Adhyaya 46
Bhārgava’s Resolve after His Father’s Slaying (Parashurama’s Vow against the Kshatriyas)
இந்த அத்தியாயத்தில் பார்கவர் (பரசுராமர்) தனது தந்தையின் கொலை மற்றும் தாயின் இறப்பு செய்தியைக் கேட்டு புலம்புகிறார். அக்ருதவ்ரணர் அவருக்கு ஆறுதல் கூறுகிறார். பின்னர், அவர் தனது சகோதரர்களைச் சந்தித்து தந்தையின் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்கிறார். கோபமடைந்த அவர், சத்ரிய குலத்தை அழிப்பதாகவும், அவர்களின் ரத்தத்தால் தர்ப்பணம் செய்வதாகவும் சபதம் செய்கிறார். மகிஷ்மதிக்குச் சென்று, அவர் தெய்வீகத் தேர் மற்றும் ஆயுதங்களைப் பெற்று, போருக்கான சங்கை முழங்குகிறார்.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे सगरोपाख्याने भार्गवचरिते पञ्चचत्वारिंशत्तमोध्यायः // ४५// वसिष्ठ उवाच सगच्छन्पथि शुश्राव मुनिभ्यस्त त्त्वमादितः / राजपुत्रव्यवसितं पित्रौः स्वर्गतिमेव च
இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த நடுப்பகுதியில், சகரோபாக்யானத்தின் பார்கவ சரிதத்தில் நாற்பத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவு. வசிஷ்டர் கூறினார்— அவன் வழியில் செல்லும் போது முனிவர்களிடமிருந்து தொடக்கம் முதல் அனைத்தையும் கேட்டான்; அரசகுமாரனின் தீர்மானத்தையும், பெற்றோரின் ஸ்வர்ககதியையும் கூட।
Verse 2
पितुस्तु जीवहरणं शिरोहरणमेव च / तन्मृतेरेव मरणं श्रुत्वा मातुश्च केवलम्
தந்தையின் உயிர்ப்பறிப்பும் தலைச்செதுக்கும், மேலும் அவனது மரணச் செய்தியையும்—தாய் கேட்டு மட்டும் துயருற்றாள்.
Verse 3
विललाप महाबाहुर्दुःखशोकसमन्वितः / तमथाश्वासयामास तुल्यदुःखो ऽकृतव्रणः
மகாபாகு துயரும் சோகமும் நிறைந்து அழுதான்; அப்போது அதே துயருடைய, ஆனால் காயமற்றவன் அவனை ஆறுதல் கூறினான்.
Verse 4
हेतुभिः शास्त्रनिर्दिष्टैर् वीर्यसामर्थ्यसूचकैः / युक्तिलौकिकदृष्टान्तैस्तच्छोकं संव्यशामयत्
சாஸ்திரம் கூறும் காரணங்களாலும், வீர்ய-சாமர்த்தியத்தை உணர்த்தும் நியாயங்களாலும், உலக உதாரணங்களாலும் அவன் சோகத்தைத் தணித்தான்.
Verse 5
सांत्वितस्तेन मैधावी धृतिमालंब्य भार्गवः / प्रययौ सहितः सख्या भ्रातॄणां तु दिदृक्षया
அவன் ஆறுதல் அளித்ததால் மேதாவியான பார்கவன் தைரியம் கொண்டு, நண்பனுடன் சேர்ந்து சகோதரர்களைக் காணப் புறப்பட்டான்.
Verse 6
स तान्दृष्ट्वाभिवाद्यैतान्दुःखितान्दुःखकर्शितः / शोकामषयुतस्तैश्च सह त्स्थौ दिनत्रयम्
அவர்களைப் பார்த்து வணங்கி, தானும் துயரால் வாடி, சோகமும் சீற்றமும் உடன் அவர்களோடு மூன்று நாள் தங்கினான்.
Verse 7
ततो ऽस्य सुमाहान्क्रोधः स्मरतो निधनं पितुः / बभूव सहसा सर्वलोकसंहरणक्षमः
அப்போது தனது தந்தையின் மரணத்தை நினைவுகூர்ந்த அவருக்கு, அனைத்து உலகங்களையும் அழிக்கும் வல்லமை கொண்ட பெரும் கோபம் திடீரென ஏற்பட்டது.
Verse 8
मातुरर्थे कृतां पूर्वं प्रतिज्ञां सत्यसंगरः / दृढीचकार हृदये सर्वक्षत्रवधोद्यतः
உண்மையைக் காப்பவரான அவர், தாய்க்காக முன்பு செய்த சபதத்தை மனதில் உறுதிப்படுத்தி, அனைத்து சத்திரியர்களையும் அழிக்கத் தயாரானார்.
