Adhyaya 35

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते चतुस्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३४// सगर उवाच मुने परमतत्त्वज्ञध्यानज्ञानार्थकोविद / भगवद्भक्तिसंलीनमानसानुग्रहः कुतः

சகரர் கூறினார்: ஓ முனிவரே, பரம தத்துவத்தை அறிந்தவரே, தியானம் மற்றும் ஞானத்தில் வல்லவரே, இறை பக்தியில் லയിத்த மனதிற்கு அருள் எங்கிருந்து கிடைக்கிறது?

Verse 2

त्वयापि हि महाभाग यतः शंससि सत्कथाः / श्रुत्वा मृगमुखात्सर्वं भार्गवस्य विचेष्टितम्

ஓ மகாபாகனே! நீ சத்கதைகளைப் புகழ்ந்து உரைக்கிறாய்; மிருகமுகனிடமிருந்து பார்கவனின் எல்லாச் செயல்களையும் சரிதத்தையும் கேட்டறிந்ததால்.

Verse 3

भूतं भवद्भविष्यं च नारायणकथान्वितम् / पुनः प्रपच्छ किं नाथ तन्मे वद सविस्तरम्

கடந்தது, நிகழ்வது, வருவது—நாராயணக் கதையுடன் இணைந்ததைப் பற்றி, ஓ நாதா! மீண்டும் கேட்கிறேன்; அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

वसिष्ठ उवाच शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि मृगस्य चरितं महत् / यथा पृष्टं तया सो ऽस्यै वर्णयामास तत्त्ववित्

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ அரசனே, கேள்; மிருகனின் மகத்தான சரிதத்தை நான் உரைப்பேன். அவள் கேட்டபடியே, தத்துவஞானி அவளுக்கு விளக்கமாகச் சொன்னான்.

Verse 5

श्रुत्वा तु चरितं तस्य भार्गवस्य महात्मनः / भूयः प्रपच्छ तं कान्तं ज्ञानतत्त्वार्थमादरात्

அந்த மகாத்மா பார்கவனின் சரிதத்தை கேட்டபின், அவள் மரியாதையுடன் மீண்டும் அந்த அன்பரிடம் ஞானத் தத்துவத்தின் பொருளை கேட்டாள்.

Verse 6

मृग्युवाच साधुसाधु महाभाग कृतार्थस्त्वं न संशयः / यदस्य दर्शनात्ते ऽद्य जातं ज्ञानमतीद्रियम्

மிருகி கூறினாள்—சாது, சாது! ஓ மகாபாகனே, நீ கृतார்த்தன்; இதில் ஐயமில்லை. அவனது தரிசனத்தால் இன்று உனக்கு இந்திரியங்களைத் தாண்டிய ஞானம் பிறந்தது.

Verse 7

अथातश्चात्मनः सर्वं ममापि वद कारणम् / कर्मणा येन संप्राप्तावावां तिर्यग्जनिं प्रभो

பிரபோ, இப்போது எனது மற்றும் உமது அனைத்துக் காரணத்தையும் கூறுவீராக—எந்த கர்மத்தால் நாம் இருவரும் திர்யக் (விலங்கு) பிறவியை அடைந்தோம்?

Verse 8

इति वाक्यं समाकर्ण्य प्रियायाः स मृगः स्वयम् / वर्णयामास चरितं मृग्यश्चैवात्मनस्तदा

அன்புடையவளின் சொற்களை கேட்ட அந்த மான், அப்போது தன் கதையையும் மான்மகளின் கதையையும் விவரிக்கத் தொடங்கியது.

Verse 9

मृग उवाच शृणु प्रिये महाभागे यथाऽवां मृगतां गतौ / संसारे ऽस्मिन्नमहाभागे भावो ऽस्य भवकारणम्

மான் கூறியது—மகாபாக்யவதியான பிரியே, கேள்; நாம் இருவரும் எவ்வாறு மான்பிறவியை அடைந்தோம். மகாபாக்யவதியே, இந்தச் சம்சாரத்தில் ‘பாவம்’ (உள்ளநிலை) தான் பிறவிக்குக் காரணம்.

Verse 10

जीवस्य सदसभ्द्यां हि कर्मभ्यामागतः स्मृतिम् / पुरा द्रविडदेशे तु नानाऋद्धिसमाकुले

ஜீவனுக்கு நல்வினை-தீவினை என்ற இரு கர்மங்களாலேயே நினைவு (ஸ்ம்ருதி) உண்டாகிறது. முற்காலத்தில் பல செல்வங்களால் நிறைந்த திராவிட தேசத்தில் (அது எனக்கு வந்தது).

