Adhyaya 8

Verse 1

मैत्रेय उवाच सत्सेवनीयो बत पूरुवंशो यल्लोकपालो भगवत्प्रधान: । बभूविथेहाजितकीर्तिमालां पदे पदे नूतनयस्यभीक्ष्णम् ॥ १ ॥

மைத்ரேய முனி கூறினார்—அருமை! பூரு வம்சம் சுத்த பக்தர்களின் சேவைக்குத் தகுதியானது; ஏனெனில் அந்த வம்சத்தில் உலகைக் காக்கும் அரசனும் பகவானின் முதன்மை பக்தனாக இருந்தான். நீயும் அதே வம்சத்தில் பிறந்தவன்; மேலும் உன் முயற்சியால் அஜிதனின் புகழ்மாலை ஒவ்வொரு கணமும், ஒவ்வொரு அடியிலும் புதுப்புதிதாகத் தோன்றுகிறது—இது வியப்பே.

Verse 2

सोऽहं नृणां क्षुल्लसुखाय दु:खं महद्‌गतानां विरमाय तस्य । प्रवर्तये भागवतं पुराणं यदाह साक्षाद्भगवानृषिभ्य: ॥ २ ॥

ஆகையால் இப்போது நான் பகவத புராணத்தை உரைக்கத் தொடங்குகிறேன்; இதை சாக்ஷாத் பகவான் மகரிஷிகளுக்கு நேரடியாக உபதேசித்தார். மிகச் சிறிய இன்பத்திற்காகப் பெரும் துயரங்களில் சிக்கிய மனிதர்கள் அந்தத் துயரத்திலிருந்து விடுபடவே இது.

Verse 3

आसीनमुर्व्यां भगवन्तमाद्यं सङ्कर्षणं देवमकुण्ठसत्त्वम् । विवित्सवस्तत्त्वमत: परस्य कुमारमुख्या मुनयोऽन्वपृच्छन् ॥ ३ ॥

முன்னொரு காலத்தில், பிரபஞ்சத்தின் அடிப்பகுதியில் அமர்ந்திருந்த ஆதிப் பகவான் தேவ சங்கர்ஷணன்—அவருடைய சத்த்வம் அகுண்டமானது—என்பவரிடம், பரம்பொருளான வாசுதேவனின் தத்துவத்தை அறிய விரும்பி, குமாரர்களில் முதன்மையான சனத் குமாரரும் மற்ற மகா முனிவர்களும் உன்னைப் போலவே துல்லியமாகக் கேட்டனர்.

Verse 4

स्वमेव धिष्ण्यं बहु मानयन्तं यद्वासुदेवाभिधमामनन्ति । प्रत्यग्धृताक्षाम्बुजकोशमीष- दुन्मीलयन्तं विबुधोदयाय ॥ ४ ॥

அந்நேரம் பகவான் சங்கர்ஷணர், ஞானிகள் ‘வாசுதேவன்’ எனப் போற்றும் பரமப் பிரபுவையே மிக மதித்து தியானத்தில் இருந்தார்; ஆனால் மகரிஷிகளின் உயர்விற்காக தம் தாமரைப் போன்ற கண்களைச் சிறிது திறந்து உரையாடத் தொடங்கினார்।

Verse 5

स्वर्धुन्युदार्द्रै: स्वजटाकलापै- रुपस्पृशन्तश्चरणोपधानम् । पद्मं यदर्चन्त्यहिराजकन्या: सप्रेमनानाबलिभिर्वरार्था: ॥ ५ ॥

அவர்கள் ஸ்வர்ககங்கையின் நீர்வழி இறங்கி வந்ததால் அவர்களின் சடைகள் நனைந்திருந்தன; அவர்கள் இறைவனின் திருவடிகளுக்குத் தாங்கலான தாமரையைத் தொட்டனர்—அதே தாமரையை நாகராஜனின் மகள்கள் நல்ல கணவர் வேண்டி அன்புடன் பலவகை அர்ப்பணங்களால் வழிபடுகின்றனர்।

Verse 6

मुहुर्गृणन्तो वचसानुराग- स्खलत्पदेनास्य कृतानि तज्ज्ञा: । किरीटसाहस्रमणिप्रवेक- प्रद्योतितोद्दामफणासहस्रम् ॥ ६ ॥

