Adhyaya 68

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे धन्वन्तरिसंभवादिवर्णनं नाम सप्तषष्टितमो ऽध्यायः // ६७// ऋषय ऊचुः मरुतेन कथं कन्या राज्ञे दत्ता महात्मना / किंवीर्याश्च महात्मानो जाता मरुतकन्यया

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த நடுப்பகுதியின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘தன்வந்தரி தோற்றம் முதலிய வர்ணனை’ எனும் அறுபத்தேழாம் அத்தியாயம். ரிஷிகள் கூறினர்— மகாத்மா மருது எவ்வாறு தன் கன்னியை அரசனுக்கு அளித்தார்? மருது-கன்னியால் எந்த வீரமிக்க மகாத்மர்கள் பிறந்தனர்?

Verse 2

सूत उवाच आहरत्स मरुत्सोममन्नकामः प्रजेश्वरः / मासिमासि महातेजाः षष्टिसंवत्सरान्नृप

சூதர் கூறினார்— அரசே! பிரஜைகளின் அதிபதி, அன்னத்தை விரும்பிய மகாதேஜஸ்வி மருது, மாதந்தோறும் சோமத்தை கொண்டு வந்தான்— அறுபது ஆண்டுகள் வரை.

Verse 3

तेन ते मरुतस्तस्य मरुत्सोमेन तोषिताः / अक्षय्यान्नं ददुः प्रीताः सर्वकामपरिच्छदम्

அவன் அர்ப்பணித்த மருத்ஸோமத்தால் திருப்தியடைந்த மருதர்கள் மகிழ்ந்து, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் அழியாத அன்னத்தை அவனுக்கு அளித்தனர்.

Verse 4

अन्नं तस्य सकृद्भुक्तमहोरात्रं न क्षीयते / कोटिशो दीय मानं च सूर्यस्योदयनादपि

அவனுடைய அன்னம் ஒருமுறை உண்டாலும் பகல்-இரவு குறையாது; சூரியன் உதயத்திலிருந்து கோடிக்கணக்காக வழங்கினாலும் அது சுருங்காது.

Verse 5

मित्रज्योतेस्तु कन्याया मरितस्य च धीमतः / तस्माज्जाता महासत्त्वा धर्मज्ञा मोक्षदर्शिनः

மித்ரஜ்யோதி என்னும் பெண்ணும் அறிவுடைய மரிதனும் சேர்ந்து, மகாசத்த்வம் கொண்ட பிள்ளைகளைப் பெற்றனர்; அவர்கள் தர்மத்தை அறிந்தோர், மோட்சத்தைத் தரிசிப்போர்.

Verse 6

संन्यस्य गृहधर्माणि वैराग्यं समुपस्थिताः / यतिधर्ममवाप्येह ब्रह्मभूयाय ते गताः

இல்லற தர்மங்களைத் துறந்து வைராக்யம் பெற்றனர்; இங்கே யதி-தர்மத்தை அடைந்து, அவர்கள் பிரம்மநிலையை அடையச் சென்றனர்.

Verse 7

अनेनसः सुतो जातः क्षत्रधर्मः प्रतापवान् / क्षत्रधर्मसुतो जातः प्रतिपक्षो महातपाः

அனேனஸனுக்கு மகனாக வீரத்துடன் க்ஷத்ரதர்மன் பிறந்தான்; க்ஷத்ரதர்மனுக்கு மகனாக மகாதபஸ்வி பிரதிபக்ஷன் பிறந்தான்.

Verse 8

प्रतिपक्षसुतश्चापि सृंजयो नाम विश्रुतः / सृंजयस्य जयः पुत्रो विजयस्तस्य जज्ञिवान्

பிரதிபக்ஷனுக்கும் ‘ஸ்ருஞ்ஜய’ எனப் புகழ்பெற்ற மகன் இருந்தான். ஸ்ருஞ்ஜயனுக்கு ஜயன் மகன்; ஜயனுக்கு விஜயன் பிறந்தான்.

Verse 9

विजयस्य जयः पुत्रस्तस्य हर्यश्वकः स्मृतः / इर्यश्वस्य सुतो राजा सहदेवः प्रतापवान्

விஜயனுக்கு ஜயன் மகன்; அவனுடைய மகன் ‘ஹர்யஷ்வக’ என நினைக்கப்படுகிறான். இர்யஷ்வனின் மகன், வீரப்புகழ் கொண்ட அரசன் சகதேவன்.

Verse 10

सहदेवस्य धर्मात्मा अहीन इति विश्रुतः / अहीनस्य चयत्सेनस्तस्य पुत्रो ऽथ संकृतिः

சகதேவனின் தர்மநெஞ்சுடைய மகன் ‘அஹீன’ எனப் புகழ்பெற்றான். அஹீனனுக்கு சயத்சேனன் மகன்; அவனுக்கு சங்க்ருதி மகன்.

Verse 11

संकृतेरपि धर्मात्मा कृतधर्मा महायशाः / इत्येते क्षत्रधर्माणो नहुषस्य निबोधत

சங்க்ருதியினும் தர்மநெஞ்சுடைய, பெரும் புகழுடைய ‘க்ருததர்மா’ என்ற மகன் இருந்தான். இவர்கள் நஹுஷனின் க்ஷத்ரதர்மத்தைப் பேணியோர் என்பதை அறிந்துகொள்க.

Verse 12

नहुषस्य तु दायादाः षडिन्द्रोपमतेजसः / यतिर्ययातिः संयातिरायतिर्वियतिः कृतिः

நஹுஷனின் ஆறு வாரிசுகள் இந்திரனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடையோர்—யதி, யயாதி, ஸம்யாதி, ஆயதி, வியதி, க்ருதி.

