Adhyaya 32

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते एकत्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३१// वसिष्ठ उवाच ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा स प्रणम्य जगद्गुरुम् / प्रसन्नचेताः सुभृशं शिवलोकं जगाम ह

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் வாயு உரைத்த மத்தியபாகம், மூன்றாம் உபோத்தாதபாதம், பார்கவசரிதத்தில் முப்பத்தொன்றாம் அதிகாரம். வசிஷ்டர் கூறினார்—பிரம்மாவின் வாக்கை கேட்ட அவன் உலககுருவை வணங்கி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சிவலோகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 2

लक्षयोजनमूर्द्ध्वं च ब्रह्मलोका द्विलक्षणम् / अथनिर्वचनीयं च योगिगम्यं परात्परम्

பிரஹ்மலோகத்திற்கும் மேல் இரு இலட்ச யோஜன உயரத்தில் அந்த லோகம் உள்ளது. அது சொல்லரியதாய், யோகிகளால் மட்டுமே அடையத்தக்கதாய், பராத்பரமாய் உள்ளது.

Verse 3

वैकुण्ठो दक्षिणे यस्माद्गौरीलोकश्च वामतः / यदधो ध्रुवलोकश्च सर्वलोकपरस्तु सः

அதன் வலப்புறம் வைகுண்டம், இடப்புறம் கௌரிலோகம்; அதன் கீழே துருவலோகம் உள்ளது. அந்த லோகம் எல்லா லோகங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது.

Verse 4

तपोवीर्यगती रामः शिवलोकं ददर्श च / उपमानेन रहितं नानाकौतुकसंयुतम्

தவமும் வீரியமும் வழியாக ராமன் சிவலோகத்தை கண்டான்; அது ஒப்புமையற்றது, பலவகை அதிசயக் காட்சிகளால் நிறைந்தது.

Verse 5

वसंति यत्र योगीन्द्राः सिद्धाः पाशुपताः शुभाः / कोटिकल्पतपः पुण्याः शान्ता निर्मत्सरा जनाः

அங்கு யோகீந்திரர்கள், சித்தர்கள், நல்வழிப் பாசுபதர்கள் வாசம் செய்கின்றனர்; கோடி கல்பத் தவப் புண்ணியமுடைய, அமைதியும் பொறாமையின்மையும் கொண்ட மக்கள் அங்கே உள்ளனர்।

Verse 6

पारिजातमुखैर्वृक्षैः शोभितं कामधेनुभिः / योगेन योगिना सृष्टं स्वेच्छया शङ्करेण हि

பாரிஜாதம் முதலான மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, காமதேனுக்களால் நிறைந்தது; யோகியான சங்கரன் தன் சித்தத்தால் யோகபலத்தால் அதை உருவாக்கினான்।

Verse 7

शिल्पिनां गुरुणा स्वप्ने न दृष्टं निश्वकर्मणा / सरोवरशतैर्दिव्यैः पद्मरागविराजितैः

கலைஞர்களின் குருவான விஸ்வகர்மாவும் கனவிலும் இதைப் பார்த்ததில்லை; பத்மராக மணிகளால் ஒளிரும் தெய்வீக நூறு ஏரிகளால் அது விளங்குகிறது।

Verse 8

शोभितं चातिरम्यं च संयुक्तं मणिवेदिभिः / सुवर्णरत्नरचितप्राकारेण समावृतम्

அது அழகுற விளங்கும் மிக இனிமையானது; மணிவேதிகளால் இணைக்கப்பட்டு, பொன்-ரத்தினங்களால் அமைந்த மதிலால் சூழப்பட்டுள்ளது।

Verse 9

अत्यूर्द्ध्वमंबरस्पर्शि स्वच्छं क्षीरनिभंपरम् / चतुर्द्वारसमायुक्तं शोभितं मणिवेदिभिः

அது மிக உயர்ந்து வானைத் தொடும்; தூய்மையுடன் பால் போன்ற ஒளியுடையது; நான்கு வாயில்களுடன், மணிவேதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 10

रक्तसोपानयुक्तैश्च रत्नस्तंभकपाटकैः / नानाचित्रविचित्रैश्च शोभितैः सुमनोहरैः

செம்மை நிறப் படிக்கட்டுகளுடன், ரத்தினத் தூண்களும் கதவுக் கபாடங்களும் உடையதாக, பலவகை வண்ண ஓவியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மிக மனோகரமாக இருந்தது.

