Adhyaya 15

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे श्राद्धकल्पे ऽशौचविधिर्नाम चतुर्दशो ऽध्योयः // १४// ऋषय ऊचुः अहो धन्यस्त्वया सूत श्राद्धकल्पः प्रकीर्तितः / श्रुता नः श्राद्धकल्पास्तु ऋषिभिर्ये प्रकीर्त्तिताः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயுப்ரோக்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில், ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ‘அசௌசவிதி’ எனப்படும் பதினான்காம் அதிகாரம். ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! நீ பாக்கியவான்; ஸ்ராத்தகல்பத்தைப் புகழ்ந்து உரைத்தாய்; ரிஷிகள் உரைத்த ஸ்ராத்தகல்பங்களையும் நாங்கள் கேட்டுள்ளோம்.

Verse 2

अतीव विस्तरो ह्यस्य विशेषेण तु कीर्त्तितः / देवाशेषं महाप्राज्ञ ऋषेस्तस्य मतं यथा

இது மிக விரிவாகவும், சிறப்பாகவும் கூறப்பட்டுள்ளது; ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா! தேவர்களுக்குரிய மீதமுள்ளவற்றையும் சேர்த்து, அந்த ரிஷியின் கருத்தை அப்படியே கூறுக.

Verse 3

सूत उवाच कीर्त्तयिष्यामि वो विप्रा ऋषेस्तस्य मतं तु यत् / श्राद्धं प्रति महाभागस्तन्मे श्रुणुत विस्तरात्

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! அந்த ரிஷியின் கருத்தை நான் உரைப்பேன்; ஸ்ராத்தம் குறித்து, ஓ மஹாபாக்யவான்களே, அதை என்னிடமிருந்து விரிவாகக் கேளுங்கள்.

Verse 4

उक्तं श्राद्धंमया पूर्वं विधिश्च श्राद्धकर्मणि / परिशिष्टं प्रवक्ष्यामि ब्रह्मणानां परिक्षणम्

முன்னே நான் சிராத்தமும் சிராத்தகர்ம விதியும் கூறினேன். இப்போது மீதியாகப் பிராமணர்களின் பரிசோதனையைச் சொல்கிறேன்.

Verse 5

न मीमांस्याः सदा विप्राः पवित्रंह्येतदुत्तमम् / दैवे पित्र्ये च नियतं श्रूयते वै परीक्षणम्

விப்ரர்களே, எப்போதும் மீமாம்சைத் தகராறில் ஈடுபடாதீர்; இதுவே உயர்ந்த புனித விதி. தேவகாரியத்திலும் பித்ருகாரியத்திலும் நியமமாகப் பரிசோதனை சொல்லப்படுகிறது.

Verse 6

यस्मिन्दोषाः प्रदृश्येरम्स हि कार्येषु वर्जितः / जानीयाद्वापि संवासाद्वर्जयेत्तं प्रयत्नतः

யாரிடத்தில் குறைகள் தென்படுகின்றனவோ, அவர் காரியங்களில் விலக்கப்பட வேண்டியவர். பழகுதலினாலும் அறிந்து, அவனை முயன்று தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 7

अविज्ञातं द्विजं श्राद्धे न परीक्षेत पण्डितः / सिद्धा हि विप्ररूपेण चरन्ति पृथिवीमिमाम्

சிராத்தத்தில் அறியாத த்விஜனைப் பண்டிதன் பரிசோதிக்க வேண்டாம்; ஏனெனில் சித்தர்கள் பிராமண வடிவம் கொண்டு இப்பூமியில் உலாவுகின்றனர்.