Verse 13

यतिर्ज्येष्ठस्तु तेषां वै ययातिस्तु ततो ऽवरः / काकुत्स्थकन्यां गां नाम लेभे पत्नीं यतिस्तदा

அவர்களில் யதி மூத்தவன்; அதன் பின் யயாதி இளையவன். அப்போது யதி, காகுத்ஸ்தரின் மகள் ‘கா’ எனப் பெயருடையவளை மனைவியாகப் பெற்றான்.

Verse 14

स यतिर्मोक्षमास्थाय ब्रह्मभूतो ऽभवन्मुनिः / तेषां मध्ये तु पञ्चानां ययातिः पृथिवीपतिः

அந்த யதி மோட்சத்தை அடைந்து பிரம்மநிலையடைந்த முனிவனானான். அந்த ஐவருள் யயாதி பூமியின் அரசனாக இருந்தான்.

Verse 15

देवयानीमुशनसः सुतां भार्यामवाप ह / शर्मिष्ठामासुरीं चैव तनयां वृषपर्वणः

அவன் உஷனஸ் (சுக்ராசார்யர்) அவர்களின் மகள் தேவயானியை மனைவியாகப் பெற்றான்; மேலும் விருஷபர்வாவின் மகள் அசுரி சர்மிஷ்டையையும் பெற்றான்.

Verse 16

यदुं च तुर्वसुं चैव देवयानो व्यजायत / द्रुह्युं चानुं च पूरुं च शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी

தேவயானி யது மற்றும் துர்வசுவை பெற்றாள்; விருஷபர்வாவின் மகள் சர்மிஷ்டா த்ருஹ்யு, அனு, பூரு ஆகியோரை பெற்றாள்.

Verse 17

अजीजनन्महावीर्यान्सुतान्देवसुतोपमान् / रथं तस्मै ददौ शक्रः प्रीतः परमभास्वरम्

அவர்கள் தேவர்களின் புதல்வர்களைப் போன்ற மகாவீரியமிக்க புதல்வர்களை பெற்றனர். மகிழ்ந்த சக்ரன் (இந்திரன்) அவனுக்கு மிகப் பிரகாசமான ரதத்தை அளித்தான்.

Verse 18

असंगं काञ्चनं दिव्यमक्षयौ च महेषुधी / युक्तं मनोजवैरश्वैर्येन कन्यां समुद्वहत्

அவன் தெய்வீகமான, பற்றற்ற பொன்மயமான, அழியாத பெரிய அம்புத்தொகுப்புகளுடன், மனவேகக் குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தில் கன்னியை அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 19

स तेन रथमुख्येन जिगाय सततं महीम् / ययातिर्युधि दुर्द्धर्षो देवदानवमानवैः

அந்த சிறந்த ரதத்தின் வலிமையால் அவன் இடையறாது பூமியைக் கைப்பற்றினான்; போரில் யயாதி தேவர், தானவர், மனிதர் யாவராலும் அடக்க இயலாதவன்.

Verse 20

पौरवाणां नृपाणां च सर्वेषां सो ऽभवद्रथी / यावत्सुदेशप्रभवः कौरवो जनमेजयः

பௌரவ அரசர்களும் மற்ற எல்லா மன்னர்களும் நடுவில் அவனே மகாரதி; சுதேசத்தில் பிறந்த கௌரவ ஜனமேஜயன் தோன்றும் வரை அது நீடித்தது।

Verse 21

कुरोः पौत्रस्य राज्ञरतु राज्ञः पारीक्षितस्य ह / जगाम सरथो नाशं शापाद्गार्ग्यस्य धीमतः

பின்னர் குருவின் பேரன் அரசன் பரீக்ஷித்தின் அந்த ரதம் உடனே அழிந்தது—ஞானி கார்க்யரின் சாபத்தால்.

Verse 22

गार्ग्यस्य हि सुतं बालं स राजा जनमेजयः / दुर्बुद्धिर्हिंसया मास लोहगन्धी नराधिपः

அரசன் ஜனமேஜயன், கார்க்யரின் சிறுவன் மகனைத் துன்புறுத்தினான்; தீய புத்தியுடன், கொடுமையுடன், இரும்பு நாற்றமுடைய அந்த மன்னன்.

Verse 23

स लोहगन्धी राजर्षिः परिधावन्नितस्ततः / पौरजानपदैस्त्यक्तो न लेभे शर्म कर्हिचित्

அந்த லோஹகந்தி ராஜரிஷி எங்கும் அலைந்து ஓடினான்; நகரமும் நாட்டுமக்களும் கைவிட்டதால் அவனுக்கு ஒருபோதும் அமைதி கிடைக்கவில்லை।

Verse 24

ततः स दुःखसंतप्तो नालभत्संविदं क्वचित / स प्रायाच्छौनकमृषिं शरणं व्यथितस्तदा

அப்போது துயரால் எரிந்த அவன் எங்கும் ஆறுதல் பெறவில்லை; மனம் வாடி, சௌனக முனிவரைச் சரணடைந்தான்।

Verse 25

इन्द्रोतोनाम विख्यातो यो ऽसौ मुनि रुदारधीः / योजयामास चैन्द्रोतः शौनको जनमेजयम्

‘இந்திரோத’ எனப் புகழ்பெற்ற, உறுதியான அறிவுடைய அந்த முனிவர்; சௌனகனாகிய அந்த இந்திரோதன் ஜனமேஜயனை நியமித்தான்।

Verse 26

अश्वमेधेन राजानं पावनार्थं द्विजोत्तमाः / स लोहगन्धो व्यनशत्त स्यावभृथमेत्य ह

உத்தம த்விஜர்கள் அரசனைப் புனிதப்படுத்த அச்வமேத யாகம் செய்தனர்; லோஹகந்தி அவப்ருத ஸ்நானத்திற்குச் சென்று பின்னர் மறைந்தான்।