Verse 11

तन्मधये भवनं रम्यं सिंहद्वारोपशोभितम् / ददर्शरामो धर्मात्मा विचित्रमिव संगतः

அதன் நடுவில் சிங்கவாயிலால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இனிய மாளிகை இருந்தது; தர்மாத்மா ராமன் அதை வியத்தகு செழிப்புடன் கூடியதெனக் கண்டான்.

Verse 12

तत्र स्थितौ द्वार पालौ ददर्शातिभयङ्करौ / महाकरालदन्तास्यौ विकृतारक्तलोचनौ

அங்கே நின்ற இரு வாயிற்காவலர்கள் மிகப் பயங்கரமானவர்கள்; அவர்களின் வாயில் பெரும் கொடூரப் பற்கள், கண்கள் விகாரமாய் செம்மை நிறமாய் இருந்தன.

Verse 13

दग्धशैलप्रतीकाशौ महाबलपराक्रमौ / विभूतिभूषिताङ्गौ च व्याघ्रचर्मांबरौ च तौ

அவர்கள் இருவரும் எரிந்த மலைபோல் ஒளிர்ந்து, மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடையவர்கள்; உடலில் விபூதி பூசி, புலிச்சர்மத்தை ஆடையாக அணிந்திருந்தனர்.

Verse 14

त्रिशूलपट्टिशधरौ ज्वलन्तौ ब्रह्मतेजसा / तौ दृष्ट्वा मनसा भीतः किञ्चिदाह विनीतवत्

திரிசூலும் பட்டிசமும் ஏந்தி, பிரம்மதேஜஸால் ஜ்வலித்த அவர்களைப் பார்த்து, அவன் மனத்தில் அஞ்சித் தாழ்மையுடன் சில வார்த்தைகள் கூறினான்.

Verse 15

नमस्करोमि वामीशौ शङ्करं द्रष्टुमागतः / ईश्वराज्ञां समादाय मामथाज्ञप्तुमर्हथ

ஓ வாமீசர்களே! நான் வணங்குகிறேன்; சங்கரனை தரிசிக்க வந்தேன். ஈசுவரின் ஆணையை ஏற்று வந்தேன்; எனக்கு ஆணையிட அருளுங்கள்.

Verse 16

तौतु तद्वचनं श्रुत्वा गृहीत्वाज्ञां शिवस्य च / प्रवेष्टुमाज्ञां ददतुरीश्वरानुचरौ च तौ

அவன் சொற்றொடரை கேட்டுத் சிவனின் ஆணையை ஏற்று, ஈசுவரின் பணியாளர்களான அந்த இருவரும் அவனுக்கு உள்ளே நுழைய அனுமதி அளித்தனர்.

Verse 17

स तदाज्ञामनुप्राप्य विवेशान्तः पुरं मुदा / तत्रातिरम्यां सिद्धौघैः समाकीर्णां सभां द्विजः

அந்த ஆணையைப் பெற்ற அந்தத் துவிஜன் மகிழ்ச்சியுடன் அந்தர்புரத்தில் நுழைந்தான். அங்கே சித்தர்களின் கூட்டம் நிறைந்த மிக அழகிய சபையை கண்டான்.

Verse 18

दृष्ट्वा विस्मयमापेदे सुगन्धबहुलां विभोः / तत्रापश्यच्छिवं शान्तं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्

அதைப் பார்த்து அவன் வியப்புற்றான்; ஆண்டவரின் அந்த இடம் நறுமணத்தால் நிறைந்திருந்தது. அங்கே அவன் அமைதியான சிவனை—மூன்று கண்களையுடைய சந்திரசேகரனை—கண்டான்.