சனத்குமாரர் முதலிய நான்கு குமாரர்கள், இறைவனின் தெய்வீக லீலைகளை அறிந்தவர்கள், அன்பு நிறைந்த தேர்ந்த சொற்களால் இசைநயத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்தனர்; அப்போது ஆயிரம் பாம்புத் தலைகளை உயர்த்திய சங்கர்ஷணரின் கிரீடமணிகள் ஒளிர்ந்து திசையெங்கும் பிரகாசித்தன।

Verse 7

प्रोक्तं किलैतद्भगवत्तमेन निवृत्तिधर्माभिरताय तेन । सनत्कुमाराय स चाह पृष्ट: सांख्यायनायाङ्ग धृतव्रताय ॥ ७ ॥

இந்த ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் சாரத்தை, நிவ்ருத்தி-தர்மத்தில் நிலைத்திருந்த சனத்குமாரருக்கு பகவத்தமனான சங்கர்ஷணர் உரைத்தார்; அன்பனே, பின்னர் திடவிரதம் கொண்ட சாங்க்யாயன முனி கேட்டபோது, சனத்குமாரர் சங்கர்ஷணரிடமிருந்து கேட்டதுபோலவே பாகவதத்தை விளக்கினார்।

Verse 8

सांख्यायन: पारमहंस्यमुख्यो विवक्षमाणो भगवद्विभूती: । जगाद सोऽस्मद्गुरवेऽन्विताय पराशरायाथ बृहस्पतेश्च ॥ ८ ॥

சாங்க்யாயன முனி பரமஹம்சர்களில் முதன்மை; அவர் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் வழியாக இறைவனின் விபூதிகளைப் புகழ்ந்து உரைத்தபோது, நிகழ்வாக என் குரு பராசரரும் பிருஹஸ்பதியும் அதைச் செவிமடுத்தனர்।

Verse 9

प्रोवाच मह्यं स दयालुरुक्तो मुनि: पुलस्त्येन पुराणमाद्यम् । सोऽहं तवैतत्कथयामि वत्स श्रद्धालवे नित्यमनुव्रताय ॥ ९ ॥

புலஸ்த்ய முனிவரின் உபதேசத்தின்படி கருணையுள்ள பராசர முனிவர் எனக்கு புராணங்களில் முதன்மையான இந்த பாகவதத்தை உரைத்தார். என் மகனே, நீ எப்போதும் பக்தியுடன் என் வழியைப் பின்பற்றுகிறாய்; ஆகவே நான் கேட்டபடியே உனக்கு இதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 10

उदाप्लुतं विश्वमिदं तदासीद् यन्निद्रयामीलितद‍ृङ् न्यमीलयत् । अहीन्द्रतल्पेऽधिशयान एक: कृतक्षण: स्वात्मरतौ निरीह: ॥ १० ॥

அப்போது மூன்று உலகங்களும் நீரில் மூழ்கின. கர்போதகசாயி விஷ்ணு ஒருவரே அனந்த சேஷனின் படுக்கையில் சயனித்திருந்தார்; உள்ளார்ந்த சக்தியில் உறங்குவது போலத் தோன்றினாலும், வெளிச்சக்தியின் செயல்களிலிருந்து நிர்லிப்தராக இருந்தார்; அவரது கண்கள் முழுவதும் மூடப்படவில்லை.

Verse 11

सोऽन्त:शरीरेऽर्पितभूतसूक्ष्म: कालात्मिकां शक्तिमुदीरयाण: । उवास तस्मिन् सलिले पदे स्वे यथानलो दारुणि रुद्धवीर्य: ॥ ११ ॥

பிரபு எல்லா ஜீவர்களையும் அவர்களின் சூட்சும உடல்களுடன் தன் உள்ளே அடக்கி, காலரூப சக்தியைத் தூண்டி, பிரளய நீரில் தன் சொந்த நிலையிலேயே தங்கினார்—எப்படி எரிவிறகில் தீயின் வலிமை உள்ளே அடங்கியிருக்கிறதோ அப்படியே.

