Adhyaya 34

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रयस्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः सगर उवाच ब्रह्मपुत्र महाभाग महान्मे ऽनुग्रहः कृतः / यदिदं कवचं मह्यं प्रकाशितमनामयम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் (வாயு உரைத்தது), மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதப் பாதத்தில், பார்கவ சரிதத்தில் முப்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம். சகரன் கூறினான்—ஓ பிரம்மபுத்திர மகாபாகா, என்மேல் நீர் பெரும் அருள் செய்தீர்; இந்த நோயற்ற கவசத்தை எனக்கு வெளிப்படுத்தினீர்.

Verse 2

और्वेणानुगृहीतो ऽहं कृतास्त्रो यदनुग्रहात् / भवतस्तु कृपापात्रं जातो ऽहमधुना विभो

ஔர்வ முனிவரின் அருளால் நான் அனுகிரஹம் பெற்றேன்; அவரது அருளினால் ஆயுத-மந்திரங்களில் நிறைவு பெற்றேன். ஓ விபோ, இப்போது நான் உங்கள் கருணைக்குப் பாத்திரமானேன்.

Verse 3

रामेण भार्गवेन्द्रेण कार्त्तवीर्यो नृपो गुरो / यथा समापितो वीरस्तन्मे विस्तरतो वद

குருவே, பார்கவ குலத்துத் தலைவன் ராமன் வீர அரசன் கார்த்தவீர்யனை எவ்வாறு முடித்தான் என்பதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

कृपापात्रं स दत्तस्य राजा रामः शिवस्य च / उभौ तौ समरे वीरौ जघटाते कथं गुरो

குருவே, தத்தரின் அருளுக்குப் பாத்திரமான அந்த அரசன் ராமனும், சிவனின் அருளுக்குப் பாத்திரமானவனும்—அந்த இரு வீரரும் போரில் எவ்வாறு மோதினர்?

Verse 5

वसिष्ठ उवाच शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि चरितं पापनाशनम् / कार्त्तवीर्यस्य भूपस्य रामस्य च महात्मनः

வசிஷ்டர் கூறினார்—அரசே, கேள்; பாவநாசகமான வரலாற்றை நான் உரைக்கிறேன்—அரசன் கார்த்தவீர்யனதும் மகாத்மா ராமனதும்.

Verse 6

स रामः कवचं लब्ध्वा मन्त्रं चैव गुरोर्मुखात् / चकार माधनं तस्य भक्त्या परमया युतः

அந்த ராமன் குருவின் வாய்மொழியால் கவசமும் மந்திரமும் பெற்று, பரம பக்தியுடன் கூடி, அதற்கான மாதனம் (சாதனை/ஆராதனை) செய்தான்.

Verse 7

भूमिशागी त्रिषवण स्नानसध्यापरायणः / उवासपुष्करे राम शतवर्षमतन्द्रितः

பூமியில் படுத்து உறங்குபவனாய், மூன்று வேளையும் நீராடி சந்த்யா வழிபாட்டில் நிலைத்த ராமன் புஷ்கரத்தில் நூறு ஆண்டுகள் சோர்வின்றி தங்கினான்.

Verse 8

समित्पुष्पकुशादीनि द्रव्याण्यहरहर्भृगोः / आनीय काननाद्भूप प्रायच्छदकृतव्रणः

அரசே! குற்றமற்ற விரதன் தினந்தோறும் காட்டிலிருந்து சமித்து, மலர், குசம் முதலியவற்றை கொண்டு வந்து ப்ருகுவுக்கு அளித்தான்.

Verse 9

सततं ध्यानसंयुक्तो रामो मतिमतां वरः / आराधयामास विभुं कृष्णं कल्मषनाशनम्

எப்போதும் தியானத்தில் இணைந்த, அறிவாளிகளில் சிறந்த ராமன், எல்லாம் வல்ல பாவநாசகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆராதித்தான்.

