Adhyaya 36

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुष्गपादे वेदव्यसनाख्यानं स्वायंभुवमन्वन्तरवर्णनं च नाम पञ्चत्रिंशत्तमो ऽध्यायः शांशपायन उवाच मन्वन्तराणि शेषाणि श्रोतुमिच्छाम्यनुक्रमात् / मन्वन्तराधिपांश्चैव शक्रदेवपुरोगमान्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் (வாயு உரைத்தது) பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் ‘வேதவ்யஸன ஆக்யானமும் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தர வர்ணனமும்’ எனப்படும் முப்பத்தைந்தாம் அதிகாரம். ஷாம்ஷபாயனர் கூறினார்— மீதமுள்ள மன்வந்தரங்களை வரிசையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; மேலும் மன்வந்தராதிபதிகளையும், ஷக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்களுடன்.

Verse 2

सूत उवाच मन्वन्तराणि यानि स्युरतीतानागतानि ह / समासा द्विस्तराच्चैव ब्रुवतो मे निबोधत

சூதர் கூறினார்— கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய மன்வந்தரங்கள் எவையாயினும், அவற்றை நான் சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் கூறுகிறேன்; என் உரையை கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 3

स्वायंभुवो मनुः पूर्वं मनुः स्वारोचिषस्तथा / उत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्तथा

முதலில் ஸ்வாயம்புவ மனு, பின்னர் ஸ்வாரோசிஷ மனு. அதன் பின் உத்தம, தாமச, ரைவத, சாக்ஷுஷ மனுக்கள் வந்தனர்.

Verse 4

षडेते मनवो ऽतीता वक्ष्याम्यष्टावनागतान् / सावर्णिश्चैव रौच्यश्च भौत्यो वैवस्वतस्तथा

இந்த ஆறு மனுக்கள் கடந்துபோனார்கள்; இனி வரவிருக்கும் எட்டு மனுக்களை நான் கூறுவேன்—சாவர்ணி, ரௌச்ய, பௌத்ய, வைவர்ஸ்வத முதலியோர்.

Verse 5

वक्ष्याम्येतान्पुरस्तात्तु मनोर्वेवस्वतस्य च / मनवः पञ्च ये ऽतीता मानसांस्तान्निबोधत

வைவர்ஸ்வத மனுவிற்கு முன்பிருந்த மனுக்களை முதலில் நான் கூறுவேன்; கடந்துபோன ஐந்து மனுக்களை மனத்தில் கொண்டு அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 6

मन्वन्तरं मया वो ऽध्य क्रान्तं स्वायंभुवस्य ह / अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि मनाः स्वारोचिषस्य ह

இன்று ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மன்வந்தரத்தை உங்களுக்குக் கூறினேன்; இனி ஸ்வாரோசிஷ மனுவின் மன்வந்தரத்தை விளக்குவேன்.

Verse 7

प्रजासर्गं समासेन द्वितीयस्य महात्मनः / आसन्वै तुषिता देवा मनोः स्वारोचिषे ऽन्तरे

இரண்டாம் மகாத்ம மனுவின் காலத்தில் உயிர்களின் படைப்பு சுருக்கமாக இவ்வாறு; ஸ்வாரோசிஷ மனுவின் மன்வந்தரத்தில் துஷித தேவர்கள் இருந்தனர்.

Verse 8

पारावताश्च विद्वांसो द्वावेव तु गणौ स्मृतौ / तुषितायां समुत्पन्नाः क्रतोः पुत्राः स्वरोचिषः

பாராவதரும் ஞானிகளும்—இவ்விரு கணங்களே ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டன. துஷிதாவில் பிறந்த கிரது முனிவரின் புதல்வர்கள் ஸ்வரோசிஷர்.

Verse 9

पारावताश्च वासिष्ठा द्वादश द्वौ गणौ स्मृतौ / छन्दजाश्च चतुर्विंशद्देवास्ते वै तदा स्मृताः

பாராவதரும் வாசிஷ்டரும்—இரு கணங்களும் தலா பன்னிரண்டு என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டன. ‘சந்தஜ’ எனப்படும் அந்த இருபத்திநான்கு தேவர்கள் அப்போது நினைவுகூரப்பட்டனர்.

Verse 10

दिवस्पर्शो ऽथ जामित्रो गोपदो भासुरस्तथा / अजश्च भगवाश्चैव द्रविणश्य महा बलः

திவஸ்பர்ஷன், ஜாமித்ரன், கோபதன், பாஸுரன்; மேலும் அஜன், பகவான், மகாபலன் திரவிணஷ்யன்.

Verse 11

आयश्चापि महाबाहुर्महौजाश्चापि वीर्यवान् / चिकित्वान्विश्रुतो यस्तु चांशो यश्चैव पठ्यते

ஆயன்—மகாபாகு; மகௌஜன்—வீரியமான்; மேலும் புகழ்பெற்ற சிகித்வான், மற்றும் பாராயணத்தில் சொல்லப்படும் சாஂஷன்.

Verse 12

ऋतश्चद्वादशस्तेषां तुषिताः परिकीर्त्तिताः / इत्येते क्रतुपुत्रास्तु तदासन्सोमपायिनः

அவர்களில் ‘ருத’ எனப்படும் பன்னிரண்டு பேர் துஷிதர்கள் எனப் புகழப்பட்டனர். இவ்வாறு கிரது புதல்வர்கள் அக்காலத்தில் சோமபானம் செய்பவர்கள்.

Verse 13

प्रचेताश्चैव यो देवो विश्वदेवस्तथैव च / समञ्जो विश्रुतो यस्तु ह्यजिह्मश्चारिमर्द्दनः

பிரசேதா எனும் அந்தத் தேவன், விஸ்வதேவனும் ஆவான்; சமஞ்சன் புகழ்பெற்றவன், வஞ்சமற்றவன், பகைவரை மடக்குபவன்.

Verse 14

आयुर्दानो महामानो दिव्यमानस्तथैव च / अजेयश्च महाभागो यवीयांश्च महाबलः

ஆயுர்தானன், மஹாமானன், திவ்யமானன்; அஜேயன், மஹாபாக்யன், இளையவனாயினும் மஹாபலன்.

Verse 15

होता यज्वा तथा ह्येते परिक्रान्ताः परावताः / इत्येता देवता ह्यासन्मनोः स्वारोचिषान्तरे

ஹோதா, யஜ்வா—இவர்கள் தூரத் தூரமாகச் சுற்றியவர்கள்; ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் மனுவின் காலத்தில் இவர்களே தேவர்கள் ஆவர்.

Verse 16

सोमपास्तु तदा ह्येताश्चतुर्विशति देवताः / तेषामिन्द्रस्तदा ह्यासीद्विपश्चिल्लोकविश्रुतः

அப்போது இவ்விருபத்துநான்கு தேவர்கள் சோமபானம் செய்பவர்கள்; அவர்களில் அந்தக் காலத்தில் இந்திரன் ‘விபஷ்சித்’ என உலகப் புகழுடையவன்.

Verse 17

ऊर्जा वसिष्ठपुत्रश्च स्तंबः काश्यप एव च / भार्गवश्च तधा प्राम ऋषभोंऽङ्गिरसस्तथा

ஊர்ஜா, வசிஷ்டபுத்ரன், ஸ்தம்பன், காஷ்யபன்; அதுபோல பார்கவன், பிராமன், மற்றும் ரிஷபன்—அங்கிரஸ குலத்தினனும்.

Verse 18

पौलस्त्यश्चैव दत्तो ऽत्रिरात्रेयो निश्चलस्तथा / पौलहो ऽथार्वरीवांश्च एते सप्तर्षयस्तथा

பௌலஸ்த்யன், தத்தன், அத்ரிராத்ரேயன், நிச்சலன்; மேலும் பௌலஹன், ஆதர்வரீவன்—இவர்களே சப்தரிஷிகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 19

चैत्रः किंपुरुष श्चैव कृतान्तो विभृतो रविः / बृहदुक्थो नवः सेतुः श्रुतश्चेति नव स्मृताः

சைத்ரன், கிம்புருஷன், க்ருதாந்தன், விப்ருதன், ரவி, ப்ருஹதுக்தன், நவன், சேது, ஸ்ருதன்—இவர்கள் ஒன்பது என ஸ்மரிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 20

मनोः स्वारोचिषस्यैते पुत्रा वंशकराः प्रभो / पुराणे परिसंख्याता द्वितीयं वै तदन्तरम्

பிரபுவே! ஸ்வாரோசிஷ மனுவின் இப்புதல்வர்கள் வம்சத்தை உருவாக்குவோர்; புராணத்தில் எண்ணப்பட்டுள்ளனர்—இதுவே இரண்டாம் மன்வந்தரம்.

Verse 21

सप्तर्षयो मनुर्देवाः पितरश्च चतुष्टयम् / मूलं मन्वन्तरस्यैते तेषां चैवान्वयाः प्रजाः

சப்தரிஷிகள், மனு, தேவர்கள், மேலும் பித்ருக்களின் நான்கு வகைகள்—இவையே மன்வந்தரத்தின் அடிப்படை; இவர்களின் பரம்பரையிலேயே பிரஜைகள் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 22

ऋषीणां देवताः पुत्राः पितरो देवसूनवः / ऋषयो देवपुत्राश्च इति शास्त्रे विनिश्चयः

சாஸ்திரத் தீர்மானம் இதுவே: தேவர்கள் ரிஷிகளின் புதல்வர்கள்; பித்ருக்கள் தேவர்களின் புதல்வர்கள்; ரிஷிகளும் தேவர்புதல்வர்கள் என உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

Verse 23

मनोः क्षत्रं विशश्चैव सप्तर्षिभ्यो द्विजा तयः / एतन्मन्वन्तरं प्रोक्तं समासाच्च न विस्तरात्

மனுவிலிருந்து க்ஷத்திரியரும் வைசியரும்; சப்தரிஷிகளிலிருந்து த்விஜர்களும் தோன்றினர். இம்மன்வந்தரம் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டது; விரிவாக அல்ல.

Verse 24

स्वायंभुवे न विस्तारो ज्ञेयः स्वारोचिषस्य च / न शक्यो विस्तरस्तस्य वक्तुं वर्षशतैरपि

ஸ்வாயம்புவமும் ஸ்வாரோசிஷமும் ஆகிய மன்வந்தரங்களின் விரிவு அறிதல் கடினம்; அதன் விரிவான உரை நூறு ஆண்டுகளாலும் சொல்ல இயலாது.

Verse 25

पुनरुक्तबहुत्वात्तु प्रजानां वै कुलेकुले / तृतीये त्वथ पर्याये उत्तमस्यान्तरे मनोः

பிரஜைகளின் குலம் குலமாக மீண்டும் மீண்டும் கூறுதல் மிகுதியானதால், இப்போது மூன்றாம் வரிசையில்—உத்தம மனுவின் காலப்பகுதியில்—சொல்லப்படுகிறது.