Verse 27

स वै दिव्यो रथस्तस्माद्वसोश्चेदिपतेस्तथा / दत्तः शक्रेन तुष्टेन लेभे तस्माद्बृहद्रथः

சேதி அரசன் வசுவின் அந்த தெய்வீக ரதம், திருப்தியடைந்த சக்ரனால் அளிக்கப்பட்டது; அதனால் ப்ருஹத்ரதன் அதை பெற்றான்।

Verse 28

ततो हत्वा जरासंधं भीमस्तं रथमुत्तमम् / प्रददौ वासुदेवाय प्रीत्या कौरवनन्दनः

அப்போது ஜராசந்தனை வதைத்து, கௌரவநந்தனன் பீமன் அன்புடன் அந்த உத்தம ரதத்தை வாசுதேவருக்கு அர்ப்பணித்தான்।

Verse 29

स जरां प्राप्य राजर्षिर्ययातिर्नहुषात्मजः / पुत्रं श्रेष्टं वरिष्ठं च यदुमित्यब्रवीद्वचः

நஹுஷனின் புதல்வனான ராஜரிஷி யயாதி முதுமையை அடைந்தபோது, தன் சிறந்ததும் மூத்ததுமான மகனை நோக்கி “யது!” என்று உரைத்தான்।

Verse 30

जरावली च मां तात पलितानि च पर्ययुः / काव्यस्योशनसः शापान्न च तृप्तो ऽस्मि यौवने

அப்பா! முதுமையின் வரிசையும் நரைத்த முடியும் என்னைச் சூழ்ந்தன; காவ்ய உஷனஸின் சாபத்தால் நான் யௌவனத்திலும் திருப்தியடையவில்லை।

Verse 31

त्वं यदो प्रतिपद्यस्व पाप्मानं जरया सह / जरां मे प्रतिगृह्णीष्व तं यदुः प्रत्युवाच ह

அவன் கூறினான்: “யதுவே, முதுமையுடன் பாவத்தையும் ஏற்று; என் முதுமையை நீ ஏற்றுக்கொள்.” அதற்கு யது பதிலுரைத்தான்।

Verse 32

अनिर्दिष्टा हि मे भिक्षा ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुता / सा तु व्यायामसाध्या वै न ग्रहीष्यामि ते जराम्

எனக்காக ஒரு பிராமணன் வாக்குறுதி செய்த பிச்சை இன்னும் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை; அது உழைப்பால் மட்டுமே பெறத்தக்கது, ஆகவே உங்கள் முதுமையை நான் ஏற்கமாட்டேன்।

Verse 33

जरायां बहवो दोषाः पानभोजनकारिताः / तस्माज्जरां न ते राजन्ग्रहीतुमहमुत्सहे

முதுமையில் பானமும் உணவும் காரணமாகப் பல குறைகள் உண்டாகும்; ஆகையால், அரசே, உமது ஜரையை நான் ஏற்கத் துணியேன்।

Verse 34

सितश्मश्रुधरो दीनो जरया शिथिलीकृतः / वलीसंततगात्रश्च निराशो दुर्बलाकृतिः

வெண்மையான தாடி‑மீசையுடன், தாழ்ந்தவன் போல, ஜரையால் தளர்ந்தவன்; சுருக்கங்கள் நிறைந்த உடல், நம்பிக்கையற்ற, பலவீன உருவம் உடையவன்।

Verse 35

अशक्तः कार्यकरणे परिबूतस्तु यौवने / सहोपवीतिभिश्चैव तां जरां नाभिकामये

செயலாற்ற இயலாதவனாய், இளமையில் இகழப்பட்டவனாய்; உபவீதம் தரித்தோரிடையிலும்—அத்தகைய ஜரையை நான் விரும்பேன்।

Verse 36

संति ते बहवः पुत्रा मत्तः प्रियतरा नृप / प्रतिगृह्णन्तु धर्मज्ञ पुत्रमन्यं वृणीष्व वै

அரசே, என்னைவிட உமக்கு அதிகம் பிரியமான பல புதல்வர்கள் உமக்குண்டு; தர்மஞானியே, அவர்களே ஏற்கட்டும்—நீர் வேறொரு புதல்வனைத் தேர்ந்தெடுங்கள்।

Verse 37

स एवमुक्तो यदुना दीव्रकोपसमन्वितः / उवाच वदतां श्रेष्टो ज्येष्ठं तं गर्हयन्सुतम्

யது இவ்வாறு கூறியதும் அவர் கடும் கோபத்தால் நிறைந்தார்; பேச்சில் சிறந்த அந்தத் தந்தை, மூத்த மகனைப் பழித்துக் கூறினார்।

Verse 38

आश्रमः कस्तवान्यो ऽस्ति को वा धर्मविधिस्तव / मामनादृत्य दुर्बुद्धे यदहं तव देशिकः

உனக்கு வேறு எந்த ஆசிரமம் உண்டு? உன் தர்மவிதி யார்? ஓ தீய புத்தியனே, நான் உன் தேசிகன் (குரு) இருக்க, என்னை அவமதிப்பதேன்?

Verse 39

एवमुक्त्वा यदुं राजा शशापैनं स मन्युमान् / यस्त्वं मे त्दृदयाज्जातो वयः स्वं न प्रयच्छसि

இவ்வாறு கூறி கோபமுற்ற அரசன் யதுவை சபித்தான்—“என் இதயத்திலிருந்து பிறந்த நீ, உன் யௌவனத்தை எனக்குக் கொடுக்கவில்லை.”