Verse 9
क्षत्रवंश्यानशेषेण हत्वा तद्देहलोहितैः / करिष्ये तर्पणं पित्रोरिति निश्चित्य भार्गवः
பார்கவர் (பரசுராமர்) இவ்வாறு உறுதி பூண்டார்: 'சத்திரிய குலத்தை மிச்சமின்றி அழித்து, அவர்களின் உடல் இரத்தத்தால் என் பெற்றோருக்கு தர்ப்பணம் செய்வேன்.'
Verse 10
भ्रातॄणां चैव सर्वेषामाख्यायात्मसमीहितम् / प्रययौ तदनुज्ञातः कृत्वा संस्थांपितुः क्रियाम्
தனது நோக்கத்தை சகோதரர்கள் அனைவருக்கும் தெரிவித்து, அவர்களின் அனுமதியைப் பெற்று, தந்தையின் ஈமச்சடங்குகளை முடித்த பின் அவர் புறப்பட்டார்.
Verse 11
अकृतव्रणसंयुक्तः प्राप्य माहिष्मतीं ततः / तद्बाह्योपवने स्थित्वा सस्मार स महोदरम्
அக்ருதவ்ரணருடன் மகிஷ்மதி நகரை அடைந்து, அதன் வெளிப்புறத் தோட்டத்தில் தங்கி, அவர் மகோதரரை நினைவுகூர்ந்தார்.
Verse 12
स तस्मै रथचापाद्यं सहसाश्वसमन्वितम् / प्रेषयामास रामाय सर्वसंहननानि च
அவன் ராமனுக்காக ரதம், வில் முதலியனையும், ஆயிரம் குதிரைகளுடன் கூடிய எல்லா போர் உபகரணங்களையும் உடனே அனுப்பினான்.
Verse 13
रामो ऽपि रथमारुह्य सन्नद्धः सशरं धनुः / गृहीत्वापूरयच्छङ्खं रुद्रदत्तममित्रजित्
அமித்ரஜித் ராமனும் ரதத்தில் ஏறி, ஆயுதம் அணிந்து, அம்புகளுடன் வில்லைப் பிடித்து, ருத்ரன் அளித்த சங்கையை எடுத்துக் கொண்டு முழங்கச் செய்தான்.
Verse 14
ज्याघोषं च चकारोच्चै रोदसी कंपयन्निव / सहसाहोथ सारथ्यं चक्रे सारथिनां वरः
அவன் வில்லின் நாணை இழுக்கும் பெரும் ஒலியை எழுப்பினான்; பூமியும் ஆகாயமும் நடுங்கினதுபோல். உடனே சாரதிகளில் சிறந்தவன் சாரதியைக் கைப்பற்றினான்.
Verse 15
रथज्याशङ्खनादैस्तु वधात्पित्रोरमर्षिणः / तस्याभून्नगरी सर्वा संक्षुब्धाश्च नरद्विपाः
ரதத்தின் முழக்கம், வில்லின் நாணொலி, சங்கநாதம் ஆகியவற்றால்—தந்தை வதத்தால் கோபமுற்ற அவனாலே—அந்நகரமெல்லாம் கலங்கியது; வீரர்களும் உளக்கலக்கம் அடைந்தனர்.
Verse 16
रामं त्वागतमाज्ञाय सर्वक्षत्रकुलान्तकम् / संक्षुब्धाश्चक्रुरुद्योगं संग्रामाय नृपात्मजाः
அனைத்து க்ஷத்திரிய குலங்களுக்கும் முடிவைத் தருபவனான ராமன் வந்தான் என்பதை அறிந்து, அரசகுமாரர்கள் கலங்கி போருக்குத் தயாரானார்கள்.
