Adhyaya 72

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपदे वृष्णिवंशानुकीर्त्तनं नामैकसप्ततितमो ऽध्यायः // ७१// सूत उवाच मनुष्यप्रकृतीन्देवान्कीर्त्यमानान्निबोधत / संकर्षणो वासुदेवः प्रद्युम्नः सांब एव च

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த நடுப்பகுதியில் ‘வृष்ணிவம்சானுகீர்த்தனம்’ எனும் எழுபத்தொன்றாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—மனித இயல்புடைய தேவர்களின் புகழ்பாடலைக் கேளுங்கள்: சங்கர்ஷணன், வாசுதேவன், பிரத்யும்னன், சாம்பன்.

Verse 2

अनिरुद्धश्च पञ्चैते वंशवीराः प्रकीर्त्तिताः / सप्तर्ष्यः कुबेरश्च यज्ञे मणिवरस्तथा

அனிருத்தனுடன் இவ்வைந்து பேர் வம்சவீரர்கள் எனப் புகழப்பட்டனர்; மேலும் சப்தரிஷிகள், குபேரன், யாகத்தில் மணிவரனும்.

Verse 3

शालूकिर्नारदश्चैव विद्वान्धन्वन्तरिश्तथा / नन्दिनश्च महादेवः सालकायन एव च / आदिदेव स्तदा विष्णुरेभिश्च सह दैवतैः

சாலூகி, நாரதர், ஞானி தன்வந்தரி; நந்தினன், மகாதேவன், சாலகாயனன்—மேலும் ஆதிதேவன் விஷ்ணுவும் அந்தத் தெய்வங்களுடன்.

Verse 4

ऋषय ऊचुः विष्णुः किमर्थं संभूतः स्मृताः संभूतयः कति / भविष्याः कति चान्ये च प्रादुर्भावा महात्मनः

ரிஷிகள் கூறினர்—விஷ்ணு எதற்காக அவதரிக்கிறார்? ஸ்மிருதிகளில் சொல்லப்பட்ட அவதாரங்கள் எத்தனை? இனி வரவிருப்பவை எத்தனை, மேலும் அந்த மகாத்மாவின் பிற வெளிப்பாடுகள் யாவை?

Verse 5

ब्रह्मक्षत्रेषु शस्तेषु किमर्थमिह जायते / पुनः पुनर्मनुष्येषु तन्नः प्रब्रूहि पृच्छताम्

சிறந்த பிராமணர், க்ஷத்திரியர் குலங்களில் அவர் இங்கு எதற்காகப் பிறக்கிறார்? மனிதர்களிடையே மீண்டும் மீண்டும் ஏன் வருகிறார்—கேட்கிற எங்களுக்கு விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 6

विस्तरेणैव सर्वाणि कर्माणि रिपुघातिनः

பகைவரை அழிப்பவனான அவருடைய எல்லாக் காரியங்களையும் விரிவாக எடுத்துரையுங்கள்.

Verse 7

श्रोतुमिच्छामहे सम्यग्वद कृष्णस्य धीमतः / कर्मणामानुपूर्वीं च प्रादुर्भावाश्च ये प्रभो

ஓ பிரபோ! ஞானமிகு ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் செயல்களின் வரிசையையும், அவருடைய பல்வேறு அவதாரப் பிராதுர்பாவங்களையும் நன்கு சொல்லுங்கள்; நாம் கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 8

या वास्य प्रकृतिस्तात तां चास्मान्वक्तुमर्हसि / कथं स भगवान्विष्णुः सुरेष्वरिनिषूदनः

அப்பா! அவருடைய இயல்பு/பிரகృతి (சுவரூப சக்தி) எதுவோ அதையும் எங்களுக்குச் சொல்லத் தகுதியானவர் நீர்; மேலும் தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவன் அந்த பகவான் விஷ்ணு எவ்வாறு (அவதரித்தான்)?

Verse 9

वसुदेवकुले धीमान्वासुदेवत्वमागतः / अमरैरावृतं पुण्यं पुण्यकृद्भिरलङ्कृतम्

அந்த ஞானமிகு ஒருவர் வசுதேவர் குலத்தில் வாசுதேவத் தன்மையுடன் தோன்றினார்; அந்தப் புனிதத் தலம் அமரர்களால் சூழப்பட்டதும், புண்ணிய செயல்வீரர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆக இருந்தது.

Verse 10

देवलोकं किमुत्सृज्य मर्त्यलोकमिहागतः / देवमानुषयोर्नेता धातुर्यः प्रसवो हरिः

தேவலோகத்தை விட்டு அவர் ஏன் இங்கு மর্ত்யலோகத்திற்கு வந்தார்? தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் தலைவரான, தாதாவிற்கும் காரணமான பிரசவமாகிய ஹரி அவர் அல்லவா?

Verse 11

किमर्थं दिव्यमात्मानं मानुष्ये समवेशयत् / यश्चक्रं वर्त्तयत्येको मनुष्याणां मनोमयम्

அவர் தமது தெய்வீக ஆத்மசுவரூபத்தை மனித நிலையில் ஏன் இணைத்தார்? மனிதர்களின் மனோமயச் சக்கரத்தை இயக்குபவன் ஒருவனே அவர்.

Verse 12

मानुष्ये स कथं बुद्धिं चक्रे चक्रभृतां वरः / गोपायन यः कुरुते जगतः सर्वकालिकम्

மனித ரூபத்தில் சக்கரதாரிகளில் சிறந்த ஆண்டவன் எவ்வாறு இத்தகைய புத்தியை ஏற்றான்? அவன் உலகை எந்நாளும் காக்கிறான்.

Verse 13

स कथं गां गतो विष्णुर्गोपत्वमकरोत्प्रभुः / महाभूतानि भूतात्मा यो दधार चकार ह

விஷ்ணு ஆண்டவன் பூமிக்கு வந்து எவ்வாறு கோபாலத் தொழிலை ஏற்றான்? அவன் பூதாத்மனாய் மகாபூதங்களைத் தாங்குகிறான்.

Verse 14

श्रीगर्भः स कथं गर्भे स्त्रिया भूचरया वृतः / येन लोकान्क्रमैर्जित्वा सश्रीकास्त्रिदशाः कृताः

ஸ்ரீகர்பனான ஆண்டவன் எவ்வாறு பூமியில் வாழும் பெண்ணின் கர்ப்பத்தில் மறைந்தான்? அவன் படிப்படியாக உலகங்களை வென்று தேவர்களைச் செல்வமிக்கவர்களாக்கினான்.

Verse 15

स्थापिता जगतो मार्गास्त्रिक्रमं वपुराहृतम् / ददौ जितां वसुमतीं सुराणां सुरसत्तमः

உலகின் வழிகள் நிறுவப்பட்டன; திரிக்ரமனின் தெய்வ உடல் வெளிப்பட்டது. தேவர்களில் சிறந்தவன் வென்ற பூமியை தேவர்களுக்கு அளித்தான்.

Verse 16

येन सैंहं वपुः कृत्वा द्विधाकृत्वा च तत्पुनः / पूर्वदैत्यो महावीर्यो हिरण्यकशिपुर्हतः

யார் சிங்க வடிவம் கொண்டு, அதை மீண்டும் இரண்டாகப் பிளந்தாரோ—அந்தப் பழைய மகாவீர அசுரன் ஹிரண்யகசிபு கொல்லப்பட்டான்.

Verse 17

यः पुरा ह्यनलो भूत्वा त्वौर्वः संवर्त्तको विभुः / पातालस्थोर्ऽणवगतः पपौ तोयमयं हविः

யார் முன்பு அக்னியாகி, வல்லமைமிகு அவுர்வ ஸம்வர்த்தகனாய், பாதாளத்தில் உள்ள கடலுக்குச் சென்று நீர்மய ஹவியை அருந்தினானோ।

Verse 18

सहस्रचरणं देवं सहस्रांशुं सहस्रशः / सहस्रशिरसं देवं यमाहुर्वै युगे युगे

ஆயிரம் பாதங்களும், ஆயிரம் கதிர்களும், ஆயிரம் தலைகளும் உடைய அந்த தேவனை மக்கள் யுகம் யுகமாக இப்படியே போற்றுகின்றனர்।

Verse 19

नाभ्यरण्यां समुद्भूतं यस्य पैतामहं गृहम् / एकार्णवगते लोके तत्पङ्कजमपङ्कजम्

யாருடைய பிதாமகனின் இல்லம் நாபி-வனத்திலிருந்து தோன்றியதோ; உலகம் ஒரே பெருங்கடலில் மூழ்கியபோதும் அந்தத் தாமரை சேற்றற்ற தூய தாமரையாக இருந்தது।

Verse 20

येन ते निहता दैत्याः संग्रामे तारकामये / सर्वदेवमयं कृत्वा सर्वायुधधरं वपुः

தாரகாமயப் போரில், எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்ததும் எல்லா ஆயுதங்களையும் தாங்கியதும் ஆன உருவம் கொண்டு அவர் அந்த தைத்தியர்களை அழித்தார்।

Verse 21

महाबलेन वोत्सिक्तः कालनेमिर्निपातितः / उत्तरांशे समुद्रस्य क्षीरोदस्यामृतोदधेः / यः शेतेशश्वतं योगमाच्छाद्य तिमिरं महत्

மகாபலத்தால் அகந்தை கொண்ட காலநேமி வீழ்த்தப்பட்டான்; அமிர்தக் கடலான க்ஷீரோதத்தின் வடபகுதியில், பேரிருளை மூடி, அவர் நித்திய யோகத்தில் பள்ளிகொள்கிறார்।

Verse 22

सुरारणीगर्भमधत्त दिव्यं तपःप्रकर्षाददितिः पुरायम् / शक्रं च यो दैत्यगणं च रूद्धं गर्भावमानेन भृशं चकार ह

முன்னொரு காலத்தில் அதிதி தன் பெருந்தவத்தின் வலிமையால் தெய்வீகமான சுராரணி-கர்ப்பத்தைத் தாங்கினாள்; கர்ப்ப அவமதிப்பினால் அவன் இந்திரனையும் தைத்யக் கூட்டத்தையும் கடுமையாகத் தடுத்தான்।

Verse 23

पदानि यो लोकपदानि कृत्वा चकार दैत्यान्सलिलेशयांस्तान् / कृत्वा च देवांस्त्रिदिवस्य देवांश्चक्रे सुरेशं पुरुहूतमेव

உலக ஒழுங்கின் அடிகளை நிறுவி, அந்த தைத்யர்களை நீரில் படுக்கையிலிருப்பவர்களாக ஆக்கியவன்; தேவர்களைத் திரிதிவத்தின் தேவர்களாக்கி, புருஹூதன் இந்திரனையே சுரேசனாக அமைத்தான்।

Verse 24

गार्हपत्येन विधिना अन्वाहार्येण कर्मणा

கார்ஹபத்ய விதிப்படி, அன்வாஹார்ய கர்ம முறையின்படி।

Verse 25

अग्निमाहवनीयं च वेदीं चैव कुशं स्रुवम् / प्रोक्षणीयं श्रुतं चैव आवभृथ्यं तथैव च

ஆஹவனீய அக்னி, வேதி, குசம், ஸ்ருவம்; ப்ரோக்ஷணீய நீர், ஸ்ருதம் (மந்திரப் பாராயணம்), மேலும் ஆவப்ருத்யம்—இவையனைத்தையும் விதிப்படி அமைத்தான்।

Verse 26

अथर्षींश्चैव यश्चक्रे हव्यभागप्रदान्मखे / हव्यादांश्च सुरांश्चक्रे कव्यादांश्च पितॄनपि / भोगार्थं यज्ञविधिना यो यज्ञो यज्ञकर्मणि

யாகத்தில் ஹவ்யப் பங்கை அளிப்பதனால் ரிஷிகளை அமைத்தவன்; ஹவ்யம் உண்ணும் சுரர்களையும், கவ்யம் உண்ணும் பித்ருக்களையும் நிறுவினான்; யாகக் கர்மத்தில் யாக விதியால் போகத்திற்காக நிகழும் யாகம் அவனே.