Verse 8

तस्मादतिथिमायान्तमभिगच्छेत्कृताञ्जलिः / पूजयेच्चार्घ्यपाद्याभ्यां तथाभ्यञ्जनभोजनैः

ஆகவே வந்த அதிதியை கைகூப்பி அணுக வேண்டும். அர்க்யம்-பாத்யம் அளித்து, மேலும் எண்ணெய் மசாஜ் மற்றும் உணவால் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 9

उर्वी सागरपर्यन्तां देवा योगेश्वरः सदा / नानारूपैश्चरन्त्येते प्रजा धर्मेण योजयन्

கடல் வரை விரிந்த இப்பூமியில் யோகேஸ்வர தேவர்கள் எப்போதும் பல வடிவங்களில் உலாவி, மக்களை தர்ம வழியில் இணைக்கின்றனர்।

Verse 10

तस्माद्दद्यात्सदा दान्तः समभ्यार्च्यातिथिं नरः / व्यञ्जनानि तु वक्ष्यामि फलं तेषां तथैव च

ஆகையால் அடக்கமுடைய மனிதன் எப்போதும் தானம் செய்ய வேண்டும்; வந்த अतிதியை முறையாகப் போற்றி வழிபட வேண்டும். இப்போது உணவுப் பொருட்களையும் அவற்றின் பலனையும் கூறுகிறேன்।

Verse 11

अग्निष्टोमं पयसा प्राप्नुयाद्वै फलं तथोक्थस्य च पायसेन / सषोडशी सत्रफलं घृतेन मध्वातिरात्रस्य फलं तथैव

பாலால் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்; பாயசத்தால் உக்த்யத்தின் பலன்; நெய்யால் ஷோடஷீ மற்றும் சத்ரத்தின் பலன்; தேனாலோ அதிராத்திரத்தின் பலனும் அதேபோல் பெறப்படும்।

Verse 12

तथाप्नुयाच्छ्रद्दधा नो नरो वै सर्वैः कामैर्भोजयेद्यस्तु विप्रान् / सर्वार्थदं सर्वविप्रातिथेयं फलं च भुङ्क्ते सर्वमेधस्य नित्यम्

நம்பிக்கையுடன் எல்லா விருப்பப் பொருட்களாலும் பிராமணர்களுக்கு உணவளிப்பவன் அதேபோன்ற பலனை அடைகிறான்; அவன் அனைத்தையும் அளிக்கும் பலனையும், எல்லா பிராமண-அதிதி சேவையின் பலனையும், நித்திய சர்வமேத யாகத்தின் பலனையும் அனுபவிக்கிறான்।

Verse 13

यस्तु श्राद्धे ऽतिथिं प्राप्तं दैवे चाप्यवमन्यते / तं वै देवा निरस्यन्ति हतो यद्वत्परावसुः

சிராத்தத்தில் வந்த अतிதியையும், தெய்வ காரியத்திலும் அவமதிப்பவனையும் தேவர்கள் தள்ளிவிடுவர்; அவன் பராவசுவைப் போல அழிவுறுவான்।

Verse 14

देवाश्च पितरश्चैव तेमेवान्तर्हिता द्विजम् / आविश्य विप्रं मोक्ष्यन्ति लोकानुग्रहकारणात्

ஓ த்விஜனே! தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் மறைந்தவர்களாய் அந்தப் பிராமணனுள் புகுந்து, உலக நலனுக்காக அவனை விடுவிக்கின்றனர்।

Verse 15

अपूजितो दहत्येष दिशेत्कामांश्च पूजितः / सर्वस्वेनापि तस्माद्धि पूजयेदतिथिं सदा

அதிதி பூஜிக்கப்படாவிடில் எரியச் செய்கிறான்; பூஜிக்கப்படின் வேண்டிய வரங்களை அளிக்கிறான். ஆகவே அனைத்தையும் கொடுத்தாலும் எப்போதும் அதிதியைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 16

वानप्रस्थो गृहस्थश्च सतामभ्यागतो यथा / वालखिल्यो यतिश्चैव विज्ञेयो ह्यतिथिः सदा

நல்லோரிடம் வரும் வானப்ரஸ்தனும் கிருஹஸ்தனும், வாலகில்யரும் யதியும்—இவர்கள் அனைவரும் எப்போதும் ‘அதிதி’ என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 17

अभ्यागतः पाकचारदतिथिः स्यादपावकः / अतिथेरतिथिः प्रोक्तः सो ऽतिथिर्योग उच्यते

உணவுக் காலத்தில் வரும் அதிதி ‘அபாவக’ எனப்படும்; அதிதிக்கே அதிதியாக வருபவன் ‘யோக’ எனப்படும் அதிதி என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 18