Verse 40

तस्मान्न राज्यभाङ्मूढ प्रजा ते वै भविष्यति / तुर्वसो प्रतिपद्यस्व पाप्मानं जरया सह

ஆகையால், ஓ மூடனே, நீ அரசுரிமை பெறமாட்டாய்; உனக்குப் பிரஜையும் இருக்காது. துர்வசுவே, முதுமையுடன் பாபத்தையும் ஏற்றுக்கொள்.

Verse 41

तुर्वसुरुवाच न कामये जरां तात कामभोगप्रणाशिनीम् / जरायां बहवो दोषाः पानभोजन कारिताः

துர்வசு கூறினான்—தந்தையே, காமபோகங்களை அழிக்கும் அந்த முதுமையை நான் விரும்பவில்லை. முதுமையில் பானமும் உணவும் காரணமாக பல குறைகள் உண்டாகும்.

Verse 42

तस्माज्जरां न ते राजन्ग्रहीतुमहमुत्सहे / ययातिरुवाच यस्त्वं मे त्दृदयाज्जातो वयः स्वं न प्रयच्छसि

ஆகையால், அரசே, உங்கள் முதுமையை ஏற்க நான் துணியவில்லை. யயாதி கூறினார்—“என் இதயத்திலிருந்து பிறந்த நீ, உன் யௌவனத்தை எனக்குக் கொடுக்கவில்லை.”

Verse 43

तस्मात्प्रजानु विच्छेदं तुर्वसो तव यास्यति / संकीर्णेषु च धर्मेण प्रतिलोमनरेषु च

ஆகையால், ஓ துர்வசு, உன் பிரஜைகளுக்கு பிளவு உண்டாகும்; தர்மம் கலங்கிக் கலப்புற்றபோது, பிரதிலோம மனிதர்கள் தோன்றும்போதும்।

Verse 44

पिशिताशिषु चान्येषु मूढ राजा भविष्यसि / गुरुदारप्रसक्तेषु तिर्यग्योनिगतेषु वा / वासस्ते पाप म्लेच्छेषु भविष्यति न संशयः

ஓ மூடனே! நீ மாம்சம் உண்ணுவோரிலும் பிற அநீதியாளர்களிலும் அரசனாக இருப்பாய்; குருபத்னியில் ஆசை கொண்டவர்களிலும், விலங்கு யோனியில் சென்றவர்களிலும். ஓ பாவியே! உன் வாசம் ம்லேச்சர்களிடமே இருக்கும்—சந்தேகமில்லை।

Verse 45

सूत उवाच एवं तु तुर्वसुंशप्त्वा ययातिः सुतमात्मनः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு துர்வசுவை சபித்து, யயாதி தன் மகனிடம் (அடுத்து) உரைத்தான்।

Verse 46

शर्मिष्ठायाः सुतं द्रुह्युमिदं वचनमब्रवीत् / द्रुह्यो त्वं प्रतिपद्यस्व वर्णरूपविनाशिनीम्

பின்னர் சர்மிஷ்டையின் மகன் த்ருஹ்யுவிடம் அவர் இவ்வார்த்தை கூறினார்—ஓ த்ருஹ்யு! வர்ணமும் ரூபமும் அழியும் அந்த நிலையைக் நீ அடைவாயாக।

Verse 47

जरा वर्षसहस्रंवै यौवनं स्वं ददस्व मे / पूर्णे वर्षसहस्रे ते प्रतिदास्यामि यौवनम्

உன் ஜரையை (முதுமையை) ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு எனக்குக் கொடு; உன் யௌவனத்தையும் அளி. உன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின், நான் உனக்கு யௌவனத்தை மீண்டும் அளிப்பேன்।

Verse 48

स्वं चादास्यामि भूयो ऽहं पाप्मानं जरया सह / द्रुह्युरुवाच नारोहेत रथं नाश्वं जीर्णो भुङ्क्ते न च स्त्रियम् / न सुखं चास्य भवति न जरां तेन कामये

நான் மீண்டும் என் பாவத்தையும் ஜரையையும் சேர்த்து உனக்குத் தருவேன். த்ருஹ்யு கூறினான்—முதியவன் ரதத்திலும் குதிரையிலும் ஏற முடியாது; பெண்ணின்பத்தையும் அனுபவிக்க முடியாது. அவனுக்கு இன்பம் இல்லை; ஆகவே ஜரையை நான் விரும்பேன்.

Verse 49

ययातिरुवाच यस्त्वं मे हृदयाज्जातो वयः स्वं न प्रयच्छसि

யயாதி கூறினான்—என் இதயத்திலிருந்து பிறந்தவனே, உன் இளமையை எனக்குக் கொடுக்க ஏன் மறுக்கிறாய்?

Verse 50

तस्माद्द्रुह्यो प्रियः कामो न ते संपत्स्यते क्वचित् / नौप्लवोत्तरसंचारस्तव नित्यं भविष्यति

ஆகவே, த்ருஹ்யுவே, உன் விருப்பமான ஆசை எங்கும் நிறைவேறாது; உனக்கு எப்போதும் படகு, தெப்பம் கொண்டு மட்டுமே கடத்தல் உண்டாகும்.

Verse 51

अराजा राजवंशस्त्वं तत्र नित्यं वसिष्यसि / अनो त्वं प्रतिपाद्यस्व पाप्मानं जरया सह

நீ அரசகுலத்தவன் ஆனாலும் அரசனாக மாட்டாய்; அங்கேயே என்றும் வாழ்வாய். இப்போது பாவத்தையும் ஜரையையும் சேர்த்து அதை ஏற்றுக்கொள்.