Verse 26

पञ्च देवगणा प्रोक्तास्तान्वक्ष्यामि निबोधत / सुधामानश्च ये देवा ये चान्ये वशवर्त्तिनः

ஐந்து தேவகணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன; அவற்றை நான் விளக்குகிறேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். ‘சுதாமான’ எனப்படும் தேவர்கள் மற்றும் பிற வசவர்த்தி தேவர்கள்.

Verse 27

प्रतर्दनाः शिवाः सत्यागणा द्वादशकाः स्मृताः / सत्यो धृतिर्दमो दान्तः क्षमः क्षामो ध्वनिः शुचिः

பிரதர்தன, சிவ, சத்யகணங்கள்—இவை பன்னிரண்டு என நினைக்கப்படுகின்றன: சத்ய, த்ருதி, தம, தாந்த, க்ஷம, க்ஷாம, த்வனி, சுசி.

Verse 28

इषोर्ज्जश्च तथा श्रेष्ठः सुपर्णो द्वादशस्तथा / इत्येते द्वादश प्रोक्ताः सुधामानस्तु नामभिः

இஷோர்ஜ்ஜ, ஸ்ரேஷ்டன், ஸுபர்ணன்—அத்துடன் பன்னிரண்டாவதும். இவ்வாறு ‘ஸுதாமான’ என்ற நாமங்களால் இப் பன்னிருவர் கூறப்பட்டனர்.

Verse 29

सहस्रधारो विश्वायुः समितारो वृहद्वसुः / विश्वधा विश्वकर्मा च मानसस्तु विराजसः

ஸஹஸ்ரதாரன், விஸ்வாயு, ஸமிதாரன், வ்ருஹத்வஸு; மேலும் விஸ்வதா, விஸ்வகர்மா—விராஜனின் புதல்வன் மானஸனும்.

Verse 30

ज्योतिश्चैव विभासश्च कीर्त्तिता वंशवर्तिनः / अवध्यो ऽवरतिर्देवो वसुर्धिष्ण्यो विभावसुः

ஜ்யோதி மற்றும் விபாஸ—வம்சவரிசையில் இருப்போர் எனப் புகழப்பட்டனர். அவத்யன், அவரதி தேவன், வசு, திஷ்ண்யன், விபாவசுவும்.

Verse 31

वित्तः क्रतुः सुधर्मा च धृतधर्मा यशस्विजः / रथोर्मिः केतुमाञ्छ्चैव कीर्त्तितास्तु प्रतर्दनाः

வித்தன், க்ரது, ஸுதர்மா, த்ருததர்மா, யசஸ்விஜன்; மேலும் ரதோர்மி, கேதுமான்—இவர்கள் பிரதர்தன வம்சத்தில் புகழப்பட்டனர்.

Verse 32

हंसस्वारौ वदान्यौ च प्रतर्दनयशस्करौ / सुदानो वसुदानश्च सुमञ्जसविषावुभौ

ஹம்ஸஸ்வாரன், வதான்யன்—இவர்கள் பிரதர்தனின் புகழை வளர்ப்போர். ஸுதானன், வசுதானன்; மேலும் ஸுமஞ்சஸ், விஷாவ்—இருவரும்.

Verse 33

यमो वह्निर् यतिश्चैव सुचित्रः सुतपास्तथा / शिवा ह्येते तु विज्ञेया यज्ञिया द्वादशापराः

யமன், அக்னி, யதி, சுசித்ரன், சுதபன்—இவர்கள் அனைவரும் சிவஸ்வரூபர் என அறியப்பட வேண்டும்; இவர்கள் யஜ்ஞிய தேவதைகளில் மற்றொரு பன்னிருவர்.

Verse 34

सत्यानामपि नामानि निबोधत यथातथम् / दिक्पतिर्वाक्पतिश्चैव विश्वः शंभुस्तथैव च

இப்போது ‘சத்தியர்’ எனப்படுவோரின் பெயர்களையும் முறையாக அறிந்துகொள்க: திக்பதி, வாக்பதி, விஸ்வன், மேலும் சம்பு.

Verse 35

स्वमृडीको दिविश्चैव वर्चोधामा बृहद्वपुः / अश्वश्चैव सदश्वश्च क्षेमानन्दौ तथैव च

ஸ்வம்ருடீகன், திவி, வர்சோதாமன், ப்ருஹத்வபு, அஸ்வன், ஸதஸ்வன், மேலும் க்ஷேமன் மற்றும் ஆனந்தன்.

Verse 36

सत्या ह्येते परिक्रान्ता यज्ञिया द्वादशापराः / इत्येता देवता ह्यासन्नौत्तमस्यान्तरे मनोः

இவர்களே ‘சத்தியர்’ எனப்படும் யஜ்ஞிய மற்றொரு பன்னிருவர்; இவ்விதம் இத்தேவர்கள் உத்தம மனுவின் மன்வந்தரத்தில் இருந்தனர்.

Verse 37

तेषामिन्द्रस्तु देवानां सुशान्तिर्नाम विश्रुतः / पुत्रास्त्तवङ्गिरसस्ते वै उत्तमस्य प्रजापतेः

அந்த தேவதைகளின் இந்திரன் ‘சுசாந்தி’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; அவர்கள் அங்கிரஸ குலத்துப் புதல்வர்கள், உத்தமப் பிரஜாபதியின் மக்களே.

Verse 38

वशिष्ठपुत्राः सप्तासन्वाशिष्ठा इति विश्रुताः / सप्तर्षयस्तु ते सर्व उत्तमस्यान्तरे मनोः

வசிஷ்டரின் புதல்வர்கள் ஏழுவர்; அவர்கள் ‘வாசிஷ்டர்கள்’ எனப் புகழ்பெற்றனர். அவர்கள் அனைவரும் சப்தரிஷிகள்; உத்தம மனுவின் மன்வந்தரத்தில் இருந்தனர்.

Verse 39

आचश्च परशुश्चैव दिव्यो दिव्यौषधिर्नयः / देवाम्वुजश्चाप्रतिमौ महोत्साहो गजस्तथा

ஆச, பரசு, திவ்ய, திவ்யௌஷதி, நய, தேவாம்புஜ, அப்ரதிம, மஹோத்ஸாஹ, கஜ—இவர்களும் (பெயர்களாக) இருந்தனர்.

Verse 40

विनीतश्च सुकेतुश्च सुमित्रः सुमतिः श्रुतिः / उत्तमस्य मनोः पुत्रास्त्रयोदश महात्मनः

வினீத, சுகேது, சுமித்ர, சுமதி, ஸ்ருதி—இம்மகாத்மாக்கள் உத்தம மனுவின் பதின்மூன்று புதல்வர்கள் ஆவர்.

Verse 41

एते क्षत्रप्रणेतारस्तृतीयं चैतदन्तरम् / औत्तमः परिसंख्यातः सर्गः स्वारोचिषेण तु

இவர்களே க்ஷத்திரியர்களின் நிறுவுநர்கள்; இதுவே மூன்றாம் மன்வந்தரம். ஸ்வாரோசிஷ மனு இதனை ‘ஔத்தம’ ஸர்கம் எனக் கணக்கிட்டார்.

Verse 42

विस्तरेणानुपूर्व्या च तामसस्य निबोधत / चतुर्थे त्वथ पर्याये तामसस्यातरे मनोः

இப்போது தாமச (மனு) பற்றியதை வரிசையாகவும் விரிவாகவும் அறிந்துகொள்க. நான்காம் சுற்றில் தாமச மனுவின் மன்வந்தரம் வருகிறது.

Verse 43

सत्याः सुरूपाः सुधियो हरयश्च गणाः स्मृताः / पुलस्त्यपुत्रास्ते देवास्तामसस्यान्तरे मनोः

சத்தியர், சுரூபர், சுதி, ஹரி எனும் கணங்கள் என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. இவர்கள் புலஸ்த்யரின் புதல்வரான தேவர்கள்; தாமச மனுவின் அந்தரகாலத்தில் இருந்தவர்கள்.

Verse 44

गणस्तु तेषां देवानामेकैकः पञ्चविंशकः / इन्द्रियाणां प्रतीयेत ऋषयः प्रतिजानते

அந்த தேவர்களின் ஒவ்வொரு கணமும் இருபத்தைந்து பேராகும். அவர்கள் இந்திரியங்களாகவே உணரப்படுவர் என்று ரிஷிகள் உறுதியாகக் கூறுகின்றனர்.

Verse 45

सप्रमाणास्तु शीर्षण्यं मनश्चैवाष्टमं तथा / इन्द्रियाणि तथा देवा मनोस्तस्यान्तरे स्मृताः

சப்ரமாணங்கள் (ஏழு) மற்றும் சீர்ஷண்யம், மேலும் எட்டாவது மனம்; அதுபோல இந்திரியங்களும் தேவர்களும் அந்த மனுவின் அந்தரகாலத்தில் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 46

तेषां बभूव देवानां शिबिरिन्द्रः प्रतापवान् / सप्तर्षयोंऽतरे ये च तान्निबोधत सत्तमाः

அந்த தேவர்களில் பராக்கிரமமிக்க சிபிரிந்திரன் தோன்றினான். மேலும் அந்த அந்தரகாலத்தில் உள்ள சப்தரிஷிகளையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள், ஓ சிறந்தவர்களே.

Verse 47

काव्य आङ्गिरसश्चैव काश्यपः पृथुरेव च / अत्रेयस्त्वग्निरित्येव ज्योतिर्धामा च भार्गवः

காவ்யர், ஆங்கிரசர், காச்யபர், ப்ருது; அத்ரேயர், அக்னி, ஜ்யோதிர்தாமா, பார்கவர்—இவர்களே (சப்தரிஷிகள்).

Verse 48

पौलहश्चरकश्चात्र वाशिष्ठः पीवरस्तथा / चैत्रस्तथैव पौलस्त्य ऋषयस्तामसेंऽतरे

தாமஸ மன்வந்தரத்தில் இங்கு பௌலஹன், சரகன், வாசிஷ்டன், பீவரன், சைத்ரன் மற்றும் பௌலஸ்த்யன்—இவர்கள் ரிஷிகள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 49

जानुजङ्घस्तथा शान्तिर्नरः ख्यातिः शुभस्तथा / प्रियभृत्यो परीक्षिच्च प्रस्थलो ऽथ दृढेषुधिः

ஜானுஜங்க, சாந்தி, நரன், க்யாதி, சுபன்; மேலும் பிரியப்ருத்யன், பரீக்ஷி, பிரஸ்தலன், த்ருடேஷுதி—இவர்களும் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 50

कृशाश्वः कृतबन्धुश्च तामसस्य मनोः सुताः / पञ्चमेत्वथ पर्याये मनोः स्वारोचिषेंऽतरे

கிருஷாஷ்வன், கிருதபந்து—இவர்கள் தாமஸ மனுவின் புதல்வர்கள்; ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தர வரிசையில் இது ஐந்தாம் பகுதி.

