Adhyaya 73

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे स्तवसमाप्तिर्नाम द्विसप्ततितमो ऽध्यायः // ७२// सूत उवाच एवमाराध्य देवेशमीशानं नीललोहितम् / प्रह्वो ऽतिप्रणतस्तस्मै प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘ஸ்தவஸமாப்தி’ எனப்படும் எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—இவ்விதம் தேவேசனாகிய ஈசான நீலலோஹிதனை ஆராதித்து, ப்ரஹ்வன் மிகுந்த பணிவுடன் கைகூப்பி அவரிடம் உரைத்தான்.

Verse 2

काव्यस्य गात्रं संस्पृश्य हस्तेन प्रीतिमान्भवः / निकामं दर्शनं दत्त्वा तत्रैवान्तरधाद्धरः

காவ்யனின் உடலைக் கையால் தொட்டு அவர் மகிழ்ந்தார்; விரும்பிய தரிசனத்தை அருளி ஹரி அங்கேயே மறைந்தார்।

Verse 3

ततः सो ऽतर्हिते तास्मिन्देवे सानुचरे तदा / तिष्ठन्तीं प्राजलिर्भूत्वा जयन्तीमिदमब्रवीत्

அந்த தேவன் பரிவாரத்துடன் மறைந்தபின், அவன் கைகூப்பி நின்ற ஜயந்தியிடம் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 4

कस्य त्वं सुभगे का वा दुःखिते मयि दुःखिता / सहता तपसा युक्तं किमर्थं मां जिगीष्सि

அழகியவளே! நீ யாருடையவள், அல்லது நீ யார்? நான் துயருற்றால் நீயும் துயருறுகிறாய். தவத்தில் உறுதியாய் பொறுமையுடன் இருந்து என்னை ஏன் வெல்ல விரும்புகிறாய்?

Verse 5

अनया सततं भक्त्या प्रश्रयेण दमेन च / स्नेहेन चैव सुश्रोणि प्रीतो ऽस्मि वरवर्णिनि

அழகிய இடுப்புடையவளே, சிறந்த வர்ணமுடையவளே! உன் இடையறாத பக்தி, பணிவு, தமம் (சுயக்கட்டுப்பாடு) மற்றும் அன்பால் நான் மகிழ்ந்தேன்।

Verse 6

किमिच्छसि वरारोहे कस्ते कामः समृद्ध्यताम् / तं ते संपूरयाम्यद्य यद्यपि स्यात्सुदुर्लभः

அழகியவளே! நீ என்ன விரும்புகிறாய்? உன் ஆசை எது நிறைவேற வேண்டும்? அது மிக அரிதானதாயினும், இன்று நான் அதை நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 7

एवमुक्ताब्रवीदेनं तपसा ज्ञातुमर्हसि / चिकीर्षितं मे ब्रह्मिष्ठ त्वं हि वेत्थ यथातथम्

இவ்வாறு கூறி அவள் அவனை நோக்கி—தவத்தால் இதை அறிதல் உனக்கே உரியது. ஓ பிரம்மநிஷ்டனே! நான் செய்ய விரும்புவது யாதார்த்தமாக உனக்குத் தெரியும் என்றாள்.

Verse 8

एवमुक्तो ऽब्रवीदेनां दृष्ट्वा दिव्येन चक्षुषा / माहेन्द्री त्वं वरारोहे मद्धितार्थमिहागता

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் தெய்வக் கண்களால் அவளை நோக்கி—ஓ வராரோஹே! நீ மாஹேந்திரி; என் நலனுக்காகவே இங்கு வந்தாய் என்றான்.

Verse 9

मया सह त्वं सुश्रोणि दशवर्षाणि भामिनि / अदृश्यं सर्वभूतैस्तु संप्रयोगमिहेच्छसि

ஓ சுஷ்ரோணி, ஓ பாமினி! நீ என்னுடன் பத்து ஆண்டுகள்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் மறைந்தவளாய்—இங்கு சங்கமத்தை விரும்புகிறாய்.

Verse 10

देवीन्द्रनीलवर्णाभेवरारोहे सुलोचने / इमं वृणीष्व कामं त्वं मत्तो वै वल्गुभाषिणि

ஓ வராரோஹே, ஓ சுலோசனே, தேவேந்திரநீல நிற ஒளியுடையவளே! ஓ இனிய மொழியாளே! என்னிடமிருந்து இந்த விருப்பத்தை வரமாகத் தேர்ந்தெடு.

Verse 11

एवं भवतु गच्छावो गृहान्मत्तेभगामिनि / ततः स्वगृहमागम्य जयत्या सहितः प्रभुः

ஓ மத்தேபகாமினி! ‘அப்படியே ஆகட்டும்’—என்று நாம் இல்லத்திற்குச் செல்வோம். பின்னர் ஆண்டவன் ஜயதியுடன் தன் இல்லம் வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 12

स तया चावसद्देव्या दश वर्षाणि भार्गवः / अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संवृतस्तदा

அந்த தேவியுடன் பார்கவன் பத்து ஆண்டுகள் தங்கினான்; அப்போது மாயையால் மூடப்பட்டு எல்லா உயிர்களுக்கும் அவன் மறைந்தவனானான்।

Verse 13

कृतार्थमामतं ज्ञातवा काव्यं सर्वे दितेः सुताः / अभिजग्सुर्गृहं तस्य मुदितास्तं दिदृक्षवः

காவ்யன் தன் நோக்கை நிறைவேற்றினான் என்று அறிந்து, திதியின் புதல்வர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; அவனைப் பார்க்க விரும்பி அவன் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 14

गता यदा न पश्यन्ति जयत्या संवृतं गुरुम् / लक्षमं तस्य तद् बुद्ध्वा प्रतिजग्मुर्यथागतम्

அவர்கள் சென்றபோது, ஜயந்தி மறைத்திருந்த குருவை அவர்கள் காணவில்லை; அவன் தெரியாததை உணர்ந்து வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றனர்।

Verse 15

बृहस्पतिस्तु संरुद्धं ज्ञात्वा काव्यं वरेण ह / प्रीत्यर्थे दश वर्षाणि जयन्त्या हितकाम्यया

வரத்தின் வலிமையால் காவ்யன் தடுக்கப்பட்டான் என்பதை அறிந்து, நன்மை நாடும் ஜயந்தியின் பிரீதிக்காக பிருஹஸ்பதி பத்து ஆண்டுகள் (அங்கே) தங்கினார்।

Verse 16

बुद्ध्वा तदन्तरं सो ऽथ देवानां मन्त्रचोदितः / काव्यस्य रूपमास्थाय सो ऽसुरान्समभाषत

அந்த இடைவெளியை உணர்ந்து, தேவர்களின் மந்திரத் தூண்டுதலால் அவன் காவ்யன் வடிவம் ஏற்று அசுரர்களிடம் பேசினான்।

Verse 17

ततः सो ऽभ्यागतान्दृष्ट्वा बृहस्पतिरुवाच तान् / स्वागतं मम याज्यानां संप्राप्तो ऽस्मि हिताय च

அப்போது வந்தவர்களைப் பார்த்து ப்ருஹஸ்பதி அவர்களிடம் கூறினார்— என் யாஜ்யர்களே, வரவேற்பு; உங்கள் நலனுக்காகவே நான் வந்துள்ளேன்.