Verse 27

यूपान्समित्स्रुवं सोमं पवित्रं परिधीनपि / यज्ञियानि च द्रव्याणि यज्ञियांश्च तथानलान्

யூபம், சமித்து, ஸ்ருவம், சோமம், பவித்ரம், பரிதிகள்—மேலும் யாகத்திற்குரிய திரவியங்களும் யாகீய அக்னிகளும்.

Verse 28

सदस्यान्यजमानांश्च ह्यश्वमेधान्क्रतुत्तमान् / विचित्रान्राजसूयदीन्पारमेष्ठ्येन कर्मणा

சதஸ்யர்கள், யஜமானர்கள், உத்தமமான அச்வமேத யாகங்கள்; மேலும் பலவகை ராஜசூய முதலியவை—இவை பரமேஷ்ட்ய கர்மத்தால்.

Verse 29

उद्गात्रादींश्च यः कृत्वा यज्ञांल्लोकाननुक्रमम् / क्षणा निमेषाः काष्ठाश्च कलास्त्रैकाल्यमेव च

உத்காதா முதலிய ருத்விக்களை அமைத்து, யாகங்களும் உலகங்களும் வரிசையாக அமையச் செய்தவர்; மேலும் க்ஷணம், நிமேஷம், காஷ்டா, கலா, திரிகாலமும்.

Verse 30

मुहूर्त्तास्तिथयो मासा दिनं संवत्सरं तथा / ऋतवः कालयोगाश्च प्रमाणं त्रिविधं त्रिषु

முகூர்த்தம், திதி, மாதம், நாள், வருடம்; மேலும் பருவங்கள், காலச் சேர்க்கைகள்—மூன்று உலகங்களிலும் அளவின் மும்முறை விதி.

Verse 31

आयुः क्षेत्राण्यथ बलं क्षणं यद्रूपसौष्ठवम् / मेधावित्वं च शौर्यं च शास्त्रस्येव च पारणम्

ஆயுள், நிலங்கள், வலிமை, மேலும் ரூபச் சௌஷ்டவம் விளங்கும் அந்தக் கணம்; மேதாவித்தனம், வீரியம், மற்றும் சாஸ்திரப் பாராயணமும்.

Verse 32

त्रयो वर्णास्त्रयो लोकास्त्रैविद्यं पावकास्त्रयः / त्रैकाल्यं त्रीणि कर्माणि तिस्रो मात्रा गुणास्त्रयः

மூன்று வர்ணங்கள், மூன்று உலகங்கள், த்ரைவித்யம், மூன்று பாவகங்கள்; த்ரிகாலம், மூன்று கர்மங்கள், மூன்று மாத்திரைகள், மூன்று குணங்கள்।

Verse 33

सृष्टा लोकेश्वराश्चैव येन येन च कर्मणा / सर्वभूतगणाः सृष्टाः सर्वभूतगणात्मना

எந்த எந்த கர்மத்தால் உலகேஸ்வரர்கள் படைக்கப்பட்டார்களோ, அதே அனைத்துயிர்க் கூட்டத்தின் ஆத்மாவானவர் எல்லா உயிர்க் குழுக்களையும் படைத்தார்।

Verse 34

क्षणं संधाय पूर्वेण योगेन रमते च यः / गतागतानां यो नेता सर्वत्र विविधेश्वरः

முன்னுரைத்த யோகத்தால் ஒரு கணம் இணைந்து இன்புறுபவன்; வருகை-போகை உடையோரின் தலைவன், எங்கும் பல்வகை ஈஸ்வரன்.

Verse 35

यो गतिर्द्धर्मयुक्तानामगतिः पापकर्मणाम् / चातुर्वर्ण्यस्य प्रभवश्चातुर्वर्ण्यस्य रक्षिता

தர்மத்தில் நிலைபெற்றோர்க்கு அவனே வழி; பாவகர்மம் செய்பவர்க்கு வழியின்மை. அவனே சாத்துர்வர்ண்யத்தின் தோற்றமும், அதன் காவலனும்.

Verse 36

चातुर्विद्यस्य यो वेत्ता चातुराशम्यसंश्रयः / दिगन्तरं नभो भूमिरापो वायुर्विभावसुः

நான்கு வித்யைகளின் அறிஞன், நான்கு ஆசிரமங்களின் ஆதாரம்; அவனே திசை விரிவு, ஆகாயம், பூமி, நீர், காற்று, விபாவசு (அக்னி/தேஜஸ்).

Verse 37

चन्द्रसूर्यद्वयं ज्योतिर्युगेशाः क्षणदाचराः / यः परं श्रुयते देवो यः परं श्रूयते तपः

சந்திரன்–சூரியன் எனும் இரட்டைக் கதிரொளி; யுகங்களின் ஈசன், கணநேரத்தில் உலாவுபவன். யார் பரம தேவன் எனச் ச்ருதி கூறுகிறதோ, யார் பரம தவம் எனச் ச்ருதி கூறுகிறதோ அவனே।

Verse 38

यः परं तमसः प्राहुर्यः परं परमात्मवान् / आदित्यादिस्तु यो देवो यश्च दैत्यान्तको विभुः

யார் இருளை (தமஸ்) கடந்தவன் எனப் போற்றப்படுகிறானோ, யார் பரமாத்மா-சொரூபமான பரமன் என அறியப்படுகிறானோ; ஆதித்யர்களின் ஆதித் தேவனும், தைத்யர்களை அழிக்கும் விபுவும் அவனே।

Verse 39

युगान्तेष्वन्तको यश्च यश्च लोकान्तकान्तकः / सेतुर्यो लोकसेतूनां मेधो यो मध्यकर्मणाम्

யுகாந்தத்தில் அந்தகன்; உலகாந்தகனையும் அந்தகனாக்கும் அந்தகன். உலகச் சேதுக்களின் சேது; நடுக்கருமங்களின் மேதை அவனே।

Verse 40

वेद्यो यो वेदविदुषां प्रभुर्यः प्रभवात्मनाम् / सोमभूतस्तु भूतानामग्निभूतो ऽग्निवर्चसाम्

வேதம் அறிந்தோர்க்கு அறியத்தக்கவன்; பிரபவாத்மர்களின் பிரபு. உயிர்களுக்குச் சோமமாகவும், அக்னி-ஒளியுடையோர்க்கு அக்னியாகவும் இருப்பவன் அவனே।

Verse 41

मनुष्याणां मनुर्भूतस्तपोभूतस्तपस्विनाम् / विनयो नयतृप्तानां तेजस्तेजस्विनामपि

மனிதர்க்கு மனுவாகிறான்; தவசிகளுக்குத் தவமாகிறான். நெறியில் நிறைந்தோர்க்கு பணிவாகிறான்; தேஜஸ்விகளுக்குத் தேஜஸாகவும் இருக்கிறான்।

Verse 42

विग्रहो विग्रहाणां यो गतिर्गतिमतामपि / आकाशप्रभवो वायुर्वायुप्राणो हुताशनः

அனைத்து உருவங்களுக்கும் உருவமாய், இயக்கமுள்ளோருக்கும் பரமகதியாய் இருப்பவன்; ஆகாயத்திலிருந்து வாயு தோன்றுகிறது, வாயுவிலிருந்து பிராணன், பிராணனிலிருந்து ஹுதாசனன் (அக்னி) வெளிப்படுகிறான்.

Verse 43

देवा हुताशनप्राणाः प्राणो ऽग्नेर्मधुसूदनः / रसाच्छोणितसंभूतिः शोणितान्मासमुच्यते

தேவர்கள் ஹுதாசனன் (அக்னி) உடைய பிராணன்கள்; அக்னியின் பிராணன் மதுசூதனன் (விஷ்ணு). ரசத்திலிருந்து சோணிதம் தோன்றுகிறது; சோணிதத்திலிருந்து மாம்சம் எனப்படுகிறது.

Verse 44

मांसात्त मेदसो जन्म मेदसो ऽस्थि निरुच्यते / अस्य्नो मज्जा समभवन्मज्जातः शुक्रसंभवः

மாம்சத்திலிருந்து மேதஸ் (கொழுப்பு) பிறக்கிறது; மேதஸிலிருந்து அஸ்தி (எலும்பு) எனப்படுகிறது. அஸ்தியிலிருந்து மஜ்ஜை தோன்றுகிறது; மஜ்ஜையிலிருந்து சுக்ரம் உண்டாகிறது.

Verse 45

शुक्राद्गर्भः समाभव द्रसमूलेन कर्मणा / तत्रापां प्रथमावापः स सौम्यो राशिरुच्यते

சுக்ரத்திலிருந்து, ரசமூலமான கர்மத்தின் வழியாக கர்ப்பம் உருவாகிறது. அங்கே நீரின் முதல் சேர்க்கை நிகழ்கிறது; அதுவே சௌம்ய ராசி எனப்படுகிறது.

Verse 46

गर्भो ऽश्मसंभवो ज्ञेयो द्वितीयो राशिरुच्यते / शुक्रं सोमात्मकं विद्यादार्त्तवं पावकात्मकम्

கர்ப்பம் அஷ்மம் (பாறை/ஸ்தூலம்) இலிருந்து தோன்றியது என அறிய வேண்டும்; அது இரண்டாம் ராசி எனப்படுகிறது. சுக்ரம் சோமத் தன்மை உடையது; ஆர்த்தவம் (ரஜஸ்) பாவகத் தன்மை (அக்னித் தன்மை) உடையது.

Verse 47

भावौ रसानुगावेतौ वीर्ये च शशिपावकौ / कफवर्गे भवेच्छुक्रं पित्तवर्गे च शोणितम्

பாவமும் ரசமும் ஒன்றை ஒன்று பின்பற்றுகின்றன; வீரியத்தில் சந்திரன் மற்றும் அக்னியின் இயல்பு உள்ளது. கபவகையில் சுக்கிரம் உண்டாகும்; பித்தவகையில் சோணிதம் (இரத்தம்) உண்டாகும்.

