Adhyaya 48

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरोपाख्याने वसिष्ठगमनं नाम सप्तचत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः जैमिनिरुवाच गते तस्मिन्मुनिवरे सगरो राजसत्तमः / अयोध्यायामधिवस्न्पालयामास मेदिनीम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயுப்ரோக்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் சகரோபாக்யானத்தில் ‘வசிஷ்டகமனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தேழாம் அதிகாரம். ஜைமினி கூறினார்— அந்த முனிவர் சென்றபின் அரசர்களில் சிறந்த சகரன் அயோத்தியில் தங்கி பூமியை ஆளத் தொடங்கினான்।

Verse 2

सर्वसंपद्गणोपेतः सर्वधर्मार्थतत्त्ववित् / वयसैव स बालो ऽभूत्कर्मणा वृद्धसंमतः

அவன் எல்லாச் செல்வங்களாலும் நிறைந்தவன்; தர்மமும் அர்த்தமும் ஆகியவற்றின் தத்துவத்தை அறிந்தவன். வயதில் சிறுவனாயிருந்தாலும், செயலால் முதியோர்போல் மதிக்கப்பட்டான்।

Verse 3

तथापि न दिवा भुक्तें शेते वा निशि संस्मरन् / सुदीर्घं निःश्वसित्युष्णमुद्विग्नहृदयो ऽनिशम्

ஆயினும் அவன் பகலில் உணவு உண்ணவில்லை; இரவில் உறங்கவும் இல்லை; நினைவில் மூழ்கியிருந்தான். கலங்கிய இதயத்துடன் இடையறாது சூடான நீண்ட மூச்சுகளை விட்டான்।

Verse 4

श्रुत्वा राजा स्वराज्यं निजगुरुमवजित्यारिभिः संगृहीतं मात्रा सार्द्धं प्रयान्तं वनमतिगहनंस्वर्गतं तं च तस्मिन् / शोकाविष्टः सरोषं सकलरिपुकुलोच्छित्तये सत्प्रतिज्ञश्चके सद्यः प्रतिज्ञां परिभवमनलं सोढुमिक्ष्वाकुवंश्यः

தன் குருவை அவமதித்து பகைவர்கள் அரசை கைப்பற்றினர்; அவர் தாயுடன் மிக அடர்ந்த வனத்திற்குச் சென்று அங்கேயே விண்ணுலகம் அடைந்தார் என்று அரசன் கேட்டான். இதனால் அரசன் துயரத்தில் மூழ்கி கோபத்தால் கொதித்தான்; இக்ஷ்வாகு வம்சத்தவன் அவமானத்தின் தீயைத் தாங்க இயலாமல், எல்லாப் பகைவர்குலத்தையும் ஒழிக்க உடனே உறுதியான சபதம் செய்தான்।

Verse 5

स कदाचिन्महीपालः कृतकौतुकमङ्गलः / रिपुं जेतुं मनश्चक्रे दिशश्च सकलाः क्रमात्

ஒரு காலத்தில் அந்த மஹீபாலன் கௌதுக-மங்களச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி, பகைவரை வெல்ல மனம் உறுதி செய்தான்; பின்னர் முறையே எல்லாத் திசைகளிலும் படையெடுக்க எண்ணினான்।

Verse 6

अनेकरथसाहस्रैर्गजाश्वरथसैनिकैः / सर्वतः संवृतो राजा निश्चक्राम पुरोत्तमात्

ஆயிரமாயிரம் ரதங்களும் யானை-குதிரை ரதசேனைகளும் சூழ, அரசன் புரோத்தம நகரத்திலிருந்து வெளியே புறப்பட்டான்।

Verse 7

शत्रून्हन्तुं प्रतस्थे निजबलनिवहेनोत्पतद्भिस्तुरङ्गैर्नासत्त्वोर्मिजालाकुलजलनिधिनिभेनाथ षाडङ्गिकेन / मत्तैर्मातङ्गयूथैः सकुलगिरिकुलेनैव भूमण्डलेन श्वेतच्छत्रध्वजौघैरपि शशिसुकराभातखेनैव सार्द्धम्

