Adhyaya 62

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे गान्धर्वमूर्छनालक्षणवर्णनं नामैकषष्टितमो ऽध्यायः // ६१// पूर्वाचार्यमतं बुद्ध्वा प्रवक्ष्याम्यनुपूर्वशः / विख्यातान्वै अलङ्कारांस्तन्मे निगदतः श्रुणु

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘காந்தர்வ மூர்ச்சனா லக்ஷண வர்ணனம்’ எனும் அறுபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. முன்னோர் ஆசாரியர் கருத்தை அறிந்து, புகழ்பெற்ற அலங்காரங்களை வரிசையாக உரைப்பேன்; என் சொற்களை கேள்.

Verse 2

अलङ्कारास्तु वक्तव्याः स्वैः स्वैर्वर्णैः प्रहेतवः / संस्था नयोगैश्च तथा सदा नाढ्याद्यवेक्षया

அலங்காரங்களை அவை அவற்றின் வர்ணங்களுடன், காரணங்களுடன் கூற வேண்டும்; மேலும் ஸம்ஹிதா-நியோகங்களின்படி, எப்போதும் நாடி முதலியவற்றை கருத்தில் கொண்டு.

Verse 3

वाक्यार्थपदयोगार्थैरलङ्कारैश्च पूरणम् / पदानि गीतकस्याहुः पुरस्तात्पृष्ठतो ऽथ वा

வாக்கியார்த்தம், பதார்த்தம், பத-யோகார்த்தம் மற்றும் அலங்காரங்களால் நிகழும் நிறைவு—அதையே கீதகத்தின் ‘பதங்கள்’ எனக் கூறுவர்; அது முன்பாகவோ பின்பாகவோ அமையலாம்.

Verse 4

स्थातोनित्रीनरो नीड्डीमनःकण्ठशिरस्थया / एतेषु त्रिषु स्थानेषु प्रवृत्तो विधिरुत्तमः

ஸ்தாதோ, நித்ரீ, நரோ, நீட்டீ—இவை மனம், களம் (கண்டம்), சிரம் ஆகிய இடங்களில் நிலைபெற்றவை எனக் கூறப்படுகின்றன; இம்மூன்று நிலையங்களில் இயங்கும் விதியே உத்தமம்.

Verse 5

चत्त्वारः प्रकृतौ वर्णाः प्रविचारस्य नुर्विधा / विकल्पमष्टधा चैव देवाः षोडशधा विदुः

பிரகிருதியில் நான்கு வர்ணங்கள் உள்ளன; விசாரணையின் வேறுபாடுகள் பலவகை. விகல்பம் எட்டு வகையெனவும், தேவர்கள் அதை பதினாறு வகையெனவும் அறிந்தனர்.

Verse 6

सृष्टो वर्मः प्रसंचारी तृतीयमवरोहणम् / आरोहणं चतुर्थं तु वर्णं वर्मविदो विदुः

‘ஸ்ருஷ்ட’ மற்றும் ‘ப்ரஸஞ்சாரி’ என்பவை வர்மத்தின் வகைகள்; மூன்றாவது ‘அவரோஹணம்’, நான்காவது ‘ஆரோஹணம்’ என்று வர்மவிதர்கள் வர்ணமாக அறிகின்றனர்.

Verse 7

तत्रैकः संचरस्थायी संचरस्तु चरो ऽभवत् / अवरोहणवर्णानामवरोहं विनिर्दिशेत्

அவற்றில் ஒன்று ‘ஸஞ்சர-ஸ்தாயி’; ‘ஸஞ்சர’ என்பது நகரும் தன்மையுடையதாகிறது. அவரோஹண வர்ணங்களுக்கு ‘அவரோஹம்’ என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 8

आरोहणेन वारोहान्वर्णान्वर्णविदो विदुः / एतेषामेव वर्णानामलङ्कारन्निबोधत

ஆரோஹணத்தின் மூலம் ‘ஆரோஹ’ வர்ணங்களை வர்ணவிதர்கள் அறிகின்றனர்; இவ்வர்ணங்களின் அலங்காரத்தை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 9

अलङ्कारास्तु चत्वारस्थापनी क्रमरेजनः / प्रमादस्याप्रमादश्च तेषां वक्ष्यामि लक्षणम्

அலங்காரங்கள் நான்கு—ஸ்தாபனீ, க்ரமரேஜன, ப்ரமாதம், அப்ரமாதம்; அவற்றின் இலக்கணத்தை நான் கூறுவேன்.