Verse 48

कफस्य त्दृदयं स्थानं नाभ्यां पित्तं प्रतिष्ठितम् / देहस्य मध्ये त्दृदयं स्थानं तु मनसः स्मृतम्

கபத்தின் இடம் இதயம்; நாபியில் பித்தம் நிலைபெற்றுள்ளது. உடலின் நடுவில் உள்ள இதயம் மனத்தின் இருப்பிடமாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 49

नाभिश्चोदर संस्था तु तत्र देवो हुताशनः / मनः प्रजापतिर्ज्ञेयः कफः सोमो विभाव्यते

நாபி வயிற்றில் அமைந்துள்ளது; அங்கே ஹுதாசனன் (அக்னி) என்னும் தேவன் உறைகிறான். மனத்தைப் பிரஜாபதி என அறிய வேண்டும்; கபத்தை சோம ரூபமாகக் கருத வேண்டும்.

Verse 50

पित्तमग्निः स्मृतो ह्येतदग्नीषोमात्मकं जगत् / एवं प्रवर्त्तिते गर्भे वृत्ते कर्कन्धुसंनिभे

பித்தம் அக்னி என நினைக்கப்படுகிறது; இந்த உலகம் அக்னி-சோம இயல்புடையது. இவ்வாறு கர்ப்பம் வளர்ந்து, கற்கந்து (இலந்தை) போன்ற வட்டமாகிறது.

Verse 51

वायुः प्रवेशनं चक्रे संगतः परमात्मना / स पञ्चधा शरीरस्थो विद्यते वर्द्धयेत्पुनः

பரமாத்மாவுடன் இணைந்து வாயு (கர்ப்பத்தில்) நுழைந்தது. அது உடலில் ஐந்து வகையாக நிலைத்து, மீண்டும் வளர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது.

Verse 52

प्राणापानौ समानश्च ह्युदानो व्यान एव च / प्राणो ऽस्य परमात्मानं वर्द्धयन्परिवर्त्तते

பிராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வியானன்—இவை அனைத்தும்; பிராணன் இதன் பரமாத்மத் தத்துவத்தை வளர்த்துக் கொண்டு இடையறாது இயங்குகின்றான்.

Verse 53

अपानः पश्चिमं कायमु दानो ऽर्द्धं शरीरिणः / व्यानो व्यानीयते येन समानः सर्वसंधिषु

அபானன் உடலின் மேற்குப் பகுதியில் நிலைகொள்கிறான்; உதானன் உடலுடையவனின் அரைப் பகுதியில்; வியானன் அதனால் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவி இயக்கப்படுகிறான்; சமானன் எல்லா மூட்டு-சந்திகளிலும் இருப்பான்.

Verse 54

भूतावाप्तिस्ततस्तस्य जायतेन्द्रियगोचरा / पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम्

அதன்பின் அவனுக்கு இந்திரியங்களுக்கு எட்டும் பூதங்களின் பெறுதல் உண்டாகிறது—பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், மேலும் ஐந்தாவது ஒளி/அக்னித் தத்துவம்.

Verse 55

सर्वेद्रियनिविष्टास्ते स्वस्वयोगं प्रचक्रिरे / पार्थिवं देहमाहुस्तु प्राणात्मानं च मारुतम्

அவை அனைத்தும் இந்திரியங்களில் புகுந்து தத்தம் யோகச் செயல்களை நிகழ்த்துகின்றன; உடல் பாற்திவம் (பூமியினது) எனவும், பிராணாத்மா மாருதம் (வாயுவினது) எனவும் கூறப்படுகின்றது.

Verse 56

छिद्राण्याकाशयोनीनि जलात्स्रावः प्रवर्त्तते / ज्योतिश्चक्षुषि कोष्ठो ऽस्मात्तेषां यन्नामतः स्मृतम्

துளைகள் ஆகாயத்திலிருந்து தோன்றியவை; நீரிலிருந்து சுரப்பு நிகழ்கிறது; கண்களில் ஒளி (தேஜஸ்) உள்ளது—இதனால் அவற்றின் பெயர்கள் இவ்வாறு ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டன.

Verse 57

संग्राह्य विषयांश्चैव यस्य वीर्यात्प्रवर्तिताः / इत्येतान्पुरुषः सर्वान्सृजत्येकः सनातनः

யாருடைய வீரியத்தால் கிரஹிக்கத்தக்க விஷயங்கள் செயல்படுகின்றனவோ, அந்த ஒரே சனாதன புருஷனே இவை அனைத்தையும் படைக்கிறான்.

Verse 58

नैधने ऽस्मिन्कथं लोके नरत्वं विष्णुरागतः / एष नः संशयो धीमन्नेष वै विस्मयो महान्

ஹே ஞானவானே! இந்த நாசமுள்ள உலகில் விஷ்ணு எவ்வாறு மனிதத் தன்மையை அடைந்தார்? இதுவே எங்கள் சந்தேகம்; இது மாபெரும் வியப்பு.

Verse 59

कथं गतिर्गतिमतामापन्नो मानुषीं तनुम् / श्रोतुमिच्छामहे विष्णोः कर्माणि च यथाक्रमम्

இயங்குவோரின் பரமகதியான விஷ்ணு எவ்வாறு மனித உடலை ஏற்றார்? விஷ்ணுவின் செயல்களை வரிசையாகக் கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 60

आश्चर्यं परमं विष्णुर्वेदैर्देवश्चै कथ्यते / विष्णोरुत्पत्तिमाश्चय कथयस्व महामते

வேதங்கள் விஷ்ணுவை பரம அதிசயமும் தேவனுமாகக் கூறுகின்றன. ஹே மகாமதே! விஷ்ணுவின் அதிசயமான தோற்றத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 61

एतदाश्चर्यमाख्यातं कथ्यतां वै सुखावहम् / प्रख्यातबलवीर्यस्य प्रादुर्भावन्महात्मनः / कर्मणाश्चर्यभूतस्य विष्णोः सत्त्वमिहोच्यते

இந்த அதிசயக் கதையைச் சொல்லுங்கள்; அது நிச்சயமாக இன்பம் தருவது. புகழ்பெற்ற பலமும் வீரியமும் உடைய மகாத்மாவின் அவதாரம், மேலும் செயல்களால் அதிசயமான விஷ்ணுவின் சத்துவம் இங்கே உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 62

सूत उवाच अहं वः कीर्त्तयिष्यामि प्रादुर्भावं महात्मनः

சூதர் கூறினார்—அந்த மகாத்மாவின் அவதாரப் பிரபாவத்தை உங்களுக்குச் சொல்லுவேன்।

Verse 63

यथा बभूव भगवान्मानुषेषु महातपाः / भृगुस्त्रीवधदोषेण भृगुशापेन मानुषे

எவ்வாறு அந்த பகவான் மகாதபஸ்வி மனிதர்களிடையே தோன்றினார்—பிருகுவின் ஸ்த்ரீவதப் பாவத்தினால், பிருகுவின் சாபத்தினால், மனித உருவில்.

Verse 64

जायते च युगान्तेषु देवकार्यार्थसिद्धये / तस्य दिव्यां तनुं विष्णोर्गदतो मे निबोधत

யுகங்களின் முடிவில் தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற அவர் பிறக்கிறார்; விஷ்ணுவின் அந்த திவ்ய உடலை நான் கூறுவதைக் கேளுங்கள்।

Verse 65

युगधर्मे परावृत्ते काले च शिथिले प्रभुः / कर्त्तुं धर्मव्यवस्थानं जायते मानुषेष्विह / भृगोः शापनिमित्तेन देवासुरकृतेन च

யுகதர்மம் மாறி காலம் தளரும்போது, ஆண்டவன் தர்ம ஒழுங்கை நிறுவ மனிதர்களிடையே பிறக்கிறான்—பிருகுவின் சாபக் காரணத்தாலும், தேவர்-அசுரர் செய்த காரணத்தாலும்.

Verse 66

ऋषय ऊचुः कथं देवासुरकृते तद्व्याहारमवाप्तवान् / एतद्वेदितुमिच्छामो वृत्तं देवासुरं कथम्

ரிஷிகள் கூறினர்—தேவர் மற்றும் அசுரர் காரணமாக அந்த நிகழ்வு எவ்வாறு ஏற்பட்டது? தேவர்-அசுரர் வரலாறு எப்படியென்று அறிய விரும்புகிறோம்।

Verse 67

सूत उवाच देवासुरं यथावृत्तं ब्रुवतस्तन्निबोधत

சூதர் கூறினார்—தேவர் அசுரர் நிகழ்ந்ததனை யதார்த்தமாக என் சொல்லில் கேளுங்கள்.

Verse 68

हिरण्यकशिपुर्दैत्यस्त्रैलोक्यं प्राक्प्रशासति / बलिनाधिष्ठितं राज्यं पुनर्लोकत्रये क्रमात्

முன்னர் தைத்யன் ஹிரண்யகசிபு மூவுலகையும் ஆட்சி செய்தான்; பின்னர் முறையே மூன்று உலகிலும் பலியின் ஆட்சி நிலைபெற்றது.

Verse 69

सख्यमासीत्परं तेषां देवानामसुरैः सह / युगाख्या दश संपूर्णा ह्यासीदव्याहतं जगत्

அப்போது தேவர்களுக்கு அசுரர்களுடன் மிகுந்த நட்பு இருந்தது; ‘யுகம்’ எனப்படும் பத்து காலங்கள் நிறைவு பெற்று, உலகம் தடையின்றி இருந்தது.

Verse 70

निदेशस्थायिनश्चैव तयोर्देवासुराभवन् / बद्धे बलौ विवादो ऽथ संप्रवृत्तः सुदारुणः

அவர்கள் இருவரின் கட்டளைக்குள் இருந்த தேவரும் அசுரரும்; பலி கட்டப்பட்டபின் மிகக் கொடிய முரண்பாடு எழுந்தது.

Verse 71

देवासुराणां च तदा घोरः क्षयकरो महान् / तेषां द्वीपनिमित्तं वै संग्रामा बहवो ऽभवेन्

அப்போது தேவரும் அசுரரும் இடையே அச்சமூட்டும், பெரும் அழிவைத் தரும் போர் எழுந்தது; தீவுகளின் காரணமாக அவர்களுக்கு பல போர்கள் நிகழ்ந்தன.