Verse 10

तस्यैवं यजमानस्य रामस्य जगतीपते / गतं वर्षशतं तत्र ध्यानयुक्तस्य नित्यदा

உலகநாதனே! இவ்வாறு யாகத்தில் ஈடுபட்டு நித்திய தியானத்தில் நிலைத்த ராமனுக்கு அங்கே நூறு ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 11

एकदा तु महाराज रामः स्नातुं गतो महान् / मध्यमं पुष्करं तत्र ददर्शाश्वर्यमुत्तमम्

ஒருநாள், மகாராஜா! மகத்தான ராமன் நீராடச் சென்றபோது, அங்கே நடுப்புஷ்கரத்தில் மிகச் சிறந்த அதிசயத்தை கண்டான்.

Verse 12

मृग एकः समायातो मृग्य युक्तः पलायितः / व्याधस्य मृगयां प्राप्तो धर्मतप्तो ऽतिपीडितः

ஒரு மான் ஓடிவந்து சேர்ந்தது; வேட்டையின் அச்சத்தால் கலங்கியது. வேடனின் வேட்டையில் அகப்பட்டு தர்மத் தாபத்தால் மிகுந்த துன்புற்றது.

Verse 13

पिपासितो महाभाग जलपानसमुत्सुकः / रामस्य पश्यतस्तत्र सरसस्तटमागतः

அந்த மகாபாக மான் தாகத்தால் வாடி, நீர் அருந்த ஆவலுற்றது. ராமன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அங்கே ஏரியின் கரையை அடைந்தது.

Verse 14

पश्चान्मृगी समायाता भीता सा चकितेक्षणा / उभो तौ पिबतस्तत्र जलं शङ्कितमानसौ

பின்னர் ஒரு மான்பெண் வந்தாள்; அச்சமுற்று, திடுக்கிடும் கண்களுடன். இருவரும் அங்கே நீர் அருந்தினார்கள்; ஆனால் மனத்தில் ஐயம் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 15

तावत्समागतो व्याधो बाणपाणिर्धनुर्द्धरः / स दृष्ट्वा तत्र संविष्टं रामं भार्गवनन्दनम्

அவ்வேளையில் அம்பை கையில் கொண்டு, வில்லைத் தாங்கிய வேடன் வந்தான். அங்கே அமர்ந்திருந்த பார்கவநந்தனன் ராமனை அவன் கண்டான்.

Verse 16

अकृतव्रणसंयुक्तं तस्थौ दूरकृतेक्षणः / स चिन्तयामास तदा शङ्कितो भृगुनन्दनात्

தூரத்திலிருந்து நோக்கி, காயமற்றவராக (ராமனை) கண்டதும் அவன் நின்றான். பின்னர் ப்ருகுநந்தனனைப் பற்றி ஐயம் கொண்டு சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 17

अयं रामो महावीरो दुष्टानामन्तकारकः / कथमेतस्य हन्म्येतौ पश्यतो मृगयामृगौ

இவன் ராமன் மகாவீரன், துஷ்டர்களின் அழிப்பவன். அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் இந்த இரு வேட்டையாடும் மான்களை நான் எவ்வாறு கொல்வேன்?

Verse 18

इति चिन्ता समाविष्टो व्याधो राजन्यसत्तम / तस्थौ तत्रैव रामस्य भयात्संत्रस्तमानसः

அவ்வாறு சிந்தையில் மூழ்கிய வேடன், அரசகுலச் சிறந்தவனே, அங்கேயே நின்றான்; ராமனின் பயத்தால் அவன் மனம் நடுங்கியது.

Verse 19

रामस्तु तौ मृगों दृष्ट्वा पिबन्तौ सभ्यं जलम् / तर्कयामास मेधावी किमत्र भयकारणम्

ராமன் அந்த இரு மான்களும் தூய நீரை அருந்துவதைக் கண்டான். அப்போது அறிவுடைய ராமன் எண்ணினான்—இங்கே பயத்திற்குக் காரணம் என்ன?