Verse 51

गुणास्तु ये समाख्याता देवानां तान्निबोधत / अमिताभा भूतरयो वैकुण्ठाः ससुमेधसः

தேவர்களின் குணங்களென உரைக்கப்பட்டவற்றை அறிக: அமிதாப, பூதரய, வைகுண்ட, சசுமேதஸ.

Verse 52

वरिष्ठाश्च शुभाः पुत्रा वसिष्ठस्य प्रजापतेः / चतुर्दश तु चत्वारो गणास्तेषां सुभास्वराः

பிரஜாபதி வாசிஷ்டரின் புதல்வர்கள் உயர்ந்தும் நன்மையுமாக உள்ளனர்; அவர்களுக்கு பதினான்கு வீதம் நான்கு கணங்கள் உண்டு, இனிய ஒளிவீசும் குரலுடையோர்.

Verse 53

उग्रः प्रज्ञो ऽग्निभावश्च प्रज्योतिश्चामृतस्तथा / सुमतिर्वा विरावश्च धामा नादः श्रवास्तथा

உக்ரன், பிரஜ்ஞன், அக்னிபாவன், பிரஜ்யோதி, அம்ருதன்—அத்துடன்; சுமதி, விராவம், தாமா, நாதம், ஸ்ரவா.

Verse 54

वृत्तिराशी च वादश्च शबरश्च चतुर्दश / अमिताभाः स्मृता ह्येते देवाः स्वारोचिषेंऽतरे

விருத்தி, ராசி, வாதம், சபரன்—இவர்கள் பதினான்கு; ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் இத்தேவர்கள் ‘அமிதாப’ எனப் புகழப்படுவர்.

Verse 55

मतिश्च सुमतिश्चैव ऋतसत्यौ तथैधनः / अधृतिर्विधृतिश्चैव दमो नियम एव च

மதி, சுமதி; ருதம், சத்தியம்; மேலும் ஐதனன்; அத்ருதி, வித்ருதி; தமம், நியமமும்.

Verse 56

व्रतो विष्णुः सहश्चैव द्युतिमान्सुश्रवास्तथा / इत्येतानीह नामानि आभूतयसां विदुः

விரதன், விஷ்ணு, ஸஹ, த்யுதிமான், சுஶ்ரவா—இவையே இங்கு ‘ஆபூதய’ தேவர்களின் நாமங்கள் என அறியப்படும்.

Verse 57

वृषो भेत्ता जयो भीमः शुचिर्दान्तो यशो दमः / नाथो विद्वानजेयश्च कृशो गौरो ध्रुवस्तथा

விருஷன், பேத்தா, ஜயன், பீமன், சுசி, தாந்தன், யசஸ், தமம்; நாதன், வித்வான், அஜேயன், கிருஷன், கௌரன், துருவன்.

Verse 58

कीर्त्तितास्तु विकुण्ठा वै सुमेधांस्तु निबोधत / मेधा मेधा तिथिश्चैव सत्यमेधास्तथैव च

வைகுண்டர்கள் புகழப்பட்டனர்; ஓ சுமேதஸ்களே, கேளுங்கள்—மேதா, மேதா, திதி, மேலும் சத்யமேதா।

Verse 59

पृश्निमेधाल्पमेधाश्च भूयोमेधाश्च यः प्रभुः / दीप्तिमेधा यशोमेधा स्थिरमेधास्तथैव च

ப்ருஷ்ணிமேதா, அல்பமேதா, பூயோமேதா எனும் பிரபு; மேலும் தீப்திமேதா, யசோமேதா, ஸ்திரமேதா.

Verse 60

सर्वमेधा सुमेधाश्च प्रतिमेधाश्च यः स्मृतः / मेधजा मेधहन्ता च कीर्त्तितास्ते सुमेधसः

சர்வமேதா, சுமேதா, பிரதிமேதா என நினைவுகூரப்படுபவன்; மேலும் மேதஜா, மேதஹந்தா—இவர்கள் சுமேதஸ்கள் எனப் புகழப்பட்டனர்।

Verse 61

विभुरिन्द्रस्तथा तेषामासीद्वि क्रान्तपौरुषः / पौलस्त्यो दवबाहुश्च सुधामा नाम काश्यपः

அவர்களில் வீரப் பராக்கிரமம் கொண்ட விபு இந்திரன் இருந்தான்; பௌலஸ்த்யன், தவபாஹு, மேலும் சுதாமா எனும் காச்யபனும் இருந்தனர்।

Verse 62

हिरण्यरोमाङ्गिरसो वेदश्रीश्चैव भार्गवः / ऊर्ध्वबाहुश्च वाशिष्ठः पर्जन्यः पौलहस्तथा

ஹிரண்யரோமா ஆங்கிரசன், வேதஸ்ரீ எனும் பார்கவன்; ஊர்த்வபாஹு வாசிஷ்டன், பர்ஜன்யன், மேலும் பௌலஹனும் இருந்தனர்।

Verse 63

सत्यनेत्रस्तथात्रेय ऋषयो रैवतेंऽतरे / महावीर्यः सुसंभाव्यः सत्यको हरहा शुचिः

ரைவத மன்வந்தரத்தில் சத்தியநேத்ரன், ஆத்திரேய ரிஷி, மேலும் மகாவீர்யன், சுசம்பாவ்யன், சத்தியகன், ஹரஹா, சுசி ஆகியோர் புகழ்பெற்றனர்.

Verse 64

बलबन्धुर्निरामित्रः कंबुः शृगो धृतव्रतः / रैवतस्य च पुत्रास्ते पञ्चमं वै तदन्तरम्

பலபந்து, நிராமித்ரன், கம்பு, சிருக, த்ருதவ்ரதன்—இவர்கள் ரைவதனின் புதல்வர்கள்; அதுவே ஐந்தாம் மன்வந்தரம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 65

स्वारोचिषश्चोत्तमो ऽपि तामसो रैवतस्तथा / प्रियव्रतान्वया ह्येते चत्वारो मनवः स्मृताः

ஸ்வாரோசிஷன், உத்தமன், தாமசன், ரைவதன்—இந்நால்வரும் பிரியவ்ரதன் வம்சத்தினராக நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 66

षष्ठे खल्वपि पर्याये देवा ये चाक्षुषेंऽतरे / आद्याः प्रसूता भाव्यश्च पृथुकाश्च दिवौकसः

ஆறாம் பரம்பரையில், சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தினுள் இருந்த தேவர்கள்—ஆத்யர், பிரசூதர், பாவ்யர், ப்ருதுகர்—இவர்கள் திவௌகஸர் என அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 67

महानुभावा लेखास्छ पञ्च देवगणाः स्मृताः / दिवौकसः सर्व एव प्रोच्यन्ते मातृनामभिः

மகானுபாவர் மற்றும் லேகைகள்—இவர்கள் ஐந்து தேவகணங்களாக நினைவுகூரப்படுகின்றனர்; இத்திவௌகஸர் அனைவரும் மாத்ரு-நாமங்களால் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 68

अत्रेः पुत्रस्य नप्तारो ह्यारण्यस्य प्रजापतेः / गणस्तु तेषां देवानामेकैको ह्यष्टकः स्मृतः

அத்திரியின் புதல்வனின் பேரர்கள், அரண்யப் பிரஜாபதியின் சந்ததியர்; அந்த தேவர்கணத்தில் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக ‘அஷ்டகன்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 69

अन्तरिक्षो वसुर्हव्यो ह्यतिथिश्च प्रियव्रतः / श्रोता मन्तानुमन्ता च त्वाद्या ह्येते प्रकीर्त्तिताः

அந்தரிக்ஷன், வசு, ஹவ்யன், அதிதி, பிரியவ்ரதன்; மேலும் ஷ்ரோதா, மந்தா (சிந்திப்பவன்), அனுமந்தா—இவர்களே ஆதித் தேவர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்।

Verse 70

श्येनभद्रस्तथा चैव श्वेतचक्षुर्महायशाः / सुमनाश्च प्रचेताश्च वनेनः सुप्रचेत्सौ

மேலும் ஷ்யேனபத்ரன், பெரும் புகழுடைய ஷ்வேதசக்ஷு, சுமனா, பிரசேதா, வனேனன், சுப்ரசேதன்—இவர்களும் (அந்தக் கணத்தில்) உள்ளனர்।

Verse 71

मुनिश्चैव महासत्त्वः प्रसूताः परिकीर्त्तिताः / विजयः सुजयश्चैव मनस्योदौ तथैव च

முனி மற்றும் மஹாசத்த்வன்—இவர்கள் பிறந்த (உதித்த) தேவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; மேலும் விஜயன், சுஜயன், மனஸ்யு மற்றும் உத ஆகியோரும்.

Verse 72

मतिः परिमतिश्चैव विचेताः प्रियनिश्चयः / भव्या ह्येते स्मृता देवाः पृथुकांश्च निबोधत

மதி, பரிமதி, விசேதா, பிரியநிச்சயன்—இவர்கள் ‘பவ்ய’ தேவர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்; மேலும் ‘பிருதுகாம்ஷ’ரையும் அறிந்துகொள்க.

Verse 73

ओजिष्ठः शकुनो देवो वानत्दृष्टस्तथैव च / सत्कृतः सत्यदृष्टिश्च जिगीषुर्विजयस्तथा

ஓஜிஷ்டன், சகுனன், தேவன், வானத்திருஷ்டன்; மேலும் சத்க்ருதன், சத்தியத்ருஷ்டி, ஜிகீஷு, விஜயன்—இவர்களும் (தேவர்களாக) கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 74

अजितश्च महाभागः पृथुकास्ते दिवौकसः / लेशास्तथा प्रवक्ष्यामि नामतस्तान्निबोधत

அஜிதனும் மகாபாகன்; அவர்கள் ப்ருதுக எனப்படும் திவௌகஸர் (ஸ்வர்கவாசிகள்). இப்போது அவர்களின் சில பகுதியை பெயர்களுடன் கூறுகிறேன்—கவனமாக அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 75

मनोजवः प्रघासश्च प्रचेताश्च महायशाः / ध्रुवो ध्रुवक्षितिश्चैव अत्युतश्चैव वीर्यवान्

மனோஜவன், பிரகாசன், மகாயசஸ்வி பிரசேதன்; மேலும் துருவன், துருவக்ஷிதி, வீரியவான் அத்யுதன்—இவர்களும் உள்ளனர்.

Verse 76

युवना बृहस्पतिश्चैव लेखाः संपरिकीर्त्तिताः / मनोजवो महावीर्यस्तेषामिन्द्रस्तदाभवत्

யுவனா மற்றும் ப்ருஹஸ்பதி—இந்த ‘லேகா’ பெயர்களும் நன்கு புகழப்பட்டவை. அவர்களில் மகாவீரியமான மனோஜவன் அக்காலத்தில் இந்திரனானான்.