Verse 19

त्रिशूलशोभितकरं व्याघ्रचर्मवरांबरम् / विभूतिभूषिताङ्गं च नागयज्ञोपवीतिनम्

அவன் கையில் திரிசூலம் ஒளிர்ந்தது; புலிச்சர்மமே அவனின் சிறந்த ஆடை. உடல் முழுதும் விபூதி அலங்கரித்தது; நாகமே அவனின் யஜ்ஞோபவீதமாக இருந்தது.

Verse 20

आत्मारामं पूर्णकामं कोटिसूर्यसमप्रभम् / पञ्चाननं दशभुजं भक्तानुग्रहविग्रहम्

ஆத்மாராமன், பூர்ணகாமன், கோடி சூரியன் ஒத்த பிரபை உடையவன்; பஞ்சமுகன், தசபுஜன், பக்தர்க்கு அருள் தரும் திருமேனி।

Verse 21

योगज्ञाने प्रब्रुवन्तं सिद्धेभ्यस्तर्कमुद्रया / स्तूयमानं च योकीन्द्रैः प्रमथप्रकरैर्मुदा

யோகஞானத்தை உரைத்து, சித்தர்களுக்கு தர்க்கமுத்திரையால் விளக்கி; யோகீந்திரரும் பிரமதக் கணங்களும் மகிழ்ந்து போற்றும் பரமன்।

Verse 22

भैरवैर्योगिनीभिश्च वृतं रुद्रगणैस्तथा / मूर्ध्ना नमाम तं दृष्ट्वा रामः परमया मुदा

பைரவங்களும் யோகினிகளும் ருத்ரகணங்களும் சூழ்ந்த அவரைக் கண்டு, ராமன் பேரானந்தத்துடன் தலை வணங்கி நமஸ்கரித்தான்।

Verse 23

वामभागे कार्त्तिकेयं दक्षिणे च गणेश्वरम् / नन्दीश्वरं महाकालं वीरभद्रं च तत्पुरः

அவரின் இடப்புறம் கார்த்திகேயன், வலப்புறம் கணேசன்; முன்னிலையில் நந்தீஸ்வரன், மகாகாலன், வீரபத்ரன் இருந்தனர்।

Verse 24

क्रोडे दुर्गां शतभुजां दृष्ट्वा नत्वाथ तामपि / स्तोतुं प्रचक्रमे विद्वान्गिरा गद्गदया विभुम्

மடியில் அமர்ந்த நூறு கரங்களுடைய துர்கையை கண்டு, அவளையும் வணங்கி; பின்னர் அறிவுடைய ராமன் குரல் தளர்ந்து நடுங்க, அந்த விபுவைத் துதிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 25

नमस्ये शिवमीशानं विभुं व्यापकमव्ययम् / भुजङ्गभूषणं चोग्रं नृकपालस्रगुज्ज्वलम्

நான் ஈசான சிவனை வணங்குகிறேன்—அவர் அனைத்திலும் பரவி நிற்கும் விபு, அழிவற்றவன்; பாம்பு ஆபரணமணிந்தவன், உக்கிரன், மனிதக் கபால மாலையால் ஒளிர்வான்।

Verse 26

यो विभुः सर्वलोकानां सृष्टिस्थितिविनाशकृत् / ब्रह्मादिरूपधृग्ज्येष्ठस्तं त्वां वेद कृपार्णवम्

எல்லா உலகங்களின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றைச் செய்கின்ற விபு யார்; பிரம்மா முதலிய ரூபங்களைத் தரித்த மூத்தவன் யார்—அந்த கருணைக் கடலான உம்மையே (உண்மையாக) அறிய முடியும்.