Verse 18

अहं वो ऽध्यापयिष्यामि प्राप्ता विद्या मया हि याः / ततस्ते हृष्टमनसो विद्यार्थमुपपेदिरे

நான் பெற்றுள்ள கல்வியை உங்களுக்குப் போதிப்பேன்; அதனால் அவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் கல்விக்காக அவரை அணுகினர்.

Verse 19

पूर्णे काव्यस्तदा तस्मिन्समये दशवार्षिके / समयान्ते देवयाजी सद्यो जातमतिस्तदा

அந்த பத்து ஆண்டுக் காலம் நிறைவுற்றபோது, கால முடிவில் தேவயாஜியின் அறிவு உடனே விழித்தது.

Verse 20

बुद्धिं चक्रे ततश्चापि याज्यानां प्रत्यवेक्षणे / शुक्र उवाच देवि गच्छाम्यहं द्रष्टुं तव याज्याञ्छुचिस्मिते

பின்னர் யாஜ்யர்களை ஆராய்ந்து பார்க்கும் எண்ணம் எழுந்தது. சுக்ரர் கூறினார்— தேவியே, தூய புன்னகையுடையவளே, உன் யாஜ்யர்களைக் காண நான் செல்கிறேன்.

Verse 21

विभ्रान्तप्रेक्षिते साध्वि त्रिवर्णायतलोचने / एवमुक्ताब्रवीद्देवी भज भक्तां महाव्रत / एष ब्रह्मन्सतां धर्मो न धर्मं लोपयामि ते

அலைபாயும் பார்வையுடைய சாத்வியே, மூன்று நிறத் திகழ்வுடன் நீண்ட கண்களையுடையவளே! இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது தேவி சொன்னாள்— மகாவிரதம் கொண்டவனே, பக்தர்களை போற்று; பிராமணனே, இதுவே சத்புருஷர்களின் தர்மம்; உன் தர்மத்தை நான் கெடுக்கமாட்டேன்.

Verse 22

सूत उवाच ततो गत्वा सुरान्दृष्ट्वा देवाचार्येण धीमता

சூதர் கூறினார்—பின்பு அவர் சென்று தேவர்களைப் பார்த்து, அறிவுடைய தேவாசாரியருடன் இருந்தார்.

Verse 23

वञ्चितान्काव्यरूपेण वचसा पुनरब्रवीत् / काव्यं मामनुजानीध्वमेष ह्याङ्गिरसो मुनिः

கவியுருவான சொற்களால் ஏமாற்றப்பட்டவர்களிடம் அவர் மீண்டும் கூறினார்—“என்னை காவ்யன் என அனுமதியுங்கள்; இவர் ஆங்கிரச முனிவர்.”

Verse 24

वञ्चिता बत यूयं वै मयि सक्ते तु दानवाः / श्रुत्वा तथा ब्रुवाणं तं संभ्रान्ता दितिजास्ततः

அவர் கூறினார்—“தானவர்களே, என்னில் பற்றுக் கொண்டதால் நீங்கள் ஏமாற்றப்பட்டீர்கள்.” இதைக் கேட்டு திதிஜர்கள் கலங்கினர்.

Verse 25

संप्रैक्षन्तावुभौ तत्र स्थिरासीनौ शुचिस्मितौ / संप्रमूढाः स्थिताः सर्वे प्रापद्यन्त न किञ्चन

அங்கே அவர்கள் இருவரும் அசையாமல் அமர்ந்து, தூய புன்னகையுடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்; அனைவரும் மயங்கி நின்று, எதையும் செய்ய இயலவில்லை.

Verse 26

ततस्तेषु प्रमूढेषु काव्यस्तान्पुनरब्रवीत् / आचार्यो यो ह्ययं काव्यो देवायार्यो ऽयमङ्गिराः

அவர்கள் குழம்பியிருந்தபோது காவ்யன் மீண்டும் கூறினார்—“இவரே காவ்யன் எனும் ஆசாரியர்; தேவர்களுக்கு இவர் ஆரிய அங்கிரா.”

Verse 27

अनुगच्छत मां सर्वे त्यजतैनं बृहस्पतिम् / एवमुक्ते तु ते सर्वे तावुभौ समवेक्ष्य च

“நீங்கள் அனைவரும் என்னைத் தொடருங்கள்; இந்தப் பிருஹஸ்பதியை விட்டு விடுங்கள்.” என்று கூறியவுடன் அவர்கள் இருவரையும் கூர்ந்து நோக்கினர்.

Verse 28

तदासुरा विशेष तु न व्यजानंस्तयोर्द्वयोः / बृहस्पतिरुवाचैनामं भ्रातो ऽयमङ्गिराः

அப்போது அசுரர்கள் அந்த இருவரின் வேறுபாட்டை அறியவில்லை. பிருஹஸ்பதி அவர்களிடம்—“சகோதரர்களே, இவர் அங்கிரா” என்று கூறினார்.

Verse 29

काव्यो ऽहं वो गुरुर्दैत्या मद्रूपो ऽयं बृहस्पतिः / संमोहयति रूपेण मामकेनैष वो ऽसुराः

“ஓ தைத்யர்களே, நான் காவ்யன் (சுக்ரன்) உங்கள் குரு; இந்தப் பிருஹஸ்பதி என் வடிவமே. ஓ அசுரர்களே, என் வடிவத்தால் உங்களை மயக்குகிறான்.”

Verse 30

श्रुत्वा तस्य वचस्ते वै संमन्त्र्याथ वचो ऽब्रुवन् / अयं नो दशवर्षाणि सततं शास्ति वै प्रभुः

அவன் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் ஆலோசித்து கூறினர்—“இவரே பத்து ஆண்டுகளாக இடையறாது எங்களை உபதேசித்து வழிநடத்தும் பிரபு.”

Verse 31

एष वै गुरुरस्माकमन्तरेप्सुरयं द्विजाः / ततस्तेदानवाः सर्वे प्रणिपत्याभिवाद्य च

“இவரே எங்கள் குரு; இந்தத் த்விஜன் உள்ளே நுழைய விரும்புகிறான்.” பின்னர் அந்த தானவர்கள் அனைவரும் வணங்கி வணக்கம் செலுத்தினர்.

Verse 32

वचनं जगृहुस्तस्य विद्याभ्यासेन मोहिताः / ऊचुस्तमसुराः सर्वे क्रुद्धाः संरक्तलोचनाः

வித்தியாப்யாசத்தால் மயங்கிய அவர்கள் அவன் சொற்றொடரை ஏற்றனர். அப்போது கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களுடன் எல்லா அசுரரும் அவனை நோக்கி கூறினர்.