Verse 77

उत्तमो भार्गवश्चैव हविष्मानङ्गिरःसुतः / सुधामा काश्यपश्चैव वशिष्ठो विरजास्तथा

உத்தமன், பார்கவன், அங்கிரஸின் புதல்வன் ஹவிஷ்மான்; மேலும் சுதாமா, காஷ்யபன், வசிஷ்டன், விரஜன்—இவர்களும் (ரிஷிகள்) ஆவர்.

Verse 78

अतिनामा च पौलस्त्यः सहिष्णुः पौलहस्तथा / मधुरात्रेय इत्येते सप्त वै चाक्षुषेंऽतरे

அதிநாமா, பௌலஸ்த்யன், சகிஷ்ணு, மேலும் பௌலஹன், மதுராத்ரேயன்—இவர்களே சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் கூறப்படும் ஏழு (ரிஷிகள்).

Verse 79

ऊरुः पुरुः शतद्युम्नस्तपस्वी सत्यवाक्कृतिः / अग्निष्टुदतिरात्रश्च सुद्युम्नशचेति ते नव

ஊரு, புரு, சதத்யும்னன், தபஸ்வி, சத்யவாக்கிருதி, அக்னிஷ்டுத், அதிராத்திரன், சுத்யும்னன்—இவர்கள் ஒன்பது எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 80

अभिमन्युश्च दशमो नाड्वलेया मनोः सुताः / चाक्षुषस्य सुताः ह्येते षष्ठं चैव तदन्तरम्

பத்தாவதாக அபிமன்யு; இவர்கள் நாட்வலேய மனுவின் புதல்வர்கள். இவர்கள் அனைவரும் சாக்ஷுஷனின் மக்களே; இதுவே ஆறாம் மன்வந்தரம்.

Verse 81

वैवस्वतेन संख्यातस्तत्सर्गः सांप्रतेन तु / विस्तरेणानुपूर्व्या च चाक्षुषस्यान्तरे मनोः

அந்த ஸர்கத்தை வைவர்ஸ்வதன் (மனு) சுருக்கமாகக் கணித்தான்; ஆனால் இப்போது (வாக்கியாளர்) சாக்ஷுஷ மனுவின் மன்வந்தரத்தை வரிசையாக விரிவாக எடுத்துரைப்பான்.

Verse 82

ऋषय ऊचुः चाक्षुषः कस्य दायादः संभूतः सक्य वान्वये / तस्यान्ववाये ये ऽप्यन्येतान्नो ब्रूहि यथातथम्

ரிஷிகள் கூறினர்—சாக்ஷுஷன் யாருடைய வாரிசாகப் பிறந்தான், மேலும் அவன் எந்த வம்சத்தில் தோன்றினான்? அவன் வம்சத்தில் உள்ள பிறவர்களையும் எங்களுக்கு உண்மையாய் கூறுவீராக.

Verse 83

सूत उवाच चाक्षुषस्य विसर्गं तु समासाच्छृणुत द्विजाः / यस्यान्ववाये संभूतः पृथुर्वैन्यः प्रतापवान्

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே, சாக்ஷுஷ மனுவின் விசர்கத்தைச் சுருக்கமாகக் கேளுங்கள்; அவன் வம்சத் தொடரில் வீரப் பெருமையுடைய ப்ருது வைன்யன் பிறந்தான்.

Verse 84

प्रजानां पतयश्चान्ये दक्षः प्राचेतसस्तथा / उत्तानपादं जग्राह पुत्रमत्रिप्रजापतिः

பிரஜைகளின் பிற தலைவர்களும் இருந்தனர்—பிராசேதஸ தக்ஷனும்; அத்திரி பிரஜாபதி உத்தானபாதனை மகனாக ஏற்றுக் கொண்டார்.

Verse 85

दत्तकः स तु पुत्रो ऽस्य राजा ह्यासीत्प्रजापतिः / स्वायंभुवेन मनुना दत्तो ऽत्रेः कारणं प्रति

அவன் அவனுடைய தத்துப் புதல்வன்; அந்த அரசனே பிரஜாபதியாக இருந்தான். ஸ்வாயம்புவ மனு ஏதோ காரணத்தால் அவனை அத்திரிக்கு அளித்தார்.

Verse 86

मन्वन्तरमथासाद्य भविष्यच्चाक्षुषस्य ह / षष्ठं तदनु वक्ष्यामि उपोद्धातेन वै द्विजाः

இப்போது சாக்ஷுஷனுக்குப் பின் வரவிருக்கும் மன்வந்தரத்தை அடைந்து, ஓ த்விஜர்களே, ஆறாவது மன்வந்தரத்தை முன்னுரையுடன் நான் கூறுவேன்.

Verse 87

उत्तानपादाच्चतुरः सूनृतासूत भामिनी / धर्मस्य कन्या सुश्रोणी सूनृता नाम विश्रुता

உத்தானபாதனிடமிருந்து அந்த அழகிய சுன்ருதா நான்கு புதல்வர்களைப் பெற்றாள்; அவள் தர்மனின் மகள், அழகிய இடுப்புடையவள், ‘சுன்ருதா’ எனப் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 88

उत्पन्ना जापि धर्मेम ध्रुवस्य जननी शुभा / धर्मस्य पत्न्यां लक्ष्मयां वै उत्पन्ना सा शुचिस्मिता

தர்மத்தில் பிறந்தவளாயினும், சுபா துருவனின் தாயானாள்; தர்மனின் மனைவி லக்ஷ்மியின் கருவிலே அந்த சுசிஸ்மிதா பிறந்தாள்.

Verse 89

ध्रुवं च कीर्त्तिमन्तं च त्वायुष्मन्तं वसुं तथा / उत्तानपादो ऽजनयत्कन्ये द्वे च शुचिस्मिते

உத்தானபாதன் துருவன், கீர்த்திமான், ஆயுஷ்மான், வசு ஆகியோரைப் பெற்றான்; மேலும், ஓ சுசிஸ்மிதே, இரண்டு மகள்களையும் பெற்றான்.

Verse 90

स्वरामनस्विनी चैव तयोः पुत्राः प्रकीर्त्तिताः / ध्रुवो वर्षसहस्राणि दश दिव्यानि वीर्यवान्

ஸ்வரா, மனஸ்வினி—இவர்கள் அவர்களின் புதல்வர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்; மேலும் வீரமிக்க துருவன் பத்து தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் (தவம்) செய்தான்.

Verse 91

तपस्तेपे निराहारः प्रार्थयन्विपुलं यशः / त्रेतायुगे तु प्रथमे पौत्रः स्वायंभुवस्य तु

அவன் உணவின்றி தவம் செய்து, பெரும் புகழை வேண்டினான்; ஸ்வாயம்புவ மனுவின் பேரன் அவன், திரேதாயுகத்தின் முதல் காலத்தில் (இவ்வாறு) இருந்தான்.

Verse 92

आत्मानं धारयन्योगान्प्रार्थयन्सुमहद्यशः / तस्मै ब्रह्मा ददौ प्रीतो ज्योतिषां स्थानमुत्तमम्

யோகத்தில் தன்னை நிலைநிறுத்தி அவன் மிகப் பெரும் புகழை வேண்டினான்; மகிழ்ந்த பிரம்மா அவனுக்கு ஜ்யோதிஷ்களில் உத்தமமான நிலையைக் கொடுத்தார்.

Verse 93

आभूतसंप्लवाद्दिव्यमस्तोदयविवार्जितम् / तस्यातिमात्रामृद्धिं च महिमानं निरीक्ष्य तु

பிரளயத்திற்குப் பின் வெளிப்பட்ட, அஸ்தமனம்-உதயம் என்ற வேறுபாடு அற்ற அந்த தெய்வீக நிலையும், அதன் அளவற்ற செழிப்பும் மகிமையும் கண்டு।

Verse 94

दैत्या सुराणामाचार्यः श्लोकमप्युशाना जगौ / अहो ऽस्य तपसो वीर्यमहो श्रुतमहो व्रतम्

தைத்தியரும் தேவரும் ஆகியோரின் ஆசாரியன் உசனா ஒரு சுலோகமும் உரைத்தான்—“அஹோ! இவனது தவத்தின் வலிமை; அஹோ! இவனது வேதக் கேள்வி; அஹோ! இவனது விரதம்!”

Verse 95

कृत्वा यदेनमुपरि ध्रुवं सप्तर्षयः स्थिताः / द्रुवे त्रिदिवमासक्तमीश्वरः स दिवस्पतिः

அவனைத் துருவமாக்கி அவன் மேல் சப்தரிஷிகள் நிலைத்தனர்; துருவத்தில் திரிதிவமும் பற்றிக் கொண்டது—அந்த ஈசனே தினபதி.

Verse 96

ध्रुवात्सृष्टिं च भव्यं च भूमिस्तौ सुषुवे नृपौ / स्वां छायामाह वै सृष्टिर्भवनारीति तां प्रभुः

துருவனிடமிருந்து பூமி ‘ஸ்ருஷ்டி’ மற்றும் ‘பவ்ய’ எனும் இரு அரசர்களை பெற்றாள். ஆண்டவன் ஸ்ருஷ்டியிடம்—“நீ என் நிழல்; நீ ‘பவநாரி’ என அழைக்கப்படுவாய்” என்றான்.

Verse 97

सत्याभिव्यहृतेस्तस्य सद्यः स्त्री साभवत्तदा / दिव्यसंहनना छाया दिव्याभरणभूषिता

அவனது சத்தியவாக்கு வெளிப்பட்டவுடனே அந்த நிழல் உடனே பெண்ணாக ஆனாள்; தெய்வீக உடற்கட்டுடன், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 98

छायायां सृष्टिराधत्त पञ्च पुत्रानकल्मषान् / प्राजीनगर्भं वृषभं वृकञ्च वृकलं धृतिम्

சாயை சிருஷ்டி செய்து ஐந்து களங்கமற்ற புதல்வர்களை உண்டாக்கினாள்—ப்ராஜீனகர்ப, வ்ருஷப, வ்ருக, வ்ருகல, த்ருதி।

Verse 99

पत्नी प्राचीनगर्भस्य सुवर्चा सुषुवे नुपम् / नाम्नोदारधियं पुत्रमिन्द्रो यः पूर्वजन्मनि

ப்ராஜீனகர்பனின் மனைவி சுவர்சா ஒரு சிறந்த மகனைப் பெற்றாள்; அவன் பெயர் உதாரதி, முன்ஜென்மத்தில் இந்திரனாக இருந்தவன்.

Verse 100

संवत्सरसहस्रान्ते सकृदाहारमाहरन् / एवं मन्वन्तरं युक्त इन्द्रत्वं प्राप्तवान्प्रभुः

ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில் ஒருமுறை மட்டுமே உணவு எடுத்துக் கொண்டு; இவ்வாறு மன்வந்தரம் முழுதும் நியமத்தில் இருந்து, ஆண்டவன் இந்திரப் பதவியை அடைந்தான்.

