். மக்களே, ப்ருது பற்றிக் கேளுங்கள்—ப்ருதுவுக்கு ‘அந்தர்த்தி’ மற்றும் ‘பாஷண’ எனும் இரு மிகப் பராக்கிரமமான புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 23

शिखण्डिनी हविर्धानमन्तर्द्धानाव्द्यजायत / हविर्धानात्षडाग्नेयी धिषणाजनयत्सुतान्

சிகண்டினி, அந்தர்த்தானனால் ஹவிர்தானனைப் பெற்றாள். ஹவிர்தானனிடமிருந்து அக்னிவம்சத்துத் திஷணை ஆறு புதல்வர்களை ஈன்றாள்.

Verse 24

प्राचीनबर्हिषं शुक्लं गयं कृष्णं प्रजाचिनौ / प्राचीनबर्हिर्भगवान्महानासीत्प्रजापतिः

ப்ராசீனபர்ஹிஷனுக்கு சுக்லன், கயன், கிருஷ்ணன், பிரஜாசின் ஆகியோர் பிறந்தனர். பகவான் ப்ராசீனபர்ஹி மகத்தான பிரஜாபதியாக இருந்தார்.

Verse 25

बलश्रुततपोवीर्यैः पृथिव्यामेकराडसौ / प्राचीनाग्राः कुशास्तस्य तस्मात्प्राचीनबर्ह्यसौ

வலமும், வேதஞானமும், தவமும், வீரியமும் காரணமாக அவர் பூமியில் ஒரே அரசனாக விளங்கினார். அவரது குசப்புல்லின் முனைகள் கிழக்கை நோக்கியதால் அவர் ‘ப்ராசீனபர்ஹி’ என அழைக்கப்பட்டார்.

Verse 26

समुद्रतनयायां तु कृतदारः स वै प्रभुः / महतस्तपसः पारे सवर्णायां प्रजापतिः

சமுத்திரத்தின் மகளுடன் அந்த ஆண்டவன் திருமணம் செய்தான்; மகத்தான தவத்தின் அப்பால் சவர்ணையால் அவர் பிரஜாபதியாக விளங்கினார்.

Verse 27

सवर्णाधत्त सामुद्री दश प्राचीनबर्हिषः / सर्वान्प्रचेतसो नाम धनुर्वेदस्य पारगान्

சவர்ணா, சாமுத்ரீயால் பிராசீனபர்ஹிஷின் பத்து புதல்வர்களை பெற்றாள்; அவர்கள் ‘பிரசேதஸர்’ எனப் பெயர்பெற்று, தனுர்வேதத்தில் தேர்ந்தவர்கள்.

Verse 28

अपृथग्धर्मचरणास्ते ऽतप्यन्त महात्तपः / दशवर्ष सहस्राणि समुद्रसलिलेशयाः

தர்மநடையில் ஒன்றுபட்டு, அவர்கள் சமுத்திர நீரில் படுத்தவாறே பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மகத்தான தவம் செய்தனர்.

Verse 29

तपश्चतेषु पृथिवीं तप्यत्स्वथ महीरुहाः / अरक्ष्यमाणामावब्रुर्बभूवाथ प्रजाक्षयः

அவர்கள் தவம் செய்தபோது பூமி வெப்பமடைந்தது; காவல் இல்லாததால் மரங்களும் கொடிகளும் பரவி மூடின; அப்போது மக்கள் அழிவு தொடங்கியது.

Verse 30

प्रत्याहृते तदा तस्मिञ्चाक्षुषस्यान्तरे मनोः / नाशकन्मारुतो वातुं वृत्तं खमभवद्द्रुमैः

அப்போது சாக்ஷுஷ மனுவின் இடைக்காலத்தில் அது மீளப் பெறப்பட்டபோது, காற்றும் வீச இயலவில்லை; வானம் மரங்களால் சூழப்பட்டது.

Verse 31

दशवर्षसहस्राणि न शेकुश्चेष्टितुं प्रजाः / तदुपश्रुत्य तपसा सर्वे युक्ताः प्रचेतसः

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மக்கள் எந்தச் செயலும் செய்ய இயலவில்லை. அதைக் கேட்ட ப்ரசேதஸர் அனைவரும் தவத்தில் இணைந்தனர்.