Verse 27

वेदा न शक्ता यं स्तोतु मवाङ्मनसगोचरम् / ज्ञानबुद्ध्योरसाध्यं च निराकारं नमाम्यहम्

வேதங்களாலும் போற்ற இயலாத, வாக்கும் மனமும் எட்டாத; ஞானமும் புத்தியும் அடைய முடியாத நிராகாரனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 28

शक्रादयः सुरगणा ऋषयो मनवो ऽसुराः / न यं विदुर्यथातत्त्वं तं नमामि परात्परम्

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், ரிஷிகள், மனுக்கள், அசுரர்களும் யாரை உண்மைத்தத்துவமாக அறியார்—அந்த பராத்பரனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 29

यस्यांशांशेन सृजयन्ते लोकाः सर्वे चराचराः / लीयन्ते च पुनर्यस्मिंस्तं नमामि जगन्मयम्

அவருடைய அங்கத்தின் அங்கத்தால் எல்லா அசையும் அசையாத உலகங்களும் படைக்கப்படுகின்றன; மீண்டும் அவரிலேயே லயமடைகின்றன—அந்த ஜகன்மயனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 30

यस्येषत्कोपसंभूतो हुताशो दहते ऽखिलम् / सोर्द्ध्वलोकं सपातालं तं नमामि हरं परम्

யாருடைய சிறு கோபத்திலிருந்து எழும் அக்னி அனைத்தையும் எரித்தழிக்கும்; மேலுலகமும் பாதாளமும் உட்பட அனைத்திலும் வியாபித்த பரம ஹரனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 31

पृथ्वीपवन वह्न्यभभोनभोयज्वेन्दुभास्कराः / मूर्त्तयो ऽष्टौ जगत्पूज्यास्तं यज्ञं प्रणमाम्यहम्

பூமி, காற்று, அக்னி, நீர், ஆகாயம், யஜ்வா (யாகச் சுவைரூபம்), சந்திரன், சூரியன்—இவை எட்டு மூர்த்திகள் உலகில் போற்றத்தக்கவை; அந்த யஜ்ஞத்தை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 32

यः कालरूपो जगदादिकर्त्ता पाता पृथग्रूपधरो जगन्मयः / रर्त्ता पुना रुद्रवपुस्तथान्ते तं कालरूपं शरणं प्रपद्ये

காலரூபனாய் உலகின் ஆதிகர்த்தா, பல்வேறு ரூபம் தாங்கி உலகை காத்து, உலகமயனாய் நிற்பவன்; இறுதியில் ருத்ர வடிவில் சங்காரம் செய்பவன்—அந்த காலரூபனையே நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 33

इत्येवमुक्त्वा स तु भार्गवो मुदा पषात तस्याङ्घ्रि समीप आतुरः / उत्थाप्य तं वामकरेण लीलया दध्रे तदा मूर्ध्नि करं कृपार्णवः

இவ்வாறு கூறி அந்த பார்கவன் மகிழ்ச்சியால் பரபரப்புடன் அவருடைய திருவடிகளருகே விழுந்தான். அப்போது கருணைக் கடலானவர் இடக்கையால் எளிதாக அவனை எழுப்பி, அவன் தலைமேல் தம் கரத்தை வைத்தார்।

Verse 34

आशीर्भिरेनं ह्यभिनन्द्य सादरं निवेशयामास गणेशपूर्वतः / उवाच वामामभिवीक्ष्य चाप्युमां कृपार्द्रदृष्ट्याखिलकामपूरकः

ஆசீர்வாதங்களால் அவனை அன்புடன் பாராட்டி, கணேசரின் முன்னிலையில் அமர வைத்தார். பின்னர் கருணை நனைந்த பார்வையால் வாமையான உமையை நோக்கி, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் ஆண்டவன் உரைத்தார்।

Verse 35

शिव उवाच कस्त्वं वटो कस्यकुले प्रसूतः किं कार्यमुद्दिश्य भवानिहागतः / विनिर्द्दिशाहं तव भक्तिभावतः प्रीतः प्रदद्यां भवतो मनोगतम्

சிவன் கூறினார்—ஓ வத்ஸா, நீ யார்? எந்தக் குலத்தில் பிறந்தவன்? எந்தக் காரியத்தை நோக்கி இங்கே வந்தாய்? உன் பக்தி உணர்வால் நான் மகிழ்ந்தேன்; சொல், உன் மனத்தில் உள்ள விருப்பத்தை நான் அருள்வேன்।