Verse 52

एवं वर्षसहस्रं तु चरेयं यौवनेन ते / अनुरुवाच जीर्णः शिशुरिवाशक्तो जरया ह्यशुचिः सदा / न जुहोति स काले ऽग्निं तां जरां नाभिकामये

நான் உன் இளமையால் இவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் உலாவுவேன். அனு கூறினான்—ஜரையால் சிதைந்து, குழந்தைபோல் பலவீனன்; எப்போதும் அசுத்தன். காலத்திற்கேற்றபடி அக்னியில் ஹோமம் செய்யவும் இயலாது; அத்தகைய ஜரையை நான் விரும்பேன்.

Verse 53

ययातिरूवाच / यस्त्वं मे हृदयाज्जातो वयः स्वं न प्रयच्छसि

யயாதி கூறினார்—என் இதயத்திலிருந்து பிறந்த நீ, உன் யௌவனத்தை எனக்குக் ஏன் அளிக்கவில்லை?

Verse 54

जरादोष स्त्वयोक्तो ऽयं तस्मात्त्वं प्रतिपत्स्यसे / प्रजा च यौवनं प्राप्ता विनशिष्यत्यनो तव

நீ கூறிய முதுமையின் குற்றமே உனக்கே வந்து சேரும்; மேலும் உன் மக்கள் யௌவனம் அடைந்து உன் வம்சத்தையும் அழிப்பார்கள்.

Verse 55

अग्निप्रस्कन्दनपरास्त्वं वाप्येवं भविष्यसि / पूरो त्वं प्रतिपद्यस्व पाप्मानं जरया सह

நீ தீயில் பாயத் துணிவாய்—அதே உன் எதிர்காலம்; ஹே பூரு, முதுமையுடன் இந்தப் பாவத்தையும் ஏற்றுக் கொள்.

Verse 56

जरावली च मां तात पलितानि च पर्ययुः / काव्यस्योशनसः शापान्न च तृप्तो ऽस्मियौवने

மகனே, முதுமையின் மாலைவும் நரைத்த கூந்தலும் என்னைச் சூழ்ந்தன; காவ்ய உசனஸின் சாபத்தால் யௌவனத்திலும் நான் திருப்தியடையவில்லை.

Verse 57

कञ्चित्कालं चरेयं वै विषयान्वयसा तव / पूर्णे वर्षसहस्रे ते प्रतिदास्यामि यौवनम्

சில காலம் உன் யௌவனத்தால் உலக இன்பங்களை அனுபவிப்பேன்; உன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின் உனக்கு யௌவனத்தை மீட்டளிப்பேன்.

Verse 58

स्वं चैव प्रतिपत्स्ये ऽहं पाप्मानं जरया सह / सूत उवाच एवमुक्तः प्रत्युवाच पुत्रः पितरमञ्जसा

உமது பாவத்தையும் முதுமையையும் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன். சூதர் கூறினார்: இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், மகன் தந்தைக்கு உடனே பதிலளித்தான்.

Verse 59

यथा तु मन्यसे तात करिष्यामि तथैव च / प्रतिपत्स्ये च ते राजन्पाप्मानं जरया सह

தந்தையே, நீங்கள் நினைப்பது போலவே நான் செய்வேன். அரசே, உமது பாவத்தையும் முதுமையையும் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்.

Verse 60

गृहाण यौवनं मत्तश्चर कामान्यथेप्सितान् / जरयाहं प्रतिच्छन्नो वयोरूपधरस्तव

என்னிடம் இருந்து இளமையைப் பெற்று, விரும்பிய இன்பங்களை அனுபவியுங்கள். முதுமையால் மறைக்கப்பட்டு, நான் உமது வயதையும் உருவத்தையும் தாங்குவேன்.

Verse 61

यौवनं भवते दत्त्वा चरिष्यामि यथार्थवत् / ययातिरुवाच पूरो प्रीतो ऽस्मि भद्रं ते प्रीतश्चेदं ददामि ते

உமக்கு இளமையைக் கொடுத்துவிட்டு, நான் அதற்கேற்ப வாழ்வேன். யயாதி கூறினார்: புருவே, நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். மகிழ்ந்து இதை உனக்கு அளிக்கிறேன்.

Verse 62

सर्वकामसमृद्धा ते प्रजा राज्ये भविष्यति / सूत उवाच पूरोरनुमतो राजा ययातिः स्वजरां ततः

உனது ஆட்சியில் மக்கள் அனைத்து விருப்பங்களும் நிறைவேறி செழிப்பார்கள். சூதர் கூறினார்: பின்னர் புருவின் சம்மதத்துடன் அரசர் யயாதி தனது முதுமையை [மாற்றினார்].

Verse 63

संक्रामयामास तदा प्रासादद्भार्गवस्य तु / गौरवेणाथ वयसा ययातिर्नहुषात्मजः

அப்போது நஹுஷனின் புதல்வன் யயாதி, தன் கௌரவமும் வயதின் மகிமையும் கொண்டு பார்கவனின் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்।

Verse 64

प्रीतियुक्तो नरश्रेष्ठश्चचार विषयान्स्वकान् / यथाकामं यथोत्साहं यथाकालं यथासुखम्

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அந்த நரசிறந்தவன், தன் இன்பவிஷயங்களை விருப்பம்போல், உற்சாகம்போல், காலத்திற்கேற்ப, சுகமாக அனுபவித்தான்।

Verse 65

धर्माविरोधी राजेन्द्रो यथाशक्ति स एव हि / देवानतर्पयद्यज्ञैः पितॄञ्श्राद्धैस्तथैव च

தர்மத்திற்கு விரோதமில்லாத அந்த அரசேந்திரன், தன் வல்லமைக்கேற்ப யாகங்களால் தேவர்களையும், சிராத்தங்களால் பித்ருக்களையும் திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 66