नाव्रती न च संकीर्णो नाविद्यो नाविशेषवित् / न च संतानसंबद्धो न देवी नागसे ऽतिथिः

அதிதி வ்ரதமற்றவனாகவும், கலங்கிய நடத்தையுடையவனாகவும் இருக்கக் கூடாது; அறியாமையனாகவும், வேறுபாடுகளை அறியாதவனாகவும் இருக்கக் கூடாது; சந்ததி உறவினனும் அல்ல, தேவியும் அல்ல, குற்றவாளியும் அல்ல—இத்தகையவன் அதிதி எனப்படான்।

Verse 19

पिपासिताय श्रान्ताय भ्रान्तायातिबुभुक्षते / तस्मै सत्कृत्य दातव्यं यज्ञम्य फलमिच्छता

தாகம், சோர்வு, வழிதவறல், மிகுந்த பசி கொண்டவருக்கு யாகப் பலன் விரும்புவோர் மரியாதையுடன் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 20

न वक्तव्यं सदा विप्र क्षुधिते नास्ति किञ्चन / तस्मै सत्कृत्य दातव्यं सदापचितिरेव सः

ஓ பிராமணரே! பசியுற்றவரிடம் ‘எதுவும் இல்லை’ என்று எப்போதும் சொல்லாதே; அவருக்கு மரியாதையுடன் அளிப்பதே நிலையான சத்காரம்.

Verse 21

अक्लिष्ट मव्रणं युक्तं कृशवृत्तिमयाचकम् / एकान्तशीलं धीमन्तं सदा श्राद्धेषु भोजयेत्

துன்பமற்ற, காயமற்ற, ஒழுக்கமுடைய, குறைந்த வாழ்வுடைய, யாசிக்காத, தனிமைநடையுடைய, அறிவுடையவரைச் சிராத்தங்களில் எப்போதும் போஜிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

नो ददामि तमित्येवं ब्रूयाद्यो वै दुरात्मवान् / अपि जातिशतं गत्वा न स मुच्येत किल्बिषात्

‘நான் தரமாட்டேன்’ என்று கூறும் துர்மனத்தவன், நூறு பிறவிகள் சென்றாலும் பாவத்திலிருந்து விடுபடான்.

Verse 23

समोदं भोजयेद्विप्रानेकपङ्क्त्यां तु यो नरः / नियुक्तो ह्यनि युक्तो वा पङ्क्त्या हरति किल्बिषम्

பல வரிசைகளில் பிராமணர்களை மகிழ்ச்சியுடன் போஜிக்கச் செய்பவன், நியமிக்கப்பட்டவனாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், அந்த வரிசைபோஜனத்தால் பாவம் நீங்கும்.

Verse 24

पाप्मानं गृह्यते क्षिप्रमिष्टापूर्त्तं च नश्यति / यतिस्तु सर्वविप्राणां सर्वेषामग्रतो भवेत्

பாவம் விரைவில் பற்றிக்கொள்கிறது; இஷ்ட‑பூர்த்தத்தின் பயனும் அழிகிறது; ஆனால் யதி (சந்நியாசி) எல்லா விப்ரர்களிலும் அனைவருக்கும் முன்னிலையில் உயர்ந்து நிற்பான்.

Verse 25

पञ्च वेदान्सेतिहासान्यः पठेद्द्विजसत्तमः / योगादनन्तरं सो ऽथ नियोक्तव्यो विजानता

இதிஹாசங்களுடன் ஐந்து வேதங்களை ஓதும் உயர்ந்த த்விஜனை, யோகத்திற்குப் பின் அறிந்தவன் உரிய பணியில் நியமிக்க வேண்டும்.

Verse 26

त्रिवेदो ऽनन्तरं तस्य द्विवेदस्तदनन्तरम् / एकवेदस्ततः पश्चादुपाध्यायस्ततः परम्

அதன் பின் திரிவேதி; அதன் பின் த்விவேதி; பின்னர் ஏகவேதி; அதன் பின் உபாத்யாயர்—இவ்வரிசை.