Verse 33

अयं गुरुर्हितो ऽस्माकं गच्छ त्वं नासि नो गुरुः / भार्गवो ऽगिरसो वायं भवत्वेषैव नो गुरुः

இந்த குருவே எங்கள் நலனைக் கருதுபவர்; நீ போ, நீ எங்கள் குரு அல்ல. இந்தப் பார்கவனே, அங்கிரஸ குலத்தவன், இவனே எங்கள் குருவாகட்டும்.

Verse 34

स्थिता वयं निदेशे ऽस्य गच्छ त्वं साधु मा चिरम् / एवमुक्त्वा सुराः सर्वे प्रापद्यन्त बृहस्पतिम्

நாங்கள் இவனுடைய ஆணையில் நிலைத்துள்ளோம்; நீ நன்றாகச் செல், தாமதிக்காதே. இவ்வாறு கூறி எல்லா தேவரும் ப்ருஹஸ்பதியைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 35

यदा न प्रतिपद्यन्ते तेनोक्तं तन्महद्धितम् / चुकोप भार्गवस्ते षामवलेपेन वै तदा

அவன் கூறிய அந்த மாபெரும் நன்மையை அவர்கள் ஏற்காதபோது, அவர்களின் அகந்தையால் பார்கவன் கோபமுற்றான்.

Verse 36

बोधितापि मया यस्मान्न मां भजत दानवाः / तस्मात्प्रणष्टसंज्ञा वै पराभवमवाप्स्यथ

நான் அறிவுறுத்தியபோதும் தானவர்கள் என்னை வழிபடவில்லை; ஆகவே நீங்கள் நிச்சயமாக உணர்வு இழந்து தோல்வியை அடைவீர்கள்.

Verse 37

इति व्याहृत्य तान्काव्यो जगामाथ यथागतम् / शप्तांस्तानसुराञ्ज्ञात्वा काव्येन तु बृहस्पतिः

இவ்வாறு உரைத்து காவ்யர் (சுக்ராசாரியர்) வந்தபடியே மீண்டும் சென்றார். அந்த அசுரர்கள் சபிக்கப்பட்டதை அறிந்து, பிருஹஸ்பதி காவ்யரைப் பற்றி சிந்தித்தார்.

Verse 38

कृतार्थः स तदा हृष्टः स्वरूपं प्रत्यपद्यत / बुद्ध्वासुरांस्तदा ब्रष्टान्कृतार्थोंऽतर्द्धिमागमत्

அப்போது அவர் கൃതார்த்தனாய் மகிழ்ந்து தன் இயல்புருவை மீண்டும் அடைந்தார். அசுரர்கள் அப்போது வீழ்ந்ததை உணர்ந்து, காரியம் நிறைவேறியவனாய் அவர் மறைந்தார்.

Verse 39

ततः प्रनष्टे तस्मिंस्ते विभ्रान्ता दानवास्तदा / अहो धिग्वञ्चिताः स्नेहात्परस्परमथाब्रुवन्

அவன் மறைந்ததும் அந்த தானவர்கள் கலங்கினர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—‘அய்யோ! ச்சீ, பாசத்தால் நாம் ஏமாற்றப்பட்டோம்’ என்று கூறினர்.

Verse 40

धर्मतो ऽविमुखाश्चैव कारिता वेधसा वयम् / दग्धाश्चैवोपधायोगात्स्वेस्वे कार्ये तु मायया

விதாதா எங்களை தர்மத்திலிருந்து விலகாதபடி நடத்தினார்; ஆனால் சூழ்ச்சி-உபாயத்தின் சேர்க்கையால், நம் நம் செயலிலேயே மாயையால் எரிக்கப்பட்டோம்.

Verse 41

ततो ऽसुराः परित्रस्ता देवेभ्यस्त्वरिता ययुः / प्रह्लादमग्रतः कृत्वा काव्यस्यानुगमं पुनः

அப்போது அசுரர்கள் அஞ்சியவர்களாய் தேவர்களிடம் விரைந்து சென்றனர்; பிரஹ்லாதனை முன்னிலைப்படுத்தி, மீண்டும் காவ்யர் (சுக்ராசாரியர்) பின்னே சென்றனர்.

Verse 42

ततः काव्यं समासाद्य ह्यभितस्थु रवाङ्मुखाः / तानागतान्पुनर्दृष्ट्वा काव्यो याज्यानुवाच ह

பிறகு, அவர்கள் காவியரை (சுக்கிராச்சாரியாரை) அணுகி, தலை குனிந்து நின்றனர். மீண்டும் வந்த அவர்களைக் கண்டு, காவியர் தம் சீடர்களிடம் கூறினார்.

Verse 43

मया संबोधिताः काले यतो मां नाभ्यनन्दथ / ततस्तेनावलेपेन गता यूयं पराभवम्

சரியான நேரத்தில் நான் உங்களை எச்சரித்தேன், ஆனால் நீங்கள் என்னை மதிக்கவில்லை. அந்த ஆணவத்தினால் தான் நீங்கள் தோல்வியை அடைந்திருக்கிறீர்கள்.

Verse 44

प्रह्लादस्तमथोवाच मानस्त्वं त्यज भार्गव / स्वान्याज्यान्भजमानांश्च भक्तांश्चैव विशेषतः

அப்போது பிரகலாதன் அவரிடம் கூறினான்: 'பார்கவரே! உமது கோபத்தைக் கைவிடுவீராக. உம்மை வழிபடும் உமது சீடர்களையும், குறிப்பாக உமது பக்தர்களையும் ஏற்றுக்கொள்வீராக.

Verse 45

त्वय्यदृष्टे वयं तेन देवाचार्येण मोहिताः / भक्तानर्हसि नस्त्रातुं ज्ञात्वा दीर्घेण चक्षुषा

நீர் இல்லாதபோது, அந்த தேவாச்சாரியாரால் (பிருகஸ்பதியால்) நாங்கள் மயக்கப்பட்டோம். உமது ஞானக்கண்ணால் இதை அறிந்து, உமது பக்தர்களாகிய எங்களைக் காக்க வேண்டும்.

Verse 46

यदि नस्त्वं न कुरुषे प्रसादं भृगुनन्दन / अपध्यातास्त्वया ह्यद्य प्रवेक्ष्यामोरसातलम्

பிருகுவின் மைந்தரே! நீர் எங்களுக்கு அருள் புரியவில்லை என்றால், உம்மால் வெறுக்கப்பட்டு இன்று நாங்கள் ரசாதலத்திற்குச் (பாதாளத்திற்குச்) செல்வோம்.