Verse 20

नैवात्र व्याघ्रसेनादो न च व्याधो हि दृश्यते / केनैतौ कारणेनाहो शङ्कितौ चकितेक्षणौ

இங்கே புலிகளின் கர்ஜனை ஒலியும் இல்லை; வேடனும் காணப்படவில்லை. அப்படியிருக்க, எந்த காரணத்தால் இவர்கள் இருவரும் சந்தேகத்துடன், அச்சமுற்ற கண்களுடன் உள்ளனர்?

Verse 21

अथ वा मृगजातिर्हि निसर्गाच्चकितेक्षणा / चेनैतौ जलपाने ऽपि पश्यतश्चकितेक्षणौ

அல்லது மானினம் இயல்பாகவே அச்சமுற்ற பார்வையுடையது; ஆகவே இவர்கள் இருவரும் நீர் அருந்தினாலும் பார்த்துக்கொண்டே திடுக்கிடுகின்றனர்.

Verse 22

नैतावत्कारणं चात्र किन्तु खेदभयातुरौ / लक्षयेते खिन्नसर्वाङ्गौ कम्पयुक्तौ यतस्त्विमौ

இங்கே இதுவே காரணமல்ல; இவ்விருவரும் துயரும் அச்சமும் கொண்டு கலங்கியுள்ளனர். ஆகவே அவர்களின் உடல் முழுதும் சோர்ந்து நடுங்குகின்றது.

Verse 23

एवं संचिन्त्य मतिमान्स तस्थौ मध्यपुष्करे / शिष्येण संयुतो रामो यावत्तौ चापि संस्थितौ

இவ்வாறு சிந்தித்த அறிவுடைய ராமன், சீடனுடன் புஷ்கரத்தின் நடுவில் நின்றான்; அவர்கள் இருவரும் அங்கே நிலைத்திருந்த வரையில்.

Verse 24

पीत्वा जलं ततस्तौ तु वृक्षच्छायासमाश्रितौ / रामं दृष्ट्वा महात्मानं कथां तौ चक्रतुर्मुदा

பின்னர் அவர்கள் இருவரும் நீர் அருந்தி மரநிழலில் தங்கினர். மகாத்மா ராமனை கண்டதும் மகிழ்ச்சியுடன் உரையாடினர்.

Verse 25

मृग्युवाच कान्त चात्रैव तिष्ठावो यावद्रामो ऽत्रसंस्थितः / अस्य वीरस्य सांनिध्ये भयं नैवावयोर्भवेत्

மான் பெண் கூறினாள்—அன்பே, ராமன் இங்கே இருக்கும் வரை நாம் இங்கேயே தங்குவோம். இந்த வீரனின் அருகில் நமக்கு அச்சம் இல்லை.

Verse 26

अत्राप्यागत्य चैव्द्याधौ ह्यावयोः प्रहरिष्यति / दृष्टमात्रो हि मुनिना भस्मीभूतो भविष्यति

அந்த வேடன் இங்கேயும் வந்து நம்மைத் தாக்குவான்; ஆனால் முனிவர் பார்வை பட்ட மாத்திரத்தில் அவன் சாம்பலாகிவிடுவான்.

Verse 27

इत्युक्ते वचने मृग्या रामर् शनतुष्टया / मृगश्चोवाच हर्षेण समाविष्टः प्रियां स्वकाम्

அவ்வாறு கூறிய சொற்களை கேட்டதும், ராமதரிசனத்தில் திருப்தியடைந்த மானின் பெண்ணை நோக்கி, அந்த மான் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி தன் விருப்பமான இனிய வார்த்தைகளைச் சொன்னது।

Verse 28

एवमेव महाभागे यद्वै वदसि भामिनि / जाने ऽहमपि रामस्य प्रभावं सुमहात्मनः

மகாபாக்யவதியானே, பாமினியே, நீ சொல்வது அப்படியே உண்மை; அந்த மகாத்மா ராமரின் மகிமையை நானும் அறிவேன்।