दाराननुग्रहैरिष्टैः कामैश्च द्विजसत्तमान् / अतिथीनन्नपानैश्च वैश्यंश्च परिपालनैः

அவன் உயர்ந்த த்விஜர்களை விரும்பிய தானங்களாலும் வேண்டிய பொருள்களாலும், விருந்தினர்களை அன்னமும் பானமும் கொண்டு, வைசியர்களை பாதுகாப்பால் திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 67

आनृशंस्येन शूद्रांश्च दस्यून्संनिग्रहेण च / धर्मेण च प्रजाः सर्वा यथावदनुरञ्जयत्

அவன் சூத்ரர்களை இரக்கத்தால், தஸ்யுக்களை அடக்கத்தால், மேலும் எல்லாப் பிரஜைகளையும் தர்மத்தால் முறையாக மகிழ்வித்தான்।

Verse 68

ययातिः पालयामास साक्षादिन्द्र इवापरः / स राजा सिंहविक्रान्तो युवा विषयगोचरः

யயாதி நேரே இந்திரனைப் போலப் பிரஜைகளைப் பாதுகாத்தான். அவன் சிங்கம் போன்ற வீரத்துடன், இளமையுடன், விஷய இன்பங்களில் ஈடுபட்ட அரசன்.

Verse 69

अविरोधेन धर्मस्य चचार सुखमुत्तमम् / स मार्गमाणः कामानामतद्दोषनिदर्शनात्

அவன் தர்மத்திற்கு விரோதமின்றி உயர்ந்த சுகத்தை அனுபவித்தான். ஆசைகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தும் அவற்றின் குறைகளை அவன் காணவில்லை.

Verse 70

विश्वाच्या सहितो रेमे वैब्राजे नन्दने वने / अपश्यत्स यदा तान्वै वर्द्धमानान्नृपस्तदा

அவன் விஸ்வாசியுடன் வைப்ராஜ நந்தன வனத்தில் மகிழ்ந்து விளையாடினான். அரசன் அவர்களை வளர்ந்து வருவதாகக் கண்டபோது…

Verse 71

गत्वा पूरोः सकाशं वै स्वां जरां प्रत्यपद्यत / संप्राप्य स तु तान्कामांस्तृप्तः खिन्नश्च पार्थिवः

அவன் பூருவின் அருகே சென்று தன் முதுமையை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டான். அந்த ஆசைகளை அடைந்து அரசன் திருப்தியும், சோர்வும் அடைந்தான்.

Verse 72

कालं वर्षसहस्रं वै सस्मार मनुजाधिपः / परिसंख्याय काले च कलाः काष्ठास्तथैव च

மனிதர்களின் அதிபதி ஆயிரம் ஆண்டுகளான காலத்தை நினைத்தான். மேலும் காலத்தின் கலா, காஷ்டா முதலிய அளவுகளையும் கணக்கிட்டான்.

Verse 73

पूर्णं मत्वा ततः कालं पूरुं पुत्रमुवाच ह / यथा सुखं यथोत्साहं यथाकालमरिन्दम

பிறகு காலம் கனிந்ததென்று கருதி, அவர் தன் மகன் புருவிடம் கூறினார்: 'எதிரிகளை அழிப்பவனே! இன்பம், உற்சாகம் மற்றும் காலத்திற்கு ஏற்ப...'

Verse 74

सेविता विषयः पुत्र यौवनेन मया तव / पूरो प्रीतो ऽस्मि भद्रं ते गृहाण त्वं स्वयौवनम्

'மகனே! உனது இளமையைக் கொண்டு நான் இன்பங்களை நுகர்ந்தேன். புருவே! நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். உனது இளமையை நீயே ஏற்றுக்கொள்.'

Verse 75

राज्यं च त्वं गृहाणेदं त्वं हि मे प्रियकृत्सुतः / प्रतिपेदे जरां राजा ययातिर्नहुषात्मजः

'மேலும் இந்த ராஜ்ஜியத்தையும் நீயே ஏற்றுக்கொள். ஏனெனில் நீயே எனக்குப் பிரಿಯமானதைச் செய்த மகன்.' நகுஷனின் மகனான அரசன் யயாதி தனது முதுமையை மீண்டும் அடைந்தான்.

Verse 76

यौवनं प्रतिपेदे च पूरुः स्वं पुनरात्मनः / अभिषेक्तुकामं च नृपं पूरुं पुत्रं कनीयसम्

புரு மீண்டும் தனது இளமையை அடைந்தான். அரசன் தனது இளைய மகன் புருவுக்கு முடிசூட்ட விரும்புவதைக் கண்டு...

Verse 77

ब्राह्मणप्रमुखा वर्णा इदं वचनमब्रुवन् / कथं शुक्रस्य नप्तारं देवयान्याः सुतं प्रभो

பிராமணர்கள் தலைமையிலான குலத்தினர் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினர்: 'பிரபுவே! சுக்கிரரின் பேரனும் தேவயானியின் மகனுமானவனை விடுத்து எப்படி...'

Verse 78

ज्येष्ठं यदुमतिक्रम्य राज्यं दास्यसि पूरवे / यदुर्ज्येष्ठस्तव सुतो जातस्तमनुदतुर्वसुः

மூத்த யதுவைத் தாண்டி நீ ராஜ்யத்தைப் பூருவுக்குக் கொடுப்பாய்; யது உன் மூத்த மகனாக இருந்தாலும் துர்வசுவுக்குப் பின் பிறந்தவன்.

Verse 79

शर्मिष्ठायाः सुतो द्रुह्युस्ततो ऽनुः पूरुरेव च / कथं ज्येष्ठानतिक्रम्य कनीयान्राज्यमर्हति / सुतः संबोधयामस्त्वां धर्मं समनुपालय

சர்மிஷ்டையின் மகன் த்ருஹ்யு; அதன் பின் அனு; அதன் பின் பூரு. மூத்தவர்களைத் தாண்டாமல் இளையவன் எப்படி அரசாட்சிக்கு உரியவன்? மகனே, நாங்கள் உனக்கு அறிவுறுத்துகிறோம்—தர்மத்தை முறையாகக் காப்பாற்று.