Verse 27

पावना ये ऽत्र संख्यातास्तान्प्रवक्ष्ये निबोधत / य एते पूर्वनिर्द्दिष्टाः सर्वे ते ह्यनुपूर्वशः

இங்கே புனிதப்படுத்துவோர் என எண்ணப்பட்டவர்களை நான் கூறுகிறேன்—கவனித்து அறிக; முன் கூறப்பட்டவர்கள் அனைவரும் வரிசைப்படியே உள்ளனர்.

Verse 28

षडङ्गविद्ध्यानयोगौ सर्वतत्रस्तथैव च / यायावरश्च पञ्चैते विज्ञेयाः पङ्क्तिपावनाः

ஷடங்கம் அறிந்தவன், தியான‑யோகி, எல்லாத் தந்திரங்களும் அறிந்தவன், மேலும் யாயாவரன்—இவர்கள் ஐவரும் பங்க்தி‑பாவனர்கள் என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 29

श्राद्धकल्पे भवेद्यस्तु सन्निपत्य तु पावनः / चतुर्दशानां विद्यानामेकस्यामपि पारगाः

சிராத்த விதியில் ஒன்று கூடி புனிதனாக இருப்பவன், பதினான்கு வித்யைகளில் குறைந்தது ஒன்றிலாவது தேர்ந்தவனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 30

यथावद्वर्त्तमानाश्च सर्वे ते पङ्क्तिपावनाः / असंदेहस्तु सौपर्णाः पञ्चाग्नेयाश्च सामगाः

விதிப்படி நடப்போர் அனைவரும் பங்க்தியைப் புனிதப்படுத்துவோர்; அவர்கள் ஐயமற்றோர், சௌபர்ணர், பஞ்சாக்னி நெறியினர், சாமகானம் பாடுவோர்.

Verse 31

यश्चरेद्विधिवद्विप्र समा द्वादश संततः / त्रिनाचिकेतस्त्रै विद्यो यश्च धर्मान्द्विजः पठेत्

ஓ விப்ரரே! பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து விதிப்படி அனுஷ்டிப்பவன் திரிநாசிகேதன், த்ரைவித்யன்; மேலும் தர்மங்களைப் பாராயணம் செய்யும் த்விஜன்.

Verse 32

बार्हस्पत्ये महाशास्त्रे यश्च पारङ्गतो द्विजः / सर्वे ते पावना विप्राः पङ्क्तीनां समुदात्दृताः

பார்ஹஸ்பத்ய மஹாசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த த்விஜன்—அத்தகைய விப்ரர்கள் அனைவரும் புனிதப்படுத்துவோர்; பங்க்திகளில் மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவர்.

Verse 33

आमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे योषितं सेवते द्विजः / पितरस्तस्य तन्मासं तस्मिन्रितसि शेरते

சிராத்தத்திற்கு அழைக்கப்பட்டும் எந்த த்விஜன் பெண்-சேவையில் ஈடுபடுகிறானோ, அவனுடைய பித்ருக்கள் அந்த ऋதுவில் அந்த மாதம் முழுதும் படுத்திருப்பர்.

Verse 34

ध्याननिष्ठाय दातव्यं सानुक्रोशाय धीमते / यतिं वा वालखिल्यं वा भोजयेच्छ्राद्दकर्मणि

தியானத்தில் நிலைத்த, கருணையுள்ள அறிவாளிக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்; சிராத்தக் கிரியையில் யதி அல்லது வாலகில்ய முனிவருக்கு உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 35

वानप्रस्थाय कुर्वाणः पूजामात्रेण तुष्यते / गृहस्थं भोजयेद्यस्तु विश्वेदेवास्तु पूजिताः

வானப்ரஸ்தருக்கு வெறும் பூஜை செய்தாலே அவர் திருப்தியடைவார்; ஆனால் இல்லறத்தாருக்கு உணவளிப்பவன் விஸ்வேதேவர்களையும் பூஜித்தவனாகிறான்.