பகைவரை அழிக்க அவன் தன் பெரும் படையுடன் புறப்பட்டான்—துள்ளும் குதிரைகளுடன், அலைவலைகளால் கலங்கும் கடல்போல் ஆறங்கப் படை; மதயானைக் கூட்டங்களுடன், மலைக்குலங்கள் நிறைந்த பூமண்டலம்போல் கனத்த சேனையுடன், வெண்குடை-கொடிகளின் சந்திர-சூரிய ஒளியுடன் சேர்ந்து।

Verse 8

तस्याग्रेसरसैन्ययूथचरणप्रक्षुण्णशैलोच्चयक्षोदापूरितनिम्नभागमवनीपालस्य संयास्यतः / प्रत्येकं चतुरङ्गसैन्यनिकरप्रक्षोदसंभूतभूरेणुप्रावृतिरुत्स्थली समभवद्भूमिस्तु तत्रानिशम्

அவனிப் பாலன் புறப்படுகையில், முன்னணிச் சேனைக்கூட்டத்தின் காலடித் தாக்கத்தால் நொறுங்கிய மலைச்சிகரங்களின் தூசி பள்ளங்களை நிரப்பியது; நால்வகைப் படையின் ஒவ்வொரு பிரிவும் எழுப்பிய அடர்ந்த தூசி மேடுகளையும் இடையறாது மூடியது.

Verse 9

निघ्नन्दृप्ताननेकान्द्विपतुरगरथव्यूहसंभिन्नवीरान्सद्यः शोभां दधानो ऽसुरनिकरचमूर्निघ्नतश्चन्द्रमौलिः / दूरादेवाभिशंसन्नरिनगरनिरोधेषु कर्माभिषङ्गे तेषां शीघ्रापयानक्षणमभिदिशति प्राणिधैर्यं विधत्ते

பல அகந்தையரைத் தகர்த்து, யானை-குதிரை-ரத வியூகங்களால் பிளந்த வீரர்களை வீழ்த்தி, அசுர சேனையை அழித்த சந்திரமௌலி உடனே ஒளிவீசினான்; தூரத்திலிருந்தே பகைநகர முற்றுகைப் பணியில் ஈடுபட்டு, அவர்களின் விரைவான புறப்பாட்டுக் கணத்தை அறிவித்து உயிர்களின் தைரியத்தை நிலைநாட்டினான்।

Verse 10

विजिगीषुर्दिशो राजा राज्ञो यस्याभियास्यति

வெற்றியை நாடும் அரசன், பிற அரசர்கள்மேல் படையெடுக்க வேண்டிய திசைகளுக்கே முன்னேறுவான்।

Verse 11

विषयं स नृपस्तस्य सद्यः प्रणतिमेष्यति / विजित्य नृपतीन्सर्वान्कृत्वा च स्वपदानुगान्

அந்த அரசன் உடனே அவன் நாட்டை அடக்குவான்; எல்லா அரசர்களையும் வென்று அவர்களைத் தன் பாதத்தொடர்வோராக ஆக்குவான்।

Verse 12

संकेत गामिनः कांश्चित्कृत्वा राज्ये न्यवर्त्तत / एवं स विसरन्दिक्षु दक्षिणाभिमुखो नृपः

சிலரைச் சங்கேதம் கொண்டு செல்லும் தூதர்/ஒற்றராக நியமித்து, அவர் தன் அரசில் மீண்டார்; இவ்வாறு திசைகளில் உலாவிய அரசன் தெற்கை நோக்கி நடந்தான்।

Verse 13

स्मरन्पूर्वकृतं वैरं हैहयानभ्यवर्त्तत / ततस्तस्य नृपैः सार्द्धं समग्ररथकुञ्जरैः

முன்னர்செய்த பகையை நினைத்து அவர் ஹைஹயர்களை நோக்கி முன்னேறினார்; அப்போது ரதங்களும் யானைகளும் உடைய அரசர்களுடன் அவனுக்கு மோதல் ஏற்பட்டது।