Verse 11

ब्राह्मणानां कुले वाहं जातः कौशिकगोत्रिणाम् / पिता मे शिवदत्तो ऽभून्नाम्ना शास्त्रविशारदः

நான் கௌசிக கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த பிராமண குலத்தில் பிறந்தேன். என் தந்தையின் பெயர் சிவதத்தன்; அவர் சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவர்.

Verse 12

तस्य पुत्रा वयं जाताश्चत्वारो द्विजसत्तमाः / ज्येष्ठो रामो ऽनुजस्तस्य धमस्तस्यानु जः पृथुः

நாங்கள் அந்த மகானின் நான்கு புதல்வர்கள்; சிறந்த த்விஜர்கள். மூத்தவன் ராமன்; அவனுடைய இளையவன் தாமன்; தாமனுடைய இளையவன் ப்ருது.

Verse 13

चतुर्थो ऽहं प्रिये जातो सूरिरित्यभिविश्रुतः / उपनीय क्रमात्सर्वाञ्छिवदत्तो महायशाः

நான்காவதாக நான், பிரியே, ‘சூரி’ எனப் புகழ்பெற்று பிறந்தேன். பெரும் புகழுடைய சிவதத்தன் வரிசையாக எங்களையெல்லாம் உபநயனம் செய்தான்.

Verse 14

वेदानध्यापयामास सांगांश्च सरहस्यकान् / चत्वारो ऽपि वयं तत्र वेदाध्ययनतत्पराः

அவர் வேதங்களை அங்கங்களுடனும் மறைபொருள்களுடனும் எங்களுக்கு கற்பித்தார். அங்கே நாங்கள் நால்வரும் வேதப் பயில்வில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தோம்.

Verse 15

गुरुशुश्रूषणे युक्ता जाता ज्ञानपरायणाः / गत्वारण्यं फलान्यंबुसमित्कुशमृदो ऽन्वहम्

குருவின் சேவையில் ஈடுபட்டு, நாங்கள் ஞானத்தில் நிலைத்தோம். தினந்தோறும் காட்டிற்குச் சென்று பழங்கள், நீர், சமித்து, குசை, மண்ணை கொண்டு வந்தோம்.

Verse 16

आनीय पित्रे दत्त्वाथ कुर्मो ऽध्ययनमेव हि / एकदा तु वयं सर्वे संप्राप्ता पर्वते वने

அவற்றை கொண்டு வந்து தந்தைக்கு அளித்து, நாங்கள் படிப்பிலேயே ஈடுபட்டிருந்தோம். ஒருநாள் நாங்கள் அனைவரும் மலைவனத்திற்குச் சென்றடைந்தோம்.

Verse 17

औद्भिदं नाम लोलक्षि कृतमालातटे स्थितम् / सर्वे स्नात्वा महानद्यामुषसि प्रीतमानसाः

ஓ லோலாக்ஷி! க்ருதமாலா நதிக்கரையில் ‘ஔத்பித’ எனும் தீர்த்தம் அமைந்துள்ளது. விடியற்காலையில் அந்த மகாநதியில் நீராடி அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்தராயினர்.

Verse 18

दत्तार्घाः कृतजप्याश्च समारूढा नागोत्तमम् / शालस्तमालैः प्रियकैः पनसैः कोविदारकैः

அர்க்யம் அளித்து ஜபம் செய்து, அவர்கள் அனைவரும் சிறந்த நாகம்—யானையின் மேல் ஏறினர். அது சால, தமால, பிரியக, பலா, கோவிதார மரங்களால் சூழப்பட்டது.

Verse 19

सरलार्जुनपूगैश्च खर्जूरैर्नारिकेलकैः / जंबूभिः सहकारैश्च कट्फलैर्बृहतीद्रुमैः

அங்கே சரள, அர்ஜுன, பாக்கு, பேரீச்சை, தென்னை மரங்கள்; மேலும் நாவல், மா (சஹகார), கட்பல போன்ற பெரிய மரங்களும் இருந்தன.