Verse 36

वानप्रस्थेन ऋषयो वालखिल्यैः पुरन्दरः / यतीनां तु कृता पूजा साक्षाद्ब्रह्मा तुं पूजितः

வானப்ரஸ்தரைப் போற்றினால் ரிஷிகள் போற்றப்படுவர்; வாலகில்யர்களை வணங்கினால் புரந்தரன் (இந்திரன்) வணங்கப்படுவான்; யதிகளைப் பூஜித்தால் நேரே பிரம்மா பூஜிக்கப்படுகிறார்.

Verse 37

आश्रमो ऽपावनो यस्तु पञ्चमस्संकरात्मकः / चत्वारस्त्वाश्रमाः पूच्याः श्राद्धे देवे तथैव च

கலப்புச் சாயலான ஐந்தாம் ஆசிரமம் தூய்மையற்றது; சிராத்தத்திலும் தேவபூஜையிலும் நான்கு ஆசிரமங்களே போற்றத்தக்கவை.

Verse 38

चतुराश्रमबाह्येभ्य स्तेभ्यः श्राद्धे न दापयेत् / यस्तिष्ठेद्वायुभक्षश्च चातुराश्रमबाह्यतः

நான்கு ஆசிரமங்களுக்குப் புறம்பானவர்களுக்கு சிராத்தத்தில் தானம் அளிக்கக் கூடாது; காற்றையே உணவாகக் கொண்டவராயினும் சதுராசிரமத்திற்கு வெளியானவருக்கு அளிக்க வேண்டாம்.

Verse 39

अनाश्रमीतपस्तेपे न तं तत्र निमन्त्रयेत् / अयतिर्मोक्षवादी च श्रुतौ तौ पङ्क्तिदूषकौ

ஆசிரமம் இன்றி தவம் செய்பவரை அழைக்கக்கூடாது. சுயக்கட்டுப்பாடு இன்றி மோட்சத்தைப் பற்றி பேசுபவர் பந்தியை அசுத்தப்படுத்துபவர் என்று வேதங்களில் கூறப்படுகிறது.

Verse 40

उग्रेण तपसा युक्ता बहुज्ञाश्चित्रवादिनः / निन्दन्ति च द्विजातिभ्यः सर्वे ते पङ्क्तिदूषकाः

கடுமையான தவத்தை மேற்கொள்பவர்கள், பலவற்றை அறிந்திருந்தும் விசித்திரமாகப் பேசுபவர்கள், அந்தணர்களை நிந்திப்பவர்கள் - இவர்கள் அனைவரும் பந்தியை அசுத்தப்படுத்துபவர்கள்.

Verse 41

औपवस्तास्तथा सांख्या नास्तिका वेदनिन्दकाः / ध्यानं निन्दन्ति ये केचित्सर्वे ते पङ्क्तिदूषकाः

போலியாக விரதம் இருப்பவர்கள், சாங்கியர்கள், நாத்திகர்கள், வேதங்களை பழிப்பவர்கள் மற்றும் தியானத்தை நிந்திப்பவர்கள் - இவர்கள் அனைவரும் பந்தியை அசுத்தப்படுத்துபவர்கள்.

Verse 42

वृथा मुण्डाश्च जटिलाः सर्वे कार्पटिकास्तथा / निर्घृणान्भिन्नवृत्तांश्च सर्वभक्षांश्च वर्जयेत्

வீணாக மொட்டையடிப்பவர்கள், சடை வளர்ப்பவர்கள், கந்தல் ஆடை அணிபவர்கள், இரக்கமற்றவர்கள், தீய நடத்தை உடையவர்கள் மற்றும் அனைத்தையும் உண்பவர்களை தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 43

कारुकादीननाचारांल्लोकवेदबहिष्कृतान् / गाय नान्वेदवृत्तांश्च हव्यकव्ये न भोजयेत्

கைவினைஞர்கள், ஒழுக்கமற்றவர்கள், சமூகம் மற்றும் வேதங்களில் இருந்து ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டவர்கள், பாடகர்கள் ஆகியோரை ஹவ்யம் மற்றும் கவ்யம் சடங்குகளில் உண்பிக்கக் கூடாது.