Verse 14

बभूव हैहयैर्वीरैः संग्रामो रोमहर्षणः / राज्ञां यत्र सहस्राणि स बलानि महाहवे

ஹைஹய வீரர்களுடன் மெய்சிலிர்க்கும் போர் நிகழ்ந்தது; அந்த மகாபோரில் அரசர்களின் ஆயிரக்கணக்கான படைகள் இருந்தன।

Verse 15

निजघान महाबाहुः संक्रुद्धः कोसलेश्वरः / जित्वा हैहयभूपालान्भङ्क्त्वा दग्ध्वा च तत्पुरीम्

கோபம் கொண்ட மகாபாகு கோசலேஸ்வரன் அவர்களை வீழ்த்தினான்; ஹைஹய அரசர்களை வென்று, அவர்களின் நகரை இடித்து எரித்தான்।

Verse 16

निःशेषशून्या मकरोद्वैरान्तकरणो नृपः / समग्रबलसंमर्द्दप्रमृष्टाशेषभूतलः

அந்த அரசன் மகரர்களின் பகையை முடிவுறச் செய்து, பூமியை முற்றிலும் வெறுமையாக்கினான்; முழுப் படையின் மோதலால் எல்லாப் பூதலத்தையும் மிதித்தழித்தான்।

Verse 17

हैहयानामशेषं तु चक्रे राज्यं रजःसमम् / राज्यं पुरीं चापहाय भ्रष्टैश्वर्या हतत्विषः

அவன் ஹைஹயர்களின் முழு அரசையும் தூளிபோல் ஆக்கினான்; அரசையும் நகரையும் விட்டு அவர்கள் செல்வம் குன்றி ஒளி மங்கினர்।

Verse 18

राजानो हतभूयिष्ठा व्यद्रवन्त समन्ततः / अभिद्रुत्य नृपांस्तांस्तु द्रवमाणान्महीपतिः

பல அரசர்கள் கொல்லப்பட்டு நால்திசையும் ஓடினர்; ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்த மன்னர்களை நோக்கி அந்த மஹீபதி விரைந்தான்।

Verse 19

जघान सानुगान्मत्तः प्रजाः क्रुद्ध इवान्तकः / ततस्तान्प्रति सक्रोधः सगरः समरे ऽरिहा

அவன் வெறிகொண்டு துணையர்களுடன் மக்களை கொன்றான், கோபித்த யமன் போல்; அப்போது பகைஅழிப்பவன் சகரன் கோபத்துடன் போரில் அவர்களை எதிர்த்தான்।

Verse 20

मुमोचास्त्रं महारौद्रं भार्गवं रीपुभीषणम् / तेनोत्सृष्टातिरौद्रत्रिभुवनभयदप्रस्फुरद्भार्गवास्त्रज्वालादन्दह्यमानावशतनुततयस्ते नृपाः साद्य एव / वाय्वस्त्रावृत्तधूमोद्गमपटलतमोमुष्टदृष्टिप्रसारा भ्रेमुर्भूपृष्टलोठद्बहुलतमरजोगूढमात्रा मुहूर्त्तम्

அவன் பகைவரை அச்சுறுத்தும் ப்ருகுவம்சத்து மஹா-ரௌத்ரமான பார்கவாஸ்திரத்தை விடுத்தான். மிகக் கொடுமையான, மூவுலகத்தையும் அச்சுறுத்தும் அந்த பார்கவாஸ்திரத்தின் ஜ்வாலையால் அந்த அரசர்கள் உடனே எரிந்து சாம்பலானார்கள்; வாயவ்யாஸ்திரம் எழுப்பிய புகைத் திரளின் இருள் கண்களை ஒரு கணம் மறைத்தது, அவர்கள் பூமியில் தூளில் புரண்டு திகைத்து அலைந்தனர்।

Verse 21

आगनेयास्त्रप्रतापप्रतिहतगतयो ऽदृष्टमार्गाः समन्ता द्भूपाला नष्टसंघाः परवशतनवो व्याकुलीभूतचित्ताः / भीताः संत्युक्तवस्त्रायुधकवचविभूषादिका मुक्तकेशा विस्पष्टोन्मत्तभावान्भृश तरमनुकुर्वन्त्यग्रतः शात्रवाणाम्

ஆக்னேயாஸ்திரத்தின் பேரொளியால் அவர்களின் நடை தடைபட்டு, எங்கும் வழி தெரியாமல் திசைதெரியாது அலைந்தனர். படைகள் சிதறி, அரசர்கள் பரவச உடலுடன் மனம் கலங்கினர். அச்சத்தால் ஆடை, ஆயுதம், கவசம், ஆபரணம் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, சிதறிய கூந்தலுடன் பகைவரின் முன் பித்தர்போல் நடந்தனர்.