Verse 20

अन्यैर्नानाविधैर्वृक्षैः परार्थप्रतिपादकैः / स्निग्धच्छायैः समाहृष्टनानापक्षिनिनादितैः

மேலும் பலவகை, பிறர்க்குப் பயன் தரும் மரங்களும் இருந்தன. அவற்றின் மென்மையான குளிர்ந்த நிழலில் பலவிதப் பறவைகளின் குரல்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒலித்தன.

Verse 21

शार्दूल हरिभिर्भल्लैर्गण्डकैर्मृगनाभिभिः / गचैन्द्रैः शारभाद्यैश्च सेवितं कन्दरागतैः

அந்த இடம் குகைகளில் வாழும் சார்தூல (புலி), ஹரி (சிங்கம்), பல்ல (கரடி), கண்டக (காண்டாமிருகம்), மிருகநாபி (கஸ்தூரி மான்), கஜேந்திரர் மற்றும் சாரப முதலியவற்றால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 22

मल्लिकापाटलाकुन्दकर्णिकारकदंबकैः / सुगन्धिभिर्वृतं चान्यैर्वातोद्धूतपरगिभिः

அவ்விடம் மல்லிகை, பாதலா, குந்தம், கர்ணிகாரம், கடம்பம் ஆகிய மணமிகு மலர்களாலும், காற்றால் பறந்த பராகம் நிறைந்த பிற மலர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது।

Verse 23

नानामणिगणाकीर्णैर्नीलपीतसितारुणैः / शृङ्गैः समुल्लिखन्तं च व्योम कौतुकसं युतम्

நீலம், மஞ்சள், வெள்ளை, செம்மை நிறங்களான பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அதன் கொம்புகள் வானத்தைச் சுரண்டுவது போல உயர்ந்தன; அந்தக் காட்சி பேர்வியப்பைத் தருவதாக இருந்தது।

Verse 24

अत्युच्चपातध्वनिभिर्निर्झरैः कन्दरोद्गतैः / गर्ज्जतमिव संसक्तं व्यालाद्यैर्मृगपक्षिभिः

குகைகளிலிருந்து வெளிவரும் அருவிகள் மிக உயரத்திலிருந்து விழும் ஓசையால் அவ்விடம் முழங்கியது; பாம்புகள் முதலியன, மிருகங்கள், பறவைகள் நிறைந்ததால் அது கர்ஜிப்பது போலத் தோன்றியது।

Verse 25

तत्रातिकौतुकाहृष्टदृष्टयोभ्रातरो वयम् / नास्मार्ष्म चात्मनात्मानं वियुक्ताश्च परस्परम्

அங்கே நாங்கள் சகோதரர்கள் பேர்கௌதுகத்தில் மகிழ்ந்து கண்கள் மயங்கினோம்; நம்மை நாமே நினைக்கவில்லை, ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்தும் போனோம்।

Verse 26

एतस्मिन्नन्तरे चैका मृगी ह्यगात्पिपासिता / निर्झरापात शिरसि पातुकामा जलं प्रिये

அந்த இடைவெளியில், அன்பே, தாகத்தால் வாடிய ஒரு மான்பெண், அருவி விழும் இடத்தின் உச்சியில் நீர் அருந்த விரும்பி வந்தடைந்தாள்।

Verse 27

तस्याः पिबन्त्यास्तु जलं शार्दूलो ऽतिभयङ्करः / तत्र प्राप्तो यदृच्छातो जगृहे तां भयर्दिताम्

அவள் நீர் குடித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், மிகப் பயங்கரமான புலி தற்செயலாக அங்கே வந்து, அச்சத்தால் நடுங்கிய அவளைப் பிடித்தது।

Verse 28

अहं तद्ग्रहणं पश्यन्भयेन प्रपलायितः / अत्युच्चवत्त्वात्पतितो मृतश्चैणीमनुस्मरन्

அவளைப் பிடிப்பதைப் பார்த்த நான் அச்சத்தால் ஓடினேன்; மிக உயரத்திலிருந்து விழுந்து, அந்த மானைப் நினைத்தபடியே இறந்தேன்।

Verse 29

सा मृता त्वं मृगी जाता मृग स्त्वाहमनुस्मरन् / जातो भद्रे न जाने वै क्व गाता भ्रातरो ऽग्रजाः

அவள் இறந்தாள்; நீ மானாகப் பிறந்தாய்; நான் உன்னை நினைத்தபடியே மான் ஆகப் பிறந்தேன். பத்திரே, மூத்த சகோதரர்கள் எங்கே சென்றார்கள் என எனக்குத் தெரியாது.