Verse 36

इत्येवमुक्तः स भृगुर्महात्मना हरेण विश्वार्त्तिहरेण सादरम् / पुनश्च नत्वा विबुधां पति गुरुं कृपासमुद्रं समुवाच सत्वरम्

இவ்வாறு உலகத் துயரை நீக்கும் மகாத்மா ஹரி மரியாதையுடன் கூறியபோது, ப்ருகு மீண்டும் தேவர்களின் அதிபதி, குரு, கருணைக் கடலான அவரை வணங்கி விரைவாக உரைத்தான்।

Verse 37

परशुराम उवाच भृगोश्चाहं कुले जातो जमदग्निसुतौ विभो / रामो नाम जगद्वन्द्यं त्वामहं शरणं गतः

பரசுராமன் கூறினான்—ஓ விபோ, நான் ப்ருகுவின் குலத்தில் பிறந்தவன்; ஜமதக்னியின் புதல்வன். என் பெயர் ராமன்; உலகம் வணங்கும் இறைவா, நான் உன் சரணடைந்தேன்।

Verse 38

यत्कार्यार्थमहं नाथ तव सांनिध्यमागतः / तं प्रसाधय विश्वेश वाञ्छितं काममेव मे

ஓ நாதா, எந்தக் காரியத்திற்காக நான் உன் சன்னிதிக்கு வந்தேனோ, ஓ விஸ்வேசா, அதை நிறைவேற்று; அதுவே என் விரும்பிய வேண்டுதல்।

Verse 39

मृगयामागतस्यापि कार्त्तवीर्यस्य भूपतेः / आतिथ्यं कृतवान् देव जमदग्निः पिता मम

ஓ தேவா, வேட்டைக்காக வந்த கார்த்தவீர்யன் என்னும் அரசனுக்கும் என் தந்தை ஜமதக்னி விருந்தோம்பல் செய்தார்।

Verse 40

राजा तं स बलाल्लोभात्पातयामास मन्दधीः / सा धेनुस्तं मृतं दृष्ट्वा गवां लोकं जगाम ह

மந்தபுத்தியுடைய அரசன் ஆசையால் வலுக்கட்டாயமாக அவனை வீழ்த்தினான். அவன் இறந்ததைப் பார்த்த அந்தத் தேனு பசுக்களின் லோகத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 41

राजा न शोचन्मरणं पितुर्मम निरागसः / जगाम स्वपुरं पश्चान्माता मे प्रारुदद्भृशम्

குற்றமற்ற என் தந்தையின் மரணத்திற்காக அரசன் வருந்தவில்லை. பின்னர் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்; என் தாய் மிகுந்து அழுதாள்.

Verse 42

तज्ज्ञात्वा लोकवृत्तज्ञो भृगुर्नः प्रपितामहः / आजगाम महादेव ह्यहमप्यागतो वनात्

மகாதேவனே, இதை அறிந்து உலகநடத்தை அறிந்த எங்கள் மூதாதையர் ப்ருகு வந்தார்; நானும் வனத்திலிருந்து வந்தேன்.

Verse 43

मया मह सुदुःखार्त्तान्भ्रातॄन्मात्रासहैव मे / सांत्वयित्वा स मन्त्रज्ञो ऽजीवयत्पितरं मम

நான் என் தாயுடன் மிகுந்த துயருற்ற சகோதரர்களை ஆறுதல் கூறினேன். பின்னர் மந்திரங்களை அறிந்த அவர் என் தந்தையை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்.

Verse 44

आनागते भृगौ मातुर्दुःखेनाहं प्रकोपितः / प्रतिज्ञां कृतवान्देव सात्वयन्मातरंस्वकाम्

ப்ருகு வருவதற்கு முன்பே தாயின் துயரத்தால் நான் கோபமடைந்தேன். தேவனே, என் தாயை ஆறுதல் கூறிக்கொண்டே நான் ஒரு உறுதிமொழி எடுத்தேன்.