Verse 22

विजित्य हैहयान्सर्वान्समरे सगरो बली / संक्षुब्धसागराकारः कांबोजानभ्यवर्त्तत

வல்லமைமிக்க சகரன் போரில் ஹைஹயர்களை எல்லாம் வென்றான். பின்னர் கொந்தளிக்கும் கடல்போல் எழுந்து காம்போஜர்களை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 23

नानावादित्रघोषाहतपटहरवाकर्णनध्वस्तधैर्याः सद्यः संत्यक्तराज्यस्वबलपुरपुरन्ध्रीसमूहा विमूढाः / कांबोजास्तालजङ्घाः शकयवनकिरातादयः साकमेते भ्रेमुर्भूर्यस्त्रभीत्या दिशि दिशि रिपवो यस्य पूर्वापराधाः

பலவகை வாத்தியங்களின் முழக்கம், படஹத்தின் இடியொலி கேட்டு அவர்களின் தைரியம் சிதைந்தது; மடையர்கள் உடனே அரசையும், தம் படையையும், நகரங்களையும், பெண்கூட்டத்தையும் விட்டுவிட்டு ஓடினர். காம்போஜர், தாலஜங்கர், சகர், யவனர், கிராதர் முதலியோர்—முன்னைய குற்றம் உடைய பகைவர்கள்—பல ஆயுதங்களின் அச்சத்தால் திசைதிசையாக அலைந்தனர்.

Verse 24

भीतास्तस्य नरेश्वरस्य रिपवः केचित्प्रता पानलज्वालामुष्टदृशो विसृज्य वसतिं राज्यं च पुत्रादिभिः / द्विट्सैन्यैः समभिद्रुता वनभुवं संप्राप्य तत्रापि ते ऽस्तैमित्यं समुपागता गिरिगुहासुप्तोत्थितेन द्विषः

அந்நரேசுவரனின் பகைவர்களில் சிலர், அவன் வீரத்தீயின் ஜ்வாலையால் எரிந்த பார்வையுடன், மகன்கள் முதலியோருடன் தம் வாசஸ்தலமும் அரசையும் விட்டுவிட்டு ஓடினர். பகைச் சேனையால் துரத்தப்பட்டு வனத்துக்குச் சென்றார்கள்; ஆனால் அங்கேயும் மலைக் குகைகளில் உறங்கி எழுந்த பகைவனால் அவர்களுக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை.

Verse 25

तालजङ्घान्निहत्याजौ राजा स बलवाहनान् / क्रमेण नाशयामास तद्राज्यमरिकर्षणः

போரில் தாலஜங்கர்களை அழித்த பின், பகைவரை ஒடுக்குவோனான அந்த அரசன் பலவாஹனர்களின் அரசையும் படிப்படியாக நாசம் செய்தான்.

Verse 26

ततो यवनकांबोजकिरातादीननेकशः / निजघान रुषाविष्टः पल्हवान्पारदानपि

பிறகு, சினத்தால் நிறைந்த அவர், யவனர்கள், காம்போஜர்கள், கிராதர்கள், பஹ்லவர்கள் மற்றும் பாரதர்கள் பலரையும் கொன்றார்.

Verse 27

हन्यमानास्तु ते सर्वे राजानस्तेन संयुगे / दुद्रुवुः संघशो भीता हतशिष्टाः समन्ततः

அந்தப் போரில் அவனால் தாக்கப்பட்டபோது, எஞ்சியிருந்த அரசர்கள் அனைவரும் பயந்து குழுக்களாக எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர்.