Verse 32

मुखेभ्यो वायुमग्निं च ससृजुर्जातमन्यवः / उन्मूलानथ वृक्षांस्तान्कृत्वा वायुरशोषयत्

கோபம் எழ, அவர்கள் வாயிலிருந்து காற்றையும் தீயையும் வெளிப்படுத்தினர். பின்னர் காற்று அந்த மரங்களை வேரோடு பிடுங்கி உலரச் செய்தது.

Verse 33

तानग्निरदहद्धोर एवमासीद्दुमक्षयः / द्रुमक्षयमथो बुद्ध्वा किञ्चिच्छिष्टेषु शाखिषु

கொடுமையான தீ அவற்றை எரித்தது; இவ்வாறு மரநாசம் ஏற்பட்டது. மரங்கள் அழிவதை உணர்ந்து, சிறிதளவு மீந்த கிளையுள்ள மரங்களில்…

Verse 34

उपगम्याब्रवी देतान्राजा सोमः प्रचेतसः / दृष्ट्वा प्रयोजनं सत्यं लोकसंतानकारणात्

அப்போது அரசன் சோமன் ப்ரசேதஸரிடம் சென்று கூறினான்—உலக சந்ததி காரணமான உண்மையான நோக்கத்தை உணர்ந்து…

Verse 35

कोपं त्यजत राजानः सर्वे प्राचीनबर्हिषः / वृक्षाः क्षित्यां जनिष्यन्ति शाम्यतामग्निमारुतौ

ப்ராசீனபர்ஹிஷ் அரசர்களே, கோபத்தை விடுங்கள். பூமியில் மீண்டும் மரங்கள் பிறக்கும்; தீயும் காற்றும் அமைதியடையட்டும்.

Verse 36

रत्नभूता च कन्येयं वृक्षाणां वरवर्णिनीः / भविष्यज्जनता ह्येषा धृता गर्भेण वै मया

இந்தக் கன்னி ரத்தினமயமானவள்; மரங்களின் சிறந்த நிறமுடையவள். இவளே வருங்காலப் பிரஜை; நான் கருவில் தாங்கினேன்.

Verse 37

मारिषा नाम नाम्नैषा वृक्षैरेव विनिर्मिता / भार्या भवतु वो ह्येषा सोमगर्भा विवर्द्धिता

இவளின் பெயர் ‘மாரிஷா’; மரங்களாலேயே உருவாக்கப்பட்டவள். சோமன் கருவில் வளர்ந்த இவள் உங்களுக்குத் தர்மபத்னியாகட்டும்.

Verse 38

युष्माकं तेजसार्द्धेन मम चार्धेन तेजसा / अस्यामुत्पत्स्यते विद्वान्दक्षो नाम प्रजापतिः

உங்கள் தேஜஸின் பாதியும் என் தேஜஸின் பாதியும் சேர்ந்து, இவளிடமிருந்து ‘தக்ஷ’ என்னும் ஞானமிகு பிரஜாபதி பிறப்பான்.

Verse 39

स इमां दग्धभूयिष्ठां युष्मत्तेजोमयेन वै / अग्निनाग्निसमो भूयः प्रजाः संवर्द्धयिष्यति

அவன், உங்கள் தேஜஸால் மிகுந்து எரிந்த இந்தப் பூமியை, அக்கினியோடு ஒப்பான அக்கினியாகி, மீண்டும் பிரஜைகளால் வளர்த்திடுவான்.

Verse 40

ततः सोमस्य वचनाज्जगृहुस्ते प्रचेतसः / संत्दृत्य कोपं वृक्षेभ्यः पत्नीं धर्मेण मारिषाम्

அப்போது சோமனின் சொல்லினால் அந்தப் பிரசேதர்கள், மரங்களின் மீது கொண்ட கோபத்தை அடக்கி, மாரிஷாவை தர்மப்படி மனைவியாக ஏற்றனர்.

Verse 41

मारिषायां ततस्ते वै मनसा गर्भमादधुः / दशभ्यस्तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां प्रजापतिः

அப்போது அவர்கள் மாரிஷாவில் மனத்தால் கருவை நிறுவினர்; பத்து பிரசேதஸர்களால் மாரிஷாவிலே பிரஜாபதி பிறந்தார்.