Verse 47

सूत उवाच ज्ञात्वा काव्यो यथातत्त्वं कारुण्येन महीयसा / एवं शुक्रो ऽनुनीतः संस्ततः कोपं न्यवर्त्तयत्

சூதர் கூறினார்—காவ்யர் (சுக்ராசாரியர்) யதார்த்தத் தத்துவத்தை அறிந்து, மாபெரும் கருணையால்; இவ்வாறு சமாதானப்படுத்தப்பட்டும் புகழப்பட்டும் சுக்ரர் கோபத்தைத் தணித்தார்।

Verse 48

उवाचेदं न भेतव्यं गन्तव्यं न रसातलम् / अवश्यंभावीह्यर्थो ऽयं प्राप्तो वो मयि जाग्रति

அவர் கூறினார்—அஞ்ச வேண்டாம்; ரசாதலத்திற்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை. இது தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வு; நான் விழிப்புடன் இருக்கும்போதே இது உங்களுக்குச் சேர்ந்தது।

Verse 49

न शक्यमन्यथाकर्त्तुं दिष्टं हि बलवत्तरम् / संज्ञा प्रनष्टा या चेयं कामं तां प्रतिलप्स्यथ

இதனை வேறுபடச் செய்வது இயலாது; ஏனெனில் தெய்வநியதி மிக வலிமையானது. இழந்த இந்தச் சஞ்ச்ஞை (உணர்வு) யாவதிலும், அதை நீங்கள் மீண்டும் பெறுவீர்கள்।

Verse 50

प्राप्तः पर्यायकालो वा इति ब्रह्माभ्यभाषत / मत्प्रसादाच्च युष्माभिर्भुक्तं त्रैलोक्यमूर्ज्जितम्

பிரம்மா கூறினார்—‘உங்கள் பர்யாயகாலம் (ஆட்சி முறைமையின் காலம்) வந்தடைந்தது.’ மேலும் என் அருளால் நீங்கள் வலிமைமிக்க மும்முலகையும் அனுபவித்தீர்கள்।

Verse 51

युगाख्या दश संपूर्णा देवानाक्रम्य मूर्द्धनि / तावन्तमेव कालं वै ब्रह्मा राज्यमभाषत

தேவர்களின் தலைமேல் ஏறி நிற்க, ‘யுகம்’ எனப்படும் பத்து நிறைவுற்றன; அவ்வளவு காலத்திற்கே பிரம்மா அரசாட்சியை (அதிகாரத்தை) நிர்ணயித்தார்।

Verse 52

सावर्णिके पुनस्तुभ्यं राज्यं किल भविष्यति / लोकानामीश्वरो भावी पौत्रस्तव पुनर्बलिः

சாவர்ணிக மன்வந்தரத்தில் மீண்டும் உனக்கு அரசாட்சி நிச்சயமாக உண்டாகும். உலகங்களின் ஈசனாக உன் பேரன் மீண்டும் பலி ஆவான்.

Verse 53

एवं कालमयं प्रोक्तः पौत्रस्ते ब्रह्मणा स्वयम् / तथाहृतेषु लोकेषु न शोको न किलाभवत्

இவ்வாறு காலநியதமான வாக்கை உன் பேரனைப் பற்றி பிரம்மா தாமே உரைத்தார். உலகங்கள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டபோதும் சோகம் எதுவும் இல்லை.

Verse 54

यस्मात्प्रवृत्तयश्चास्य न कामैरभिसंधिताः / तस्मादजेन प्रीतेन दत्तं सावर्णिके ऽन्तरे

அவனுடைய செயல்நடைகள் ஆசைகளால் தூண்டப்படாததால், மகிழ்ந்த அஜன் (பிரம்மா) சாவர்ணிக இடைவெளியில் இதை அருளினார்.

Verse 55

देवराज्यं बलेर्भाव्यमिति मामीश्वरो ऽब्रवीत् / तस्माददृश्यो भूतानां कालाकाङ्क्षी स तिष्ठति

ஈசன் என்னிடம், ‘பலிக்குத் தேவராஜ்யம் உண்டாக வேண்டும்’ என்று கூறினார். ஆகவே அவன் உயிர்களுக்குப் புலப்படாமல் காலத்தை எதிர்நோக்கி நிற்கிறான்.

Verse 56

प्रीतेन चामरत्वं वै दत्तं तुभ्यं स्वयंभुवा / तस्मान्निरुत्सुकस्त्वं वै पर्यायं सहसाकुलः

மகிழ்ந்த ஸ்வயம்பூ உனக்கு அமரத்துவத்தையும் அருளினார். ஆகவே நீ ஆசையற்றவனாயிருந்தும், உன் முறை வரக் காத்திருந்து, திடீரென கலங்குகிறாய்.

Verse 57

न च शक्यं मया तुभ्यं पुर स्ताद्वै विसर्पितुम् / ब्रह्मणा प्रतिषिद्धो ऽस्मि भविष्यं जानता प्रभो

பிரபுவே, உம்முன் நான் முன்னே சென்று நகர இயலாது; எதிர்காலத்தை அறிந்த பிரம்மா எனக்கு தடை விதித்துள்ளார்.

Verse 58

इमौ च शिष्यौ द्वौ मह्यं तुल्यावेतौ बृहस्पतेः / दैवतैः सह संरब्धान्सर्वान्वो धारयिष्यतः

இவர்கள் என் இரு சீடர்கள்; ப்ருஹஸ்பதிக்கு ஒப்பானவர்கள். தேவர்களுடன் கோபமுற்ற உங்களையெல்லாம் இவர்கள் தடுத்து நிறுத்துவார்கள்.

Verse 59

सूत उवाच एवमुक्तास्तु दैतेया काव्येनाक्लिष्टकर्मणा / ततस्ताभ्यां ययुः सार्द्धं प्रह्लादप्रमुखास्तदा

சூதர் கூறினார்—களைப்பில்லா செயல்வீரன் காவ்யன் இவ்வாறு சொன்னபின், தைத்யர்கள்; அப்போது பிரஹ்லாதன் முதலியோர் அந்த இருவருடனும் சென்றனர்.

Verse 60

अवश्यभाव्यमर्थं तं श्रुत्वा दैतेयदानवाः / सहसा शंसमानास्ते जयं काव्येन भाषितम्

நிச்சயமாக நிகழவிருக்கும் அந்த செய்தியை கேட்ட தைத்ய-தானவர்கள், காவ்யன் கூறிய ‘வெற்றி’யை உடனே புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 61

दंशिताः सायुधाः सर्वे ततो देवान्समाह्वयन् / अथ देवासुरान्दृष्ट्वा संग्रामे समुपस्थितान्

அப்போது அனைவரும் கவசம் அணிந்து ஆயுதம் ஏந்தி தேவர்களை அழைத்து சவால் செய்தனர்; பின்னர் போர்க்களத்தில் வந்திருந்த தேவர்கள்-அசுரர்களைக் கண்டு…

Verse 62

ततः संवृतसन्नाहा देवास्तान्समयोधयन् / देवासुरे ततस्तस्मिन्वर्त्तमाने शतं समाः / अजयन्तासुरा देवान्नग्रा देवा अमन्त्रयन्

அப்போது கவசம் அணிந்த தேவர்கள் அவர்களுடன் கடும் போர் செய்தனர். தேவர்–அசுரப் போர் நூறு ஆண்டுகள் நடந்தது. இறுதியில் அசுரர்கள் தேவர்களை வென்றனர்; தேவர்கள் உதவியின்றி நிராதரவாயினர்।

Verse 63

देवा ऊचुः शण्डामर्कप्रभावेण जिताः स्मस्त्वसुरैर्वयम् / तस्माद्यज्ञं समुद्दिश्य कार्यं चात्महितं च यत्