Verse 28

युष्माभिर्यस्य राज्यं बहुभिरपत्दृतं तस्य पुत्रो ऽधुनाहं हन्तुं वः सप्रतिज्ञं प्रसभमुपगतो वैरनिर्यातनैषी / इत्युच्चैः श्रावयाणो युधि निजचरितं वैरिभिर्नागवीर्यः क्षत्रैर्विध्वंसितेजाः सगरनरपतिः स्मारयामास भूपः

'உங்களில் பலரால் யாருடைய ராஜ்ஜியம் அபகரிக்கப்பட்டதோ, அவருடைய மகனான நான் இப்போது சபதம் ஏற்று உங்களைக் கொல்ல வந்துள்ளேன்.' என்று போரில் உரக்கக் கூறி, சகர மன்னர் எதிரிகளுக்குத் தன் வரலாற்றை நினைவூட்டினார்.

Verse 29

तं दृष्ट्वा राजवर्यं सकलरिपुकुलप्रक्षयोपात्तदीक्षं भीताः स्त्रीबालपूर्वं शरणमभिययुः स्वासुसरक्षणाय / इक्ष्वाकूणां वसिष्ठं कुलगुरुमभितः सप्त राज्ञां कलेषु प्रख्याताः संप्रसूता नृपवररिपवः पारदाः पल्हवाद्याः

எதிரி குலத்தை முழுமையாக அழிக்க உறுதி பூண்ட அந்தச் சிறந்த மன்னனைக் கண்டு, பயந்துபோன பாரதர்களும் பஹ்லவர்களும் தங்கள் உயிரைக் காக்கப் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் முன்னிறுத்தி வசிஷ்டரிடம் சரணடைந்தனர்.

Verse 30

वसिष्ठमाश्रमोपान्ते वसंतमृषिभिर्वृतम् / उपगम्याब्रुवन्सर्वे कृताञ्जलिपुटा नृपाः

ஆசிரமத்திற்கு அருகில் ரிஷிகளால் சூழப்பட்டிருந்த வசிஷ்டரை அணுகி, அந்த அரசர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி வணங்கிப் பேசினர்.

Verse 31

शरणं भंव नो ब्रह्मन्नार्त्तानामभयैषिणाम् / सगरास्त्राग्निनिर्दग्धशरीराणां मुमूर्षताम्

ஹே பிரம்மனே! நாங்கள் துயருற்று அபயம் நாடுவோர்; சகரனின் அஸ்திராக்னியால் எரிந்த உடல்களுடன் மரணத்தருவாயில் நிற்போர், உன் சரணமே அடைகிறோம்।

Verse 32

स हन्त्यसमानशेषेण वैरान्तकरणोन्मुखः / तस्माद्भयाद्धि निष्क्रान्ता वयं जीवितकाङ्क्षिणः

அவன் பகை முடிவுறச் செய்ய முனைந்து, எதையும் மீதமில்லாமல் ஒழிக்கிறான்; அந்தப் பயத்தாலே உயிர் வேண்டி நாங்கள் வெளியேறினோம்।

Verse 33

विभिन्नराज्यभोगर्द्धिस्वदारापत्यबान्धवाः / केवलं प्राणरक्षार्थं त्वां त्वयं शरणं गतः

அரசாட்சி, இன்பங்கள், செல்வம், தம் மனைவி-மக்கள்-உறவினர் ஆகியவற்றிலிருந்து பிரிந்து, உயிர் காக்க மட்டுமே நாங்கள் உன் சரணடைந்தோம்।

Verse 34

न ह्यन्यो ऽस्ति पुमांल्लोके सौहृदेन बलेन वा / यस्तं निवर्त्तयित्वास्मान्पालयेन्महतो भयात्

இந்த உலகில் அன்பினாலோ வலிமையாலோ அவனைத் தடுத்து, இம்மாபெரும் பயத்திலிருந்து எங்களை காக்க வல்ல வேறு ஒருவனும் இல்லை।