Verse 29

यो ऽयं संदृश्यते चास्य पार्श्वं शिष्यो ऽकृतव्रणः / सचाने न महाभागस्त्रातो व्याघ्रभयातुरः

அவனின் அருகில் காணப்படுகிற இவன்—காயமற்ற சீடன்; இவனையும் இந்த மகாபாகன் புலி-பயத்தால் துயருற்றபோது காத்தருளினான்।

Verse 30

अयं रामो महाभागे जमदग्निसुतो ऽनुजः / पितरं कार्त्तवीर्येण दृष्ट्वा चैव तिरस्कृतम्

மகாபாக்யவதியே, இவன் ஜமதக்னியின் புதல்வன் ராமன்; கார்த்தவீர்யன் தன் தந்தையை அவமதித்ததை இவன் கண்டான்।

Verse 31

चकारातितरां क्रुद्धः प्रतिज्ञां नृपघातिनीम् / तत्पूर्तिकामो ह्यगमद्ब्रह्मलोकं पुरा ह्ययम्

மிகுந்த கோபத்தில் அவன் அரசர்களை அழிக்கும் உறுதியை எடுத்தான்; அதை நிறைவேற்ற விரும்பி முன்பு பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 32

स ब्रह्मा दिष्टवांश्चैनं शिवलोकं व्रजेति ह / तस्य त्वाज्ञां समादाय गतो ऽसौ शिवसन्निधिम्

அப்போது பிரம்மா அவனை ஆணையிட்டார்—“சிவலோகத்திற்குச் செல்.” அந்த ஆணையை ஏற்று அவன் சிவசன்னிதிக்கு சென்றான்.

Verse 33

प्रोवाचाखिलवृत्तान्त राज्ञश्चप्यात्मनः पितुः / स कृपालुर्महादेवः सभाज्य भृगुनन्दनम्

அவன் அரசனையும் தன் தந்தையையும் பற்றிய முழு நிகழ்வையும் கூறினான். கருணையுள்ள மகாதேவன் ப்ருகுநந்தனனை மரியாதையுடன் வரவேற்றான்.

Verse 34

ददौ कृष्णस्य सन्मन्त्रमभेद्यं कवचं तथा / स्वीयं पाशुपतं चास्त्रमन्यास्त्रग्राममेव च

அவன் கிருஷ்ணனுக்கு புனித மந்திரத்தையும், உடைக்க முடியாத கவசத்தையும், தன் பாசுபத அஸ்திரத்தையும், பிற அஸ்திரக் கூட்டங்களையும் அளித்தான்.

Verse 35

विसर्जयामास मुदा दत्त्वा शस्त्राणि चादरात् / सो ऽयमत्रागतो भद्रे मेत्रसाधनतत्परः

மரியாதையுடன் ஆயுதங்களை அளித்து மகிழ்ச்சியோடு அவனை அனுப்பினார். ஓ பத்திரே, அவனே இங்கு வந்துள்ளான்; மைத்ரீ சாதனையில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 36

नित्यं जपति धर्मात्मा कृष्णस्य कवचं सुधीः / शतवर्षाणि चाप्यस्य गतानि सुमहात्मनः

அந்த தர்மாத்மா, அறிவுடையவன், தினமும் கிருஷ்ணக் கவசத்தை ஜபிக்கிறான். அந்த மகாத்மனுக்கு நூறு ஆண்டுகளும் கடந்துவிட்டன.

Verse 37

मन्त्र साधयतो भद्रे न च तत्सिद्धिरेति हि / आत्रास्ति कारणं भक्तिः साव वै त्रिविधा मता

அம்மையே, மந்திரத்தைச் சாதித்தாலும் அதின் சித்தி எளிதில் வராது. இங்கே காரணம் பக்தியே; அது மூன்று வகையென கூறப்படுகிறது.