Verse 72

वराहे ऽस्मिन्दश द्वौ च षण्डामर्कान्तगाः स्मृताः / नामतस्तु समासेन शृणुध्वं तान्विवक्षतः

இந்த வராஹகல்பத்தில் ‘ஷண்டாமர்காந்த’ எனப்படும் பன்னிரண்டு (தச-த்வௌ) என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. நான் சொல்லவிருப்பவற்றின் பெயர்களைச் சுருக்கமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 73

प्रथमो नारसिंहस्तु द्वितीयश्चापि वामनः / तृतीयः स तु वाराहश्चतुर्थो ऽमृतमन्थनः

முதலாவது நரசிம்ஹம், இரண்டாவது வாமனம்; மூன்றாவது வராஹம், நான்காவது அமிர்தமந்தனம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 74

संग्रामः पञ्चमश्चैव सुघोरस्तारकामयः / षष्ठो ह्याडीबकस्तेषां सप्तमस्त्रैपुरः स्मृतः

ஐந்தாவது ‘சங்க்ராமம்’—மிகக் கொடியது, தாரகா தொடர்புடையது; ஆறாவது ‘ஆடீபக’, ஏழாவது ‘த்ரைபுர’ என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 75

अन्धकारो ऽष्टमस्तेषां ध्वजश्च नवमः स्मृतः / वार्त्रश्च दशमो घोरस्ततो हालाहलः स्मृतः

எட்டாவது ‘அந்தகாரம்’, ஒன்பதாவது ‘த்வஜம்’. பத்தாவது ‘வார்த்ர’ மிகக் கொடியது; அதன் பின் ‘ஹாலாஹலம்’ என ஸ்மிருதியில் உள்ளது.

Verse 76

स्मृतो द्वादशकस्तेषां घोरः कोलाहलो ऽपरः / हिरण्यकशिपुर्दैत्यो नरसिंहेन सूदितः

இவர்கள் பன்னிரண்டு என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது; மற்றொரு ‘கோலாஹலம்’ கூட மிகக் கொடியது. ஹிரண்யகசிபு என்ற அசுரன் நரசிம்ஹனால் வதம் செய்யப்பட்டான்.

Verse 77

वामनेन बलिर्बद्धस्त्रैलोक्याक्रमणे कृते / हिरण्याक्षो हतो द्वन्द्वे प्रतिवादे च दैवते

வாமனன் மூவுலகையும் அளந்தபோது பலியைப் பந்தித்தான்; தேவர்களின் எதிர்ப்பில் நடந்த இரட்டைப் போரில் ஹிரண்யாக்ஷன் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 78

महाबलो महासत्त्वः संग्रामेष्वपराजितः / दंष्ट्रया तु वराहेण स दैत्यस्तु द्विधाकृतः

மகாபலமும் மகாசத்துவமும் கொண்டு போர்களில் அஜேயனான அந்த தைத்தியனை, வராகன் தன் தந்தத்தால் கிழித்து இரண்டாகச் செய்தான்.

Verse 79

प्रह्लादो निर्जितो युद्धे इन्द्रेणामृतमन्थने / विरोचनस्तु प्राह्लादिर्नित्यमिन्द्रवधोद्यतः

அமிர்த மந்தனத்தின் போது நடந்த போரில் இந்திரன் பிரஹ்லாதனை வென்றான்; பிரஹ்லாதனின் மகன் விரோசனன் எப்போதும் இந்திரனை வதைக்கத் தயாராய் இருந்தான்.

Verse 80

इन्द्रेणैव स विक्रम्य निहतस्तारकामये / भवादवध्यतां प्राप्य विशेषास्त्रादिभिस्तु यः

தாரகாமயப் போரில் இந்திரனே வீரத்துடன் அவனை வதைத்தான்; சிவனிடமிருந்து அவத்யத்துவம் பெற்றிருந்தும், விசேஷ ஆயுதங்களால் இறுதியில் அழிந்தவன் அவனே.

Verse 81

स जंभो निहतः षष्ठे शक्राविष्टेन विष्णुना / अशक्नुवत्सु देवेषु परं सोढुमदैवतम्

ஆறாவது (போரில்) ஜம்பன், சக்ரன் ஆவிஷ்டமான விஷ்ணுவால் வதைக்கப்பட்டான்; ஏனெனில் தேவர்கள் அந்த மிகுந்த அசுர வலிமையைத் தாங்க இயலாதவர்களாயிருந்தனர்.

Verse 82

निहता दानवाः सर्वे त्रिपुरे त्र्यंबकेण तु / अथ दैत्याः सुराश्चैव राक्षसास्त्वन्धकारिके

திரிபுரத்தில் திரியம்பகன் (சிவன்) எல்லா தானவர்களையும் அழித்தான். பின்னர் அந்தகாரப் போரில் தைத்தியர், தேவர்கள், ராட்சசர்களும் சேர்ந்தனர்.

Verse 83

जिता देवमनुष्येस्ते पितृभिश्चैव संगताः / सवृत्रान्दानवांश्चैव संगतान्कृत्स्नशश्च तान्

தேவரும் மனிதரும் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து அவர்களை வென்றனர்; வ்ருத்ரன் உட்பட ஒன்றுகூடிய எல்லா தானவர்களையும் முழுமையாகத் தோற்கடித்தனர்.

Verse 84

जघ्ने विष्णुसहायेन महेन्द्रस्तेन वर्द्धितः / हतो ध्वजे महेन्द्रेण मयाछत्रश्च योगवित्

விஷ்ணுவின் துணையால் வலிமை பெற்ற மகேந்திரன் அவர்களை வதைத்தான். மகேந்திரனின் கொடி-அடி மூலம் யோகஞானி மயாச்சத்திரனும் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 85

ध्वजलक्षं समाविश्य विप्रचित्तिः महानुजः / दैत्यांश्च दानवांश्चैव संहतान्कृत्स्नशश्च तान्

கொடி-இலக்கில் புகுந்த மகாபலன் விப்ரசித்தி, ஒன்றுகூடிய அந்த எல்லா தைத்திய-தானவர்களையும் முழுமையாக வென்றான்.

Verse 86

जयद्धालाहले सर्वैर्देवैः परिवृतो वृषा / रजिः कोलाहले सर्वान्दैत्यान्परिवृतो ऽजयत्

ஜய முழக்கமும் ஹாலாஹலக் கோலமும் நடுவே, எல்லா தேவர்களும் சூழ்ந்த வ்ருஷன் வெற்றி பெற்றான். அதுபோல் கோலத்தில் தைத்தியர் சூழ்ந்த ரஜியும் அனைவரையும் வென்றான்.

Verse 87

यज्ञस्यावभृथे जित्वा षण्डामकारै तु दैवतैः / एते देवासुरा वृत्ताः संग्रामा द्वादशैव तु

யாகத்தின் அவப்ருத ஸ்நானத்தில் ‘ஷண்டாமகார’ எனும் தேவர்களால் வெற்றி பெற்ற பின், தேவர்–அசுரர் இடையே இப் பன்னிரண்டு போர்கள் நிகழ்ந்தன.

Verse 88

सुरासुरक्षयकराः प्रजाना मशिवश्च ह / हिरण्यकशिपू राजा वर्षाणामर्बुदं बभौ

அவை தேவர்–அசுரர் இருவருக்கும் அழிவை உண்டாக்கி, மக்களுக்கு அசுபமாக இருந்தன; அரசன் ஹிரண்யகசிபு ஒரு அர்புத ஆண்டுகள் பெருமையுடன் விளங்கினான்.

Verse 89

तथा शतसहस्राणि ह्यधिकानि द्विसफतिः / अशीतिश्च सहस्राणि त्रैलोक्यस्येश्वरो ऽभवत्

மேலும் அதற்கு மேலாக இரு எழுபது (72) மற்றும் எண்பதாயிரம் ஆண்டுகள் வரை அவன் மூவுலகின் ஆண்டவனாக இருந்தான்.

Verse 90

पारंपर्येण राजा तु बलिर्वर्षार्बुधं पुनः / षष्टिश्चैव सहस्राणि त्रिंशच्च नियुतानि च

பரம்பரையாக அரசன் பலியும் மீண்டும் ஒரு அர்புத ஆண்டுகள்; மேலும் அறுபதாயிரம் மற்றும் முப்பது நியுதங்கள் (லட்சங்கள்) காலம் ஆட்சி செய்தான்.

Verse 91

बले राज्याधिकारस्तु यावत्कालं बभूव ह / प्रह्लादो निर्जितो ऽभूच्च तावत्कालं सहासुरैः

பலியின் அரசுரிமை நீடித்த காலமெல்லாம், அதே காலம் பிரஹ்லாதனும் அசுரர்களுடன் சேர்ந்து தோற்கடிக்கப்பட்டவனாக இருந்தான்.

Verse 92

इन्द्रास्त्रयस्ते विख्याता ह्यसुराणां महौ जसः / दैत्यसंस्थमिदं सर्वमासीद्दशयुगं किल

உன் இந்திராஸ்திரங்கள் புகழ்பெற்றவை; அவை மகாபலமுள்ள அசுரர்களையும் நடுங்கச் செய்தன. சொல்லப்படுவது: இவ்வுலகம் பத்து யுகங்கள் தைத்தியரின் ஆட்சியில் இருந்தது.

Verse 93

अशपत्तु ततः शुक्रो राष्ट्रं दशयुगं पुनः / त्रैलोक्यमिदमव्यग्रं महेन्द्रो ह्यभ्ययाद्बलेः

அப்போது சுக்ராசார்யர் அரசாட்சியை மீண்டும் பத்து யுகங்களுக்கு சபித்தார். மகேந்திரன் பலியின்மேல் பலத்துடன் படையெடுத்தான்; திரிலோகம் அப்போது கலக்கமின்றி இருந்தது.

Verse 94

प्रह्लादस्य हृते तस्मिंस्त्रैलोक्ये कालपर्ययात् / पर्यायेणैव संप्राप्तं त्रैलोक्यं पाकशासनम्

பிரஹ்லாதனின் நலனுக்காக, காலமாற்றத்தால் அந்தத் திரிலோகத்தின் ஆட்சி முறையே பாகசாசனன் (இந்திரன்) கைக்கு வந்தது.

Verse 95

ततो ऽसुरान्परित्यज्य यज्ञो देवानुपागमत् / यज्ञे देवानथ गते काव्यं ते ह्यसुरां ब्रुवन्

அப்போது யாகம் அசுரர்களை விட்டு தேவர்களிடம் சென்றது. யாகம் தேவர்களிடம் சென்றவுடன் காவ்யன் (சுக்ரன்) அசுரர்களிடம் கூறினான்.

Verse 96

किं तन्नो मिषतां राष्ट्रं त्यक्त्वा यज्ञः सुरान्गतः / स्थातुं न शक्रुमो ह्यद्य प्रविशाम रसातलम्

நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் யாகம் நம் அரசை விட்டுத் தேவர்களிடம் சென்றுவிட்டது—இன்று நாம் இங்கே நிலைக்க முடியாது; ரஸாதலத்தில் புகுவோம்.