Verse 10

विस्वरो ऽष्टकलाश्चैव स्थानं द्व्येकतरागतः / आवर्त्तस्याक्रमो त्वाक्षी वेकार्यां परिमाणतः

விஸ்வரன் எட்டு கலைகளுடன் கூடியவன்; அவன் இருப்பிடம் இரண்டில் ஒன்றில் நிலைபெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆவர்த்தத்தின் நடை கண்களைப் போல, செயலில் அதன் அளவு நிர்ணயமாகும்.

Verse 11

कुमारं संपरं विद्धि द्विस्तरं वामनं गतः / एष वै एष चैवस्यकुतरेकः कुलाधिकः

குமாரனை ‘சம்பர’ என அறிக; அவன் இரு நிலை கொண்டவனாய் வாமனப் பாவத்தை அடைகிறான். இதுவே அவன்—இதிலே குலத்தின் மேன்மைக்கான ஒரு சிறப்பு குறி உள்ளது.

Verse 12

स्वेत स्वे कातरे जातकलामग्नितरैषितः / तस्मिंश्चैव स्वरे वृद्धिर्निष्टप्ते तद्विचक्षणः

ஸ்வேதன் தன் காத்தர நிலையிலே பிறந்த கலையை அக்னியால் மேலும் தூண்டுகிறான். அதே ஸ்வரத்தில், வெப்பமடைந்தபோது, வளர்ச்சி உண்டாகும்—இதை விவேகிகள் அறிவர்.

Verse 13

स्येनस्तु अपरो हस्त उत्तरः कमलाकलः / प्रमाणघसबिन्दुर्ना जायते विदुरे पुनः

ஷ்யேனன் வேறொரு ஹஸ்தம்; வடதிசை தாமரைக் கலையுடன் கூடியது. அளவின் கன-பிந்து மீண்டும் தொலைவில் பிறக்காது.

Verse 14

कला कार्या तु वर्णानां तदा नुः स्थापितो भवेत् / विपर्ययस्य रोपिस्या द्यस्य प्रादुर्घटी मम

வர்ணங்களின் கலை விதிக்கப்பட வேண்டும்; அப்பொழுது அது நிலைபெறும். ஆனால் விபரீதத்தின் நட்டுவிதியால் என் அமைப்பில் கடினமான வெளிப்பாடு உண்டாகிறது.

Verse 15

एकोत्तरः स्वरस्तु स्यात्षड्जतः परमः स्वरः / अक्षेपस्कन्दनाकार्यं काकस्योयचपुष्कलम्

ஒரு மேலான ஸ்வரம் இருக்கட்டும்; ஷட்ஜமே பரம ஸ்வரம். காக்கையின் செறிந்த குரல்வொலி போல் ‘ஆக்ஷேப’ ‘ஸ்கந்தன’ வடிவச் செயல் செய்யப்படுக.

Verse 16

संतारौ तौनुसर्वाय्यौ कार्यं वा कारणं तथा / आक्षिप्तमवरोह्यासीत्प्रोक्षमद्यस्तथैव च

அந்த இரண்டும் ‘ஸந்தார’ ‘ஸர்வாய்ய’—செயலாகவோ காரணமாகவோ அமையட்டும். ‘ஆக்ஷிப்த’ம் அவரோஹத்துடன் இருக்க; ‘ப்ரோக்ஷ’மும் ‘மத்ய’மும் அதுபோலவே இருக்கட்டும்.

Verse 17

द्वादशे च कलास्थानामेकान्तरगतस् तथा / प्रेशोल्लिखितमलङ्कारमेवस्वरसमन्विता

பன்னிரண்டாம் கலா-ஸ்தானத்திலும் அது இடைவெளியுடன் நிலைகொள்கிறது. ஸ்வரங்களுடன் கூடிய ‘ப்ரேஷோல்லிகித’ என்னும் அலங்காரமே அது.