Verse 38

उत्तमा मध्यमा चैव कनिष्ठा तरलेक्षणे / शिवस्य नारदस्यापि शुकस्य च महात्मनः

அலைநோக்குடையவளே, பக்தி உத்தமம், மத்திமம், கனிஷ்டம் என மூன்று வகை; சிவன், நாரதர், மகாத்மா சுகர் போன்றோரிடமும் காணப்படும்.

Verse 39

अंबरीष्स्य राजर्षे रन्तिदेवस्य मारुतेः / बलेर्विभीषणस्यापि प्रह्लादस्य महात्मनः

ராஜரிஷி அம்பரீஷன், ரந்திதேவன், மாருதி (அனுமான்), பலி, விபீஷணன், மகாத்மா பிரஹ்லாதன்—இவர்களிடத்தும் பக்தியின் நிலைகள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 40

उत्तमा भक्तिरेवास्ति गोपीनामुद्धवस्य च / वसिष्ठादिमुनीशानां मन्वादीनां शुभेक्षणे

நல்லநோக்குடையவளே, கோபியரின் பக்தியும் உத்தவனின் பக்தியும் உத்தமம்; வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்களுக்கும் மனு முதலியோருக்கும் அதுவே.

Verse 41

मध्या च भक्तिरेवास्ति प्राकृतान्यजनेषु सा / मध्यभक्तिरयं रामो नित्यं यमपरायणः

மத்திம பக்தி சாதாரண பிற மக்களிடத்தில் காணப்படும். இந்த ராமன் மத்திம-பக்தன்; எப்போதும் யமன் (தர்மம்) வழியில் நிலைத்தவன்.

Verse 42

सेवते गोपिकाधीशं तेन सिद्धिं न चागतः / वसिष्ठ उवाच इत्युक्ता त्वरितं कान्तं सा मृगी हृष्टमानसा

அவன் கோபிகாதீசனைச் சேவித்தாலும், அதனால் சித்தி பெறவில்லை. வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த மிருகி மகிழ்ந்த மனத்துடன் விரைந்து தன் காதலனை அணைந்தாள்.

Verse 43

पुनः पप्रच्छ भक्तेस्तु लक्षणं प्रेमदायकम् / मृग्युवाच साधुकान्त महाभाग वचस्ते ऽलौकिकं प्रिय / र्हदृग् ज्ञानं तव कथं संजातं तद्वदाधुना

மீண்டும் அவள் அன்பை அளிக்கும் பக்தியின் இலக்கணத்தை கேட்டாள். மிருகி கூறினாள்—ஓ சாதுகாந்தா, மகாபாகா! உன் சொற்கள் அசாதாரணமும் இனிமையும்; உன் இதயக் காட்சி-ஞானம் எவ்வாறு உண்டாயிற்று, இப்போது சொல்.

Verse 44

मृग उवाच शृणु प्रिये महाभागे ज्ञानं पुण्येन जायते

மிருகன் கூறினான்—அன்பே, மகாபாகே! கேள்; ஞானம் புண்ணியத்தால் பிறக்கிறது.

Verse 45

तत्पुण्यमद्य संजातं भार्गवस्यास्य दर्शनात् / पुण्यात्मा भार्गवश्चायं कृष्णाभक्तो जितेन्द्रियः

அந்தப் புண்ணியம் இன்று இந்த பார்கவனைத் தரிசித்ததினால் உண்டாயிற்று. இப் பார்கவன் புண்ணியாத்மா; கிருஷ்ணபக்தன்; இந்திரியங்களை வென்றவன்.

Verse 46

गुरुशुश्रूषको नित्यं नित्यनैमित्तिकादरः / अतो ऽस्य दर्शनाज्जातं ज्ञानं मे/द्यैव भामिनि

அவன் எப்போதும் குருவைச் சேவிப்பவன்; நித்திய-நைமித்திக கர்மங்களில் பக்தியுடன் இருப்பவன். ஆகவே, ஓ பாமினி, இன்று அவன் தரிசனத்தால் எனக்குள் ஞானம் பிறந்தது.