Verse 97

एवमुक्तो ऽब्रवीदेतान्विषण्णः सांत्वयन्गिरा / माभैष्ट धारयिष्यामि तेजसा स्वेन वः सुराः

இவ்வாறு கூறப்பட்ட அவர், வருத்தముற்றிருந்தாலும், வார்த்தைகளால் ஆறுதல் கூறி அவர்களிடம் கூறினார்: 'சுரர்களே, அஞ்சாதீர்கள்; எனது சொந்த தேஜஸினால் உங்களைத் தாங்குவேன்.'

Verse 98

वृष्टिरोषधयश्चैव रसा वस्तु च यत्परम् / कृत्स्नानि ह्यपि तिष्ठन्तु पापस्तेषां सुरेषु वै

மழை, மூலிகைகள், ரசங்கள் மற்றும் மேலான வஸ்துக்கள் எவையோ, அவை அனைத்தும் (என்னிடம்) இருக்கட்டும்; அவற்றின் பாவம் (இல்லாமை) தேவர்களிடம் இருக்கட்டும்.

Verse 99

युष्मदर्थं प्रदास्यामि तत्सर्व धार्यते मया / ततो देवासुरान्दृष्ट्वा धृतान्काव्येन धीमता

உங்களுக்காக என்னால் தாங்கப்பட்ட அனைத்தையும் நான் வழங்குவேன். பிறகு, புத்திசாலியான காவ்யரால் (சுக்கிராச்சாரியாரால்) தாங்கப்பட்ட தேவாசுரர்களைக் கண்டு...

Verse 100

अमन्त्रयंस्तदा ते वै संविघ्ना विजिगीषया / एष काव्य इदं सर्वं व्यावर्त्तयति नो बलात्

அப்போது அவர்கள் (தேவர்கள்), தடைகளால் கலக்கமடைந்து, வெற்றிபெறும் விருப்பத்துடன் ஆலோசனை செய்தனர்: 'இந்தக் காவ்யர் (சுக்கிரன்) பலத்தால் நம்முடைய இந்த முயற்சி அனைத்தையும் திருப்புகிறார்.'

Verse 101

साधु गच्छामहे तूर्णं यावन्नाप्याययेत्तु तान् / प्रसह्य हत्वा शिष्टांस्तु पातालं प्रापयामहे

நன்று, அவர் அவர்களைப் பலப்படுத்துவதற்கு முன் நாம் விரைவில் செல்வோம். எஞ்சியவர்களைப் பலவந்தமாகக் கொன்று, அவர்களைப் பாதாளத்திற்கு அனுப்புவோம்.

Verse 102

ततो देवास्तु संरब्धा दानवानभिसृत्य वै / जघ्नुस्तैर्वध्यमानास्ते काव्यमेवाभिदुद्रुवुः

அப்போது தேவர்கள் கோபம் கொண்டு தானவர்களை நோக்கி விரைந்து சென்று அவர்களை வதம் செய்தனர்; தாக்குதலால் துன்புற்ற தானவர்கள் காவ்யன் (சுக்ராசார்யர்) இடமே ஓடினர்.

Verse 103

ततः काव्यस्तु तान्दृष्ट्वा तूर्णं देवैरभिद्रुतान् / समारक्षत संत्रस्तान्देवेभ्यस्तान्दितेः सुतान्

பின்னர் காவ்யன், தேவர்களால் துரத்தப்பட்ட அவர்களைப் பார்த்து, அஞ்சிய திதியின் புதல்வர்களை தேவர்களிடமிருந்து விரைந்து காத்தான்.

Verse 104

काव्यो दृष्ट्वा स्थितान्देवांस्तत्र दैवमचिन्तयत् / तानुवाच ततो ध्यात्वा पूर्ववृत्तमनुस्मरन्

காவ்யன் அங்கே நின்ற தேவர்களைப் பார்த்து விதியின் செயலை எண்ணினான்; பின்னர் தியானித்து முன்நிகழ்வை நினைந்து அவர்களிடம் கூறினான்.

Verse 105

त्रैलोक्यं विजितं सर्वं वामनेन त्रिभिःक्रमैः / बलिर्बद्धो हतो जंभो निहतश्च विरोचनः

வாமனன் தன் மூன்று அடிகளால் முழு மும்முலகையும் வென்றான்; பலி கட்டப்பட்டான், ஜம்பன் கொல்லப்பட்டான், விரோசனனும் வீழ்த்தப்பட்டான்.

Verse 106

महासुरा द्वादशसु संग्रामेषु सुरैर्हताः / तैस्तैरुपायैर्भूयिष्ठा निहता ये प्रधानतः

பன்னிரண்டு போர்களில் மகா அசுரர்கள் தேவர்களால் கொல்லப்பட்டனர்; முதன்மையானவர்கள் பல வழிகளால் பெரும்பாலும் அழிக்கப்பட்டனர்.

Verse 107

किञ्चिच्छिष्टास्तु वै यूयं युद्धे स्वल्पे तु वै स्वयम् / नीतिं वो हि विधास्यामि कालः कश्चित्प्रतीक्ष्यताम्

நீங்கள் சிறிய போரில் தாமே சிலர் மீதமாயிருக்கிறீர்கள். நான் உங்களுக்கான நெறியை வகுப்பேன்; சிறிது காலம் காத்திருங்கள்.

Verse 108

यास्याम्यहं महादेवं मन्त्रार्थे विजयाय च / अग्निमाप्याययेद्धोता मेत्रैरेष दहिष्यति

மந்திரப் பொருளுக்கும் வெற்றிக்கும் நான் மகாதேவரிடம் செல்வேன். ஹோதா அக்னியை ஊட்டிப் பெருக்கட்டும்; இது என் மந்திரங்களால் எரியும்.

Verse 109

ततो यास्याम्यहं देवं मन्त्रार्थे नीललोहितम् / युष्माननुग्रहीष्यामि पुनः पश्चादिहागतः

பின்னர் மந்திரப் பொருளுக்காக நான் நீலலோஹித தேவனிடம் செல்வேன். பின்பு இங்கே மீண்டும் வந்து உங்களுக்கு அருள் புரிவேன்.

Verse 110

यूयं तपश्चरध्वं वै संवृता वल्कलैर्वने / न वै देवा वाधिष्यन्ति यावदागमनं मम

நீங்கள் வனத்தில் வல்கல ஆடை அணிந்து தவம் செய்யுங்கள். நான் வரும்வரை தேவர்கள் உங்களுக்கு இடையூறு செய்யமாட்டார்கள்.

Verse 111

अप्रतीपांस्ततो मन्त्रान्देवात्प्राप्य महेश्वरात् / योत्स्यामहे पुनर्देवांस्ततः प्राप्स्यथ वै जयम्

பின்னர் மகேஸ்வர தேவனிடமிருந்து தடையற்ற மந்திரங்களைப் பெற்று, நாம் தேவர்களுடன் மீண்டும் போரிடுவோம்; அப்போது நீங்கள் நிச்சயமாக வெற்றியை அடைவீர்கள்.

Verse 112

ततस्ते कृतसंवादा देवानूचुस्ततो ऽसुराः / न्यस्तशस्त्रा वयं सर्वे लोकान्यूयं क्रमन्तु वै

அப்போது உரையாடல் முடிந்தபின் அசுரர்கள் தேவர்களிடம் கூறினர்—நாங்கள் அனைவரும் ஆயுதங்களை வைத்துவிட்டோம்; நீங்கள் நிச்சயமாக உலகங்களில் உலாவுங்கள்।

Verse 113

वयं तपश्चरिष्यामः संवृत्ता वल्कलैर्वने / प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा सत्यानुव्यात्दृतं तु तत्

நாங்கள் காட்டில் மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து தவம் செய்வோம்; பிரஹ்லாதனின் சொற்களை கேட்டபின் சத்தியத்தைப் பின்பற்ற உறுதியாகினோம்।

Verse 114

ततो देवा न्यवर्त्तन्त विज्वरा मुदिताश्च ह / न्यस्तशस्त्रेषु दैत्येषु स्वान्वै जग्मुर्यथागतान्

அப்போது தேவர்கள் அச்சமின்றி மகிழ்ந்து திரும்பினர்; ஆயுதங்களை விட்ட தைத்யர்களைக் கண்டதும், வந்தபடியே தம் தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 115

ततस्तानब्रवीत्काव्यः कञ्चित्कालं प्रतीक्ष्यताम् / निरुत्सुकास्तपोयुक्ताः कालः कार्यार्थसाधकः

அப்போது காவ்யர் (சுக்ராசார்யர்) அவர்களிடம் கூறினார்—சில காலம் காத்திருங்கள்; ஆசையின்றி தவத்தில் ஈடுபட்டு இருங்கள், காலமே காரியத்தை நிறைவேற்றும்.

Verse 116

पितुर्ममाश्रमस्था वै संप्रतीक्षत दानवाः / स संदिश्यसुरान्काव्यो महोदेवं प्रपद्य च

தானவர்களே, என் தந்தையின் ஆசிரமத்தில் தங்கி காத்திருங்கள்; காவ்யர் தேவர்களுக்கு அறிவுறுத்தி, மகாதேவனைச் சரணடைந்தார்।

Verse 117

प्रणम्यैवमुवाचायं जगत्प्रभवमीश्वरम् / मन्त्रानिच्छामि हे देव ये न संति बृहस्पतौ

வணங்கி அவன் உலகின் ஆதியான ஈசுவரனை நோக்கி கூறினான்— ஹே தேவா, ப்ருஹஸ்பதியிடம் இல்லாத மந்திரங்களை நான் வேண்டுகிறேன்।

Verse 118

पराभवाय देवानामसुरेष्वभयावहान् / एवमुक्तो ऽब्रवीद्देवो मन्त्रानिच्छसि वै द्विज

தேவர்களின் வெற்றிக்காகவும் அசுரர்களுக்கு அச்சம் தருவனவாகவும்— இவ்வாறு கேட்டதும் தேவன் கூறினான்— ஓ த்விஜா, நீ மந்திரங்களை வேண்டுகிறாயா?

Verse 119

व्रतं चर मयोद्दिष्टं ब्रह्मचारी समाहितः / पूर्मं वर्षसहस्रं वै कुण्डधूममवाक्शिराः

நான் விதித்த விரதத்தைச் செய்; பிரம்மச்சாரியாக மனம் ஒருமித்து இரு. முதலில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் குண்டத்தின் புகையில் தலைகுனிந்து (கீழ்நோக்கி) இரு.