Verse 45

त्रिःसप्तकृत्वो यदुरस्ताडितं मातुरात्मनः / तावत्संख्यमहं पृथ्वीं करिष्ये क्षत्रवर्जिताम्

தாயின் ஆத்மஸ்வரூபத்தால் யதுவின் மார்பில் மும்முறை ஏழுமுறை என அடிக்கப்பட்ட அளவிற்கு, அதே எண்ணிக்கையளவு நான் பூமியை க்ஷத்திரியர் இன்றியாகச் செய்வேன்.

Verse 46

इत्येवं परिपूर्णा मे कर्त्ता देवो जगत्पतिः / महादेवो ह्यतो नाथ त्वत्सकाणमिहागतः

இவ்வாறு என் உறுதி நிறைவேறியது. உலகின் அதிபதியான தேவன் மகாதேவன், ஓ நாதா, இப்போது உன் நண்பர்களுடன் இங்கே வந்துள்ளார்.

Verse 47

वसिष्ठ उवाच इत्येवं तद्वचः श्रुत्वा दृष्ट्वा दुर्गामुखं हरः / बभूवानम्रवदनस्छिन्तयानः क्षणं तदा

வசிஷ்டர் கூறினார்—அவ்வாறு அந்தச் சொற்களை கேட்டும், துர்கையின் முகத்தை கண்டும், ஹரன் (சிவன்) அப்போது ஒரு கணம் தலை தாழ்த்தி சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 48

एतस्मिन्नन्तरे दुर्गा विस्मिता प्राहसद्भृशम् / उवाच च महाराज भार्गवं वैरसाधकम्

அந்த இடைவெளியில் துர்கை வியப்புற்று பெரிதும் சிரித்து, ஓ மகாராஜா, பகை தீர்க்கும் பார்கவனை நோக்கி கூறினாள்.

Verse 49

तपस्विन्द्विजपुत्र क्ष्मां निर्भूपां कर्त्तुमिच्छसि / त्रिः सप्तकृत्वः कोपेन साहसस्ते महान्बटो

தவசி இருபிறப்பன் மகனே! பூமியை அரசர் இன்றியாகச் செய்ய விரும்புகிறாயா? கோபத்தில் மும்முறை ஏழுமுறை—உன் துணிவு மிகப் பெரிதே, பிள்ளையே!

Verse 50

हन्तुमिच्छसि निःशस्त्रः सहस्रार्जुनमीश्वरम् / भ्रूभङ्गलीलया येन रावणो ऽपि निराकृतः

நீ ஆயுதமின்றி அந்த ஈசுவரன் சஹஸ்ரார்ஜுனனை கொல்ல விரும்புகிறாயா? அவன் புருவ வளைவு லீலையாலேயே ராவணனையும் தள்ளிவிட்டான்.

Verse 51

तस्मै प्रदत्तं दत्तेन श्रीहरेः कवचं पुरा / शक्तिरत्यर्थवीर्या च तं कथं हन्तुमिच्छसि

தத்தன் முன்பே அவனுக்கு ஸ்ரீஹரியின் கவசத்தை அளித்துள்ளார்; அவன் சக்தியும் மிகுந்த வீரியமுடையது. அப்படிப்பட்டவனை நீ எவ்வாறு கொல்ல விரும்புகிறாய்?

Verse 52

शङ्करः करुणासिद्धः कर्त्तुं चाप्यन्यथा विभुः / न चान्यः शङ्करात्पुत्र सत्कार्यं कर्त्तुमीश्वरः

சங்கரன் கருணையால் सिद्धன்; அனைத்தாற்றலும் உடையவனாய் இருந்தும் வேறுபடச் செய்ய வல்லவன். ஆனால் மகனே, சங்கரனைத் தவிர நற்காரியத்தை நிறைவேற்ற வல்ல ஈசுவர் வேறு யாரும் இல்லை.