Verse 44

एतैस्तु वर्त्तयेद्यस्तु कृष्णवर्णं स गच्छति / यो ऽश्नाति सह शूद्रेणा सर्वे ते पङ्क्तिदूषणाः

இவ்வாறான நடத்தைகளால் நடப்பவன் கருநிற நிலையை அடைகிறான். சூத்ரனுடன் சேர்ந்து உண்பவன் அனைவரும் பங்க்தி-தூஷகர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 45

व्याकर्षणं सत्त्वनिबर्हणं च कृषिर्वणिज्या पशुपालनं च / शुश्रूषणं चाप्यगुरोररेर्वाप्यकार्यमेतद्धि सदा द्विजानाम्

உழுதல், உயிர்-அழித்தல், வேளாண்மை, வாணிகம், மாட்டுப்பண்ணை; மேலும் குருவின் சேவை, பகைவனுக்கானதாயினும் அநுசிதச் செயல்—இவை எப்போதும் த்விஜர்க்கு விலக்கத்தக்கவை.

Verse 46

मिथ्यासंकल्पिनः सर्वानुद्वृत्तांश्च विवर्जयेत् / मिथ्याप्रवादी निन्दाकृत्तथा सूचकदांभिकौ

பொய்யான எண்ணம் கொண்டவர்களையும் அகந்தையால் திமிர்படுவோரையும் முழுதும் விலக்க வேண்டும். பொய்யுரை பேசுவோர், பழிப்போர், ஒற்றர்/சாடுபவர், தம்பிக்கர் ஆகியோரையும் விலக்குக.

Verse 47

उपपातकसंयुक्ताः पातकैश्च विशेषतः / वेदे नियोगदातारो लोभमोहफलर्थिनः

உபபாதகங்களுடன் சேர்ந்தவர்களும், குறிப்பாகப் பாபங்களால் மேலும் மாசுபட்டவர்களும்; வேதத்தில் ‘நியோக’ம் அளிப்பவர்களென நடித்து, லோப-மோஹத்தால் பலனை நாடுவோர்.

Verse 48

ब्रह्मविक्रयिणस्तान्वै श्राद्धकर्मणि वर्जयेत् / न वियोगास्तु वेदानां यो नियुङ्क्ते स पापकृत्

பிரம்மவித்யை/வேதத்தை விற்பவர்களைச் சிராத்தக் கிரியையில் நிச்சயமாக விலக்க வேண்டும். வேதங்களைப் பிரித்து ‘நியோக’ம் செய்வவன் பாவகர்த்தா ஆவான்.

Verse 49

वक्ता वेदफलाद्भ्रश्येद्दाता दानफलात्तथा / भृतको ऽध्यापयेद्यस्तु भृतकाध्यापितस्तु यः

வேதத்தை உரைக்கும் வక్తா வேதப் பலனிலிருந்து வீழ்வான்; தானம் கொடுத்து கற்பிப்பவன் தானப் பலனிலிருந்தும் விலகுவான். கூலிக்குக் கற்பிப்பவனும், கூலியால் கற்றவனும்—இருவரும் குற்றத்திற்குரியோர்.

Verse 50

नार्हतस्तावपि श्राद्धे ब्रह्माणः क्रयविक्रयी / क्रयश्च विक्रयश्चैवाजीवितार्थे विगर्हितौ

ஸ்ராத்தத்தில் வாங்கி-விற்கும் பிராமணரும் தகுதியற்றவர்; வாழ்வாதாரத்திற்காகச் செய்யும் வாங்குதலும் விற்பனையும் நிந்தைக்குரியது.

Verse 51

वृत्तिरेषा तु वैश्यस्य ब्राह्मणस्य तु पातकम् / आहरेद्भृतितो वेदान् वेदेभ्यश्चोपजीवति

இது வைசியனுக்குச் சரியான தொழில்; ஆனால் பிராமணனுக்குப் பாவம். கூலிக்காக வேதத்தைப் பெற்றும்/கற்பித்தும், வேதத்தையே வாழ்வாதாரமாக்குவான் குற்றவான்.