Verse 120

यदि पास्यति भद्रं ते मत्तो मन्त्रमवाप्स्यसि / तथोक्तो देवदेवेन स शुक्रस्तु महातपाः

நீ இதை நிறைவேற்றினால், உனக்கு நன்மை உண்டாக— அப்போது என்னிடமிருந்து மந்திரத்தைப் பெறுவாய். தேவதேவன் இவ்வாறு சொன்னதும் மகாதபஸ்வி சுக்ரன்…

Verse 121

पादौ संस्पृश्य देवस्य बाढमित्यभाषत / व्रतं चराम्यहं देव यथोद्दिष्टो ऽस्मि वैप्रभो

தேவனின் பாதங்களைத் தொட்டு அவன் கூறினான்— நிச்சயமாக. ஹே தேவா, ஹே பிரபோ, நீங்கள் விதித்தபடியே நான் விரதத்தை மேற்கொள்வேன்।

Verse 122

ततो नियुक्तो देवेन कुण्डधारो ऽस्य धूमकृत् / असुराणां हितार्थाय तस्मिञ्छुक्रे गते तदा

அப்போது தேவனால் நியமிக்கப்பட்ட குண்டதாரன், புகை உண்டாக்குபவன், அசுரர்களின் நலனுக்காக, அந்த வேளையில் சுக்ரன் சென்றபின், செயல்பட்டான்।

Verse 123

मन्त्रार्थं तत्र वसति ब्रह्म चर्यं महेश्वरे / तद्बुद्ध्वा नीतिपूर्वं तु राष्ट्रं न्यस्तं तदासुरैः

மந்திரப் பொருளுக்காக அவன் அங்கே மகேஸ்வரனிடம் பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணி வாழ்கிறான்; அதை அறிந்து அசுரர்கள் நீதிமுறையாய் அப்போது அரசாட்சியை ஒப்படைத்தனர்।

Verse 124

तस्मिञ्छिद्रे तदामर्षाद्देवास्तान्समभिद्रवन् / प्रगृहीतायुधाः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः

அந்த இடைவெளியைப் பெற்றதும், கோபத்தால் தேவர்கள் அவர்களை நோக்கி பாய்ந்தனர்; அனைவரும் ஆயுதம் ஏந்தி, பிருஹஸ்பதி முன்னணியில் இருந்தார்।

Verse 125

दृष्ट्वासुरगणा देवान्प्रगृहीतायुधान्पुनः / उत्पेतुः सहसा सर्वे संत्रस्तास्ते ततो ऽभवन्

தேவர்களை மீண்டும் ஆயுதம் ஏந்தியவர்களாகக் கண்ட அசுரக் கூட்டம் திடீரென பாய்ந்தது; அப்போது அவர்கள் அனைவரும் அச்சமடைந்தனர்।

Verse 126

न्यस्ते शस्त्रे ऽभये दत्ते ह्याचार्ये व्रतमास्थिते / संत्यज्य समयं देवास्ते सपत्नजिघांसवः

ஆயுதம் வைக்கப்பட்டு, அபயம் அளிக்கப்பட்டு, ஆசாரியர் விரதத்தில் நிலைத்திருந்த போதிலும், பகைவரை அழிக்க விரும்பிய தேவர்கள் உடன்படிக்கையை மீறினர்।

Verse 127

अनाचार्यास्तु भद्रं वो विश्वस्तास्तपसे स्थिताः / चीरवल्काजिनधरा निष्क्रिया निष्परिग्रहाः

நல்வாழ்த்துகள் உங்களுக்கு; நாங்கள் ஆசாரியர் இன்றியும் நம்பிக்கையுடன் தவத்தில் நிலைத்துள்ளோம். சீர், வல்கலம், அஜினம் அணிந்து, செயல் விலகி, பற்றற்ற பரிக்ரஹமற்றவர்களாய் உள்ளோம்.

Verse 128

रणे विजेतुं देवान्वै न शक्ष्यामः कथञ्चन / अयुद्धेन प्रपद्यामः शरणं काव्यमातरम्

போரில் தேவர்களை எவ்விதத்திலும் நாம் வெல்ல இயலாது. ஆகவே போரின்றி காவ்யமாதா (சரஸ்வதி) யின் சரணத்தை அடைகிறோம்.

Verse 129

प्रापद्यन्त ततो भीतास्तया चैव तदाभयम् / दत्तं तेषां तु भीतानां दैत्यानामभयार्थिनाम्

அப்போது அவர்கள் அச்சத்துடன் அவளிடம் சரணடைந்தனர்; அச்சமின்மை வேண்டிய அந்த தைத்யர்களுக்கு அவள் உடனே அபயம் அளித்தாள்.

Verse 130

तया चाभ्युपपन्नांस्तान्दृष्ट्वा देवास्तदासुरान् / अभिजघ्नुः प्रसह्यैतान्विचार्य च बलाबलम्

அவளிடம் அடைக்கலம் புகுந்த அந்த அசுரர்களைக் கண்ட தேவர்கள், அவர்களின் பலவீன-பலத்தை ஆராய்ந்து, வலுக்கட்டாயமாக அவர்களைத் தாக்கி அழித்தனர்.

Verse 131

तत स्तान्वध्यमानांस्तु देवैर्दृष्ट्वासुरांस्तदा / देवी क्रुद्धाब्रवीदेनाननिन्द्रत्वं करोम्यहम्

அப்போது தேவர்களால் அந்த அசுரர்கள் கொல்லப்படுவதைக் கண்ட தேவி கோபித்து கூறினாள்—“இவர்களை இந்திரத்துவமற்றவர்களாக நான் ஆக்குவேன்.”

Verse 132

संस्तभ्य शीघ्रं संरंभादिन्द्रं साभ्यचरत्ततः / ततः संस्तंभितं दृष्ट्वा शक्रं देवास्तु मूढवत्

அப்போது அவள் கோபவேகத்தில் விரைந்து இந்திரனை நோக்கி பாய்ந்தாள். சக்கிரன் உறைந்து நின்றதைப் பார்த்த தேவர்கள் மயங்கியவர்போல் ஆனார்கள்.

Verse 133

व्यद्रवन्त ततो भीता दृष्ट्वा शक्रं वशीकृतम् / गतेषु सुरसंघेषु विष्मुरिन्द्रमभाषत

சக்கிரன் வசப்படுத்தப்பட்டதைப் பார்த்து அவர்கள் அஞ்சி ஓடினர். தேவர் கூட்டம் சென்றபின் விஷ்மு இந்திரனிடம் கூறினார்.

Verse 134

मां त्वं प्रविश भद्रं ते नेष्यामि त्वां सुरेश्वर / एवमुक्तस्ततो विष्णुः प्रविवेश पुरन्दरः

அவன் கூறினான்—“உனக்கு நன்மை உண்டாக; என்னுள் புகு, தேவர்களின் ஈசனே, நான் உன்னை அழைத்துச் செல்வேன்.” இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் புரந்தரன் விஷ்ணுவில் புகுந்தான்.

Verse 135

विष्मुना रक्षितं दृष्ट्वा देवी क्रुद्धा वचो ऽवदत् / एषा त्वां विष्णुना सार्द्ध दहामि मघवन्बलात्

விஷ்மு காத்திருப்பதைப் பார்த்த தேவி கோபித்து கூறினாள்—“மகவனே, நான் வலத்தால் உன்னை விஷ்ணுவுடன் சேர்த்து எரித்துவிடுவேன்.”

Verse 136

मिषता सर्वभूतानां दृश्यतां मे तपोबलम् / तयाभिभूतौ तौ देवाविन्द्राविष्णू जजल्पतुः

எல்லா உயிர்களும் பார்க்கும்படி அவள்—“என் தவவலிமையைப் பாருங்கள்!” என்று கூறி அவர்களை அடக்கினாள். அப்போது இந்திரனும் விஷ்ணுவும் இரு தேவரும் ஒன்றோடொன்று பேசினர்.

Verse 137

कथं मुच्येव सहितौ विष्णुरिन्द्रमभाषत / इन्द्रो ऽब्रवीज्जहि ह्येनां यावन्नो न दहे द्विभो

விஷ்ணு இந்திரனிடம், 'நாம் இருவரும் எவ்வாறு தப்பிப்பது?' என்று கேட்டார். அதற்கு இந்திரன், 'இறைவா! அவள் நம்மை எரிப்பதற்கு முன்பே அவளைக் கொன்றுவிடு' என்று கூறினான்.

Verse 138

विशेषेणाभिभूतो ऽहमिमां तज्जहि माचिरम् / ततः समीक्ष्य तां विष्णुः स्त्रीवधं कर्त्तुमास्थितः

'நான் அவளால் முற்றிலுமாக ஆட்கொள்ளப்பட்டேன், ஆதலால் தாமதிக்காமல் அவளைக் கொன்றுவிடு.' பிறகு அவளைப் பார்த்து, விஷ்ணு ஒரு பெண்ணைக் கொல்வதற்குத் துணிந்தார்.

Verse 139

अभिध्याय ततश्शक्रमापन्नं सत्वरं प्रभुः / तस्याः संत्वरमाणायाः शीघ्रङ्कारी मुरारिहा

ஆபத்தில் இருந்த இந்திரனை நினைத்து, இறைவன் விரைவாகச் செயல்பட்டார். அவள் வேகமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, முராரி (விஷ்ணு) அவளை விட வேகமாகச் செயல்பட்டார்.

Verse 140

त्रिधा विष्णुस्ततो देवः क्रूरं बुद्ध्वा चिकीर्षितम् / क्रुद्धस्तदस्त्रमाविध्य शिरश्चिच्छेद माधवः

பிறகு விஷ்ணு அவளுடைய கொடூரமான நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டு, கோபத்துடன் தனது ஆயுதத்தை வீசி, மாதவன் அவள் தலையைத் துண்டித்தார்.

Verse 141

तं दृष्ट्वा स्त्रीवधं घोरं चुकोप भृगुरीश्वरः / ततो ऽभिशप्तो भृगुणा विष्णुर्भार्यावधे तदा

அந்தக் கொடூரமான பெண் படுகொலையைக் கண்டு, வல்லமைமிக்க பிருகு முனிவர் கோபமடைந்தார். அப்போது தன் மனைவியைக் கொன்றதற்காக பிருகு விஷ்ணுவை சபித்தார்.

Verse 142

यस्मात्ते जानता धर्ममवध्या स्त्री निषूदिता / तस्मात्त्वं सप्तकृत्वो वै मनुष्येषु प्रपद्यसे

தர்மத்தை அறிந்திருந்தும் நீ கொல்லத் தகாத பெண்ணை கொன்றாய்; ஆகவே நீ ஏழுமுறை மனிதர்களிடையே பிறப்பெடுப்பாய்।

Verse 143

ततस्तेनाभिशापेन नष्टे धर्मे पुनः पुनः / सर्वलोक हितार्थाय जायते मानुषेष्विह

அந்த சாபத்தால் தர்மம் மீண்டும் மீண்டும் அழிகிறது; ஆயினும் எல்லா உலகங்களின் நன்மைக்காக அவன் இங்கு மனிதர்களிடையே பிறக்கிறான்।

Verse 144

अनुव्याहृत्य विष्मुं स तदादाय शिरः स्वयम् / समानीय ततः काये समायोज्येदमब्रवीत्

விஷ்ணுவின் நாமத்தை உச்சரித்து அவன் தானே அந்தத் தலையை எடுத்தான்; பின்னர் உடலருகே கொண்டு வந்து இணைத்து இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 145

एतां त्वां विष्णुना सत्यं हतां संजीवयाम्यहम् / यदि कृत्स्नो मया धर्मश्चरितो ज्ञायते ऽपि वा

தேவி, விஷ்ணுவைச் சாட்சியாகக் கொண்டு நான் உண்மையாய் உன்னை—கொல்லப்பட்டவளைக்—கீழிருந்து உயிர்ப்பிக்கிறேன்; நான் முழுத் தர்மத்தையும் ஆற்றியிருப்பது அறியப்பட்டிருந்தால்.