Verse 18

स्वरस्वरबहुग्रामकाप्रयोष्टनुपत्कला / प्रक्षिप्तमेव कलयाचोपादानारयो भवेत्

ஸ்வரங்களின் பல குழுக்களில் ‘காப்ரயோஷ்டனுபத்’ என்னும் கலா உள்ளது. அந்த கலையாலேயே ‘ப்ரக்ஷிப்த’ம் நிகழ்கிறது; அதுவே உபாதானமாகவும் எதிர்மையாயும் அமைகிறது.

Verse 19

द्विकथंवावथाभूतयत्रभाषितमुच्यते / उच्चराद्विश्वरारूढातथायाष्टस्वरातथा

எங்கு யதார்த்தமாக ‘த்விகத’ வடிவில் சொல்லப்படுகிறதோ—அது ‘உச்சர’த்திலிருந்து, ‘விஷ்வர’த்தில் ஏறி, மேலும் ‘அஷ்டஸ்வர’ முறையின்படியும் அமைகிறது.

Verse 20

वापः स्यादवरोहेण नारतो भवति ध्रुवम् / एकान्तरं च ह्येतेवैतमेवस्वरसत्तमः

அவரோஹணத்தால் ‘வாப’ உண்டாகும்; ‘நாரத’ நிச்சயமாக நிலைபெறும். இவற்றின் இடைவெளிக் (ஏகாந்தர) ஒழுங்கே ஸ்வரங்களில் சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 21

सक्षिप्रच्छेदनामाचचतुष्कलगणः स्मृतः / अलङ्कारा भवन्त्येते त्रिंशद्देवैः प्रकीर्त्तिताः

‘சாக்ஷி’ மற்றும் ‘ப்ரச்சேதன’ எனப்படும் சதுஷ்கல-கணம் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. இவை அலங்காரங்கள்; முப்பது தேவர்கள் இவற்றை புகழ்ந்தனர்.

Verse 22

वर्णास्थानप्रयोगेण कलामात्राप्रमाणतः / संस्थानं च प्रमाणं च विकारो लक्षणस्तथा

வர்ணங்களின் இடப் பயன்பாட்டாலும், கலை-மாத்திரை அளவினாலும்—அமைப்பு (ஸம்ஸ்தானம்), அளவு (ப்ரமாணம்), மாற்றம் (விகாரம்), இலக்கணம் (லக்ஷணம்) ஆகியனவும் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

Verse 23

चतुर्विधमिदं ज्ञेय मलङ्कारप्रयोजनम् / यथात्मनो ह्यलङ्कारो विपयस्तो विगर्हितः

மல-அலங்காரத்தின் பயன் நான்கு வகை என அறிய வேண்டும். ஏனெனில் தன் இயல்பிற்கு மாறாகச் செய்யப்படும் அலங்காரம் தலைகீழாகி நிந்திக்கப்படும்.

Verse 24

वर्ममेवाप्यलङ्कर्त्तुं विषमाह्यात्मसंभवाः / नानाभरणसंयोगा यथा नार्या विभूषणम्

கவசத்தையும் அலங்கரிக்க இயல்பிலிருந்து தோன்றும் பல்வேறு வேறுபாடுகள் உண்டு; பல ஆபரணங்கள் சேர்வதே பெண்ணின் விபூஷணம் ஆகும் போல.

Verse 25

वर्मस्य चैवालङ्कारो विभूषा ह्यात्मसंभवः / न पादे कुण्डलं दृष्टं न कण्ठे रसना तथा

கவசத்திற்கும் தனி அலங்காரம் உண்டு; அந்தப் பொலிவு தன்னிலிருந்தே பிறந்தது. பாதத்தில் குண்டலம் காணாது; கழுத்தில் அத்தகைய ரஸனையும் இல்லை.

Verse 26

एवमेवाद्यलङ्कारे विपर्यस्तो विगर्हितः / क्रियमाणो ऽप्यलङ्कारो नागं यश्चैव दर्शयत्

இவ்வாறே முதற்கால அலங்காரம் புரட்டாகி நிந்தைக்குரியதாயிற்று; செய்யப்பட்ட அலங்காரமும் நாகத்தையே வெளிப்படுத்தியது.