Verse 52

उभौ तौ नार्हतः श्राद्धं पुत्रिकापतिरेव च / वृथा दारांश्च यो गच्छेद्यो यजेत वृथाध्वरैः

அவர்கள் இருவரும் ஸ்ராத்தத்திற்கு தகுதியற்றவர்; புத்ரிகாபதியும் தகுதியற்றவன். வீணாகப் பெண்களிடம் செல்வோனும், பயனற்ற யாகங்களால் யஜிப்போனும் தகுதியற்றவர்.

Verse 53

नार्हतस्तावपि श्राद्धं द्विजो यश्चैव वार्धुषी / स्त्रियो रक्तान्तरा येषां परदारपराश्च ये

ஸ்ராத்தத்தில் வட்டித் தொழில் செய்யும் த்விஜனும் தகுதியற்றவன். யாருடைய பெண்கள் ரஜஸ்வலையாக (அசௌசத்தில்) இருப்பார்களோ, மேலும் பிறர் மனைவியரிடம் ஆசை கொண்டவர்களோ—அவர்களும் தகுதியற்றவர்.

Verse 54

अर्थकामरताश्चैव न ताञ्छ्राद्धेषु भोजयेत् / वर्णाश्रमाणां धर्मेषु विरुद्धाःसर्वकर्मणि

அர்த்தமும் காமமும் மீது ஆசை கொண்டவர்களைச் சிராத்தத்தில் போஜனம் செய்யவிடக் கூடாது. வர்ணாஶ்ரம தர்மங்களுக்கு விரோதமானோர் எல்லாக் கர்மங்களிலும் எதிர்மையானவர்கள்.

Verse 55

स्तेनश्च सर्वयाजी च सर्वे ते पङ्क्तिदूषकाः / यश्च सूकरवद्भुङ्क्ते यश्च पाणितले द्विजः

திருடன், மேலும் யாருக்காகவும் யாகம் செய்பவன்—இவர்கள் அனைவரும் பங்க்தியை மாசுபடுத்துவோர். பன்றிபோல் உண்ணுபவன், கைத் தளத்தில் வைத்து உண்ணும் த்விஜனும் அப்படியே.

Verse 56

न तदश्नन्ति पितरो यश्च वाच्यं समश्नुते / स्त्रीशूद्रायान्नमेतद्वै श्राद्धोच्छिष्टं न दापयेत्

அத்தகைய அன்னத்தைப் பித்ருக்கள் ஏற்கார்; மேலும் நிந்திக்கத்தக்க (விலக்கப்பட்ட)தை உண்ணுபவனிடத்திலும் அப்படியே. பெண்களுக்கும் சூத்ரருக்கும் சிராத்தத்தின் உச்சிஷ்ட அன்னத்தை வழங்கக் கூடாது.

Verse 57

यो दद्याच्चानुसंमोहान्न तद्गच्छति वै पितॄन् / तस्मान्न देयमन्नाद्यमुच्छिष्टं श्राद्धकर्मणि

மயக்கத்தால் (அறியாமையால்) யார் அப்படித் தருகிறாரோ, அது பித்ருக்களிடம் சேராது. ஆகையால் சிராத்தக் கர்மத்தில் உச்சிஷ்டமான அன்னாதிகளை வழங்கக் கூடாது.

Verse 58

अन्यच्च दधिसर्पिर्भ्यां शिष्टं पुत्राय नान्यथा / अवशेषं तु दातव्यमन्नाद्यं तु विशेषतः

தயிரும் நெய்யும் மீதமிருந்தால், அதை மகனுக்கே அளிக்க வேண்டும்; வேறு விதமாக அல்ல. ஆனால் மீதமுள்ள அவசேஷத்தைத் தானமாக வழங்க வேண்டும்—சிறப்பாக அன்னாதிகளை.

Verse 59

पुष्पमूलफलैर्वापि तुष्टा गच्छेयुरन्ततः / यावन्न श्रपितं चान्नं यावतौष्ण्यं न मुञ्चति

மலர், வேர், கனிகள் முதலியவற்றினாலும் பித்ருக்கள் இறுதியில் திருப்தியடைந்து சென்றுவிடுவர்—சமைத்த அன்னம் தன் வெப்பத்தை விடாதவரை.