Verse 42

दक्षो जज्ञे महातेजाः सोमस्यांशेन वीर्यवान् / असृजन्मनसा त्वादौ प्रजा दक्षो ऽथ मैथुनात्

சோமனின் அंशத்தால் மகாதேஜஸும் வீரியமும் உடைய தக்ஷன் பிறந்தான்; முதலில் மனத்தால் பிரஜைகளைப் படைத்து, பின்னர் மைதுனத்தால் படைத்தான்.

Verse 43

अचरांश्च चरांश्चैव द्विपदो ऽथ चतुष्पदः / विसृज्य मनसा दक्षः पश्चादसृजत स्त्रियः

தக்ஷன் முதலில் மனத்தால் அசரமும் சரமும், இருகாலியும் நான்குகாலியும் படைத்தான்; பின்னர் பெண்களைப் படைத்தான்.

Verse 44

ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयां दश / कालस्य नयने युक्ताः सप्तविंशतिमिन्दवे

அவன் தர்மனுக்கு பத்து, கஷ்யபனுக்கு பதின்மூன்று கன்னியரை அளித்தான்; காலத்தின் கண்கள் போன்ற இருபத்தேழு கன்னியரை இந்துவுக்கு (சந்திரனுக்கு) அர்ப்பணித்தான்.

Verse 45

एभ्यो दत्त्वा ततो ऽन्या वै चतस्रो ऽरिष्टनेमिने / द्वे चैव बहुपुत्राय द्वे चैवाङ्गिरसे तथा

இவர்களுக்கு அளித்த பின், அவன் அரிஷ்டநேமிக்கு மேலும் நான்கு கன்னியரைத் தந்தான்; பஹுபுத்ரனுக்கு இரண்டு, அங்கிரஸுக்கும் இரண்டு அளித்தான்.

Verse 46

कन्यामेकां कृशाश्वाय तेभ्यो ऽपत्यं बभूव ह / अन्तरं चाक्षुषस्याथ मनोः षष्ठं तु गीयते

கிருஷாஷ்வனுக்கு ஒரு கன்னி அளிக்கப்பட்டாள்; அவர்களால் சந்ததி பிறந்தது. சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்திற்குப் பின் மனுவின் ஆறாம் மன்வந்தரம் என்று பாடப்படுகிறது.

Verse 47

मनोर्वैवस्वतस्यापि सप्तमस्य प्रजापतेः / वसुदेवाः खगा गावो नागा दितिजदानवाः

ஏழாம் பிரஜாபதி வைவர்ஸ்வத மனுவின் காலத்தில் வசுதேவர்கள், பறவைகள், பசுக்கள், நாகர்கள், திதி-புத்ரர்கள் மற்றும் தானவர்கள் தோன்றினர்.

Verse 48

गन्धर्वाप्सरसश्चैव जज्ञिरे ऽन्याश्च जातयः / ततः प्रभृति लोके ऽस्मिन्प्रजा मैथुनसंभवाः / संकल्पाद्दर्शनात्स्पर्शात्पूर्वासां सृष्टिरुच्यते

கந்தர்வர், அப்சரைகள் மற்றும் பிற ஜாதிகளும் பிறந்தன. அதன்பின் இவ்வுலகில் மக்கள் இணைவினால் பிறக்கத் தொடங்கினர்; முன்னோரின் சிருஷ்டி சங்கல்பம், தரிசனம், ஸ்பரிசம் ஆகியவற்றால் நிகழ்ந்தது எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 49

ऋषिरुवाच देवानां दानवानां च देवर्षिणां च ते शुभः / संभवः कथितः पूर्वं दक्षस्य च महात्मनः

ரிஷி கூறினார்—தேவர்கள், தானவர்கள், தேவ ரிஷிகள் இவர்களின் புனிதத் தோற்றம் முன்பே சொல்லப்பட்டது; மகாத்மா தக்ஷனுடையதும் கூட.

Verse 50

प्राणात्प्रजापतेर्जन्म दक्षस्य कथितं त्वया / कथं प्राचे तस्त्वं च पुनर्लेभे महातपाः

பிரஜாபதியின் பிராணத்திலிருந்து தக்ஷன் பிறந்தான் என்று நீர் கூறினீர். ஓ மகாதபஸ்வி, அப்படியெனில் பிராசேதஸன் (தக்ஷன்) மீண்டும் எவ்வாறு பெற்றான்?