தேவர்கள் கூறினர்— சண்டன், அமர்க்கன் ஆகியோரின் தாக்கத்தால் நாங்கள் அசுரர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டோம். ஆகவே யாகத்தை நோக்கி, நம் நலனுக்கான செயலைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 64

यज्ञेनोपाह्वयिष्यामस्ततो जेष्यामहे ऽसुरान् / अथोपामन्न्रयन्देवाः शण्डामकारै तु तावुभौ

யாகத்தின் மூலம் நாம் தேவசக்தியை அழைப்போம்; பின்னர் அசுரர்களை வெல்வோம். இவ்வாறு கூறி தேவர்கள் சண்டன், அமர்க்கன் ஆகிய இருவரையும் அழைத்து பணிவுடன் உரைத்தனர்।

Verse 65

यज्ञे चाहूय तौ प्रोक्तौ त्यजन्तामसुरा द्विजौ

யாகத்தில் அழைத்து தேவர்கள் கூறினர்— ஓ இரு த்விஜர்களே, அசுரர்களை விட்டு விலகுங்கள்।

Verse 66

ग्रहं तु वां ग्रहीष्यामो ह्यनुजित्य तु दानवान् / एवं तत्यजतुस्तौ तु षण्डामकारै तदा सुरान्

தானவர்களை வென்ற பின் உங்களை ஏற்றுக் கொண்டு உரிய மரியாதை அளிப்போம். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சண்டன், அமர்க்கன் அப்போது தேவர்களை விட்டு விலகினர்।

Verse 67

ततो देवा जयं प्राप्ता दानवाश्च पराभवम् / देवासुरान्पराभाव्य शण्डामर्कावुपागमन्

அப்போது தேவர்கள் வெற்றியை அடைந்தனர்; தானவர்கள் தோல்வியுற்றனர். தேவராசுரரை வென்று அவர்கள் சண்டா-அமர்க்கரை அணைந்தனர்.

Verse 68

काव्यशापभिभूताश्च अनाधाराश्च ते पुनः / बाध्यमानास्तदा देवैर्विविशुस्ते रसातलम्

காவ்யரின் சாபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவர்கள் மீண்டும் ஆதரவற்றவராயினர். தேவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு அப்போது ரசாதலத்தில் புகுந்தனர்.

Verse 69

एवं निरुद्यमास्ते वै कृता शक्रेण दानवाः / ततः प्रभृति शापेन भृगुनैमित्तिकेन च

இவ்வாறு சக்ரன் (இந்திரன்) தானவர்களை முயற்சியற்றவர்களாக்கினான். அப்பொழுது முதல், ப்ருகு-நிமித்தமான அந்த சாபத்தினால் (அது நிகழ்ந்தது).

Verse 70

यज्ञे पुनः पुनर्विष्णुर्यज्ञे ऽथ शिथिले प्रभुः / कर्तुं धर्मव्यवस्थान मधर्मस्य प्रणाशनम्

யாகத்தில் மீண்டும் மீண்டும் விஷ்ணுவே வெளிப்படுகிறார்; யாகம் தளரும்போது, பிரபு தர்மத்தை நிறுவவும் அதர்மத்தை அழிக்கவும் வருகிறார்.

Verse 71

प्रह्नादस्य निदेशे तु ये ऽसुरा न व्यवस्थिताः / मनुष्यवध्यांस्तान्सर्वान्ब्रह्मा व्याहरत प्रभुः

ப்ரஹ்லாதனின் ஆணையில் நிலைபெறாத அசுரர்களை, பிரபு பிரம்மா ‘மனிதர்களால் வதைக்கப்பட வேண்டியோர்’ என அறிவித்தார்.

Verse 72

धर्मान्नारायणस्तस्मात्संभूतश्चाक्षुषे ऽन्तरे / यज्ञं प्रवर्त्तयामास वैन्यो वैवस्वते ऽन्तरे

ஆகவே தர்மத்திலிருந்து நாராயணன் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் தோன்றினார்; வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் வைன்யன் யாகத்தைப் பிரவர்த்தித்தான்.

Verse 73

प्रादुर्भावे तु वैन्यस्य ब्रह्मैवासीत्पुरोहितः / चतुर्थ्यां तु युगाख्यायामापन्नेषु सुरेष्वथ

வைன்யன் தோன்றியபோது பிரம்மாவே புரோகிதனாக இருந்தார்; நான்காம் யுகம் எனப்படும் காலத்தில் தேவர்கள் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தபோது.

Verse 74

संभुतः स समुद्रान्तर्हिरण्यकशिपोर्वधे / द्वितीयो नरसिंहो ऽभूद्रौद्रः सुतपुरस्सरः

அவன் கடலின் உள்ளே தோன்றி, ஹிரண்யகசிபுவை வதைக்க வந்தான்; அவன் இரண்டாம் நரசிம்மன்—ரௌத்ர ரூபன், புதல்வர்களில் முன்னோன்.

Verse 75

यजमानं तु दैत्येन्द्रमदित्याः कुलनन्दनः / द्विजो भूत्वा शुभे काले बलिं वैरोचनं जगौ

யஜமானனான தைத்யேந்திரனிடம், அதிதி குலத்தின் ஆனந்தன் (விஷ்ணு) நல்ல காலத்தில் இருபிறப்பன் வடிவம் கொண்டு வைரோசன பலியிடம் சென்றான்.

Verse 76

त्रैलोक्यस्य भवान्राजा त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् / दातुमर्हसि मे राजन्विक्रमांस्त्रीनिति प्रभुः

பிரபு கூறினார்—‘அரசே! நீ மூவுலகின் அரசன்; அனைத்தும் உன்னில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆகவே எனக்கு மூன்று அடிகள் அளவு நிலத்தைத் தானம் செய்ய வேண்டும்.’

Verse 77

ददामीत्येव तं राजा बलिर्वैरोचनो ऽब्रवीत् / वामनं तं च विज्ञाय ततो ऽदान्मुदितः स्वयम्

அரசன் பலி வைரோசனன் “தருகிறேன்” என்றான். அந்த வாமனனை அறிந்து மகிழ்ந்து தானே தானம் அளித்தான்.

Verse 78

स वामनो दिवं खं च पृथिवीं च द्विजोत्तमाः / त्रिभिः क्रमैर्विश्वमिदं जगदाक्रामत प्रभुः

ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே! அந்த வாமனப் பெருமான் மூன்று அடிகளால் விண்ணும் ஆகாயமும் பூமியும் உட்பட இவ்வுலகமெங்கும் அளந்தான்.

Verse 79

अत्यरिच्यत भूतात्मा भास्करं स्वेन तेजसा / प्रकाशयन्दिशः सर्वाः प्रदिशश्च महायशाः

மகாயசம் உடைய பூதாத்மன் தன் தேஜஸால் சூரியனையும் மீறி ஒளிர்ந்து, எல்லாத் திசைகளையும் உபதிசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தினான்.