Verse 27

यथादृष्टस्य मार्गस्यकर्त्तव्यस्यविधीयते / लक्षणंपर्यवस्यापिवर्त्तिका मपिवर्त्तते

காணப்பட்ட வழிக்கேற்ப செய்யவேண்டிய விதி அமைக்கப்படுகிறது; இலக்கணம் உறுதியானாலும் வ்ருத்திகையும் அதன்படி நடக்கிறது.

Verse 28

याथातथ्येन वक्ष्यामि मासोद्भवमुखोद्भव / त्रयोविंशतिशीतिस्तु विज्ञातपवदैवतम्

ஹே மாதோத்பவ, ஹே முகோத்பவ! நான் யாதாதத்யமாகச் சொல்கிறேன்; இருபத்துமூன்றாம் ‘சீத’ நிலையினுடைய தெய்வமும் அறியப்பட்டது.

Verse 29

नगोनातुपुरस्तानुमध्यमांशस्तु पर्ययः / तयोर्विभागो देवानां लावण्ये मार्गसंस्थितः

நக-ஓனாவின் முன்ன்பகுதியும் நடுப்பகுதியும் தான் பர்யயம்; அவ்விரண்டின் பகிர்வு தேவர்களின் லாவண்ய-மார்க்கத்தில் நிலைத்துள்ளது.

Verse 30

अनुषङ्गमयो दृष्टं स्वसारं वस्वरातर / विपर्ययः संवर्त्तो च सप्तस्वरपदक्रमम्

அனுஷங்கத்தால் உண்டான ஒழுங்கு காணப்பட்டது—ஸ்வரக் குழுக்களின் இடைவெளியுடன்; மாற்றமும் (விபர்யயம்), சுழற்சியும் (சம்வர்த்தம்) ஏழு ஸ்வரப் பத ஒழுங்கில் நிகழும்.

Verse 31

गान्धारसेतुगीयन्ते वरोमद्भगवानिच / पञ्चमंमध्यमञ्चैवधैवतं तु निषादतः

காந்தார-சேது ஸ்வரங்கள் உயர்ந்த பகவத் பக்தர்களால் பாடப்படுகின்றன; பஞ்சமம், மத்யமம், தைவதம்—இவை நிஷாதத்துடன் தொடர்புடையவை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 32

षड्जर्षभश्चजानीमोमद्रकेष्वेवनान्तरे / द्वेव्द्यपरतुकिंविद्याद्द्वयमुष्णन्तिकस्यतु

ஷட்ஜமும் ரிஷபமும்—மத்ரகப் பயன்பாட்டில் இவற்றில் வேறுபாடு இல்லை என அறிகிறோம்; ஆனால் ‘த்வ்யபர’ எனும் இரட்டைப் பாகுபாடு என்ன, ‘உஷ்ணந்திக’ எனும் இரட்டையின் இயல்பு என்ன?

Verse 33

प्राकृते वैकृते चैव गान्धारः स प्रयुज्यते / पदस्यात्ययरूपन्तुसप्तरूपन्तुकौशिकीम्

பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும்—இரண்டிலும் காந்தாரம் பயன்படுகிறது; பதத்தின் ‘அத்யய’ ரூபமும், கௌசிகியின் ‘சப்த’ ரூபமும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 34

गान्धारस्येनकार्त्स्येन चायं यस्यविधिः स्मृतः / एषचैवक्रमोद्दिष्टोमध्यमांशस्य मध्यमः

காந்தாரத்தின் இவ்விதி முழுமையாக நினைவில் நிலைத்ததாகும்; இதுவே மத்யமாஂசத்தின் ‘மத்யம’ எனக் குறிக்கப்பட்ட ஒழுங்காகும்.

Verse 35

यानि प्रोक्तानि गीतानिवतुरूपं विशेषतः / ततः सप्तस्वरङ्कार्यंसप्तरूपञ्चकौशिकी

சிறப்பாக நான்கு வகை ரூபங்களாக உரைக்கப்பட்ட பாடல்கள் யாவையோ; அதன் பின் கௌசிகி ஏழு ஸ்வரங்களால் அமைந்த, ஏழு ரூபமுடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 36

अगदर्शनमित्याहुर्मानुद्वैममकेतथा / द्वितीयामासमात्राणाभिः सर्वाः प्रतिष्ठिताः

சிலர் இதை ‘அகதர்ஶனம்’ எனவும், சிலர் ‘மானுத்வைமமகம்’ எனவும் கூறுவர்; இரண்டாம் மாத அளவுகளால் அவை அனைத்தும் நிறுவப்பட்டன.