Verse 51

एतं नः संशयं सूत व्याख्यातुं त्वमिहार्हसि / दौहित्रश्चैव सोमस्य कथं श्र्वशुरतां गतः

ஓ சூதரே! எங்கள் இந்த ஐயத்தை இங்கே நீரே விளக்கத் தகுதியுடையீர்—சோமனின் பேரன் எவ்வாறு மாமனார் நிலையை அடைந்தான்?

Verse 52

सूत उवाच उत्पत्तिश्च निरोधश्च नित्यं भूतेषु सत्तमाः / ऋषयो ऽत्र न सुह्यन्ति विद्यावन्तश्च ये जनाः

சூதர் கூறினார்—ஓ சிறந்தோரே! உயிர்களிடையே தோற்றமும் ஒடுக்கமும் எப்போதும் நிகழ்கின்றன; இங்கே ரிஷிகளும் அறிவுடையோரும் மயங்கார்.

Verse 53

युगे युगे भवन्त्येते सर्वे दक्षादयो द्विजाः / पुनश्चैव निरुध्यन्ते विद्वांस्तत्र न मुह्यति

யுகம் யுகமாக தக்ஷர் முதலிய இருபிறப்பாளர்கள் அனைவரும் தோன்றி, மீண்டும் ஒடுங்குகின்றனர்; இதனால் அறிவாளர் மயங்கார்.

Verse 54

ज्यैष्ठ्यकानिष्ठ्यमप्येषां पूर्वमासीद्द्विजोत्तमाः / तप एव गरीयो ऽभूत्प्रभावश्चैव कारणम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தோரே! முன்பு இவர்களிடையே மூத்த-இளைய வேறுபாடும் இருந்தது; ஆனால் தவமே மேலானதாகி, அதுவே பெருமையின் காரணமாயிற்று.

Verse 55

इमां विसृष्टिं यो वेद चाक्षुषस्य चराचरम् / प्रजावानायुषस्तीर्णः स्वर्गलोके महीयते

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் இச் சராசர படைப்பை யார் அறிகிறாரோ, அவர் சந்தானம் பெற்று நீண்ட ஆயுளை நிறைவு செய்து, ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமை பெறுவார்.

Verse 56

एवं सर्गः समाख्यातश्चाक्षुषस्य समासतः / इत्येते षट् निसर्गाश्च क्रान्ता मन्वन्तरात्मकाः

இவ்வாறு சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் ஸர்கம் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது. இத்தகைய மன்வந்தர-ஸ்வரூபமான ஆறு நிஸர்கங்கள் கடந்தன.

Verse 57

स्वायंभुवाद्याः संक्षेपाच्चाशुषान्ता यथाक्रमम् / एते सर्गा यथा प्राज्ञैः प्रोक्ता ये द्विजसत्तमाः

ஸ்வாயம்புவ முதலியவற்றிலிருந்து சாக்ஷுஷம் வரை ஸர்கங்கள் வரிசையாகச் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டன. ஓ த்விஜசத்தமர்களே, ஞானிகள் உரைத்தபடியே இவை ஸர்கங்கள்.

Verse 58

वैवस्वतनिसर्गेण तेषां ज्ञेयस्तु विस्तरः / अन्यूनानतिरिक्तास्ते सर्वे सर्गा विवस्वतः

அவற்றின் விரிவை வைவைஸ்வத நிஸர்கத்தின் மூலம் அறிய வேண்டும். விவஸ்வானின் இவ்வெல்லா ஸர்கங்களும் குறையுமில்லை, மிகுதியுமில்லை.

Verse 59

आरोग्यायुः प्रमाणेभ्यो धर्मतः कामतोर्ऽथतः / एतानेव गुणानेति यः पठन्ननसूयकः

பொறாமையின்றி இதை ஓதுபவன் ஆரோக்கியம், நீண்ட ஆயுள், புகழ், தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகிய இவ்வேறு நற்குணங்களையே அடைகிறான்.

Verse 60

वैवस्वतस्य वक्ष्यामि सांप्रतस्य महात्मनः / समासव्यासतः सर्गं ब्रुवतो मे निबोधत

இப்போது தற்போதைய மகாத்மா வைவைஸ்வதனின் ஸர்கத்தைச் சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் கூறுவேன்; நான் உரைப்பதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள்.