Verse 60

तावदश्नन्ति पितरो यावदश्नन्ति वाग्यताः / दत्तं प्रतिग्रहो होमो भोजनं बलिरेव च

வாக்கு-அடக்கம் கொண்டோர் (பிராமணர்) எவ்வளவு நேரம் உண்ணுகிறார்களோ அவ்வளவு நேரம் பித்ருக்கள் உண்ணுவர்; தானம், பிரதிக்ரஹம், ஹோமம், போஜனம், பலி—இவை அனைத்தும் (சிராத்தத்தில்) அடங்கும்.

Verse 61

सांगुष्ठेन तथा पाद्यं नासुरेभ्यो यथा भवेत् / एतान्येव च सर्वाणि दानानि च विशेषतः

அங்குஷ்டத்துடன் (கைமுறைப்படி) பாத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அது அசுரர்களுக்குச் சேராதபடி. மேலும், இவையே சிறப்பாக எல்லாத் தானங்களாக (சிராத்தத்தில்) கருதப்படுகின்றன.

Verse 62

अन्तर्जानूपविष्टेन तद्वदाचमनं भवेत् / मुण्डाञ्जटिलकाषायाञ्श्राद्धकर्मणि वर्जयेत्

முழங்கால்களின் உள்ளே அமர்ந்து அதேபோல் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் சிராத்தக் கர்மத்தில் முண்டனம் செய்தோர், ஜடாதாரிகள், காஷாய ஆடை அணிந்தோர் (சன்னியாசச் சின்னம்) தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

Verse 63

ये तु वृत्ते स्थिता नित्यं ज्ञानिनो ध्यानिनस्तथा / देवभक्ता महात्मानः पुनीयुर्दर्शनादपि

எப்போதும் நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்த ஞானிகள், தியானிகள், தேவபக்த மகாத்மாக்கள்—அவர்கள் தரிசனமட்டுமே புனிதம் அளிப்பர்.

Verse 64

शिखिभ्यो धातुरक्तेभ्यस्त्रिदण्डेभ्यः प्रदापयेत् / सर्वं योगेश्वरैर्व्याप्तं त्रैलोक्यं हि निरन्तरम्

தாது-செம்மைச் சிகையும் திரிதண்டம் தாங்கியவர்களுக்கும் தானம் அளிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் யோகேஸ்வரர்கள் நிரந்தரமாக வியாபித்துள்ள இந்தத் திரிலோகம் எங்கும் நிறைந்துள்ளது.

Verse 65

तस्मात्पश्यन्ति ते सर्वं यत्किञ्चिज्जगतीगतम् / व्यक्ताव्यक्तं वशे कृत्वा सर्वस्यापि च यत्परम्

ஆகையால் உலகில் உள்ள எதையும் அவர்கள் முழுதும் காண்கிறார்கள்; வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் தம் வசப்படுத்தி, அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரத்தத்துவத்தையும் அறிகிறார்கள்.

Verse 66

सत्यासत्यं च यद्दृष्टं सद सच्च महात्मभिः / सर्वज्ञानानि सृष्टानि मोक्षादीनिमहात्मभिः

மகாத்மர்கள் கண்ட சத்தியமும் அசத்தியமும், சத்தும் அசத்தும்—அவற்றை; அந்த மகாத்மர்களே மோட்சம் முதலியவற்றுடன் எல்லா ஞானங்களையும் உருவாக்கினர்.

Verse 67

तस्मात्तेषां सदा भक्तः फलं प्राप्नोति वोत्तमम्

ஆகையால் அவர்களிடம் எப்போதும் பக்தியுடன் இருப்பவன் உயர்ந்த பலனை அடைகிறான்.

Verse 68

ऋचश्च यो वेद स वेद वेदान्यजूंषि यो वेद यज्ञम् / सामानि यो वेद स वेद ब्रह्म यो मानसं वेद स वेद सर्वम्

ருச்சைகளை அறிந்தவன் வேதங்களை அறிந்தவன்; யஜுஸ்களை அறிந்தவன் யாகத்தை அறிந்தவன். சாமங்களை அறிந்தவன் பிரம்மத்தை அறிந்தவன்; மனத்தை (மானசம்) அறிந்தவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன்.