Verse 146

तेन सत्येन जीवस्व यदि सत्यं ब्रवीम्यहम् / सत्याभिव्यहृतात्तस्य देवी संजीविता तदा

நான் உண்மை பேசுகிறேன் என்றால் அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால் உயிர்வாழ்; அவன் சத்தியவாக்கை உச்சரித்தவுடன் தேவி அப்போது உயிர்த்தெழுந்தாள்।

Verse 147

तदा तां प्रोक्ष्य शीताभिरद्भिर्जीवेति सो ऽब्रवीत् / ततस्तां सर्वभूतानां दृष्ट्वा सुप्तोत्थितामिव

அப்போது அவர் குளிர்ந்த நீரைத் தெளித்து, “உயிர் பெறுக” என்று கூறினார். பின்னர் எல்லா உயிர்களும் அவளை உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தவள்போல் கண்டு வியந்தன.

Verse 148

साधुसाध्वित्यदृश्यानां वाचस्ताः सस्वनुर्दिशः / दृष्ट्वा संजीवितामेवं देवीं तां भृगुणा तदा

“சாது, சாது” என்று மறைந்தவர்களின் குரல்கள் திசைகளெங்கும் ஒலித்தன. அப்போது ப்ருகு அந்த தேவியை இவ்வாறு உயிர்ப்பெற்றவளாகக் கண்டார்.

Verse 149

मिषतां सर्वभूतानां तदद्भुतमिवाभवत् / असंभ्रान्तेन भृगुणा पत्नी संजीवितां ततः

எல்லா உயிர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அது ஒரு அதிசயம்போல் நிகழ்ந்தது. அப்போது ப்ருகு கலக்கமின்றி தன் மனைவியை உயிர்ப்பித்தார்.

Verse 150

दृष्ट्वा शक्रो न लेभे ऽथ शर्म काव्यभयात्ततः / प्रजागरे ततश्चेन्द्रो जयन्तीमात्मनः सुताम्

அவளைக் கண்டதும் சக்ரன் (இந்திரன்) காவ்யனின் அச்சத்தால் அமைதி பெறவில்லை. பின்னர் இந்திரன் தன் மகள் ஜயந்தியைப் பற்றி விழித்திருந்தான்.

Verse 151

प्रोवाच मतिमान्वाक्यं स्वां कन्यां पाकशासनः / एष काव्यो ह्यनिन्द्राय चरते दारुणं तपः

பாகசாசனன் (இந்திரன்) அறிவுடன் தன் மகளிடம் கூறினான்— “இந்த காவ்யன் இந்திரனை வீழ்த்தக் கடும் தவம் செய்கிறான்.”

Verse 152

तेनाहं व्याकुलः पुत्रि कृतो धृतिमना दृढम् / गच्छ संभावयस्वैनं श्रमापनयनैः शुभे

மகளே, அதனால் நான் மிகுந்த கலக்கமுற்றேன்; ஆயினும் உறுதியான தைரியத்தைப் பிடித்திருக்கிறேன். நல்வளமே, நீ சென்று அவனுடைய களைப்பை நீக்கும் பணிவிடைகளால் அவனை மரியாதையுடன் போற்று।

Verse 153

तैस्तैर्मनो ऽनुकूलैश्च ह्युपचारैरतद्रिता / देवी सारीन्द्रदुहिता जयन्ती शुभचारिणी

மனத்திற்கு இனிய பலவகை உபசாரங்களால், சோம்பல் இன்றித், தேவி—சாரீந்திரனின் மகள்—நல்லொழுக்கமுடைய ஜயந்தி பணிவிடை செய்தாள்।

Verse 154

सुस्वरूपधरागात्तं दुर्वहं व्रतमास्थितम् / पित्रा यथोक्तं वाक्यं सा काव्ये कृतवती तदा

அழகிய வடிவம் தாங்கி, அவள் தாங்க இயலாத அந்த விரதத்தை ஏற்றாள்; தந்தை சொன்ன வார்த்தையையும் அப்போது கவிதைநடையில் நிறைவேற்றினாள்।

Verse 155

गीर्भिश्चैवानुकूलाभिः स्तुवन्ती वल्गुभाषिणी / गात्रसंवाहनैः काले सेवमाना त्वचासुखैः

இனிய, ஏற்ற சொற்களால் புகழ்ந்து பாடும் மெல்லிய மொழியாளான அவள், காலத்திற்கேற்ப உடல் மசாஜ் செய்து, தோலுக்கு இன்பம் தரும் பணிவிடைகளால் சேவை செய்தாள்।

Verse 156

शुश्रूषन्त्यनुकूला च उवास बहुलाः समाः / पूर्णं धूमव्रते चापि घोरे वर्षसहस्रके

ஏற்ற மனத்துடன் பணிவிடை செய்து அவள் பல ஆண்டுகள் அங்கே தங்கினாள்; மேலும் பயங்கரமான தூம-விரதத்திலும் ஆயிரம் ஆண்டுகளைக் நிறைவு செய்தாள்।

Verse 157

वरेण च्छन्दयामास काव्यं प्रीतो ऽभवस्तदा / एवं व्रतं त्वयैकेन चीर्णं नान्येन केन चित्

வரம் அளித்து அவர் காவ்யத்தை மகிழ்வித்தார்; அப்போது அவர் மிகப் பிரீதியடைந்தார். இவ்வாறு இந்த விரதத்தை நீ ஒருவனே செய்தாய்; வேறு யாரும் இல்லை.

Verse 158

तस्मात्त्वं तपसा बुद्ध्या श्रुतेन च बलेन च / तेजसा वापि विबुधान्सर्वानभिभविष्यसि

ஆகையால் நீ தவம், புத்தி, வேத-ஞானம், பலம் மற்றும் தேஜஸால் எல்லா தேவர்களையும் மீறி வெல்வாய்.

Verse 159

यच्च किञ्चिन्ममब्रह्म विद्यते भृगुनन्दन / सांग च सरहस्यं च यज्ञोपनिषदस्तथा

ஓ ப்ருகுநந்தனே! என்னிடத்தில் உள்ள எந்த அளவிலான பிரஹ்மவித்யையும்—அங்கங்களுடன், இரகசியத்துடன், மேலும் யஜ்ஞத்தின் உபநிஷத்-போதனையும்—

Verse 160

प्रतिभाति ते सर्वं तद्वाच्यं तु न कस्यचित् / सर्वाभिभावी तेन त्वं द्विजश्रेष्ठो भविष्यसि

அவை அனைத்தும் உனக்கு தெளிவாகப் பிரகாசிக்கின்றன; ஆனால் அதை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம். அதனால் நீ எல்லோரையும் வென்று, இருபிறப்போரில் சிறந்தவனாவாய்.

Verse 161

एवं दत्त्वा वरं तस्यै भार्गवाय भवः पुनः / प्रजेशत्वं धनेशत्वमवध्यत्वं च वै ददौ

இவ்வாறு வரம் அளித்த பின், பகவான் பவ (சிவன்) மீண்டும் பார்கவனுக்கு பிரஜேசத்துவம், தனேசத்துவம், மேலும் அவத்யத்துவமும் அருளினார்.

Verse 162

एतांल्लब्ध्वा वरान्काव्यः संप्रहृष्टतनूरुहः / हर्षात्प्रादुर्बभौ तस्य दिव्यं स्तोत्रं महेशितुः

அவ்வரங்களைப் பெற்ற காவ்யன் பேரானந்தத்தில் ரோமாஞ்சமடைந்தான். மகேஸ்வரனுக்கான தெய்வீக ஸ்தோத்திரம் அவனிடமிருந்து மகிழ்ச்சியால் வெளிப்பட்டது.

Verse 163

तदा तिर्यक्स्थितस्त्वेवं तुष्टुवे नीललोहितम् / नमो ऽस्तु शितिकण्ठाय सुराद्याय सुवर्चसे

அப்போது அவன் சாய்ந்து நின்றபடியே நீலலோஹிதனைத் துதித்தான்—சிதிகண்டனே, தேவர்களின் ஆதியாய் விளங்கும் பேரொளியாளனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 164

लेलिहानाय लेह्याय वत्सराय जगत्पते / कपर्दिने ह्यूर्द्ध्वरोम्णे हर्यक्षवरदाय च

நாவால் நக்குபவனே, நக்கப்படத் தகுதியானவனே, வருட-சொரூபனே, உலகப் பதியே; கபர்தியனே, மேல்நோக்கி ரோமமுடையவனே, ஹர்யக்ஷனுக்கு வரம் அளித்தவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 165

संस्तुताय सुतीर्थाय देवदेवाय रंहसे / उष्णीषिणे सुवक्त्राय सहस्राक्षाय मीढुषे

புகழத்தக்கவனே, நற்கரைத்தீர்த்தச் சொரூபனே, தேவர்களின் தேவனே, வேகமுடையவனே; உஷ்ணீஷம் தரித்தவனே, அழகிய முகத்தவனே, ஆயிரக் கண்களுடையவனே, மழை அருள்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 166

वसुरेताय रुद्राय तपसे चीरवाससे / निस्वाय मुक्तकेशाय सेनान्ये रोहिताय च

வசு-ஒளியுடைய ருத்ரனே, தவமே வடிவானவனே, சீர் ஆடை தரித்தவனே; நிஸ்வனே, சிதறிய கூந்தலுடையவனே, சேனாநாயகனே, ரோஹிதனே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 167

कवये राजवृद्धाय तक्षकक्रीडनाय च / गिरिशायार्कनेत्राय यतये चाज्यपाय च

கவிச் சுரூபனாய், ராஜவிருத்தனாய், தக்ஷகக் க்ரீடனப் பிரியனாய், கிரீசனாய், அர்க்கநேத்திரனாய், யதியாய், ஆஜ்யபாயியாய் இருப்பவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 168

सुवृत्ताय सुहस्ताय धन्विने भार्गवाय च / सहस्रबाहवे चैव सहस्रामलचक्षुषे

நல்லொழுக்கமுடையவனாய், நல்விரல்களுடையவனாய், வில்லாளியான பார்கவனாய், ஆயிரம் கரங்களும் ஆயிரம் தூய கண்களும் உடையவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 169

सहस्रकुक्षये चैव सहस्रचरणाय च / सहस्रशिरसे चैव बहुरूपाय वेधसे

ஆயிரம் வயிறுகளும், ஆயிரம் பாதங்களும், ஆயிரம் தலைகளும் உடைய, பலரூபமான வேதஸுக்கு வணக்கம்।