Verse 12

चतुर्युगानां च सहस्रमप्सु स्वपन् स्वयोदीरितया स्वशक्त्या । कालाख्ययासादितकर्मतन्त्रो लोकानपीतान्दद‍ृशे स्वदेहे ॥ १२ ॥

பகவான் தன் தானே எழுப்பிய உள்ளார்ந்த சக்தியால் நீரில் உறங்குவது போல நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகள் வரை சயனித்தார். காலசக்தியால் இயக்கப்பட்டு ஜீவர்களின் கர்மத் தந்திரம் மீண்டும் விரியத் தொடங்கியபோது, அவர் தன் தெய்வீக உடலை நீலநிறத் தோற்றமாகக் கண்டார்.

Verse 13

तस्यार्थसूक्ष्माभिनिविष्टद‍ृष्टे- रन्तर्गतोऽर्थो रजसा तनीयान् । गुणेन कालानुगतेन विद्ध: सूष्यंस्तदाभिद्यत नाभिदेशात् ॥ १३ ॥

படைப்பின் சூட்சுமப் பொருளில் பகவானின் கவனம் நிலைத்திருந்தது; உள்ளே இருந்த அந்த நுண்தத்துவம் ரஜோகுணத்தால் கலங்கியது. காலத்தைத் தொடர்ந்து இயங்கும் குணத்தின் தாக்கத்தால் அது குத்தப்பட்டு, உலர்வது போல, அவரது நாபிப் பகுதியைத் துளைத்து வெளிப்பட்டது.

Verse 14

स पद्मकोश: सहसोदतिष्ठत् कालेन कर्मप्रतिबोधनेन । स्वरोचिषा तत्सलिलं विशालं विद्योतयन्नर्क इवात्मयोनि: ॥ १४ ॥

ஜீவர்களின் கர்மபலத்தின் மொத்த வடிவமாக அந்தத் தாமரைமொட்டு திடீரென எழுந்தது; பகவான் விஷ்ணுவின் பரம சித்தத்தால் அது சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, பிரளயத்தின் பரந்த நீரை உலரச் செய்தது।

Verse 15

तल्लोकपद्मं स उ एव विष्णु: प्रावीविशत्सर्वगुणावभासम् । तस्मिन् स्वयं वेदमयो विधाता स्वयम्भुवं यं स्म वदन्ति सोऽभूत् ॥ १५ ॥

அந்த உலகத் தாமரையில் பகவான் விஷ்ணு பரமாத்மராகத் தாமே புகுந்தார்; அது எல்லா குணங்களாலும் நிறைந்தபோது, வேதமய விதாதா—‘ஸ்வயம்பூ’ என அழைக்கப்படுபவர்—உருவானார்।

Verse 16

तस्यां स चाम्भोरुहकर्णिकाया- मवस्थितो लोकमपश्यमान: । परिक्रमन् व्योम्नि विवृत्तनेत्र- श्चत्वारि लेभेऽनुदिशं मुखानि ॥ १६ ॥

தாமரையின் மையச் சுழலில் இருந்தும் பிரம்மா உலகை காணவில்லை; ஆகவே அவர் ஆகாயத்தில் சுற்றி வந்தார், நான்கு திசைகளிலும் கண்களைச் சுழற்றியபோது திசைகளுக்கேற்ப நான்கு முகங்களைப் பெற்றார்।

Verse 17

तस्माद्युगान्तश्वसनावघूर्ण- जलोर्मिचक्रात्सलिलाद्विरूढम् । उपाश्रित: कञ्जमु लोकतत्त्वं नात्मानमद्धाविददादिदेव: ॥ १७ ॥

அந்தத் தாமரையில் தங்கிய ஆதிதேவன் பிரம்மா, படைப்பு-தத்துவத்தையும் தாமரையையும் தன்னையும் முழுமையாக அறியவில்லை; யுகாந்தத்தில் பிரளயக் காற்று எழுந்து, நீரையும் தாமரையையும் பெரும் வட்ட அலைகளில் சுழலச் செய்தது।

Verse 18

क एष योऽसावहमब्जपृष्ठ एतत्कुतो वाब्जमनन्यदप्सु । अस्ति ह्यधस्तादिह किञ्चनैत- दधिष्ठितं यत्र सता नु भाव्यम् ॥ १८ ॥