Verse 101

उदारधेः सुतं भद्राजनयत्सा दिवञ्जयम् / रिपुं रिपुञ्जयाज्जज्ञे वराङ्गी तु दिवञ्जयात्

உதாரதியால் பத்ரா ‘திவஞ்ஜய’ என்ற மகனைப் பெற்றாள்; திவஞ்ஜயனால் வராங்கி ‘ரிபுஞ்ஜய’னைப் பெற்றாள், ரிபுஞ்ஜயனால் ‘ரிபு’ பிறந்தான்.

Verse 102

रिपोराधत्त बृहती वक्षुषं सर्वतेजसम् / तस्य पुत्रो मनुर्विद्वान् ब्रह्मक्षत्त्रप्रवत्तकः / व्यजीजनत्पुष्करिणी वारुणी चाक्षुषं मनुम्

ரிபுவால் ப்ருஹதி எல்லாத் தேஜஸும் கொண்ட வக்ஷுஷனைப் பெற்றாள். அவனுடைய மகன் ஞானமிகு மனு; பிராமண-க்ஷத்திரிய தர்மங்களை நிறுவியவன். புஷ்கரிணி மற்றும் வாருணி ‘சாக்ஷுஷ’ மனுவைப் பெற்றனர்.

Verse 103

ऋषय ऊचुः प्रजापतेः सुता कस्माद्वारुणी प्रोच्यते ऽनघ / एतदाचक्ष्व तत्वेन कुशलो ह्यसि विस्तरे

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே குற்றமற்றவனே! பிரஜாபதியின் மகள் ஏன் ‘வாருணீ’ என்று அழைக்கப்படுகிறாள்? இதனை உண்மையுடன் விரிவாகச் சொல்வாயாக; நீ விளக்கத்தில் திறமை உடையவன்.

Verse 104

सूत उवाच अरण्यस्योदकः पुत्रो वरुणत्वमुपागतः / तेन सा वारुणी ज्ञेया भ्रात्रा ख्यातिमुपागता

சூதன் கூறினான்—அரண்யனின் மகன் உதகன் வருணத்துவத்தை அடைந்தான்; ஆகவே அவள் ‘வாருணீ’ என அறியப்படுகிறாள், தன் சகோதரனால் புகழ் பெற்றாள்.

Verse 105

मनोरजायन्त दश नड्वलायां सुताः शुभाः / कन्यायां सुमहावीर्या विरजस्य प्रजापतेः

நட்வலையில் மனுவுக்கு பத்து நற்குமார்கள் பிறந்தனர்; மேலும் கன்யையில் விரஜப் பிரஜாபதிக்கு மிகுந்த வீரியமுடைய புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 106

ऊरुः पुरुः शतद्युम्नस्तपस्वी सत्यवाक्कृतिः / अग्निष्टुदतिरात्रश्च सुद्युम्नश्चेति वै नव

ஊரு, புரு, சதத்யும்னன், தபஸ்வி, சத்யவாக்கிருதி, அக்னிஷ்டுத், அதிராத்திரன், சுத்யும்னன்—இவர்கள் ஒன்பது (புதல்வர்கள்) எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 107

अभिमन्युश्च दशमो नड्वलायां मनोः सुताः / ऊरोरजनयत्पुत्रान्षडाग्नेयी महाप्रभान्

நட்வலையில் மனுவின் பத்தாவது மகனாக அபிமன்யுவும் பிறந்தான்; மேலும் ஊருவினால் ஆக்னேயி ஆறு மகாபிரபை உடைய புதல்வர்களை பெற்றாள்.

Verse 108

अङ्गं सुमनसं ख्यातिङ्गयं शुक्रं व्रजाजिनौ / अङ्गात्सुनीथापत्यंवै वेनमेकं व्यजायत

அங்கன், சுமனன், க்யாதிங்கயன், சுக்ரன், வ்ரஜன், அஜினன்—இவர்களிடையே; மேலும் அங்கனிடமிருந்து சுநீதையின் கருவில் ஒரே புதல்வன் வேனன் பிறந்தான்.

Verse 109

तस्यापराधाद्वेनस्य प्रकोपस्तु महानभूत् / प्रजार्थमृषयो यस्यममन्थुर्दक्षिणां करम्

வேனனின் அந்த குற்றத்தால் பெருங்கோபம் எழுந்தது; பிரஜைகளின் நலனுக்காக ரிஷிகள் அவனது வலது கையை மத்தனம் செய்தனர்.

Verse 110

जनितस्तस्य पाणौ तु मथिते रूपवान्पृथुः / जनयित्वा सुतं तस्य पृथुं प्रथितपौरुषम्

அவனது கை மத்தனம் செய்யப்பட, அழகிய ப்ருது பிறந்தான்; அவனிடமிருந்தே புகழ்பெற்ற வீரத்துடன் கூடிய புதல்வன் ப்ருது வெளிப்பட்டான்.

Verse 111

अब्रु वंस्त्वेष वो राजा ऋषयो मुदिताः प्रजाः / स धन्वी कवची जज्ञे तेजसा निर्दहन्निव

அவர்கள் கூறினர்—‘இவனே உங்கள் அரசன்’; ரிஷிகளும் பிரஜைகளும் மகிழ்ந்தனர். அவன் வில்லும் கவசமும் உடையவனாகப் பிறந்தான்; தன் தேஜஸால் எரித்துவிடுவான் போல.

Verse 112

वृत्तीनामेष वो दाता भविष्यति नराधिपः / पृथुर्वैन्यस्तदा लोकान्ररक्ष क्षत्रपूर्वजः

இந்த நராதிபதி உங்கள் வாழ்வாதாரங்களின் தானமாக இருப்பான்; அப்போது க்ஷத்திரியர்களின் முன்னோனான ப்ருது வைன்யன் உலகங்களை காத்தான்.

Verse 113

राजसूयाभिषिक्तानामाद्यस्स वसुधाधिपः / तस्य स्तवार्थमुत्पन्नौ निपुणौ सूतमागधौ

ராஜசூய அபிஷேகம் பெற்ற அரசர்களில் அவர் முதன்மையான பூமியாதிபதி. அவரைத் துதிக்கவே திறமையான சூதரும் மாகதரும் தோன்றினர்.

Verse 114

तेनेयं गौर्महाराज्ञा दुग्धा सस्यानि धीमता / प्रजानां वृत्तिकामानां देवैश्चर्षिगणैः सह

அந்த அறிவுமிக்க மகாராஜா இந்தக் கோவுருவான பூமியைப் பால் கறந்தார்; குடிகளின் வாழ்விற்காக தானியங்கள் வெளிப்பட்டன, தேவரும் ரிஷிகளும் உடன்.

Verse 115

पितृभिर् दानवैश्चैव गन्धर्वैश्चाप्सरोगणैः / सर्पैः पुण्यजनैश्चैव पर्वतैर्वृक्षवीरुधैः

பித்ருக்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரக் கூட்டங்கள், நாகங்கள், புண்யஜனங்கள், மேலும் மலைகள், மரங்கள், கொடிகள் ஆகியோராலும்.

Verse 116

तेषु तेषु तु पात्रेषु दुह्यमाना वसुंधरा / प्रादाद्यथेप्सि तं क्षीरं तेन प्राणानधारयन्

வசுந்தரை எந்த எந்த பாத்திரங்களில் கறந்தார்களோ, அவ்வவ்விடத்தில் அவள் விரும்பிய பாலை அளித்தாள்; அதனால் அவர்கள் உயிரைத் தாங்கினர்.

Verse 117

शांशपायन उवाच विस्तरेण पृथोर्जन्म कीर्त्तयस्व महाव्रत / यथा महात्मना तेन पूर्वं दुग्धा वसुंधरा

சாம்சபாயனர் கூறினார்— மகாவிரதனே! ப்ருது பிறப்பை விரிவாகப் பாடு; அந்த மகாத்மா முன்பு வசுந்தரையை எவ்வாறு கறந்தாரோ அதுபோல.

Verse 118

यथा देवैश्च नागैश्च यथा ब्रह्मर्षिभिः सह / यक्षै राक्षसगन्धर्वैरप्सरोभिर्यथा पुरा

தேவர்களுடனும் நாகர்களுடனும் எவ்வாறு இருந்ததோ, அதுபோலவே பிரம்மரிஷிகளுடனும்; யக்ஷர், ராக்ஷசர், கந்தர்வர், அப்சரஸ்களுடனும் பழங்காலத்தில் இருந்ததுபோல்.

Verse 119

यथा यथा च वै सूत विधिना येन येन च / तेषां पात्रविशेषांश्च दोग्धारं क्षीरमेव च

ஓ சூதா! எந்த எந்த விதியினால், எவ்வெவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ; அவரவர் பாத்திரங்களின் தனித்தன்மைகளையும், பால் கறந்தவரையும், அந்தக் க்ஷீரத்தையும் கூறுவாயாக.

Verse 120

तथा वत्सविशेषांश्च त्वंनः प्रब्रूहि पृच्छताम् / यथा क्षीरविशेषांश्च सर्वानेवानुपूर्वशः

அதேபோல், நாம் கேட்கிறோம்—கன்றுகளின் தனித்தன்மைகளையும் நீ கூறுவாயாக; மேலும் க்ஷீரத்தின் எல்லா வகைகளையும் வரிசையாக விளக்குவாயாக.

Verse 121

यस्मिंश्च कारणे पाणिर्वनस्य मथितः पुरा / कुद्धैर्महर्षिभिः पूर्वैः कारणं ब्रूहि तद्धि नः

முன்னோர் கோபித்த மகரிஷிகள் வனத்தை மத்தி அதன் சாரத்தை எடுத்ததற்கான காரணம் எது? அந்தக் காரணத்தையும் எமக்கு கூறுவாயாக.

Verse 122

सूत उवाच कथयिष्यामि वो विप्राः पृथोर्वैन्यस्य संभवम् / एकाग्राः प्रयताश्चैव शुश्रूषध्वं द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! ப்ருது வைன்யனின் தோற்ற வரலாற்றை உங்களுக்குச் சொல்வேன். ஓ சிறந்த த்விஜர்களே! ஒருமுகமாகவும் தூய ஒழுக்கத்துடனும் கேளுங்கள்.