Verse 170

भवाय विश्वरूपाय श्वेताय पुरुषाय च / निषङ्गिणे कवचिने सूक्ष्माय क्षपणाय च

பவனாய், விச்வரூபனாய், வெண்மையான புருஷனாய், வாளுறை தாங்கியவனாய், கவசம் அணிந்தவனாய், நுண்ணியவனாய், க்ஷபணனாய் இருப்பவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 171

ताम्राय चैव भीमाय उग्राय च शिवाय च / महादेवाय सर्वाय विश्वरूपशिवाय च

தாம்ரனாய், பீமனாய், உக்ரனாய், சிவனாய், மகாதேவனாய், சர்வனாய், விச்வரூப-சிவனாய் இருப்பவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 172

हिरण्याय वसिष्ठाय वर्षाय मध्यमाय च / धाम्ने चैव पिशङ्गाय पिङ्गलायारुणाय च

ஹிரண்யரூபன், வசிஷ்டன், வர்ஷன், மத்தியமன்; மேலும் தாமஸ்வரூபன், பிசங்கன், பிங்கலன், அருணன்—இவர்களுக்கு வணக்கம்।

Verse 173

पिनाकिने चेषुमते चित्राय रोहिताय च / दुन्दुभ्यायैकपादाय अर्हाय बुद्धये तथा / मृगव्याधाय सर्वाय स्थाणवे भीषणाय च

பினாகதாரி, இஷுமான், சித்திரன், ரோஹிதன்; துந்துபி, ஏகபாதன், அர்ஹன், புத்திச్వరூபன்; மிருகவ்யாதன், சர்வன், ஸ்தாணு, பீஷணன்—வணக்கம்।

Verse 174

बहुरूपाय चोग्राय त्रिनेत्रायेश्वराय च / कपिलोयैकवीराय मृत्यवे त्र्यंबकाय च

பலரூபன், உக்ரன், திரிநேத்ரன், ஈஸ்வரன்; கபிலன், ஏகவீரன், ம்ருத்யு, த்ரியம்பகன்—வணக்கம்।

Verse 175

वास्तोष्पते पिनाकाय शङ्कराय शिवाय च / आरण्याय गृहस्थाय यतिने बह्मचारिणे

வாஸ்தோஷ்பதி, பினாகதாரி, சங்கரன், சிவன்; மேலும் ஆரண்யன், கிருஹஸ்தன், யதி, பிரம்மச்சாரி—வணக்கம்।

Verse 176

सांख्याय चैव योगाय ध्यानिने दीक्षिताय च / अन्तर्हिताय सर्वाय तप्याय व्यापिने तथा

சாங்க்யரூபன், யோகரூபன், தியானி, தீக்ஷிதன்; மேலும் அந்தர்ஹிதன், சர்வன், தப்யன், வியாபகன்—வணக்கம்।

Verse 177

बुद्धाय चैव शुद्धाय मुक्ताय केवलाय च / रोधसे चैकितानाय ब्रह्मिष्ठाय महार्षये

புத்தஸ்வரூபனாகிய, தூயவனாகிய, முக்தனாகிய, கேவலனாகியவர்க்கும்; ரோதஸாகிய, ஒருமனத்தனாகிய, பிரம்மநிஷ்ட மகரிஷிக்கும்நமஸ்காரம்।

Verse 178

चतुष्पादाय मेध्याय वर्मिणे शीघ्रगाय च / शिखण्डिने कपालाय दण्डिने विश्वमेधसे

நான்குபாதன், புனிதன், கவசம் தரித்தவன், விரைவாகச் செல்பவன்; சிகண்டி, கபாலம் தரித்தவன், தண்டம் தரித்தவன், உலகமெங்கும் ஞானமுடையவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 179

अप्रतीताय दीप्ताय भास्कराय सुमेधसे / क्रूराय विकृतायैव बीभत्साय शिवाय च

அறியப்படாதவனாகிய, ஒளிர்வானவனாகிய, சூரியனெனப் பிரகாசிப்பவனாகிய, நற்கருத்துடையவனாகிய; கடுமையானவனாகிய, விகாரமானவனாகிய, பயங்கரமானவனாகிய, சிவனாகியவர்க்கு வணக்கம்।

Verse 180

शुचये परिधानाय सद्योजाताय मृत्यवे / पिशिताशाय शर्वाय मेघाय वैद्युताय च

தூயவனாகிய, ஆடையணிந்தவனாகிய, உடனே பிறந்தவனாகிய, மரணமாகியவனுக்கு; பிசிதாசன், சர்வன், மேகமாகிய, மின்னாகியவர்க்கு வணக்கம்।

Verse 181

दक्षाय च जघन्याय लोकानामीश्वराय च / अनामयाय चेध्माय हिरण्यायैकचक्षुषे

திறமையுடையவனாகிய, தாழ்ந்ததிலும் நிற்கும் வல்லவனாகிய, உலகங்களின் ஈசனாகிய; நோயற்றவனாகிய, சமித்தாகிய, பொன்னாகிய; ஒரே கண் உடையவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 182

श्रेष्ठाय वामदेवाय ईशानाय च धीमते / महाकल्पाय दीप्ताय रोदनाय हसाय च

மேன்மையான வாமதேவருக்கும், ஈசானருக்கும், ஞானமிக்க இறைவனுக்கும்; மகாகல்ப-சொரூபனாகிய ஒளிமிக்கவனுக்கும், அழுகை-நகை வடிவனுக்கும் வணக்கம்।

Verse 183

दृढधन्विने कवचिने रथिने च वरूथिने / भृगुनाथाय शुक्राय गह्वरिष्ठाय धीमते

உறுதியான வில்லுடையவனுக்கும், கவசம் தரித்தவனுக்கும், ரதத்தில் இருப்பவனுக்கும், படைவரிசை உடையவனுக்கும்; ப்ருகுநாதன் சுக்ரனுக்கும், குகைநிலைய ஞானமிக்கவனுக்கும் வணக்கம்।

Verse 184

अमोघाय प्रशान्ताय सदा विप्रप्रियाय च / दिग्वासः कृत्तिवासाय भगघ्नाय नमो ऽस्तु ते

அமோகனே, பிரசாந்தனே, எப்போதும் பிராமணருக்கு பிரியமானவனே; திகம்பரனே, க்ருத்திவாசனே, பகநாசகனே—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 185

पशूनां पतये चैव भूतानां पतये नमः / प्रभवे ऋग्यजुःसाम्ने स्वाहायै च सुधाय च

பசுக்களின் அதிபதிக்கும், பூதங்களின் அதிபதிக்கும் வணக்கம்; ரிக்-யஜுஸ்-சாமத்தின் ஆதியாய், ஸ்வாஹா மற்றும் சுதா வடிவனாய் இருப்பவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 186

वषट्कारतमायैव तुभ्यं मन्त्रात्मने नमः / स्रष्ट्रे धात्रे तथा कर्त्रे हर्त्रे च क्षपणाय च

வஷட்கார வடிவனே, மந்திராத்மனே உமக்கு வணக்கம்; படைப்பவனே, தாங்குபவனே, செய்பவனே, அகற்றுபவனே, நாசகரனே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 187

भूतभव्यभवेशाय तुभ्यं कर्मात्मने नमः / वसवे चैव साध्याय रुद्रादित्याश्विनाय च

பூதம், பவிஷ்யம், நிகழ்காலம் ஆகியவற்றின் ஈசனே; கர்மஸ்வரூபனே; உமக்கு நமஸ்காரம். வசுக்கள், சாத்யர்கள், ருத்ரர், ஆதித்யர், அஷ்வின்கள் அனைவருக்கும் நமः.

Verse 188

विश्वाय मरुते चैव तुभ्यं देवात्मने नमः / अग्नीषोमविधिज्ञाय पशुमन्त्रौ षधाय च

விஸ்வதேவர்கள், மருதர்கள் உடனும்; தேவஸ்வரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம். அக்னி-சோம விதிகளை அறிந்தவனே; பசுமந்திரமும் மூலிகையும் ஆனவனே; உமக்கு நமः.

Verse 189

दक्षिणावभृथायैव तुभ्यं यज्ञात्मने नमः / तपसे चैव सत्याय त्यागाय च शमाय च

தக்ஷிணையும் அவப்ருத ஸ்நானமும் உடைய யஜ்ஞஸ்வரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம். தவம், சத்தியம், தியாகம், சமம் (அமைதி) ஆகியவற்றுக்கும் நமः.

Verse 190

अहिंसायाथ लोभाय सुवेषायानिशाय च / सर्वभूतात्प्रभूताय तुभ्यं योगात्मने नमः

அஹிம்சையாகவும், அதுபோல லோபமாகவும், சுவேஷமாகவும், நிசையாகவும் இருப்பவனே உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லா உயிர்களையும் மீறி உயர்ந்த யோகஸ்வரூபனே உமக்கு நமः.

Verse 191

पृथिव्यै चान्तरिक्षाय महासे त्रिदिवाय च / जनस्तपाय सत्याय तुभ्यं लोकात्मने नमः

பூமி, அந்தரிக்ஷம், மஹஸ், திரிதிவம் ஆகியவற்றுக்கு நமः. ஜன, தப, சத்ய லோகங்களாக விளங்கும் லோகாத்மனே உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 192

अव्यक्तायाथ महते भूतायैवेन्द्रियाय च / तन्मात्रायाथ महते तुभ्यं तत्त्वात्मने नमः

அவ்யக்தம், மகத், பூதம், இந்திரியம், தன்மாத்திரை ஆகிய வடிவான மஹத்தத்த்வாத்மா! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 193

नित्याय चाप्यलिङ्गाय सूक्ष्माय चेतराय च / शुद्धाय विभवे चैव तुभ्यं नित्यात्मने नमः

நித்தியன், லிங்கமற்றவன், சூட்சுமன் மற்றும் பரத்துவன், தூயன், வைபவ-சொரூபன் ஆகிய நித்தியாத்மா! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 194

नमस्ते त्रिषु लोकेषु स्वरन्तेषु भुवादिषु / सत्यान्तमहराद्येषु चतुर्षु च नमो ऽस्तु ते

மூன்று உலகங்களிலும், ஸ்வர்கம் முதலான புவனங்களிலும், சத்யலோகத்திலிருந்து மகர்லோகம் வரை நான்கு நிலைகளிலும்—உமக்கு நமஸ்காரம் உண்டாகுக.

Verse 195

नामस्तोत्रे मया ह्यस्मिन्यदसद्व्याहृतं प्रभो / मद्भक्त इतिब्रह्मण्य सर्वं तत्क्षन्तुमर्हसि

பிரபுவே! இந்த நாமஸ்தோத்திரத்தில் நான் தவறாக உரைத்தது ஏதேனும் இருந்தால், பிராமண்யனே! என்னை பக்தன் எனக் கருதி அனைத்தையும் மன்னிப்பாயாக.