Verse 80

ययातिरुवाच ब्राह्मणप्रमुखा वर्णाः सर्वे शृण्वन्तु मे वचः

யயாதி கூறினார்—பிராமணரைத் தொடங்கி எல்லா வர்ணங்களும் என் சொற்களைக் கேளுங்கள்.

Verse 81

ज्येष्ठं प्रति यथा राज्यं न देयं मे कथञ्चन / मातापित्रोर्वचनकृद्वीरः पुत्रः प्रशस्यते

மூத்தவனுக்கே அரசை நான் எவ்விதத்திலும் கொடுக்கக் கூடாது; தாய்-தந்தையின் சொல்லை நிறைவேற்றும் வீர மகன் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 82

मम ज्येष्ठेन यदुना नियोगो नानुपालितः / प्रतिकूलः पितुर्यश्च न स पुत्रः सतांमतः

என் மூத்த யது என் ஆணையைப் பின்பற்றவில்லை; தந்தைக்கு எதிராக இருப்பவன் சத்புருஷரின் கண்களில் மகன் அல்ல.

Verse 83

स पुत्रः पुत्रवद्यश्च वर्त्तते पितृमातृषु / यदुनाहमवज्ञातस्तथा तुर्वसुनापि च

அவன் தந்தை‑தாயாரிடத்தில் மகனென நடக்கிறான்; ஆனால் யது என்னை அவமதித்தான், துர்வசுவும் அதுபோலவே செய்தான்.

Verse 84

द्रुह्युना चानुना चैव मय्यवज्ञा कृता भृशम् / पूरुणा तु कृतं वाक्यं मानितश्च विशेषतः

த்ருஹ்யுவும் அனுவும் என்னை மிகையாக அவமதித்தனர்; ஆனால் பூரு என் சொல்லை நிறைவேற்றி, சிறப்பாக என்னை மதித்தான்.

Verse 85

कनीयान्मम दायादो जरा येन धृता मम / सर्वे कामा मम कृताः पूरुणा पुण्यकारिणा

என் இளைய வாரிசு அவனே; அவன் என் ஜரையை (முதுமையை) ஏற்றுக் கொண்டான். புண்ணியகரமான பூரு என் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றினான்.

Verse 86

शुक्रेण च वरो दत्तः काव्येनोशनसा स्वयम् / पुत्रो यस्त्वानुवर्त्तेत स राजा तु महामते

காவ்ய உஷனஸ் (சுக்ரர்) தாமே இவ்வரத்தை அளித்தார்—மகாமதே, உன்னைப் பின்பற்றும் மகனே அரசனாவான்.

Verse 87

प्रजा ऊचुः भवतो ऽनुमतो ऽप्येवं पूरू राज्ये ऽभिषिच्यताम् / यः पुत्रो गुणसंपन्नो मातापित्रोर्हितः सदा

பிரஜைகள் கூறினர்—உங்கள் அனுமதியுடன் பூருவுக்கு ராஜ்யாபிஷேகம் செய்யப்படுக; ஏனெனில் அவனே குணநிறைந்த மகன், எப்போதும் தாய்‑தந்தையின் நலனையே நாடுபவன்.

Verse 88

सर्वमर्हति कल्याणं कनीयानपि स प्रभुः / अर्हे ऽस्य पूरू राज्यस्य यः प्रियः प्रियकृत्तव

அந்த ஆண்டவன், இளையவனாக இருந்தாலும், எல்லா மங்களத்திற்கும் உரியவன். பூருவின் அரசாட்சிக்கு அவன் தகுதியானவன்; அவன் பிரியனும் பிரியச் செய்பவனும் ஆவான்.

Verse 89

वरदानेन शुक्रस्य न शक्यं वक्तुमुत्तरम् / पौरजान पदैस्तुष्टैरित्युक्ते नाहुषस्तदा

சுக்ரரின் வரதானத்தால் இதற்கு பதில் கூற இயலவில்லை. நகர மக்கள் திருப்தியான சொற்களைச் சொன்னபோது, அப்போது நாகுஷன் மௌனமாயிருந்தான்.

Verse 90

अभिषिच्य ततः पूरुं स राज्ये सुतमात्मनः / दिशि दक्षिणपूर्वस्यां तुर्वसुं तु न्यवेशयत्

பின்னர் அவன் தன் மகன் பூருவை அரசில் அபிஷேகம் செய்து அமர்த்தினான். தென்-கிழக்கு திசையில் துர்வசுவை நிறுவினான்.

Verse 91

दक्षिणापरतो राजा यदुं ज्येष्ठं न्यवेशयत् / प्रतीच्यामुत्तरस्यां च द्रुह्युं चानुं च तावुभौ

அரசன் தென்-மேற்கு திசையில் மூத்த யதுவை நிறுவினான். மேலும் வடமேற்கு திசையில் த்ருஹ்யுவையும் அனுவையும்—அவ்விருவரையும் அமர்த்தினான்.

Verse 92

सप्तद्वीपां ययातिस्तु जित्वा पृथ्वीं ससागराम् / व्यभजत्पञ्चधा राजा पुत्रेभ्यो नाहुषस्तदा

யயாதி கடல்களுடன் கூடிய ஏழு தீவுகளான பூமியை வென்று; அப்போது அரசன் நாகுஷன் அதைத் தன் மக்களுக்கு ஐந்து பாகங்களாகப் பகிர்ந்தான்.