Verse 17
अथ पञ्चरथाः शुराः शूरसेनादयो नृप / रामेण योद्धुं सहिता राजभिश्च क्रुरुद्यमम्
அப்போது சூரசேன முதலிய வீர அரசர்கள், ஐந்து ரதங்களுடன், கொடிய உறுதியுடன் அரசர்களோடு சேர்ந்து ராமனுடன் போரிடத் தயாரானார்கள்।
Verse 18
चतुरङ्गवलोपेतास्ततस्ते क्षत्रियर्षभाः / राममासादयामासुः पतङ्गा इव पावकम्
அப்போது அந்தக் க்ஷத்திரியச் சிறந்தோர் நான்கு அங்கப் படையுடன், தீயை நோக்கிப் பறக்கும் பட்டங்குகள் போல ராமனை அணுகினர்।
Verse 19
निवार्य तानापततो रथेनैकेन भार्गवः / युयुधे पार्थिवैः सर्वैः समरे ऽमितविक्रमः
அவர்கள் பாய்ந்து வந்ததை ஒரே ரதத்தால் தடுத்து, அளவற்ற வீரமுடைய பார்கவ ராமன் போர்க்களத்தில் எல்லா அரசர்களுடனும் போர் செய்தான்।
Verse 20
ततः पुनरभूद्युद्धं रामस्य सह राजभिः / जघान यत्र संक्रुद्धो राज्ञां शतमुदारधीः
பின்னர் ராமனுக்கும் அரசர்களுக்கும் மீண்டும் போர் எழுந்தது; அங்கே கோபமுற்ற உயர்ந்த மனமுடைய ராமன் நூறு அரசர்களை வீழ்த்தினான்।
Verse 21
ततः स शूरसेनादीन्हत्वा सबलवाहनान् / त्रणेन पातयामास क्षितौ क्षत्रियमण्डलम्
பின்னர் அவன் சூரசேன முதலியவர்களை அவர்களின் படை வாகனங்களுடன் கொன்று, க்ஷத்திரியக் கூட்டமெங்கும் புல்லைப் போல மண்ணில் வீழ்த்தினான்।
Verse 22
ततस्ते भग्नसंकल्पा हतस्वबलवाहनाः / हतशिष्टा नृपतयो दुद्रुवुः सर्वतोदिशम्
அப்போது தீர்மானம் சிதைந்து, படைபலமும் வாகனங்களும் அழிந்த நிலையில் மீதமிருந்த அரசர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிப் பறந்தனர்.
Verse 23
एवं विद्राव्य सैन्यानि हत्वा जित्वाथ संयुगे / जघान शतशो राज्ञः शूराञ्छरवराग्निना
இவ்வாறு படைகளைச் சிதறடித்து, போரில் கொன்று வென்று, அம்புமழை எனும் தீயால் நூற்றுக்கணக்கான வீர அரசர்களை அவர் வீழ்த்தினார்.
Verse 24
ततः क्रोधपरीतात्मा दग्धुकामो ऽखिलां पुरीम् / उदैरयद्भार्गवो ऽस्त्रं कालाग्निसदृशप्रभम्
பின் கோபத்தில் மூழ்கிய மனத்துடன், முழு நகரத்தையும் எரிக்க விரும்பி, பார்கவனார் காலாக்னியை ஒத்த ஒளியுடைய அஸ்திரத்தை எழுப்பினார்.
Verse 25
ज्वालाकवलिताशेषपुरप्राकारमालिनीम् / पुरीं सहस्त्यश्वनरां स ददाहास्त्रपावकः
ஜ்வாலைகள் விழுங்கிய, நகர மதில்களின் வரிசையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, யானை-குதிரை-மக்கள் உடைய அந்த நகரத்தை அஸ்திரத் தீ முழுதும் எரித்தது.
Verse 26
दह्यमानां पुरीं दृष्ट्वा प्राणत्राणपरायणः / जीवनाय जगामाशु वीतिहोत्रो भयातुरः
எரிகின்ற நகரத்தைப் பார்த்து, உயிர்காக்கும் எண்ணத்தில் முழுகி, அச்சத்தால் கலங்கிய வீதிஹோத்ரன் உயிர் தப்ப விரைந்து சென்றான்.