Verse 123

नाशुद्धाय न पापाय नाशिष्यायाहिताय च / वर्त्तनीयमिदं ब्रह्म नाव्रताय कथञ्चन

இந்த பிரம்மவாக்கு அசுத்தனுக்கும் பாவிக்கும் சீடனல்லாதவனுக்கும் தீங்கு செய்பவனுக்கும் சொல்லப்படக் கூடாது; விரதமற்றவனுக்கு எப்போதும் அல்ல।

Verse 124

धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्यं वेदैश्च संमितम् / रहस्यमृषिभिः प्रोक्तं शृणुयाद्यो ऽनसूयकः

இது பாக்கியமளிப்பது, புகழளிப்பது, ஆயுளை வளர்ப்பது, புண்ணியமயம், வேதங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது; முனிவர்கள் உரைத்த இந்த இரகசியத்தை பொறாமையற்றவன் கேட்கட்டும்।

Verse 125

यश्चैवं श्रावयेन्मर्त्यः पृथोर्वैन्यस्य संभवम् / ब्राह्मणेभ्यो नमस्कृत्य न स शोचेत्कृताकृतम्

பிராமணர்களுக்கு வணங்கி இவ்வாறு ப்ருது வைன்யனின் தோற்றக் கதையைச் சொல்லிக் கேட்பிக்கிற மனிதன் செய்ததையும் செய்யாததையும் எண்ணி வருந்தான்.

Verse 126

गोप्ता धर्मस्य राजासौ बभूवात्रिसमः प्रभुः / अत्रिवंशसमुत्पन्नो ह्यङ्गो नाम प्रजापतिः

அந்த அரசன் தர்மத்தின் காவலனாய், அத்ரியைப் போன்ற ஆண்டவனாய் விளங்கினான்; அத்ரிவம்சத்தில் பிறந்த ‘அங்க’ என்னும் பிரஜாபதி.

Verse 127

तस्य पुत्रो ऽभवद्वेनो नात्यर्थं धार्मिकस्तथा / जातो मृत्युसुतायां वै सुनीथायां प्रजापतिः

அவனுக்கு வேனன் என்ற மகன் பிறந்தான்; அவன் மிகுந்த தர்மவான் அல்ல. அந்தப் பிரஜாபதி மரணதேவனின் மகள் சுனீதாவின் கருவில் பிறந்தான்.

Verse 128

स मातामहदोषेण वेनः कालात्म जात्मजः / स धर्मं वृष्ठतः कृत्वा कामाल्लोकेष्वर्तत

மாதாமஹனின் குற்றத்தால் காலாத்மஜனின் மகன் வேனன், தர்மத்தைப் பின்தள்ளி காமவசப்பட்டு உலகங்களில் நடந்தான்.

Verse 129

स्थापनां स्थापयामास धर्मायेतां स पार्थिवः / वेदशास्त्राण्यतिक्रम्य सो ऽधर्मे निरतो ऽभवत्

அந்த அரசன் தர்மத்திற்கென ஒரு அமைப்பை நிறுவினான்; ஆனால் வேத-சாஸ்திரங்களை மீறி அதர்மத்தில் ஈடுபட்டான்.

Verse 130

निःस्वाध्यायवष्ट्कारे तस्मिन्राज्यं प्रशासति / न पिबन्ति तदा सोमं महायज्ञेषु देवताः

அவன் ஆட்சி செய்தபோது ஸ்வாத்யாயமும் ‘வஷட்’ உச்சரிப்பும் இல்லாமல் போனது; அப்போது தேவர்கள் மகாயாகங்களில் சோமத்தை அருந்தவில்லை.

Verse 131

न यष्टव्यं न दातव्यमिति तस्य प्रजापतेः / आसीत्प्रतिज्ञा क्रूरेयं विनाशे प्रत्युपस्थिते

அந்த பிரஜாபதியின் கொடிய உறுதி—‘யாகம் செய்யக்கூடாது, தானமும் தரக்கூடாது’; அழிவு அருகில் வந்து நின்றது.

Verse 132

अहमीज्यश्च पूज्यश्च यज्ञे देवद्विजातिभिः / मयि यज्ञा विधातव्या मयि होतव्यमित्यपि

அவன் கூறினான்—‘யாகத்தில் தேவரும் த்விஜரும் என்னையே பூஜிக்கவும் யஜிக்கவும் வேண்டும்; யாகங்கள் எனக்கே நடத்தப்பட வேண்டும்; ஆஹுதிகளும் எனக்கே செலுத்தப்பட வேண்டும்.’

Verse 133

तमतिक्रान्तमर्यादमवदानसुसंवृतम् / ऊचुर्महर्षयः सर्वे मरीचिप्रमुखास्तदा

அப்போது மரீசி முதலிய எல்லா மகரிஷிகளும் எல்லை மீறி பாவத்தால் மூடப்பட்ட அவனைப் பார்த்து கூறினர்।

Verse 134

वयं दीक्षां प्रवेक्ष्यामः संवत्सरशतं नृप / त्वं मा कार्षीरधर्मं वै नैष धर्मः सनातनः

அரசே! நாங்கள் நூறு ஆண்டுகள் தீட்சையில் புகுவோம்; நீ அதர்மம் செய்யாதே—இது சனாதன தர்மம் அல்ல।

Verse 135

निधने संप्रसूतस्त्वं प्रजापतिरसंशयः / पालयिष्ये प्रजाश्चेति पूर्वं ते समयः कृतः

நீ அழிவுக் காலத்தில் பிறந்தவன்; ஐயமின்றி பிரஜாபதி. ‘பிரஜைகளைப் பாதுகாப்பேன்’ என்பது உன் முன் செய்த உடன்பாடு.

Verse 136

तां स्तथा वादिनः सर्वान्ब्रह्मर्षीनब्रवीत्तदा / वेनः प्रहस्य दुर्बुद्धिर्विदितेन च कोविदः

இவ்வாறு பேசும் அந்த எல்லா பிரம்மரிஷிகளிடமும் அப்போது தீய புத்தியுடைய வேனன் சிரித்து, தன் அறிவில் தேர்ந்தவன் போலக் கூறினான்।

Verse 137

स्रष्टा धर्मस्य कश्चान्यः श्रोतव्यं कस्य वा मया / वीर्यण तपसा सत्यैर्मया वा कः समो भुवि

தர்மத்தை உருவாக்குபவன் என்னைத் தவிர வேறு யார்? நான் யாரைக் கேட்க வேண்டும்? வீரியம், தவம், சத்தியம்—இவற்றில் பூமியில் எனக்கு இணை யார்?

Verse 138

मन्दात्मानो न नूनं मां यूयं जानीत तत्त्वतः / प्रभवं सर्वलोकानां धर्माणां च विशेषतः

ஏ மந்தமனத்தவரே! நீங்கள் என்னை நிச்சயமாகத் தத்துவமாக அறியவில்லை; நான் எல்லா உலகங்களுக்கும், குறிப்பாக தர்மங்களுக்கும் ஆதிமூலம்.

Verse 139

इच्छन्दहेयं पृथिवीं प्लावयेयं जलेन वा / सृजेयं वा ग्रसेयं वा नात्र कार्या विचारणा

நான் விரும்பினால் பூமியை எரித்துவிடுவேன் அல்லது நீரால் மூழ்கடிப்பேன்; படைப்பேன் அல்லது விழுங்குவேன்—இதில் ஆலோசனை வேண்டாம்.

Verse 140

यदा न शक्यते स्तंभादानार्य्यभृशसंहितः / अनुनेतुं तदा वेनस्ततः क्रुद्धा महर्षयः

தூணைப் போல வளைவதறியாத, அநாரியனும் மிகக் கொடியவனுமான வேனனை சமாதானப்படுத்த இயலாதபோது, மகரிஷிகள் கோபமுற்றனர்.

Verse 141

निगृह्य तं च बाहुभ्यां विस्फुरन्तं महा बलम् / ततो ऽस्य वामहस्तं ते ममन्थुर्भृशकोपिताः

மிகுந்த வலிமையுடன் துடித்தவனை இரு கரங்களாலும் அடக்கிப் பிடித்து, கடும் கோபத்துடன் அவனது இடக்கையை அவர்கள் மத்தினர்.

Verse 142

तस्मात्प्रमथ्यमानाद्वै जज्ञ पूर्वमिति श्रुतिः / ह्रस्वो ऽतिमात्रं पुरुषः कृष्णश्चापि बभूव ह

ச்ருதி கூறுவதுபோல், அவ்வாறு மத்தப்படும்போது முதலில் ஒரு புருஷன் பிறந்தான்; அவன் குறுநிலையன், அங்கங்கள் மிகப் பெரிது, மேலும் கருநிறனும் உடையவன்.

Verse 143

स भीतः प्राञ्जलिश्चैव तस्थिवानाकुलेन्द्रियः / तमार्त्तं विह्वलं दृष्ट्वा निषीदेत्यब्रुवन्किल

அவன் அச்சமுற்று கைகூப்பி, புலன்கள் கலங்க நின்றான். அவனை ஆற்றமின்றி தளர்ந்தவனாகக் கண்டு அவர்கள் “அமர்க” என்று சொன்னார்கள்.

Verse 144

निषादवंशकर्तासौ बभूवानन्तविक्रमः / धीवरानसृजच्चापि वेनकल्मषसंभवान्

அவன் அளவற்ற வீரத்துடன் நிஷாத வம்சத்தின் நிறுவுநனானான்; வேனனின் கல்மஷத்திலிருந்து தோன்றிய தீவரர்களையும் (மீனவர்களையும்) அவன் படைத்தான்.

Verse 145

ये चान्ये विन्ध्यनिलयास्तंबुरास्तुबुराः खशाः / अधर्मरुचयश्चापि विद्धि तान्वेनकल्मषान्

மேலும் விந்திய மலைவாசிகளான தம்புரர், துபுரர், கஷர், அதர்மத்தில் விருப்பமுடையோர்—இவர்களையெல்லாம் வேனனின் கல்மஷத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள் என அறிக.

Verse 146

पुनर्महर्षयस्तस्य पाणिं वेनस्य दक्षिणम् / अरणीमिव संरब्धा ममन्थुर्जातमन्यवः

மீண்டும் மகரிஷிகள் கோபம் எழ, வேனனின் வலது கையை அரணியைப் போல மத்தனம் செய்தனர்.