Verse 93

तैरियं पृथिवी सर्वा सप्तद्वीपा सपत्तना / यथाप्रदेशं धर्मज्ञैर्धर्मेण प्रतिपान्यते

அவர்களால் இந்த முழுப் பூமி, ஏழு தீவுகளுடனும் குடிகளுடனும், இடம்தோறும் தர்மஞானிகளால் தர்மப்படி ஆளப்பட்டு காக்கப்படுகிறது।

Verse 94

एवं विभज्य पृथिवीं पुत्रेभ्यो नाहुषस्तदा / पुत्रसंक्रामितश्रीस्तु प्रीतिमा नभवन्नृपः

இவ்வாறு நஹுஷன் அப்போது பூமியை மக்களுக்குப் பகிர்ந்தான்; அரசலட்சுமியை மக்களிடம் ஒப்படைத்து அந்த மன்னன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்।

Verse 95

धनुर्न्यस्य पृषत्कांश्च राज्यं चैव सुतेषु तु / प्रीतिमानभवद्राजा भारमावेश्य बन्धुषु

வில் அம்புகளை விட்டு வைத்து, அரசையும் மக்களிடம் ஒப்படைத்து, பொறுப்பை உறவினர்மேல் சுமத்தி அந்த மன்னன் மகிழ்ந்தான்।

Verse 96

अत्र गाथा महाराज्ञा पुरा गीता ययातिना / याभिः प्रत्याहरेत्कामात्कूर्मौंऽगानीव सर्वशः

இங்கே மகாராஜா யயாதி பழங்காலத்தில் பாடிய கீதம் உள்ளது; அவற்றால் மனிதன் ஆசையிலிருந்து ஆமை தன் அங்கங்களை இழுத்துக்கொள்வதுபோல் புலன்களை முழுதும் அடக்கிக் கொள்ளலாம்।

Verse 97

न जातु कामः कामानमुपभोगेन शाम्यति / हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्द्धते

இன்பங்களை அனுபவித்தால் ஆசை ஒருபோதும் அடங்காது; அது தீயில் நெய் ஊற்றினால் போல மேலும் மேலும் வளர்கிறது।

Verse 98

यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः / नालमेकस्य तत्सर्वमिति पश्यन्न मुह्यति

பூமியில் உள்ள நெல்-யவம், பொன், மாடுகள், பெண்கள்—இவை அனைத்தும் ஒருவருக்கே போதாது; இதைக் கண்டவன் மயங்கான்।

Verse 99

यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेष्वमङ्गलम् / कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा

செயலால், மனத்தால், சொல்லால் எல்லா உயிர்களிடமும் தீய எண்ணம் கொள்ளாதபோது, அப்பொழுது அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்।

Verse 100

यदा परान्न बिभेति यदान्यस्मान्न बिभ्यति / यदा नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तदा

அவன் பிறரை அஞ்சாதபோது, பிறரும் அவனை அஞ்சாதபோது; அவன் விரும்பவும் இல்லை, வெறுக்கவும் இல்லை என்றபோது—அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்।

Verse 101

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः / यैषा प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

தீய புத்தியாளர்க்கு விடுதல் அரிது; முதிர்ந்தாலும் முதிராதது; உயிர் கெடுக்கும் நோயான அந்தத் தாகத்தை விட்டவர்க்கு இன்பம் உண்டாகும்।

Verse 102

जीर्यन्ति जीर्यतः केशा दन्ता जीर्यन्ति जीर्यतः / जीविताशा धनाशा च जीर्यतो ऽपि न जीर्यति

முதுமையில் முடி சிதைகிறது, பற்களும் சிதைகின்றன; ஆனால் வாழ்வின் ஆசையும் செல்வத்தின் ஆசையும்—முதிர்ந்தாலும் முதிராது।

Verse 103

यच्च कामसुखं लोके यच्छ दिव्यं महत्सुखम् / कृष्णाक्षयसुखस्यैतत्कलां नर्हन्ति षोडशीम्

உலகின் காமசுகமும், தெய்வீகமான மகாசுகமும்—இவை அனைத்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அழியாச் சுகத்தின் பதினாறாம் கலையையும் எட்டாது।

Verse 104

एवमुक्त्वा स राजर्षिः सदारः प्रस्थितो वनम् / भृगुतुङ्गे तपस्तप्त्वा तत्रैव च महायशाः

இவ்வாறு கூறி அந்த ராஜரிஷி மனைவியுடன் வனத்திற்குப் புறப்பட்டார். ப்ருகுதுங்கத்தில் தவம் செய்து அங்கேயே மகாபுகழ் பெற்றார்.

Verse 105

पालयित्वा व्रतं चार्षं तत्रैव स्वर्ग माप्तवान् / तस्य वंशास्तु पञ्चैते पुण्या देवर्षिसत्कृताः

ஆர்ஷ விரதத்தைப் பேணி அவர் அங்கேயே ஸ்வர்கத்தை அடைந்தார். அவருடைய இந்த ஐந்து வம்சங்களும் புண்ணியமிக்கவை; தேவரிஷிகளால் போற்றப்பட்டவை.

Verse 106

यैर्व्याप्ता पृथिवी कृत्स्ना सूर्यस्येव गभस्तिभिः / धन्यः प्रजावा नायुष्मान्कीर्त्तिमांश्च भवेन्नरः

யாரால் சூரியக் கதிர்களைப் போல முழு பூமியும் பரவி நிறைந்ததோ—அவர்களால் மனிதன் பாக்கியவான், சந்தானவான், நீண்ட ஆயுளுடையவன், புகழ்மிக்கவன் ஆகிறான்.

Verse 107

ययातेश्चारितं सर्वं पठञ्छृण्वन्द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! யயாதியின் முழு சரிதத்தைப் படித்து, கேட்டு அறியுங்கள்।