Verse 37

उत्तरेवप्रकृत्येवंमाताब्राह्मतलायत / तथाहतानोपिडकेयत्रमायांनिवर्त्तते

வடக்கே இவ்வாறே மாதா பிராஹ்மி பிராஹ்மதலம்வரை சென்றாள்; மாயை நீங்கும் இடத்தில் காயமுற்றவர்களும் அமைதியடைகின்றனர்.

Verse 38

पादेनैकेनमायात्रा पादोनामतिवारिमः / संख्यापनोपहूतांवैतत्रपानमिति स्मृतम्

ஒரு பாதம் ‘மாயாத்ரா’ எனப்படும்; ‘பாத’ எனும் மிகுந்த வாரிமமும் உண்டு; எண்ணிக்கைக் கணக்கால் அழைக்கப்படுவது அங்கே ‘பானம்’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 39

द्वितीयपादभङ्गञ्चग्रहेनामप्रतिष्ठितम् / पूर्वमष्ठतीटती नद्वितीयं चापरान्तिकैः

இரண்டாம் பாதப் பிளவு ‘கிரஹ’ என்ற பெயரால் நிறுவப்பட்டது; முதலாவது ‘அஷ்டதீடதீ’ எனப்படும், ஆனால் இரண்டாவது அபராந்திகர்களால் ஏற்கப்படவில்லை.

Verse 40

पादभागसपादं तु प्रकृत्यमपि संस्थितम् / चतुर्थमुत्तरं चैवमद्रवत्पावमद्रकौ

பாதப் பகுதியுடன் இது இயல்பிலேயே நிலைத்துள்ளது. நான்காம் விடையும் அதுபோல; மத்ரவத் மற்றும் பாவமத்ரக—இரண்டும் விதியாக உரைக்கப்பட்டன.

Verse 41

मद्रकोदक्षिणस्यापि यथोक्ता वर्त्तते कला / सर्वमेवानुयोगं तु द्वितीयं बुद्धिमिष्यते

தெற்கிலுள்ள மத்ரகத்தின் கலையும் கூறியபடியே நடைபெறுகிறது. முழு அனுயோகமே இரண்டாம் புத்தி (இரண்டாம் தீர்மானம்) எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 42

पादौवाहरणं चास्यात्पारं नात्र विधीयते / एकत्वं मुनुयोगस्य द्वयोर्यद्यद्द्विजोत्तम

இதில் பாதோத்தரணம் (பாதங்களை எடுத்துக் கொள்ளுதல்) உண்டு; இங்கே ‘பாரம்’ (முடிவு) விதிக்கப்படவில்லை. ஓ த்விஜோத்தமா, இரண்டிலும் எங்கெங்கு முனியோகத்தின் ஒன்றுமை கருதப்படுகிறதோ.

Verse 43

अनेकसमवायस्तु पातका हरिणा स्मृताः / तिसृणां चैव वृत्तीनां वृत्तौ वृत्ते च दक्षिणः

பல சமவாயங்களை ஹரி பாவம்/தோஷம் (பாதகம்) என நினைவுறுத்தினார். மேலும் மூன்று வೃತ್ತிகளுக்காக—வൃത്തியிலும் வೃತ್ತியின் உள்ளேயும்—தக்ஷிண (தக்ஷிணா/தென் பக்கம்) குறிக்கப்பட்டது.

Verse 44

अष्टौ तु समवायस्तु वीरा संमूर्छना तथा / कस्यनासुतराचैव स्वरशाखा प्रकीर्त्तिता

சமவாயங்கள் எட்டு; அதுபோல ‘வீரா’ மற்றும் ‘சம்மூர்ச்சனா’வும். மேலும் ‘கஸ்யநாஸுதரா’ மற்றும் ‘ஸ்வர-சாகா’ என்றும் புகழ்ந்து கூறப்பட்டன.