Verse 30

एतन्मे स्मृतिमापन्नं चरितं तव चात्मतः / भूतं भविष्यं च तथा शृणु भद्रे वदाम्यहम्

உன்னதும் என்னதும் ஆன இந்த வரலாறு எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது; பத்திரே, கடந்ததும் வருங்காலமும் அதுபோலக் கேள், நான் சொல்கிறேன்।

Verse 31

यो ऽयं वा वृष्ठसंलग्नो व्याधो दूरस्थितो ऽभवत् / रामस्यास्य भयात्सो ऽपि भक्षितो हरिणा धुना

மழையில் நனைந்து தூரத்தில் நின்ற அந்த வேட்டைக்காரனும், இவ்விராமனின் அச்சத்தால் இப்போது ஒரு மானால் உண்டுபோனான்।

Verse 32

प्राणांस्त्यक्त्वा विधानेन स्वर्गलोकं गमिष्यति / अवाभ्यां तु जलं पीतं मध्यमे पुष्करे त्विह

விதிமுறையுடன் உயிரைத் துறந்தால் அவன் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் செல்வான். இங்கே நடுப் புஷ்கரத்தில் நாங்கள் இருவரும் நீரைப் பருகினோம்.

Verse 33

संदृष्टो भार्गवश्चायं साक्षाद्विष्णुस्वरूपधृक् / तेनानेकभवोत्पन्नं पातकं नाशमागतम्

இந்த பார்கவர் நேரடியாக விஷ்ணு-ஸ்வரூபம் தாங்கியவராகக் காணப்பட்டார். அவரின் தரிசனத்தால் பல பிறவிகளில் உண்டான பாவம் அழிந்தது.

Verse 34

अगस्त्यदर्शनं लब्ध्वा श्रुत्वा स्तोत्रं गतिप्रदम् / गमिष्यावः शुभांल्लोकान्येषु गत्वा न शोचति

அகஸ்தியரின் தரிசனம் பெற்று, வழி அளிக்கும் ஸ்தோத்திரத்தை கேட்டு, நாம் நல்வுலகங்களுக்கு செல்வோம்; அங்கு சென்றால் யாரும் துயரப்படார்.

Verse 35

इत्येवमुक्त्वा स मृगः प्रियायै प्रियदर्शनः / विरराम प्रसन्नात्मा पश्यन्राममना तुरः

இவ்வாறு கூறி, இனிய தோற்றமுடைய அந்த மான் தன் பிரியையிடம் உரைத்தது. மகிழ்ந்த மனத்துடன் நின்று, ஆவலுடன் ராமனை நோக்கிக் கொண்டிருந்தது.

Verse 36

भर्गवः श्रुतवांश्चैव मृगोक्तं शिष्यसंयुतः / विस्मितो ऽभूच्च राजेन्द्र गन्तुं कृतमतिस्तथा

அரசேந்திரா! சீடர்களுடன் இருந்த பார்கவர் மான் கூறியதை கேட்டார்; வியப்புற்று, அப்படியே செல்லத் தீர்மானித்தார்.

Verse 37

अकृतव्रमसंयुक्तो ह्यगस्त्यस्याश्रमं प्रति / स्नात्वा नित्यक्रियां कृत्वा प्रतस्थे हर्षितो भृशम्

அவன் விரதநியமங்களுடன் கூடி அகஸ்திய முனிவரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான். நீராடி நித்தியக் கிரியைகளைச் செய்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டான்.

Verse 38

रामेण गच्छता मार्गे दृष्टो व्याधो मृतस्तदा / सिंहस्य संप्रहारेम विस्मितेन महात्मना

வழியில் சென்ற ராமன் அப்போது ஒரு வேடன் இறந்து கிடப்பதைக் கண்டான்; சிங்கத்தின் தாக்குதலால் அவன் கொல்லப்பட்டிருந்தான். அதைக் கண்டு மகாத்மா ராமன் வியந்தான்.

Verse 39

अध्यर्द्धयोजनं गत्वा कनिष्ठं पुष्करं प्रति / स्नात्वा माध्याह्निकीं सन्ध्यां चका रातिमुदान्वितः

ஒரு யோஜனமும் அரையும் கடந்து கனிஷ்ட புஷ்கரத்தை அடைந்தான். அங்கு நீராடி மதியச் சந்தியாவந்தனத்தைச் செய்து மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தான்.