Verse 147

पृथुस्तस्मात्समुत्पन्नः कराज्जलजसन्निभात् / पृथोः करतलाद्वापि यस्माज्जातः पृषुस्ततः

அந்த தாமரை ஒத்த கையிலிருந்து ப்ருது தோன்றினான்; ப்ருதுவின் கரத்தளத்திலிருந்து ப்ருஷு பிறந்ததால் அவனுக்கு ‘ப்ருஷு’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

Verse 148

दीप्यमानश्च वपुषा साक्षादग्निरिव ज्वलन् / आद्यमाजगवं नाम धनुर्गृह्य महारवम्

அவன் ஒளிவீசும் உடலால் நேரே அக்கினிபோல் எரிந்தான்; ‘ஆஜகவம்’ எனப்படும் ஆதித் தனுசை எடுத்துக் கொண்டு பேரொலி எழுப்பினான்।

Verse 149

शारांश्च बिभ्रद्रक्षार्थ कवचं च महाप्रभम् / तस्मिञ्जा ते ऽथ भूतानि संप्रहृष्टानि सर्वशः

காப்பிற்காக அவன் அம்புகளைத் தாங்கி, மிகப் பிரகாசமான கவசத்தையும் அணிந்தான்; அவன் தோன்றியவுடன் எல்லா உயிர்களும் எங்கும் மகிழ்ந்தன।

Verse 150

समापेतुर्महाराजं वेनश्च त्रिदिवं गतः / समुत्पन्नेन राजर्षिः सत्पुत्रेण महात्मना

அனைவரும் மகாராஜனை அணுகி கூடினர்; வேனன் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றான். அந்த மகாத்மையான நல்ல மகன் தோன்றியதால் ராஜரிஷியின் நோக்கம் நிறைவேறியது।

Verse 151

त्रातः स पुरुषव्याघ्रः पुन्नाम्नो नरकात्तदा / तं नद्यश्च समुद्राश्च रत्नान्यादाय सर्वशः

அப்போது அந்தப் புருஷவ்யாக்ரன் ‘புன்னாம்’ நரகத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டான். நதிகளும் கடல்களும் எங்கெங்கிருந்தும் ரத்தினங்களை எடுத்துக் கொண்டு அவனிடம் வந்தன।

Verse 152

अभिषेकाय तोयं च सर्व एवोपत स्थिरे / पितामहश्च भगवानङ्गिरोभिः सहामरैः

அபிஷேகத்திற்கான நீருடன் அனைவரும் அங்கே நின்றனர். மேலும் பகவான் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அங்கிரஸர் முதலிய ரிஷிகளுடனும் தேவர்களுடனும் அங்கே வந்தார்।

Verse 153

स्थावराणि च भूतानि जङ्गमानि च सर्वशः / समागम्य तदा वैन्यमभ्य षिञ्चन्नराधिपम्

அப்போது எல்லா நிலை உயிர்களும் நடமாடும் உயிர்களும் ஒன்றுகூடி, வைன்ய அரசனை அபிஷேகம் செய்தன.

Verse 154

महता राजराजेन प्रजापालं महाद्युतिम् / सो ऽभिषिक्तो महाराजो देवैरङ्गिरसः सुतैः

மகா ராஜாதிராஜன், பிரஜைகளைப் பேணும் மகாதேஜஸ்வியான அந்த மகாராஜனை, அங்கிரஸரின் புதல்வரான தேவர்களால் அபிஷேகம் செய்யச் செய்தான்.

Verse 155

आदि राजो महाभागः पृथुर्वैन्यः प्रतापवान् / पित्रापरञ्जितास्तस्य प्रजास्तेनानुरञ्जिताः

வைன்யப் பிருது அந்த ஆதிமன்னன்; பெரும் பாக்கியமும் பராக்கிரமமும் உடையவன். அவனுடைய மக்கள் தந்தையால் மகிழ்ந்திருந்தனர்; அவன் மக்களை மகிழ்வித்தான்.

Verse 156

ततो राजेति नामास्य ह्यनुरागादजायत / आपस्तस्तंभिरे तस्य समुद्रमभियास्यतः

அப்போது அன்பினால் அவனுக்கு ‘ராஜா’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது; அவன் கடலை நோக்கிச் சென்றபோது, நீர்கள் அவனுக்காக நிலைத்துநின்றன.

Verse 157

पर्वताश्चावदीर्यन्त ध्वजभङ्गश्च नाभवत् / अकृष्टपच्या पृथिवी सिद्ध्यन्त्यन्नानि चिन्तया

மலைகள் பிளந்தன; ஆனால் கொடி முறிவு நிகழவில்லை. உழாமல் விளையும் பூமியாகி, நினைத்த மாத்திரத்தில் அன்னம் சித்தமாயிற்று.

Verse 158

सर्वकामदुघा गावः पृटके पुटके मधु / एतस्मिन्नेव काले तु यजतस्तस्य वै मखे

பசுக்கள் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பவையாக இருந்தன; பிட்டகை-புடகைகளில் தேன் இருந்தது. அதே வேளையில் யஜமானன் தன் யாகத்தில் அர்ப்பணம் செய்தான்.

Verse 159

सोमे सुते समु त्पन्नः सूतः सौत्ये तदाहनि / तस्मिन्नेवं समुत्पन्ने पुनर्जज्ञे ऽथ मागधः

சோமம் பிழிந்த அந்த நாளில், சௌத்யக் கிரியையில் சூதன் தோன்றினான்; அவன் இவ்வாறு தோன்றியவுடன் மீண்டும் மாகதனும் பிறந்தான்.

Verse 160

सामगेषु च गायत्सु शुभाण्डे वैश्वदेविके / समागते समुत्पन्नस्तस्मान्मागध उच्यते

சாமகர்கள் பாடிக் கொண்டிருக்க, மங்களமான வைஶ்வதேவிகச் சடங்கில் அனைவரும் கூடின வேளையில் அவன் தோன்றினான்; ஆகவே அவன் ‘மாகதன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 161

ऐन्द्रेण हविषा चापि हविः पृक्तं बृहस्पतेः / जुहावेन्द्राय दैवेन ततः सूतो व्यजायत

இந்திரனுக்கான ஹவியுடன் ப்ருஹஸ்பதியின் ஹவியும் கலந்தது; தெய்வவசத்தால் அந்த ஆஹுதி இந்திரனுக்கே செலுத்தப்பட்டது; அப்பொழுது சூதன் பிறந்தான்.

Verse 162

प्रमादस्तत्र संजज्ञ प्रायश्चित्तं च कर्मसु / शिष्यहव्येन यत्पृक्तमभिभूतं गुरोर्हविः

அங்கே தவறு நிகழ்ந்தது; கர்மங்களில் பிராயச்சித்தம் தேவைப்பட்டது. சீடனின் ஹவியுடன் கலந்ததால் குருவின் ஹவி மறைக்கப்பட்டு மேலோங்காமல் போயிற்று.

Verse 163

अधरोत्तरचारेण जज्ञे तद्वर्णवैकृतम् / यच्च क्षत्रात्समभवद्ब्राह्मण्यां हीनयोनितः

அதம-உத்தம நடத்தை காரணமாக அந்த வர்ணத்தில் மாற்றம் உண்டாயிற்று; மேலும் க்ஷத்திரியனிடமிருந்து பிராமணியில் தாழ்ந்த யோனியில் பிறந்தவனும் உண்டானான்.

Verse 164

सूतः पूर्वेण साधर्म्यात्तुल्यधर्मः प्रकीर्त्तितः / मध्यमो ह्येष सूतस्य धर्मः क्षेत्रोपजीवनम्

சூதன் முன் வர்ணத்துடன் ஒத்த தன்மையால் சமதர்மன் எனப் புகழப்பட்டான்; சூதனின் நடுத்தர தர்மம் வயல்வாழ்வால் உயிர்வாழ்தல் ஆகும்.

Verse 165

रथनागाश्वचरितं जघन्यं च चिकित्सितम् / पृथुस्तवार्थं तौ तत्र समाहूतौ महर्षिभिः

ரதம், யானை, குதிரை நடத்துதல் மற்றும் தாழ்ந்த தொழிலாகக் கூறப்படும் மருத்துவம்—இவை; ப்ருதுவைத் துதிக்க அவ்விருவரையும் மகரிஷிகள் அங்கே அழைத்தனர்.

Verse 166

तावूचुर्मुनयः सर्वे स्तूयतामेष पार्थिवः / कर्मैतदनुरूपं च पात्रं चायं नराधिपः

அப்போது எல்லா முனிவரும் கூறினர்—இந்தப் பார்திவனைத் துதியுங்கள்; இது இக்கர்மத்திற்கேற்றது, மேலும் இந்த நராதிபனும் தகுதியான பாத்திரம்.

Verse 167

तावूचतुस्ततः सर्वांस्तानृषीन्सूतमागधौ / आवां देवानृषींश्चैव प्रीणयावः स्वकर्मतः

அப்போது சூதனும் மாகதனும் அந்த எல்லா ரிஷிகளிடம் கூறினர்—எங்கள் சொந்தக் கர்மத்தால் தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் மகிழ்விப்போம்.

Verse 168

न चास्य विद्वो वै कर्म न तथा लक्षणं यशः / स्तोत्रं येनास्य कुर्याव प्रोचुस्तेजस्विनो द्विजाः

அறிஞர்கள் அவனுடைய செயல், இலக்கணம், புகழ் ஆகியவற்றை அப்படியே அறியவில்லை; அப்போது தேஜஸ்வி த்விஜர்கள்—எந்த ஸ்தோத்திரத்தால் இவனைப் போற்றுவோம்—என்று கூறினர்.

Verse 169

एष कर्मरतो नित्यं सत्यवाक्संयतेन्द्रियः / ज्ञानशीलो वदान्यश्च संग्रामेष्वपरजितः

இவன் எப்போதும் கர்மத்தில் ஈடுபட்டவன், சத்தியவாக்கு, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு உடையவன்; ஞானசீலன், தானசீலன், போர்களில் அஜேயன்.

Verse 170

ऋषिभिस्तौ नियुक्तौ तु भविष्यैः स्तूयतामिति / यानि कर्माणि कृतवान् पृथुः पश्चान्महाबलः

ரிஷிகள் அந்த இருவரையும் நியமித்து—‘இவன் எதிர்காலத்திலும் போற்றப்படுக’ என்றனர்; பின்னர் மகாபலன் ப்ருது செய்த செயல்கள் யாவையும்.

Verse 171

तानि गीतनिबद्धानि ह्यस्तुतां सूतमागधौ / ततस्तवान्ते सुप्रीतः पृथुः प्रादात्प्रजेश्वरः

அச்செயல்களைப் பாடலாக அமைத்து சூதனும் மாகதனும் போற்றினர்; ஸ்தவத்தின் முடிவில் மிக மகிழ்ந்த பிரஜேஸ்வரன் ப்ருது (அவர்களுக்கு) அருள்தானம் அளித்தான்.

Verse 172

अनूपदेशं सूताय मगधं मागधाय च / तदादि पृथिवीपालाः स्तूयन्ते सूतमागधैः

ப்ருது சூதனுக்கு அனூபதேசத்தையும், மாகதனுக்கு மகததேசத்தையும் அளித்தான்; அன்றிலிருந்து பூமிபாலர்கள் சூத-மாகதர்களால் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 173

आशीर्वादैः प्रबोध्यन्ते सूतमागधबन्दिभिः / तं दृष्ट्वा परमप्रीताः प्रजा ऊचुर्महर्षयः

சூதர், மாகதர், பந்திகள் ஆசீர்வாதச் சொற்களால் அவரை விழிப்பித்தனர். அவரைக் கண்ட மகிழ்ந்த மக்கள் மற்றும் மகரிஷிகள் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 174

एष वृत्तिप्रदो वैन्यो भविष्यति नराधिपः / ततो वैन्यं महाभागं प्रजाः समभिदुद्रुवुः

இந்த வைன்யன் மக்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தை அளிக்கும் அரசனாக இருப்பான். அதனால் மக்கள் அந்த மகாபாக்ய வைன்யனை நோக்கி ஓடினர்.