Verse 47

त्रैलोक्यस्थितसत्त्वानां शुभाशुभनिदर्शकम् / अद्यैव विदितं मे ऽभूद्रासस्यास्य महात्मनः

மூவுலகில் உள்ள உயிர்களின் நன்மை-தீமையை வெளிப்படுத்துவது இதுவே; இம்மகாத்மா ராசனின் உண்மை இன்று எனக்குத் தெரிந்தது।

Verse 48

चरितं पुण्यदं चैव पापघ्नं शृण्वतामिदम् / यद्यत्करिष्यते चैव तदपि ज्ञानगोचरम्

இச்சரிதம் கேட்போர்க்கு புண்ணியமளித்து பாவத்தை அழிக்கும்; இனி எது எது செய்யப்படுமோ அதுவும் ஞானத்தின் எல்லைக்குள் வரும்।

Verse 49

योत्तमा भक्तिराख्याता तां विना नैव सिद्ध्यति / कवचं मन्त्रसहितं ह्यपि वर्षायुतायुतैः

உத்தம பக்தி எனப் போற்றப்படுவது இல்லாமல் சித்தி கிடையாது; மந்திரத்துடன் கூடிய கவசமும் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் (ஜபித்தாலும்) நிறைவேறாது।

Verse 50

यद्ययं भार्गवो भद्रे ह्यगस्त्यानुग्रहं लभेत् / कृष्णप्रेमामृतं नाम स्तोत्रमुत्तमभक्तिदम्

பத்ரே, இப்பார்கவனுக்கு அகஸ்தியரின் அருள் கிடைத்தால், ‘கிருஷ்ணப்ரேமாம்ருதம்’ எனும் இந்த ஸ்தோத்திரம் அவனுக்கு உத்தம பக்தியை அளிக்கும்।

Verse 51

ज्ञात्वा च लप्स्यते सिद्धिं मन्त्रस्य कवचस्य च / स मुनिर्ज्ञाततत्त्वार्थः सानुकंपो ऽभयप्रदः

இதனை அறிந்தால் அவன் மந்திரமும் கவசமும் இரண்டின் சித்தியையும் பெறுவான்; அந்த முனி தத்துவார்த்தம் அறிந்தவர், கருணையாளர், அபயம் அளிப்பவர்।

Verse 52

उपदेक्ष्यति चैवैनं तत्त्वज्ञानं मुदावहम् / श्रीकृष्णचारितं सर्वं नामभिर्ग्रथितं यतः

அவர் அவருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் தத்துவ ஞானத்தை உபதேசிப்பார், ஏனெனில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் முழு வரலாறும் நாமங்களால் கோர்க்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 53

कृष्णप्रेमामृतस्तोत्राज्ज्ञास्यते ऽस्य महामतिः / ततः संसिद्ध कवचौ राजनं हैहयाधिपम्

கிருஷ்ண பிரேம அமிர்த ஸ்தோத்திரத்தின் மூலம் அவரது சிறந்த அறிவு அறியப்படும். பின்னர், கவசத்தை சித்தி செய்து, அவர் ஹைஹய மன்னரை எதிர்கொள்வார்.

Verse 54

हत्वा सपुत्रामात्यं च ससुहृद्बलवाहनम् / त्रिः सप्तकृत्वो निर्भूपां करिष्यत्यवनीं प्रिय

ஓ அன்பே, மகன்கள், அமைச்சர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் படையுடன் அவனைக் கொன்று, அவர் பூமியை இருபத்தொரு முறை அரசர்கள் இல்லாததாகச் செய்வார்.

Verse 55

वसिष्ठ उवाच एवमुक्त्वा मृगो राजन्विरराम मृगीं ततः / आत्मनो मृगभावस्य कारणं ज्ञातवांश्च ह

வசிஷ்டர் கூறினார்: ஓ அரசே, பெண் மானிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு அந்த ஆண் மான் அமைதியானது. அது தனது மான் பிறவிக்கான காரணத்தை அறிந்திருந்தது.