Verse 27
अस्त्राग्निना पुरीं सर्वां दग्ध्वा हत्वा च शात्रवान् / प्राशयानो ऽखिलान् लोकान् साक्षात्काल इवान्तकः
அஸ்திரங்களின் அக்கினியால் அவன் முழு நகரத்தையும் எரித்து, பகைவர்களை வதைத்தான்; நேரே காலரூப அந்தகன் போல எல்லா உலகங்களையும் விழுங்குவான் போல் இருந்தான்।
Verse 28
अकृतव्रणसंयुक्तः सहसाहेन चान्वितः / जगामरथघोषेण कंपयन्निव मेदिनीम्
அவன் காயமின்றி, அளவற்ற துணிவுடன், தேரின் முழக்கத்தால் பூமியை நடுங்கச் செய்வதுபோல் முன்னே சென்றான்।
Verse 29
विनिघ्नन् क्षत्रियान्सर्वान् संशाम्य पृथिवीतले / महेन्द्राद्रिं ययौ रामस्तपसे धतमानसः
பூமித்தளத்தில் எல்லா க்ஷத்திரியர்களையும் அழித்து அடக்கி, தவத்திற்காக மனத்தை உறுதியாக்கிய ராமன் மகேந்திர மலைக்குச் சென்றான்।
Verse 30
तस्मिन्नष्टचतुष्कं च यावत्क्षत्रसमुद्गमम् / प्रत्येत्य भूयस्तद्धत्यै बद्धदीक्षो धृतव्रतः
க்ஷத்திரியர் மீண்டும் எழும் அளவிற்கு எட்டு-சதுஷ்கம் (முப்பத்திரண்டு) ஆண்டுகள் கடந்தபின், அவன் திரும்பி வந்து அவர்களை மீண்டும் வதைக்கத் தீட்சை பூண்டு விரதம் தாங்கினான்।
Verse 31
क्षत्रक्षेत्रेषु भूयश्च क्षत्रमुत्पादितं द्विजैः / निजघान पुनर्भूमौ राज्ञ शतसहस्रशः
க்ஷத்திரக் களங்களில் இருபிறப்பாளர்கள் மீண்டும் க்ஷத்திரியரை உருவாக்கினர்; அப்போது அவன் பூமியில் மீண்டும் நூறு ஆயிரக் கணக்கான அரசர்களை வதைத்தான்।
Verse 32
वर्षद्वयेन भूयो ऽपि कृत्वा निःक्षत्रियां महीम् / षट्चतुष्टयवर्षान्तं तपस्तेपे पुनश्च सः
இரண்டு ஆண்டுகளில் அவன் மீண்டும் பூமியை க்ஷத்திரியர் அற்றதாகச் செய்தான்; பின்னர் ஆறு-சதுஷ்டய ஆண்டுகள் வரை மீண்டும் தவம் செய்தான்।
Verse 33
भूयो ऽपि राजन् संबुद्धं क्षत्रमुत्पादितं द्विजैः / जघान भूमौ निःशेषं साक्षात्काल इवान्तकः
அரசே, இருவர்கள் (த்விஜர்கள்) மீண்டும் எழுப்பி உருவாக்கிய க்ஷத்திரியக் கூட்டத்தை அவன் பூமியில் முற்றிலும் அழித்தான்; நேரில் காலனே அந்தகனாய் வந்ததுபோல்।
Verse 34
कालेन तावता भूयः समुत्पन्नं नृपात्त्वयम् / निघ्नंश्चचार पृथिवीं वर्षद्वयमनारतम्
அத்தனை காலத்திற்குள், அரசே, உன்னால் மீண்டும் தோன்றிய (க்ஷத்திரியரை) கொன்றுகொண்டே அவன் இரண்டு ஆண்டுகள் இடைவிடாது பூமியெங்கும் உலாவினான்।
Verse 35
अलं रामेण राजेन्द्र स्मरता निधनं पितुः / त्रिः सप्तकृत्वः पृथिवी तेन निःक्षत्रिया कृता
அரசே, தந்தையின் மரணத்தை நினைந்து ராமன் போதுமென்று செய்தான்; அவன் இருபத்தொன்று முறை பூமியை க்ஷத்திரியர் அற்றதாக ஆக்கினான்।
Verse 36
त्रिःसप्तकृत्वस्तन्माता यदुरः स्वमताडयत् / तावद्रामेण तस्मात्तु क्षत्रमुत्सादितं भुवि
அவனுடைய தாய் துக்கத்தில் தன் மார்பை இருபத்தொன்று முறை அடித்த அளவிற்கு, அதுவரை ராமன் அதே காரணத்தால் பூமியில் க்ஷத்திரியரை ஒழித்தான்।
Frequently Asked Questions
The chapter foregrounds the kṣatriya lineages as a collective dynastic target and frames Paraśurāma’s vow as a lineage-shaping event—an episode that explains later disruptions and reconfigurations in royal genealogies.
Māhiṣmatī is the key geographic node; Bhārgava waits in its outer grove, invokes Mahodara for equipment, then mounts a chariot with bow, arrows, and horses, sounding Rudra’s conch—an explicit ‘campaign launch’ marker in the itinerary.
No. The sampled verses place it in the Sagaropākhyāna/Bhārgava-carita context, not the Lalitopākhyāna; its focus is on vow, rites, and dynastic conflict rather than Śākta vidyā/yantra exposition.