Verse 40

हितं तदात्मनः प्रोक्तं मृगेण स विचारयन् / तावत्तत्पृष्ठसंलग्नं मृगयुग्ममुपागतम्

மான் தன் நலனுக்கென கூறியதை அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோதே, அவன் முதுகில் ஒட்டியபடி ஒரு மான் ஜோடி வந்து சேர்ந்தது.

Verse 41

पुष्करे तु जलं पीत्वाभिषिच्यात्मतनुं जलैः / पश्यतो भार्गवस्यागादगस्त्याश्रमसंमुखम्

புஷ்கரத்தில் நீர் அருந்தி, நீரால் தன் உடலை அபிஷேகம் செய்து, பார்கவனின் கண்முன்னே அகஸ்திய ஆசிரமத்தை நோக்கி சென்றான்.

Verse 42

रामो ऽपि सन्ध्यां निर्वर्त्त्य कुंभजस्याश्रमं ययौ / विपद्गतं पुष्करं तु पश्यमानो महामनाः

ராமனும் சந்த்யாவந்தனத்தை நிறைவேற்றி கும்பஜர் (அகஸ்தியர்) ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். ஆபத்தில் அகப்பட்ட புஷ்கரத்தைப் பார்த்து மகாமனத்துடன் முன்னே சென்றான்.

Verse 43

विष्णोः पदानि नागानां कुण्डं सप्तर्षिसंस्थितम् / गत्वोपस्पृश्य शुच्यंभो जगामागस्त्यसंश्रयम्

விஷ்ணுபதமும் நாகர்களின் குண்டமும்—அங்கு சப்தரிஷிகள் தங்கியிருந்தனர்—அங்கே சென்று தூய நீரால் ஆச்சமனம் செய்து அகஸ்தியரின் அடைக்கலத்தை அடைந்தான்.

Verse 44

यच्च ब्रह्मसुता राजन्समायाता सरस्वती / त्रीन्संपूरयितुं कुण्डानग्निहोत्रस्य वै विधेः

அரசே, பிரம்மாவின் மகளான சரஸ்வதியும் அங்கே வந்தாள்; அக்னிஹோத்திர விதிக்காக மூன்று குண்டங்களையும் நிறைவு செய்யும்படியாக.

Verse 45

तत्र तीरे शुभं पुण्यं नानामुनिनिषेवितम् / ददर्श महदाश्चर्यं भार्गवः कुंभजाश्रमम्

அங்கே கரையில் பல முனிவர்கள் தங்கியிருந்த, மங்களமும் புண்ணியமும் நிறைந்த இடம் இருந்தது. பார்கவர் கும்பஜரின் ஆசிரமம் எனும் பெரும் அதிசயத்தை கண்டார்.

Verse 46

मृगैः सिंहैः सहगतैः सेवितं शान्तमानसैः / कुटरैरर्जुनैर्निंबैः पारिभद्रधवेगुदैः

அந்த ஆசிரமம் அமைதியான மனத்துடன் மான்களும் சிங்கங்களும் ஒன்றாகச் சுற்றியதால் அழகுற்றது; மேலும் குடர, அர்ஜுனம், வேம்பு, பாரிபத்ரம், தவம், கூட (குல்லர்) மரங்களால் சூழப்பட்டது.

Verse 47

खदिरासनखर्जूरैः संकुलं बदरीद्रुमैः / तत्र प्रविश्य वै रामो ह्यकृतव्रणसंयुतः

கதிர், ஆசன, கர்ஜூரம் மற்றும் பதரி மரங்கள் அடர்ந்த அந்த வனத்தில், காயமற்ற ராமன் அங்கே நுழைந்தான்।

Verse 48

ददर्श मुनिमासीनं कुम्भजं शान्तमानसम् / स्तिमितोदसरः प्रख्यं ध्यायन्तं ब्रह्म शाश्वतम्

அங்கே அவர் கும்பஜ முனிவரை ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார்—அமைந்த மனத்துடன், அசையா ஏரிபோல் ஆழ்ந்தவராய், நித்திய பிரம்மத்தைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தார்।

Verse 49

कौश्यां वृष्यां मार्गकृत्तिं वसानं पल्लवोटजे / ननाम च महाराज स्वाभिधानं समुच्चरन्

பல்லவக் குடிலில் அவர் கௌசேய ஆடை மற்றும் மிருகச்சர்மம் அணிந்திருந்தார்; அப்போது, மஹாராஜா, ராமன் தன் பெயரைச் சொல்லி வணங்கினான்।

Verse 50

रामो ऽस्मि जामदग्न्यो ऽहं भवन्तं द्रष्टुमागतः / ताद्विद्धि प्रणिपातेन नमस्ते लोकभावन

நான் ராமன், ஜமதக்னியின் புதல்வன்; உம்மை தரிசிக்க வந்தேன். இந்தப் பணிவணக்கத்தால் அதை அறியுங்கள்—லோகபாவனரே, வணக்கம்.