Verse 80

शुशुभे स महाबाहुः सर्वलोकान्प्रकाशयन् / आसुरीं श्रियमाहृत्य त्रींल्लोकांश्च जनार्द्दनः

மகாபாகு ஜனார்த்தனன் எல்லா உலகங்களையும் ஒளிரச் செய்து பிரகாசித்தான்; அசுரரின் செல்வச் சிறப்பை பறித்து மூவுலகையும் கைப்பற்றினான்.

Verse 81

स पुत्रपौत्रानसुरान्पातालतलमानयन् / नमुचिः शंबरश्चैव प्रह्रादश्चैव विष्णुना

விஷ்ணு, மகன்-பேரன் உடன் அசுரர்களை பாதாளத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்; நமுசி, சம்பரன், பிரஹ்லாதனையும் உட்பட.

Verse 82

क्रूरा हता विनिर्दूता दिशः संप्रतिपेदिरे / महाभूतानि भूतात्मा सविशेषाणि माधवः

கொடூரர்கள் கொல்லப்பட்டு விரட்டப்பட்டபின் திசைகள் அமைந்தன; பூதாத்மனான மாதவன் விசேஷங்களுடன் மகாபூதங்களை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 83

बलिं चं सबलं विप्रास्तत्राद्भुतमदर्शयत् / तस्य गात्रे जगत्सर्वमात्मानमनुपश्यति

அங்கே அந்தணர்கள் பலியை அவன் படையுடன் அதிசயமாகக் காட்டினர்; அவன் உடலில் உலகமெல்லாம் தன் ஆத்மாவையே காண்கிறது।

Verse 84

न किञ्चिदस्ति लोकेषु यदव्याप्तं महात्मना / तद्वै रूपमुपेन्द्रस्य देवादानवमानवाः

உலகங்களில் அந்த மகாத்மனால் வியாபிக்கப்படாதது எதுவும் இல்லை; அதுவே உபேந்திரனின் ரூபம்—தேவர்கள், தானவர்கள், மனிதர்களே।

Verse 85

दृष्ट्वा संमुमुहुः सर्वे विष्णुतेजोविमोहिताः / बलिः सितो महापाशैः सबन्धुः ससुत्दृद्गणः

விஷ்ணுவின் தேஜஸால் மயங்கிய அனைவரும் அதைக் கண்டு திகைத்தனர்; பலி உறவினரும் புதல்வர்களும் உடன் மகாபாசங்களால் கட்டப்பட்டான்।

Verse 86

विरोचनकुलं सर्वं पाताले सन्निवेशितम् / ततः सर्वामरैश्वर्यं दत्त्वेन्द्राय महात्मने

விரோசன குலமெல்லாம் பாதாளத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டது; பின்னர் அமரர் ஐஸ்வர்யமெல்லாம் மகாத்மா இந்திரனுக்கு அளிக்கப்பட்டது।

Verse 87

मानुषेषु महाबाहुः प्रादुरास जनार्द्दनः / एतास्तिस्रः समृतास्तस्य दिव्याः संभूतयः शुभाः

மனிதர்களிடையே மகாபாகு ஜனார்தனன் வெளிப்பட்டான். அவனுடைய இம்மூன்று தெய்வீகமும் மங்களகரமும் ஆன அவதார-உற்பத்திகள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 88

मानुष्यः सप्त यास्तस्य साग्रगास्ता निबोधत / त्रेतायुगे तु दशमे दत्तात्रेयो बभूव ह

அவனுடைய மனித வடிவில் உள்ள ஏழு முதன்மை அவதாரங்களை அறிந்துகொள். திரேதாயுகத்தின் பத்தாவது கட்டத்தில் தத்தாத்ரேயன் தோன்றினான்.

Verse 89

नष्टे धर्मे चतुर्थश्च मार्कण्डेयपुः सरः / पञ्चमः पञ्चदश्यां तु त्रेतायां संबभूव ह

தர்மம் அழிந்தபோது நான்காவது வடிவமாக மார்கண்டேயன் முதன்மையாயிருந்தான். மேலும் திரேதாவில் பதினைந்தாவது கட்டத்தில் ஐந்தாவது அவதாரம் தோன்றியது.

Verse 90

मान्धाता चक्रवर्त्तित्वे तस्योतथ्यः पुरस्सरः / एकोनविंशयां त्रेतायां सर्वक्षत्रान्तकृद्विभुः

சக்கரவர்த்தி மாந்தாதா நிலையில், அவனுக்கு முன்னோடியாக உதத்யன் இருந்தான். திரேதாவின் பத்தொன்பதாவது கட்டத்தில் அந்த விபு ‘சர்வக்ஷத்ராந்தக்ருத்’ என வெளிப்பட்டான்.

Verse 91

जामदग्न्यस्तदा षष्ठे विश्पामित्रपुरस्सरः / चतुर्विंशे युगे रामो वसिष्ठेन पुरोधसा

அப்போது ஆறாவது வடிவமாக ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) தோன்றினான்; அவனுக்கு முன்னோடியாக விஸ்வாமித்ரன் இருந்தான். இருபத்திநான்காவது யுகத்தில் ராமன் தோன்றினான்; அவனுடைய புரோகிதன் வசிஷ்டன்.

Verse 92

सप्तमो रावणस्यार्थे जज्ञे दशरथात्मजः / अष्टमो द्वापरे विष्णुरष्टाविंशे पराशरात्

ராவணனுடைய காரியத்திற்காக ஏழாவது அவதாரமாக தசரதனின் புதல்வன் பிறந்தான். த்வாபர யுகத்தில் எட்டாவது ரூபமாக விஷ்ணு, மேலும் இருபத்தெட்டாவது அவதாரமாக பராசரரிடமிருந்து தோன்றினார்.

Verse 93

वेदव्यासस्ततो जज्ञे जातूकर्ण्यपुरस्सरः / तथैव नवमे विष्णुरदित्याः कश्यपात्मजः

அதன்பின் ஜாதூகರ್ಣ்யரின் முன்னோடியாக வேதவ்யாசர் பிறந்தார். அதுபோல ஒன்பதாவது அவதாரத்தில் விஷ்ணு, அதிதியின் கருவில் கச்யபரின் புதல்வனாகத் தோன்றினார்.

Verse 94

देवक्यां वसुदेवात्तु जातो गार्ग्यपुरस्सरः / अप्रमेयो नियोगश्च यतकामवरो वशी

தேவகியின் கருவில் வாசுதேவரால் அவர் பிறந்தார்; கார்க்யரின் முன்னோடியாக. அவர் அளவிட இயலாதவர்; அவதாரம் தெய்வ நியோகத்தால்; விரும்பிய வரம் அளிப்பவர், அனைத்தையும் வசியப்படுத்துபவர்.

Verse 95

क्रीडते भगवांल्लोके बालः क्रीडनकेरिव / न प्रमातुं महाबाहुं शक्यो ऽसौ मधुसूदनः

பகவான் உலகில் குழந்தை போல, பொம்மையுடன் விளையாடும் சிறுவனைப் போல் லீலையாக விளையாடுகிறார். அந்த மகாபாகு மதுசூதனனை அளவிடவும் முழுதாய் அறியவும் யாராலும் இயலாது.