அறியாமையில் பிரம்மா சிந்தித்தார்—இந்தத் தாமரையின் மேற்பரப்பில் அமர்ந்திருக்கும் நான் யார்? இந்தத் தாமரை எங்கிருந்து முளைத்தது? கீழே நிச்சயம் ஏதோ உள்ளது; இந்தத் தாமரை வளர்ந்த ஆதாரம் நீருக்குள் இருக்க வேண்டும்।

Verse 19

स इत्थमुद्वीक्ष्य तदब्जनाल- नाडीभिरन्तर्जलमाविवेश । नार्वाग्गतस्तत्खरनालनाल- नाभिं विचिन्वंस्तदविन्दताज: ॥ १९ ॥

இவ்வாறு சிந்தித்து பிரம்மா தாமரைத் தண்டின் வழிநாளங்கள் வழியே நீருக்குள் புகுந்தார். விஷ்ணுவின் நாபிக்கருகே சென்றும் தாமரையின் மூலத்தை அவர் கண்டறியவில்லை.

Verse 20

तमस्यपारे विदुरात्मसर्गं विचिन्वतोऽभूत्सुमहांस्त्रिणेमि: । यो देहभाजां भयमीरयाण: परिक्षिणोत्यायुरजस्य हेति: ॥ २० ॥

ஓ விதுரா! இவ்வாறு தன் தோற்றத்தைத் தேடிக் கொண்டிருந்த பிரம்மாவுக்கு மகாகாலம் வந்தடைந்தது—விஷ்ணுவின் கரத்தில் உள்ள நித்தியச் சக்கரம்—அது உடலுடையோரின் மனத்தில் மரணப் பயத்தை எழுப்புகிறது.

Verse 21

ततो निवृत्तोऽप्रतिलब्धकाम: स्वधिष्ण्यमासाद्य पुन: स देव: । शनैर्जितश्वासनिवृत्तचित्तो न्यषीददारूढसमाधियोग: ॥ २१ ॥

பின்னர் விரும்பிய இலக்கை அடைய இயலாததால், அந்தத் தேடலை விட்டு விலகி அவர் மீண்டும் தம் இருப்பிடம்—தாமரையின் உச்சி—அடைந்தார். மெதுவாக சுவாசத்தை அடக்கி, மனத்தைத் திருப்பி, சமாதி யோகத்தில் அமர்ந்தார்.

Verse 22

कालेन सोऽज: पुरुषायुषाभि- प्रवृत्तयोगेन विरूढबोध: । स्वयं तदन्तर्हृदयेऽवभात- मपश्यतापश्यत यन्न पूर्वम् ॥ २२ ॥

பிரம்மாவின் நூறு ஆண்டுகள் முடிவில், தியான யோகம் நிறைவு பெற்று அறிவு மலர்ந்தது. அப்போது அவர் தன் இதயத்தில் உள்ளே ஒளிரும் பரமபுருஷனைத் தானே கண்டார்; முன்பு எவ்வளவு முயன்றும் காண இயலாதவரை.

Verse 23

मृणालगौरायतशेषभोग- पर्यङ्क एकं पुरुषं शयानम् । फणातपत्रायुतमूर्धरत्न- द्युभिर्हतध्वान्तयुगान्ततोये ॥ २३ ॥

பிரம்மா கண்டார்: யுகாந்தப் பெருவெள்ள நீர்மேல், மிருணாளம் போல் வெண்மையான, சேஷநாகத்தின் விரிந்த உடலெனும் படுக்கையில், ஒரே பரமபுருஷனாகிய பகவான் சயனித்திருந்தார். சேஷனின் பாம்புத் தலைகளில் பதிந்த மணிகளின் ஒளி அந்த இடத்தின் இருளை அகற்றியது.