Verse 35

त्वं किलार्कान्वयभुवां राज्ञां कुलगुरुर् वृतः / तद्वंशपूर्वजैर्भूपैस्त्वतप्रभावश्च तादृशः

நீங்கள் சூரியவம்சத்தில் பிறந்த அரசர்களின் குலகுருவாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்; அந்த வம்சத்தின் முன்னோர் மன்னர்களாலும் உங்கள் பெருமை அத்தகையதென அறியப்பட்டது।

Verse 36

तेनायं सगरो ऽप्यद्य गुरुगौरवयन्त्रितः / भवन्निदेशं नात्येति वेलामिव महोदधिः

அதனால் இன்றும் சகரனும் குரு-கௌரவத்தால் கட்டுப்பட்டு, உங்கள் ஆணையை மீறான்; மகாசமுத்திரம் கரையோர எல்லையைத் தாண்டாததுபோல்.

Verse 37

त्वं नः सुहृत्पिता माता लोकानां च गुरुर्विभो / तस्मादस्मान्महाभाग परित्रातुं त्वमर्हसि

ஓ விபோ! நீர் எங்கள் நல்வழித் தோழன், தந்தை, தாய், மேலும் உலகங்களின் குருவும் ஆவீர்; ஆகவே, ஓ மகாபாகா, எங்களைப் பாதுகாப்பதற்கு நீரே உரியவர்.

Verse 38

जैमिनिरुवाच इति तेषां वचः श्रुत्वा वसिष्ठो भगवानृषिः / शनैर्विलोकयामास शरणं समुपागतान्

ஜைமினி கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பின், பகவான் ரிஷி வசிஷ்டர் சரணடைந்தவர்களை மெதுவாக நோக்கினார்.

Verse 39

वृद्धस्त्रीबालभूयिष्ठान्हतशेषान्नृपान्वयान् / दृष्ट्वा त्वतप्यद्भगवान्सर्वभूतानुकंपकः

முதியோர், பெண்கள், குழந்தைகள் பெரும்பான்மையாகவும், கொல்லப்பட்டோரின் மீதமுள்ள அரசகுலத்தாராகவும் இருந்தவர்களைப் பார்த்து, எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடைய பகவான் மனம் உருகினார்.

Verse 40

चिरं निरूप्य मनसा तान्विलोक्य च सादरम् / उज्जीवयञ्छनैर्वाचा मा भैष्टेति महामतिः

நீண்ட நேரம் மனத்தில் ஆராய்ந்து, அவர்களை மரியாதையுடன் நோக்கி, மகாமதி வசிஷ்டர் மெதுவான சொற்களால் உயிரூட்டினார்—“அஞ்சாதீர்கள்” என்று.

Verse 41

अथावोचन्महाभागः कृपया परयान्वितः / समये स्थापयामास राज्ञस्ताञ्जीवितार्थिनः

அப்போது மகாபாகன் பேரருளுடன் கூறி, காலத்திற்கேற்ப உயிர் வேண்டிய அந்த அரசர்களை நிலைநிறுத்தினான்।

Verse 42

भूपव्या कोपदग्धं नृपकुलविहिताशेषधर्मादपेतं कृत्वा तेषां वसिष्ठः समयमवनिपालप्रतिज्ञानिवृत्त्यै / गत्वा तं राजवर्यं स्वयमथ शनकैः सांत्वयित्वा यथावत्सप्राणानामरीणामपगमनविधावभ्यनुज्ञां ययाचे

அரசவழியில் கோபத்தால் எரிந்து எல்லாத் தர்மங்களிலிருந்தும் விலகிய அரசகுலத்தைப் பார்த்து, வசிஷ்டர் அரசனின் பிரதிஞ்ஞை நிறைவேறச் செய்யக் காலநியமத்தை நிறுவினார்; பின்னர் அந்தச் சிறந்த அரசனை அணுகி மெதுவாக ஆறுதல் கூறி, உயிருடன் உள்ள பகைவர்களை அகற்றும் முறைக்கான அனுமதியை வேண்டினார்।