Verse 96

परं ह्यवरमेतस्माद्विश्वरूपान्न विद्यते / अष्टाविंशतिके तद्वद्द्वापरस्याथ संक्षये

இந்த விஸ்வரூபத்தை விட உயர்ந்ததோ தாழ்ந்ததோ எதுவும் இல்லை. இருபத்தெட்டாவது (அவதார வரிசை)யிலும் அதுபோலவே, அப்போது த்வாபர யுகம் முடிவடைகிறது.

Verse 97

नष्टे धर्मे तदा जज्ञे विष्णुर्वृष्णिकुले प्रभुः / कर्तुं धर्मव्यवस्थानमसुराणां प्रणाशनम् / माहयन्सर्वभूतानि योगात्मा योगमायया

தர்மம் அழிந்தபோது, ஆண்டவன் விஷ்ணு வ்ருஷ்ணிகுலத்தில் அவதரித்தார். தர்ம ஒழுங்கை நிறுவவும் அசுரர்களை அழிக்கவும், யோகாத்மா யோகமாயையால் எல்லா உயிர்களையும் மகிமைப்படுத்தினார்.

Verse 98

प्रविष्टो मानुषीं योनिं प्रच्छन्नश्चरते महीम्

அவர் மனித யோனியில் புகுந்து, மறைந்தவாறு பூமியில் உலாவுகிறார்.

Verse 99

विहारार्थं मनुष्येषु सांदीपनिपुरस्सरः / यत्र कंसं च शाल्वं च द्विविदं च महासुरम्

மனிதர்களிடையே லீலைவிளையாட்டிற்காக அவர் சாந்தீபனி நகரை நோக்கிச் சென்றார்; அங்கே கம்சன், சால்வன், மேலும் த்விவிதன் எனும் மகா அசுரன் இருந்தனர்.

Verse 100

अरिष्ठं वृषभं चैव पूतनां केशिनं हयम् / नागं कुवलयापीडं मल्लं राजगृहाधिपम्

அவர் அரிஷ்டன் எனும் காளை, பூதனை, கேசி எனும் குதிரை, குவலயாபீடன் எனும் யானை, மல்லன் மற்றும் ராஜகிருஹத்தின் அதிபதியையும் (வென்றார்).

Verse 101

दैत्यान्मानुषदेहस्थान्सूदयामास वीर्यवान् / छिन्नं बाहुसहस्रं च बाणस्याद्भुतकर्मणा

வீரமிக்க பகவான் மனித உடலில் இருந்த தைத்தியர்களை அழித்தார்; மேலும் அதிசயச் செயலால் பாணாசுரனின் ஆயிரம் கரங்களையும் வெட்டினார்.

Verse 102

नरकश्च हतः संख्ये यवनश्च महाबलः / हृतानि च महीपानां सर्वरत्नानि तेजसा

போர்க்களத்தில் நரகனும் மகாபலமுடைய யவனனும் கொல்லப்பட்டனர்; ஒளிமிகு வீரத்தால் அரசர்களின் எல்லா ரத்தினங்களும் பறிக்கப்பட்டன.

Verse 103

कुरुवीराश्च निहताः पार्थिवा ये रसातले / एते लोकहितार्थाय प्रादुर्भावा महात्मनः

ரசாதலத்தில் இருந்த பார்திவக் குருவீரர்களும் அழிக்கப்பட்டனர்; இம்மகாத்மாக்கள் உலக நலனுக்காகவே அவதரித்தவர்கள்.

Verse 104

अस्मिन्नेव युगे क्षीणे संध्याशिष्टे भविष्यति / कल्किर्विष्णुयशा नाम पाराशर्यः प्रतापवान्

இந்த யுகம் சுருங்கி சந்திக்காலம் மட்டும் எஞ்சும் போது, விஷ்ணுயசா என்னும் பராக்கிரமமிக்க பாராசர்யன் கல்கியாக வருவான்.

Verse 105

दशमो भाव्यसंभूतो याज्ञवल्क्यपुरस्सरः / अनुकर्षन्स वै सेनां हस्त्यश्वरथसंकुलाम्

அவர் வரவிருக்கும் பத்தாம் அவதாரம்; யாஜ்ஞவல்க்யரை முன்னணியாக வைத்து, யானை-குதிரை-ரதங்கள் நிறைந்த சேனையைத் தொடர்ந்து இழுத்துச் செல்பவர்.

Verse 106

प्रगृहीतायुधैर्विप्रैर्वृतः शतसहस्रशः / नात्यर्थं धार्मिका ये च ये च धर्मद्विषः क्वचित्

ஆயுதம் ஏந்திய நூறாயிரக் கணக்கான விப்ரர்களால் அவர் சூழப்பட்டிருப்பார்; மிகுந்த தர்மநிஷ்டை இல்லாதவர்களும், சில இடங்களில் தர்மத்தை வெறுப்பவர்களும் (அவருடன் இருப்பர்).

Verse 107

उदीच्यान्मध्यदेशांश्च तथा विन्ध्या परान्तिकान् / तथैव दाक्षिणात्यांश्च द्रविडान्सिंहलैः सह

அவர் வடநாட்டாரையும், மத்தியதேசத்தாரையும், விந்திய மலைப்புற எல்லைப் பகுதிகளையும்; அதுபோல தென்னாட்டாரையும், திராவிடரையும் சிங்களருடன் சேர்த்து (அடக்கினார்).

Verse 108

गान्धारान्पारदांश्चैव पह्लवान्पवनाञ्छकान् / तुबराञ्छबरांश्चैव पुलिन्दान्बरदान् वसान्

அவர் காந்தாரர், பாரதர், பஹ்லவர், பவனர், சகர்; மேலும் துபரர், சபரர், புலிந்தர், பரதர், வசர் ஆகியோரையும் (அடக்கினார்).

Verse 109

लंपाकानाङ्घ्रकान्पुण्ड्रान्किरातांश्चैव स प्रभुः / प्रवृत्तचक्रो बलवान्म्लेच्छानामन्तकृद्बली

அந்தப் பிரபு லம்பாகர், ஆங்கிரர், புண்ட்ரர், கிராதர் ஆகியோரையும் (அடக்கி), சக்கரத்தைச் செலுத்தும் வல்லவன் ஆனான்; மிலேச்சர்களின் முடிவைச் செய்யும் பராக்கிரமன் ஆனான்.

Verse 110

अदृश्यः सर्वभूतानां पृथिवीं विचरिष्यति / मानवः स तु संजज्ञे देवसेनस्य धीमतः

அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவனாய் பூமியில் உலாவுவான். அவன் மனிதராக, ஞானமிகு தேவசேனனிடத்தில் பிறந்தான்.

Verse 111

पूर्वजन्मनि विष्णुर्यः प्रमितिर्नाम वीर्यवान् / गोत्रेण वै चन्द्रमसः पूर्णे कलियुगे ऽभवत्

முன்ஜன்மத்தில் விஷ்ணுரூபமாக வீரமிகு ‘ப்ரமிதி’ என அழைக்கப்பட்டவன், சந்திரமஸ் கோத்திரத்தில், முழு கலியுகத்தில் (மீண்டும்) தோன்றினான்.