Verse 24

प्रेक्षां क्षिपन्तं हरितोपलाद्रे: सन्ध्याभ्रनीवेरुरुरुक्‍ममूर्ध्न: । रत्नोदधारौषधिसौमनस्य वनस्रजो वेणुभुजाङ्‌घ्रि पाङ्‌घ्रे : ॥ २४ ॥

பகவானின் தெய்வீக உடற்காந்தி ஹரிதோபல மலைக்குச் சமமான அழகையும் இகழ்ந்தது. சாயங்கால மேகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் பவளமலை எவ்வளவு அழகாயினும், பகவானின் பீதாம்பரம் அதன் அழகை மிஞ்சியது. சிகரத்தின் பொன்னும், ரத்தினம் பதித்த அவரின் சிரோபூஷணத்தின் முன் மங்கியது. அருவிகள், மூலிகைகள், மலர்ச்சோலைகள் மாலைகள்போல் தோன்றினாலும், ரத்தினம், முத்து, துளசி இலை, மலர்மாலை ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பகவானின் பேருருவும், கரங்களும், பாதங்களும் அந்தக் காட்சியையே மிஞ்சின.

Verse 25

आयामतो विस्तरत: स्वमान- देहेन लोकत्रयसंग्रहेण । विचित्रदिव्याभरणांशुकानां कृतश्रियापाश्रितवेषदेहम् ॥ २५ ॥

நீளமும் அகலமும் அளவற்ற அவரது சுயஒளி தெய்வீக உடல், மேலுலகம்–நடுலகம்–கீழுலகம் என மூன்று உலகங்களையும் தன்னுள் தாங்கி நிறைந்திருந்தது. ஒப்பற்ற ஆடைகளும் பல்வகை தெய்வீக ஆபரணங்களும் அவரைத் தானே ஒளிரச் செய்து, முறையான அலங்காரத்தால் பரமச் சிறப்புடன் விளங்கச் செய்தன.

Verse 26

पुंसां स्वकामाय विविक्तमार्गै- रभ्यर्चतां कामुदुघाङ्‌घ्रि पद्मम् । प्रदर्शयन्तं कृपया नखेन्दु- मयूखभिन्नाङ्गुलिचारुपत्रम् ॥ २६ ॥

பொருட்கலங்கமற்ற தூய பக்தியால் தனிமையான வழியில் அவரை ஆராதிப்போர்க்கு, ஆண்டவரின் தாமரைப் பாதங்கள் எல்லா வரங்களையும் வழங்கும். கருணையால் அவர் தம் தாமரைப் பாதங்களை உயர்த்திக் காட்டினார்; சந்திரனை ஒத்த நகங்களிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக கதிர்கள், அந்தப் பாதத்தின் விரல்களை மலரின் அழகிய இதழ்கள்போல் ஒளிரச் செய்தன.

Verse 27

मुखेन लोकार्तिहरस्मितेन परिस्फुरत्कुण्डलमण्डितेन । शोणायितेनाधरबिम्बभासा प्रत्यर्हयन्तं सुनसेन सुभ्र्वा ॥ २७ ॥

உலகின் துயரை அகற்றும் இனிய புன்னகையுடன் கூடிய முகத்தால் பகவான் பக்தர்களின் சேவையை ஏற்றுக் கொண்டார். மின்னும் காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவரது முகம், சிவந்த உதடுகளின் ஒளி, அழகிய மூக்கு மற்றும் மனம்கவரும் புருவங்களின் அழகால் மிக இனிமையாகத் தோன்றி, அந்தப் புன்னகை பக்தர்களின் துன்பத்தை நீக்கியது.

Verse 28

कदम्बकिञ्जल्कपिशङ्गवाससा स्वलंकृतं मेखलया नितम्बे । हारेण चानन्तधनेन वत्स श्रीवत्सवक्ष:स्थलवल्लभेन ॥ २८ ॥

அன்பு விதுரரே! ஆண்டவரின் இடுப்பு கடம்ப மலரின் குங்குமத் தூள்போல் மஞ்சள் ஆடையால் மூடப்பட்டு, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மேகலையால் சுற்றப்பட்டிருந்தது. அவரது மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் ஒளிர்ந்தது; அளவற்ற மதிப்புடைய மாலை அந்த மார்பை மேலும் சிறப்பித்தது.