Verse 53

अथ देव्या अनुमतिं प्राप्य शंभुर्द्दयार्णवः / अभ्यधाद्भद्रया वाया जमदग्निसुतं विभुः

அப்போது தேவியின் அனுமதியைப் பெற்று, கருணைக் கடலான சம்பு, வல்லமையுடன், ஜமதக்னி புதல்வனை நல்வாக்கால் உரைத்தான்.

Verse 54

शिव उवाच अद्यप्रभृति विप्र त्वं मम स्कन्दसमो भव / दास्यामि मन्त्रं दिव्यं ते कवचं च महामते

சிவன் கூறினான்—ஓ விப்ரா, இன்று முதல் நீ என் ஸ்கந்தனுக்கு ஒப்பானவனாகு. ஓ மகாமதி, உனக்கு தெய்வ மந்திரமும் கவசமும் அளிப்பேன்.

Verse 55

लीलया यत्प्रसादेन कार्त्तवीर्यं हनिष्यसि / त्रिः सप्तकृत्वो निर्भूपां महीं चापि करिष्यसि

அவரின் லீலைமட்டும் அருளால் நீ கார்த்தவீர்யனை வதம் செய்வாய்; இருபத்தொன்று முறை பூமியை அரசரற்றதாக ஆக்குவாய்.

Verse 56

इत्युक्त्वा शङ्करस्तस्मै ददौ मन्त्रं सुदुर्लभम् / त्रैलोक्यविजयं नाम कवचं परमाद्भुतम्

இவ்வாறு கூறி சங்கரன் அவனுக்கு மிக அரிதான மந்திரத்தை அளித்தான்—‘திரைலோக்யவிஜயம்’ எனும் பரம அதிசய கவசம்.

Verse 57

नागपाशं पाशुपतं ब्रह्मास्त्रं च सुदुर्ल्लभम् / नारायणास्त्रमाग्नेयं वायव्यं वारुणं तथा

நாகபாசம், பாசுபதம், மிக அரிய பிரம்மாஸ்திரம்; மேலும் நாராயணாஸ்திரம், ஆக்னேய, வாயவ்ய, வாருணம் ஆகியனவும்.

Verse 58

घान्धर्वं गारुडं चैव जृंभणास्त्रं महाद्भुतम् / गदां शक्तिं च परशुं शूलं दण्डमनुत्तमम्

காந்தர்வம், காருடம், மஹா அதிசய ஜ்ரும்பணாஸ்திரம்; மேலும் கதா, சக்தி, பரசு, சூலம், உத்தம தண்டம்.

Verse 59

शस्त्रास्त्रग्राममखिलं प्रहृष्टः संबभूव ह / नमस्कृत्य शिवं शान्तं दुर्गां स्कन्दं गणेश्वरम्

அனைத்து ஆயுத-அஸ்திரங்களின் தொகுதியையும் பெற்ற அவன் பேரானந்தம் அடைந்தான்; அமைதியான சிவன், துர்கை, ஸ்கந்தன், கணேஸ்வரன் ஆகியோருக்கு வணங்கினான்.

Verse 60

परिक्रम्य ययौ रामः पुष्करं तीर्थमुत्तमम् / सिद्धं कृत्वा शिवोक्तं तु मन्त्रं कवचमुत्तमम्

பரிக்ரமம் செய்து ராமன் உத்தம தீர்த்தமான புஷ்கரத்திற்குச் சென்றான். சிவன் உரைத்த உத்தம மந்திரக் கவசத்தைச் सिद्धி செய்தான்.

Verse 61

साधयामास निखिलं स्वकार्यं भृगुनन्दनः / निहत्य कार्त्तवीर्यं तं ससैन्यं सकुलं मुदा / विनिवृत्तो गृहं प्रागात्पितुः स्वस्य भृगूद्वहः

பிருகுநந்தனன் தன் காரியமெல்லாம் நிறைவேற்றினான். கார்த்தவீர்யனை அவன் சேனையுடனும் குலத்துடனும் அழித்து மகிழ்ந்து, பிருகுவின் சிறந்தவன் தன் தந்தையின் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான்.