Adhyaya 45

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरोपाख्याने भार्गवचरिते चतुश्चत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ४४// वसिष्ठ उवाच ततः कदाचिद्विपिने चतुरङ्गबलान्वितः / मृगयामगमच्छूरः शूरसेनादिभिः सह

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த நடுப்பகுதியின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், சகரோபாக்யானத்தின் பார்கவசரிதம் என்னும் நாற்பத்துநான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. வசிஷ்டர் கூறினார்—பின்னர் ஒருநாள் அந்த வீரன் நான்கு படைகளுடன், சூரசேன முதலியோருடன் வனத்தில் வேட்டைக்குச் சென்றான்.

Verse 2

ते प्रविश्य महारण्यं हत्वा बहुविधान्मृगान् / जग्मुस्तृषार्त्ता मध्याह्ने सरितं नर्मदामनु

அவர்கள் பெருங்காட்டில் நுழைந்து பலவகை மிருகங்களை வேட்டையாடி, தாகத்தால் வாடி, மதிய வேளையில் நர்மதா நதிக்கரையை அடைந்தனர்.

Verse 3

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च वारि नद्या गतश्रमाः / गच्छन्तो ददृशुर्मार्गो जमदग्नेरथाश्रमम्

அங்கே நதியில் நீராடி நீர் அருந்தியதால் அவர்களின் களைப்பு நீங்கியது. தொடர்ந்து செல்லும் வழியில் ஜமதக்னியின் ஆசிரமத்தை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 4

द्दष्ट्वाश्रमपदं रम्यं मुनीनागच्छतः पथि / कस्येदमिति पप्रच्छुर्भाविकर्मप्रचोदिताः

வழியில் சென்ற முனிவர்கள் அழகிய ஆசிரமத்தலத்தைப் பார்த்து, விதிக்கர்மம் தூண்ட, ‘இது யாருடையது?’ என்று கேட்டனர்.

Verse 5

ते प्रोचुरतिशान्तात्मा जमदग्नेर्महातपाः / वसत्यस्मिन्सुतो यस्य रामः शस्त्रभृतां वरः

அவர்கள் கூறினர்—இது மகாதபஸ்வி, மிக அமைதியுள்ள ஜமதக்னியின் ஆசிரமம்; இங்கேயே அவருடைய மகன் ராமன், ஆயுததாரிகளில் சிறந்தவன், வாழ்கிறான்.

Verse 6

तछ्रुत्वा भीरभूत्तेषां रामनामानुकीर्त्तनात् / क्रोधं प्रसङ्यानृशंस्यं पूर्ववैरमनुस्मरन्

அதை கேட்டதும் ராமன் என்ற நாமம் உச்சரித்ததாலேயே அவர்கள் அஞ்சினர்; பழைய பகையை நினைத்து கொடூரக் கோபத்தில் மூழ்கினர்.

Verse 7

अथ ते प्रोचुरन्योन्यं पितृहन्तुर्वधात्पितुः / वैर निर्यातनं किं तु करिष्यामो दिशाधुना

பின்பு அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—தந்தை கொலைக்குப் பதிலாக தந்தைக் கொலையாளியிடம் பகை தீர்க்க வேண்டும்; ஆனால் இப்போது நாம் என்ன செய்வது?

Verse 8

इत्यक्त्वा खड्गहस्तास्ते संप्रविश्य तदाश्रमम् / प्रजाघ्निरे प्रयातेषु मुनिवीरेषु सर्वतः

இவ்வாறு சொல்லி, வாள்களை கையில் எடுத்த அவர்கள் அந்த ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தனர்; முனிவீரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சென்றபோது, அவர்கள் (அங்கிருந்தவர்களை) கொன்றனர்.

Verse 9

तं हत्वास्य शिरो हृत्वा निषादा इव निर्दयाः / प्रययुस्ते दुरात्मानः सबलाः स्वपुरीं प्रति

அவனைக் கொன்று, அவன் தலையைக் கொய்து, வேடர்களைப் போல இரக்கமற்ற அந்தத் தீயவர்கள் தங்கள் படையுடன் தங்கள் நகருக்குச் சென்றனர்.

Verse 10

पुत्रास्तस्य महात्मानौ दृष्ट्वा स्वपितरं हतम् / परिवार्य महाराज रुरुदुः शोककर्शिताः

மகாராஜாவே! தங்கள் தந்தை கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, அந்தப் பெருமைமிக்க மகன்கள் அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டு, துயரத்தால் வாடி அழுதனர்.

Verse 11

भर्त्तारं निहतं भूमौ पतितं वीक्ष्य रेणुका / पपात मूर्च्छिता सद्यो लतेवाशनिताडिता

தன் கணவன் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் கிடப்பதைக் கண்ட ரேணுகா, இடி விழுந்த கொடியைப் போல உடனே மயங்கி விழுந்தாள்.

Verse 12

सा स्वचेतसि संमूच्छ्य शोकपावकदीपिताः / दूरप्रनष्टसंज्ञेव सद्यः प्राणैर्व्ययुज्यत

துயரத் தீயினால் எரிக்கப்பட்டு, தன் மனதிற்குள் மயக்கமடைந்த அவள், உணர்வு வெகுத் தொலைவில் மறைந்தது போல, உடனே உயிரை விட்டாள்.

Verse 13

अनालपन्त्यां तस्यां तु संज्ञां याता हि ते पुनः / न्यपतन्मूर्च्छिता भूमौ निमग्नाः शोकसागरे

அவள் பேசாதிருந்தபோது, அவர்கள் நினைவு திரும்பப் பெற்றனர்; ஆயினும் துயரக் கடலில் மூழ்கி, மீண்டும் மயங்கித் தரையில் விழுந்தனர்.

Verse 14

ततस्तपोधना ये ऽन्ये तत्त पोवनवासिनः / समेत्याश्वासयामासुस्तुल्यदुःखाः सुतान्मुने

அப்போது அங்கே தவோநிதியான மற்ற முனிவர்கள், பாவன வனத்தில் வாழ்பவர்கள், ஒன்றுகூடி வந்து சம துயருற்ற அந்த புதல்வர்களை, முனிவரே, ஆறுதல் கூறினர்।

Verse 15

सांत्व्यमाना मुनिगणैर्जामदग्न्या यथाविधि / आधक्षुर्वचसा तेषामग्नौ पित्रोः कलेवरे

முனிவர்கள் முறையாக ஆறுதல் கூறியபின், ஜாமதக்ன்ய குலத்தவர் அவர்களின் சொல்லின்படி தந்தை-தாயின் உடல்களை அக்கினியில் தகனம் செய்தனர்।

Verse 16

चक्रुरेव तदूर्द्ध्वं वै यत्कर्त्तव्यमनन्तरम् / पित्रोर्मरणदुःखेन पीड्यमाना दिवानिशम्

அதன்பின் உடனே செய்ய வேண்டியதை அவர்கள் செய்தனர்; தந்தை-தாயின் மரணத் துயரால் அவர்கள் பகலும் இரவும் வாடினர்।

Verse 17

ततः काले गते रामः समानां द्वादशावधौ / निवृत्तस्तपसः सख्या सहागादाश्रमं पितुः

பின்பு காலம் கடந்தபின், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றதும், ராமன் தவத்திலிருந்து விலகி நண்பனுடன் தந்தையின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்।