Verse 51

इत्युक्तवन्तं रामं तु उन्मील्य नयने शनैः / दृष्ट्वा स्वागतमुच्चार्य तस्मायासनमादिशत्

இவ்வாறு கூறிய ராமனைப் பார்த்து முனிவர் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தார்; அவரைக் கண்டு ‘வருக’ என்று சொல்லி, அவருக்காக ஆசனத்தை அளிக்கச் சொன்னார்।

Verse 52

मधुपर्कं समानीय शिष्येण मुनिपुङ्गवः / ददौ पप्रच्छ कुशलं तपसश्च कुलस्य च

சிஷ்யனால் மதுபர்க்கம் கொண்டு வரச் செய்து முனிவரேந்தர் அதை அளித்து, பின்னர் தவமும் குலநலமும் பற்றி விசாரித்தார்।

Verse 53

स पृष्टस्तेन वै रामो घटोद्भवमुवाच ह / भवत्संदर्शनादीश कुशलं मम सर्वतः

அவர் கேட்டபோது ராமன் घटோத்பவனிடம் கூறினான்—ஈசா! உமது தரிசனத்தால் எனக்கு எல்லாத் திசைகளிலும் நலமே.

Verse 54

किं त्वङ्कं संशयं जातं छिन्धि स्ववचनामृतैः / मृगश्चैको मया दृष्टो मध्यमे पुष्करे विभो

உனக்கென்ன சந்தேகம் எழுந்தது? உன் வாக்கமுதத்தால் அதை அறுத்தருள்வாய். விபோ, நடுப் புஷ்கரத்தில் நான் ஒரு மானைக் கண்டேன்.

Verse 55

तेनोक्तमखिलं वृत्तं मम भूतमनागतम् / तच्छूत्वा विस्मयाविष्टो भवच्छरणमागतः

அவன் என் கடந்ததும் வருங்காலமும் ஆகிய அனைத்தையும் கூறினான். அதை கேட்ட நான் வியப்பில் ஆழ்ந்து உமது சரணடைந்தேன்.

Verse 56

पाहि मां कृपया नाथ साधयन्त महामनुम् / शिवेन दत्तं कवच मम साधयतो गुरो

நாதா, கருணையால் என்னைக் காத்தருள்வாய்—நான் மகாமந்திரத்தை சாதிக்கிறேன். குருவே, சிவன் அளித்த கவசம் என் சாதனையில் என்னை ரட்சிக்கட்டும்.

Verse 57

कृष्मस्य समतीत तु साधिकं हि शरच्छतम् / न च सिद्धिमवाप्तो ऽहं तन्मे त्वं कृपया वद

கிருஷ்ம பருவம் கடந்தபின் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சரத்காலங்கள் சென்றன; ஆயினும் எனக்கு சித்தி கிடைக்கவில்லை. ஆகவே கருணையுடன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 58

वसिष्ठ उवाच एवं प्रश्नं समाकर्ण्य रामस्य सुमहात्मनः / क्षणं ध्यात्वा महाराज मृगोक्तं ज्ञातवान् हृदा

வசிஷ்டர் கூறினார்—மகாத்மா ராமனின் கேள்வியை கேட்டவுடன், அரசே, அவர் சிறிது நேரம் தியானித்து, மான் கூறியதை உள்ளத்தால் அறிந்தார்.

Verse 59

मृगं चापि समायातं मृग्या सह निजाश्रमे / श्रोतुं कृष्णामृतं स्तोत्रं सर्वं तत्कारण मुनिः / विचार्याश्वासयामास भार्गवः स्ववचोमृतैः

மானும் தன் மானியுடன் தன் ஆசிரமத்திற்கு வந்தது—கிருஷ்ணாமிருத ஸ்தோத்திரத்தை கேட்க. அந்த காரணமெல்லாம் ஆராய்ந்த முனிவர் பார்கவர், தம் வாக்கமிருதத்தால் அவனை ஆறுதல் கூறினார்.