Verse 112

इत्येतास्तस्य देवस्य दक्षसंभूतयः स्म-ताः / तन्तं कालं च कायं च तत्तदुद्दिश्य कारणम्

இவ்வாறு அந்த தேவனுடைய தக்ஷ-சம்பூதமான இவை அனைத்தும் கூறப்பட்டன; தந்து, காலம், காயம்—இவற்றைச் சுட்டி அதற்குரிய காரணம் விளக்கப்பட்டது.

Verse 113

अंशेन त्रिषु लोकेषु तास्ता योनीः प्रपत्स्यते / पञ्चविंशे स्थितः कल्पे पञ्चविंशत्स वै समाः

அவன் தன் அಂசத்தால் மூன்று லோகங்களிலும் அந்தந்த யோனிகளை அடைகிறான்; இருபத்தைந்தாம் கல்பத்தில் நிலைத்து, நிச்சயமாக இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் தங்குகிறான்.

Verse 114

विनिघ्नन्सर्वभूतानि मानुषानेव सर्वशः / कृत्वा बीजावशेषां तु महीं क्रूरेण कर्मणा

அவன் எல்லா உயிர்களையும், குறிப்பாக மனிதர்களை, எங்கும் அழித்துக் கொண்டே; கொடூரச் செயலால் பூமியை விதைமட்டும் மீதமிருக்கும் படி ஆக்குகிறான்.

Verse 115

शान्तयित्वा तु वृषलान्प्रायशस्तान धार्मिकान् / ततः स वै तदा कल्किश्चरितार्थः ससैनिकः

ஆனால் பெரும்பாலும் தர்மத்தைப் பின்பற்றும் வ்ருஷலர்களை அமைதிப்படுத்தி; அப்போது கல்கி படையுடன் கृतார்த்தனாகிறான்.

Verse 116

कर्मणा निहता ये तु सिद्धास्ते तु पुनः स्वयम् / अकस्मात्कुपितान्योन्यं भविष्यन्ति च मोहिताः

அவனுடைய செயலால் கொல்லப்பட்ட சித்தர்கள் மீண்டும் தாமே; திடீரென மயங்கி ஒருவர்மேல் ஒருவர் கோபமடைவார்கள்.

Verse 117

क्षपयित्वा तु तान्सर्वान्भाविनार्थेन चोदितः / गङ्गायमुनयोर्मध्ये निष्ठां प्राप्स्यति सानुगः

அவர்களையெல்லாம் அழித்துவிட்டு, வருங்கால நோக்கத்தால் தூண்டப்பட்டு, அவன் தன் துணையருடன் கங்கை–யமுனை நடுவில் உறுதியான நிஷ்டையை அடைவான்।

Verse 118

ततो व्यतीते कल्पे तु समाप्ते सहसैनिके / नृपेष्वथ विनिष्टेषु तदा त्वप्रग्रहाः प्रजाः

பின்னர் அந்த கல்பம் கடந்துவிட்டு, படைகளுடன் கூடிய அனைத்தும் முடிவடைந்து, அரசர்கள் அழிந்தபோது, அப்போது மக்கள் கட்டுப்பாடின்றி இருப்பார்கள்।

Verse 119

रक्षणे विनिपृत्ते तु हत्वा चान्योन्यमाहवे / परस्परत्दृतस्वाश्च निरानन्दाः सुदुःखिताः

பாதுகாப்பு ஒழுங்கு சிதைந்தபோது, போரில் ஒருவரையொருவர் கொன்று, ஒருவரின் செல்வத்தை மற்றவர் பறித்து, அவர்கள் மகிழ்வின்றி மிகுந்த துயரில் ஆழ்வார்கள்।

Verse 120

पुराणि हित्वा ग्रामांश्च तुल्यास्ता निष्परिग्रहाः / प्रनष्टश्रुतिधर्माश्चनष्टधर्माश्रमास्तथा

அவர்கள் பழைய நகரங்களையும் கிராமங்களையும் விட்டு விடுவார்கள்; அனைவரும் சமமாகவும் உடைமையற்றவர்களாகவும் இருப்பார்கள். ஸ்ருதி-தர்மம் அழியும்; தர்ம-ஆச்ரமங்களும் நாசமடையும்।

Verse 121

ह्रस्वा अल्पायुषश्चैव भविष्यन्ति वनौकसः / सरित्पर्वतसेविन्यः पत्रमूलफलाशनाः

வனவாசிகள் குறுஞ்சிறிய உடலுடன் குறைந்த ஆயுளுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; அவர்கள் ஆறுகளையும் மலைகளையும் சார்ந்து, இலை, கிழங்கு-வேர், பழங்களை உண்டு வாழ்வார்கள்।

Verse 122

चीरपत्राजिनघराः संकरं घोरमास्थिताः / अल्पायुषो नष्टवार्ता बह्वाबाधाः सुदुःखिताः

அவர்கள் சீர் துணி, இலை, மான் தோல் ஆகியவற்றை அணிந்து, பயங்கரமான கலப்பு-தர்மத்தைச் சார்வர். ஆயுள் குறைந்து, நல்வழி செய்தி அழிந்து, பல துன்பங்களால் பீடிக்கப்பட்டு மிகுந்த துக்கத்தில் இருப்பர்.

Verse 123

एवं काष्ठामनुप्राप्ताः कलिसंध्यांशके तदा / प्रजाः क्षयं प्रयास्यन्ति सार्द्धं कलियुगेन तु

இவ்வாறு கலி-சந்தியின் ஒரு பகுதியிலே அவர்கள் அந்த உச்ச நிலையை அடைந்தபோது, மக்கள் கலியுகத்தோடு சேர்ந்து அழிவை நோக்கிச் செல்வர்.

Verse 124

क्षीणे कलियुगे तस्मिन्प्रवृत्ते च कृते पुनः / प्रपत्स्यन्ते यथान्यायं स्वभावादेव नान्यथा

அந்த கலியுகம் சுருங்கி முடிந்து, மீண்டும் க்ருதயுகம் தொடங்கும்போது, மக்கள் இயல்பினாலேயே—வேறல்ல—நியாயப்படி நடப்பர்.

Verse 125

इत्येतत्कीर्त्तितं सर्वं देवासुरविचेष्टितम् / यदुवंशप्रसंगेन महद्वो वैष्मवं यशः

இவ்வாறு தேவர்கள்-அசுரர்கள் செய்த அனைத்துச் செயல்களும் கூறப்பட்டன; யது வம்சப் பிரசங்கத்தால் உங்களுக்காக மகத்தான வைஷ்ணவப் புகழ் பாடப்பட்டது.

Verse 126

तुर्वसोस्तु प्रवक्ष्यामि पूरोर्द्रुह्योरनोस्तथा

இப்போது துர்வசு, மேலும் புரு, த்ருஹ்யு, அனு ஆகியோரையும் நான் விளக்கிக் கூறுவேன்.