Verse 29

परार्ध्यकेयूरमणिप्रवेक- पर्यस्तदोर्दण्डसहस्रशाखम् । अव्यक्तमूलं भुवनाङ्‌घ्रि पेन्द्र- महीन्द्रभोगैरधिवीतवल्शम् ॥ २९ ॥

சந்தன மரம் மணமிகு மலர் கிளைகளால் அலங்கரிக்கப்படுவது போல, ஆண்டவரின் திவ்ய உடல் அரிய மணிகள், முத்துகள், கையணிகள் முதலியவற்றால் ஒளிர்ந்தது. அவர் தன்னிலே நிலைபெற்ற உலகாதிபதி; அனந்த-சேஷனின் பாம்புத் தலையணைகளின் குடைநிழலில் சூழப்பட்டிருந்தார்।

Verse 30

चराचरौको भगवन्महीध्र- महीन्द्रबन्धुं सलिलोपगूढम् । किरीटसाहस्रहिरण्यश‍ृङ्ग- माविर्भवत्कौस्तुभरत्नगर्भम् ॥ ३० ॥

அசைவும் அசையாதும் ஆகிய எல்லா உயிர்களுக்கும் தங்குமிடமாக, பகவான் ஒரு மாபெரும் மலைபோல் நிலைத்திருந்தார். அனந்த-சேஷன் அவரின் சேவக-சகா என்பதால், அவர் நாகங்களின் நண்பன். மலையின் ஆயிரம் பொன் சிகரங்கள் போல, அனந்தனின் பொன் கிரீடம் தரித்த தலைகள் தோன்றின; கௌஸ்துபம் முதலிய ரத்தினங்களால் அவரது திவ்ய உடல் ரத்தினகர்ப்பமாக விளங்கியது. பிரளய நீரில் அவர் சிலவேளை மூழ்கியவனாகவும் காணப்படுகிறார்।

Verse 31

निवीतमाम्नायमधुव्रतश्रिया स्वकीर्तिमय्या वनमालया हरिम् । सूर्येन्दुवाय्वग्‍न्यगमं त्रिधामभि: परिक्रमत्प्राधनिकैर्दुरासदम् ॥ ३१ ॥

பிரம்மா அந்த மலைவடிவத் தரிசனத்தை நோக்கி, இவர் ஹரி—பரமபுருஷன் என உறுதி செய்தார். அவரது மார்பில் விளங்கிய வனமாலை இனிய பாடல்களால் வேத ஞானமயமான புகழை பாடி அழகூட்டியது. சுதர்சனச் சக்கரத்தின் காவலில் அவர் இருந்ததால், சூரியன், சந்திரன், காற்று, அக்னி முதலியனவும் அவரை அணுக இயலவில்லை।

Verse 32

तर्ह्येव तन्नाभिसर:सरोज- मात्मामम्भ: श्वसनं वियच्च । ददर्श देवो जगतो विधाता नात: परं लोकविसर्गद‍ृष्टि: ॥ ३२ ॥

அப்பொழுதே உலக விதாதா பிரம்மா, ஆண்டவரைத் தரிசித்தவுடன் ஒரே நேரத்தில் படைப்பையும் நோக்கினார். விஷ்ணுவின் நாபியில் உள்ள ஏரி, அதிலுள்ள தாமரை, பிரளய நீர், உலர்த்தும் காற்று, ஆகாயம்—இவை அனைத்தும் அவருக்குத் தெளிவாகப் புலப்பட்டன; இதற்கு அப்பால் படைப்புக் காட்சி செல்லவில்லை।

Verse 33

स कर्मबीजं रजसोपरक्त: प्रजा: सिसृक्षन्नियदेव दृष्ट्वा । अस्तौद्विसर्गाभिमुखस्तमीड्य- मव्यक्तवर्त्मन्यभिवेशितात्मा ॥ ३३ ॥

ரஜோகுணம் நிறைந்து, பிரம்மாவுக்கு படைக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் எழுந்தது. பகவான் சுட்டிய படைப்பின் காரணங்களைப் பார்த்து, அவர் இரண்டாம் ஸர்கம் நோக்கி முனைந்தார்; படைப்புச் சிந்தனையின் பாதையில் நிலைத்து, போற்றத்தக்க அந்த ஆண்டவருக்கு பணிவான பிரார்த்தனைகளை அர்ப்பணிக்கத் தொடங்கினார்।