Verse 175

त्वं नो वृत्तिं विधत्स्वेति महार्षिवच नात्तदा / सो ऽभिद्रुतः प्रजाभिस्तु प्रजाहितचिकीर्षया

‘எங்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்துவாயாக’ என்ற மகரிஷிகளின் சொல்லை அவர் அப்போது ஏற்கவில்லை. ஆயினும் மக்களின் நலன் கருதி மக்கள் அவரைச் சூழ்ந்தனர்.

Verse 176

धनुर्गृहीत्वा बाणांश्च वसुधामाद्रवद्बली / ततो वैन्यभयत्रस्ता गौर्भूत्वा प्राद्रवन्मही

வலிமைமிக்கவன் வில்லும் அம்புகளும் எடுத்துக் கொண்டு பூமியை நோக்கி விரைந்தான். அப்போது வைன்யனின் அச்சத்தால் நடுங்கிய பூமி பசுவாக மாறி ஓடினாள்.

Verse 177

तां पृथुर्धनुरादाय द्रवन्तीमन्वधावत / सा लोकान्ब्रह्मलोकादीन्गत्वा वैन्यभयात्तदा

பிருது வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்த பூமியைத் தொடர்ந்து விரைந்தான். அவள் அப்போது வைன்யனின் அச்சத்தால் பிரம்மலோகம் முதலான உலகங்களுக்கு சென்றடைந்தாள்.

Verse 178

संददर्शाग्रतो वैन्यं कार्मुकोद्यतपाणिकम् / ज्वलद्भिर्निशितैर्बाणैर्दीप्ततेजसमच्युतम्

அவள் முன்னே வையன்யனை கண்டாள்—வில் உயர்த்திய கையுடன், எரியும் கூரிய அம்புகளால் தீப்த தேஜஸுடன், அச்யுதத் தேஜம் போல் ஒளிர்வானை।

Verse 179

महायोगं महात्मानं दुर्द्धर्षममरैरपि / अलबन्ती तु सा त्राणं वैन्यमेवान्वपद्यत

அவர் மகாயோகி மகாத்மா; தேவர்களாலும் அணுக இயலாதவர். ஆகவே காப்பு கிடைக்காமல் அவள் வையன்யனையே சரணடைந்தாள்.

Verse 180

कृताञ्जलिपुटा देवी पूज्या लोकैस्त्रिभिः सादा / उवाच वैनं नाधर्मः स्त्रीवधे परिपश्यति

கைகூப்பி, மூன்று உலகங்களிலும் எப்போதும் போற்றப்படும் தேவி வையன்யனிடம் கூறினாள்—பெண் வதத்தில் தர்மம் இல்லை.

Verse 181

कथं धारयिता चासि प्रजा या वर्द्धिता मया / मयि लोकाः स्थिता राजन्मयेदं धार्यते जगत्

அரசே, நான் வளர்த்த குடிகளை நீ எவ்வாறு தாங்குவாய்? உலகங்கள் என்னுள் நிலைத்துள்ளன; இந்த ஜகம் என்னாலேயே தாங்கப்படுகிறது.

Verse 182

मत्कृते न विनश्येयुः प्रजाः पार्थिव वर्द्धिताः / स मां नर्हसि वै हन्तुं श्रेयस्त्वं च चिकीर्षसि

பார்த்திவா, என் காரணமாக வளர்ந்த குடிகள் அழியக்கூடாது; ஆகவே நன்மை நாடினால் என்னை கொல்லுதல் உனக்கு உரியது அல்ல.

Verse 183

प्रजानां पृथिवीपाल शृणु चेदं वचो मम / उपायतः समारब्धा सर्वे सिद्ध्यन्त्युपक्रमाः

ஓ பூமிபாலனே! குடிகளுக்காக என் சொல்லைக் கேள்; உபாயத்துடன் தொடங்கிய எல்லா முயற்சிகளும் நிறைவேறும்.

Verse 184

हत्वापि मां न शक्तस्त्वं प्रजानां पालने नृप / अन्तर्भूता भविष्यामि जहि कोपं महाद्युते

அரசே! என்னை கொன்றாலும் நீ குடிகளைப் பாதுகாக்க இயலமாட்டாய்; நான் மறைந்து போவேன்—மகாதேஜஸ்வியே, கோபத்தை விடு.

Verse 185

अवध्यश्च स्त्रियः प्राहुस्तिर्यग्योनिगतेष्वपि / सत्त्वषु पृथिवीपाल धम न त्यक्तुमर्हसि

பெண்கள் வதைக்கத் தகாதவர்கள் என்று கூறுவர்; அவர்கள் விலங்கு யோனியிலிருந்தாலும் கூட. பூமிபாலனே, உயிர்களிடத்து தர்மத்தை நீ கைவிடாதே.

Verse 186

एवं बहुविधं वाक्यं श्रुत्वा तस्या महामनाः / क्रोधं निगृह्य धर्मात्मा वसुधामिदमब्रवीत्

அவள் கூறிய பலவகைச் சொற்களை கேட்ட மகாமனத்தையுடைய தர்மாத்மா, கோபத்தை அடக்கி, வசுதையிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 187

एकस्यार्थाय यो हन्यादात्मनो वा परस्य च / एकं प्राणी बहून्वापि कर्म तस्यास्ति पातकम्

தன் அல்லது பிறரின் ஒருவரின் நலனுக்காக ஒருயிரையோ பல உயிர்களையோ கொல்வான்; அவன் செய்த செயல் பாவமாகும்.

Verse 188

यस्मिंस्तु निहते भद्रे जीवन्ते बहवः सुखम् / तस्मिन्हते नास्ति शुभे पातकं चोपपातकम्

மங்களகரமானவளே! எவரைக் கொல்வதால் பலர் இன்பமாக வாழ்வார்களோ, அவரைக் கொல்வதில் பெரும் பாவமோ அல்லது சிறிய பாவமோ இல்லை.

Verse 189

सो ऽहं प्रजानिमित्तं त्वां हनिष्यामि वसुन्धरे / यदि मे वचनं नाद्य करिष्यसि जगद्धितम्

ஆகையால் ஓ பூமித்தாயே! உலக நன்மைக்கான என் சொல்லை நீ இன்று கேட்காவிட்டால், என் குடிமக்களுக்காக நான் உன்னைக் கொல்வேன்.

Verse 190

त्वां निहत्याशु बाणेन मच्छासनपराङ्मुखीम् / आत्मानं प्रथयित्वेह प्रजा धारयिता स्वयम्

என் கட்டளையைப் புறக்கணிக்கும் உன்னை அம்பினால் விரைவில் கொன்று, நானே என்னை விரிவுபடுத்தி, குடிகளைக் காப்பேன்.

Verse 191

सा त्वं वचनमास्थाय मम धर्मभृतां वरे / संजीवय प्रजा नित्यं शक्ता ह्यसि न संशयः

ஆகையால், தர்மத்தைக் காப்பவர்களில் சிறந்தவளே! என் சொல்லை ஏற்று, குடிகளுக்கு என்றும் வாழ்வளிப்பாயாக; நீ அதற்கு வல்லவள், இதில் ஐയமில்லை.

Verse 192

दुहितृत्वं च मे गच्छ चैवमेतमहं शरम् / नियच्छेयं त्वद्वधार्थमुद्यन्तं घोरदर्शनम्

நீ என் மகളாக ஆவாயாக. அவ்வாறு செய்தால், உன்னைக் கொல்வதற்காக உயர்த்தப்பட்ட, பயங்கரமானத் தோற்றமுடைய இந்த அம்பை நான் திரும்பப் பெறுவேன்.

Verse 193

प्रत्युवाच ततो वैन्यमेवमुक्ता सती मही / सर्वमेतदहं राजन्विधास्यामि न संशयः

அப்போது பூமிதேவி, வைன்யனிடம் இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் மறுமொழி கூறினாள்— “அரசே, இதையெல்லாம் நான் நிறைவேற்றுவேன்; ஐயமில்லை.”

Verse 194

वत्सं तु मम तं पश्य क्षरेयं येन वत्सला / समां च कुरु सर्वत्र मां त्वं धर्म्मभृतां वर / यथा विस्पन्दमानं मे क्षीरं सर्वत्र भावयेत्

“என் கன்றை நோக்கு; அதனால் நான் தாய்மையுடன் பால் சுரப்பேன். தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே, என்னை எங்கும் சமமாக்கு; என் துடித்தெழும் பால் எங்கும் பரவுமாறு.”

Verse 195

सूत उवाच तत उत्सारयामास शिलाजालनि सर्वशः / धनुष्कोट्या तथा वैन्यस्तेन शैला विवर्द्धिताः

சூதர் கூறினார்— அப்போது வைன்யன் எங்கும் பரவியிருந்த கற்களின்கூட்டங்களை அகற்றினான்; மேலும் வில்லின் முனையால் மலைகளை உயர்த்தினான்.

Verse 196

मन्वन्तरेष्वतीतेषु विषमासीद्वसुन्धरा / स्वभावेना भवत्तस्याः समानि विषमाणि च

கடந்த மன்வந்தரங்களில் வசுந்தரா சமமல்லாமல் இருந்தாள்; அவளுடைய இயல்பினால் சில இடங்கள் சமமாகவும் சில இடங்கள் உயர்தாழ்வாகவும் ஆனது.

Verse 197

न हि पूर्वनिसर्गे वै विषमे पृथिवीतले / प्रविभागः पुराणां वा ग्रामाणां वापि विद्यते

ஏனெனில் பழைய படைப்புக் காலத்தில், பூமித்தளம் உயர்தாழ்வாக இருந்தபோது, நகரங்களின் பிரிவும் இல்லை; கிராமங்களின் பிரிவும் இல்லை.

Verse 198

न सस्यानि न गोरक्षं न कृषिर्न वणिक्पथः / चाक्षुषस्यान्तरे पूर्वमासीदेतत्पुरा किल

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்திற்கு முன்பு, பழங்காலத்தில் தானியங்களும் இல்லை, கோரட்சணையும் இல்லை, உழவும் இல்லை, வாணிகப் பாதையும் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 199

वैवस्वतेंऽतरे तस्मिन्सर्व स्यैतस्य संभवः / समत्वं यत्र यत्रासीद्भूमेः कस्मिंश्चिदेव हि

அந்த வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்திலேயே இவை அனைத்தும் தோன்றின; எங்கே எங்கே பூமியின் ஏதோ இடம் சமமாக இருந்ததோ, அங்கே அங்கே இது நிகழ்ந்தது।

Verse 200

तत्र तत्र प्रजास्ता वै निवसंति च सर्वशः / आहारः फल मूले तु प्रजानामभवत्किल

அங்கே அங்கே மக்கள் எங்கும் குடியிருந்தனர்; மக்களின் உணவு என்று சொல்லப்படுவது பழங்களும் கிழங்குகளும் தான்.