Verse 43

सक्रोधो ऽपि महीपतिर्गुरुवचः संभावयंस्तानरीन्धर्मस्य स्वकुलोचितस्य च तथा वेषस्य संत्यागतः / श्रौतस्मार्त्तविभिन्नकर्मनिरतान्विप्रैश्च दूरोञ्झितान्सासून्केवलमत्यजन्मृतसमानेकैकशः पार्थिवान्

கோபமிருந்தாலும் மன்னன் குருவின் சொல்லை மதித்து அந்தப் பகை அரசர்களை விட்டான்; ஆனால் அவர்களது குலத்திற்குரிய தர்மமும் ஆடையும் துறக்கச் செய்தான். ச்ரௌத-ஸ்மார்த்த கர்மங்களில் இருந்து விலகி, பிராமணர்களால் ஒதுக்கப்பட்ட அவர்களை, உயிரோடு மட்டும் விட்டான்—ஒவ்வொருவரும் மரித்தவரைப் போல.

Verse 44

अर्द्धमुण्डाञ्छकांश्चक्रे पल्हवान् श्मश्रुधारिणः / यवनान्विगतश्मश्रून्कांबोजांश्चबुकान्वितान्

அவன் சகர்களை அரைமுண்டமாக்கி, பல்ஹவர்களை தாடியுடையவர்களாக்கினான்; யவனர்களை தாடியற்றவர்களாகவும், காம்போஜர்களை தாடை/தாடைச்சின்னம் உடையவர்களாகவும் செய்தான்।

Verse 45

एवं विरूपानन्यांश्च स चकार नृपान्वयान् / वेदोक्तकर्मनिर्मुक्तान्विप्रैश्च परिवर्जितान्

இவ்வாறே அவன் பிற அரசவம்சங்களையும் விகாரமானவர்களாக்கினான்; அவர்கள் வேதோक्त கர்மங்களிலிருந்து விலகி, பிராமணர்களால் ஒதுக்கப்பட்டனர்।

Verse 46

कृत्वा संस्थाप्य समये जीवतस्तान्व्य सर्जयत् / ततस्ते रिपवस्तस्य त्यक्तस्वाचारलक्षणाः

விதிமுறைகளை வகுத்து, அவர்களை உயிருடன் விட்டுவிட்டு, அவன் அவர்களை விடுவித்தான். பின்னர் அவனது எதிரிகள் தங்கள் ஆசாரங்களையும் அடையாளங்களையும் கைவிட்டனர்.

Verse 47

व्रात्यतां समनुप्राप्ताः सर्ववर्णविनिन्तिताः / धिक्कृता सततं सर्वेनृशंसा निरपत्रपाः

அவர்கள் விராத்திய நிலையை (சாதி விலக்கம்) அடைந்து, அனைத்து வர்ணத்தவராலும் நிந்திக்கப்பட்டனர். அவர்கள் அனைவரும் கொடூரமானவர்களாகவும், வெட்கமற்றவர்களாகவும் மாறி தொடர்ந்து இகழப்பட்டனர்.

Verse 48

क्रूराश्च संघशो लोके बभूवुर्म्लेछजातयः

மேலும் அந்த கொடூரமான மிலேச்ச இனங்கள் கூட்டமாக இவ்வுலகில் தோன்றின.

Verse 49

मुक्तास्तेनाथ राज्ञा शकयवनकिरातादयः सद्य एव त्यक्तस्वाचारवेषा गिरिगहनगुहाद्याशयाः संबभूवुः / एता अद्यापि सद्भिः सततमवमता जातयो ऽसत्प्रवृत्त्या वर्त्तन्ते दुष्टचेष्टा जगति नरपतेः पालयन्तः प्रतिज्ञाम्

மன்னனால் விடுவிக்கப்பட்ட சகர், யவனர், கிராதர் போன்றோர் உடனடியாக தங்கள் ஆசாரங்களையும் உடைகளையும் துறந்து மலைகளிலும் குகைகளிலும் தஞ்சம் புகுந்தனர். பெரியோர்களால் இகழப்படும் இந்த இனங்கள் இன்றும் தீய வழியில் நடந்து மன்னனின் சபதத்தை நிறைவேற்றுகின்றன.