Adhyaya 31
The Lord’s Supervision of Embodiment: Fetal Development, Womb-Suffering, and the Jīva’s Prayer (Garbha-stuti) — and the Trap of Māyā
பகவான் கபிலர் தேவஹூதிக்கு சாதனைமுகமான சாங்க்யத்தைத் தொடர்ந்துரைத்து, இவ்வத்யாயத்தில் பரமேஸ்வரனின் கண்காணிப்பிலும் கர்மவினியோகத்தின்படியும் ஜீவன் கருப்பையில் நுழைவதை விளக்குகிறார். கருவளர்ச்சி நிலைகள், அசுத்தமும் நெருக்கமும் நிறைந்த கருப்பையில் கருவின் கடும் துன்பம், சிந்தை விழித்தபின் பல முன்ஜன்ம நினைவு ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. உதவியற்ற நிலையில் ஜீவன் கர்பஸ்துதி செய்து—விஷ்ணுவின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைந்து, மாயையின் பந்தத்தை ஒப்புக்கொண்டு, பிறப்புக்குப் பின் வரும் மறதியை அஞ்சுகிறது. பிறப்பு ஒரு அதிர்ச்சியான வெளியேற்றமாக நினைவைக் களைந்து விடுகிறது; பிள்ளைப் பருவத்தில் அசஹாய வேதனை, பின்னர் அகங்காரம்‑காமம்‑கோபம் மூலம் மீண்டும் கர்மப் பிணைப்பு பெருகுகிறது. இறுதியில் விஷயசங்கம், குறிப்பாக ஆசக்தியை வளர்க்கும் பற்றுகள் பந்தத்தை அதிகரிப்பதை எச்சரித்து, பிறப்பு‑இறப்பு இறுதி உண்மைகள் அல்ல; அடையாளமும் பார்வையும் மாறுதல் எனக் காட்டி, வைராக்யம்‑பக்தியால் மீள்மீள் தேஹதாரணையைத் தாண்டத் தயாராக்குகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीभगवानुवाच कर्मणा दैवनेत्रेण जन्तुर्देहोपपत्तये । स्त्रिया: प्रविष्ट उदरं पुंसो रेत:कणाश्रय: ॥ १ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தன் கர்மத்தின் பலனின்படியும் பரமனின் கண்காணிப்பின்படியும், உயிர் ஒரு குறிப்பிட்ட உடலைப் பெறுவதற்காக ஆணின் விந்துத் துகளைக் கொண்டு பெண்ணின் கருப்பையில் நுழைகிறது।
Verse 2
कललं त्वेकरात्रेण पञ्चरात्रेण बुद्बुदम् । दशाहेन तु कर्कन्धू: पेश्यण्डं वा तत: परम् ॥ २ ॥
முதல் இரவில் விந்து-ரஜஸ் கலந்து ‘கலலம்’ ஆகிறது; ஐந்தாம் இரவில் அது குமிழிபோல் ஆகிறது. பத்தாம் இரவில் நெல்லிக்காய்/பிளம் போன்ற வடிவம் பெறுகிறது; பின்னர் மெதுவாக மாமிசக் கட்டி அல்லது முட்டை வடிவம் ஆகிறது.
Verse 3
मासेन तु शिरो द्वाभ्यां बाह्वङ्घ्र्याद्यङ्गविग्रह: । नखलोमास्थिचर्माणि लिङ्गच्छिद्रोद्भवस्त्रिभि: ॥ ३ ॥
ஒரு மாதத்தில் தலை உருவாகிறது; இரண்டு மாதங்களில் கை, கால் முதலிய அங்கங்கள் வடிவம் பெறுகின்றன. மூன்று மாதங்களில் நகங்கள், விரல்கள், கால்விரல்கள், உடல் முடி, எலும்புகள், தோல் தோன்றுகின்றன; மேலும் இனப்பெருக்க உறுப்பு மற்றும் கண்கள், மூக்குத் துளைகள், காதுகள், வாய், மலத்துவாரம் போன்ற துளைகளும் உருவாகின்றன.
Verse 4
चतुर्भिर्धातव: सप्त पञ्चभि: क्षुत्तृडुद्भव: । षड्भिर्जरायुणा वीत: कुक्षौ भ्राम्यति दक्षिणे ॥ ४ ॥
நான்கு மாதங்களில் ரசம், இரத்தம், மாமிசம், கொழுப்பு, எலும்பு, மஜ்ஜை, விந்து எனும் ஏழு தாதுக்கள் உருவாகின்றன. ஐந்தாம் மாதத்தில் பசி, தாகம் உணரப்படுகிறது. ஆறாம் மாதத்தில் ஜராயு (அம்னியான்) மூடிய கரு வயிற்றின் வலப்புறத்தில் அசையத் தொடங்குகிறது.
Verse 5
मातुर्जग्धान्नपानाद्यैरेधद्धातुरसम्मते । शेते विण्मूत्रयोर्गर्ते स जन्तुर्जन्तुसम्भवे ॥ ५ ॥
தாய் உண்ணும் உணவு, அருந்தும் பானம் ஆகியவற்றிலிருந்து ஊட்டம் பெற்று கரு வளர்கிறது; மலமூத்திரத்தின் அருவருப்பான குழியில்—பலவகை புழுக்கள் தோன்றும் இடத்தில்—அது கிடக்கிறது.
Verse 6
कृमिभि: क्षतसर्वाङ्ग: सौकुमार्यात्प्रतिक्षणम् । मूर्च्छामाप्नोत्युरुक्लेशस्तत्रत्यै: क्षुधितैर्मुहु: ॥ ६ ॥
கருப்பையிலேயே உள்ள பசியுற்ற புழுக்கள் அவன் உடலெங்கும் மீண்டும் மீண்டும் கடிக்கின்றன; மிகக் கோமளத்தால் அவன் கடும் வேதனை அனுபவித்து, அந்த துயர்நிலையால் கணம் கணமாக மயங்கி விடுகிறான்.
Verse 7
कटुतीक्ष्णोष्णलवणरूक्षाम्लादिभिरुल्बणै: । मातृभुक्तैरुपस्पृष्ट: सर्वाङ्गोत्थितवेदन: ॥ ७ ॥
தாயின் கசப்பு, காரம், மிகச் சூடு, மிக உப்பு, உலர்ச்சி அல்லது மிகப் புளிப்பு உணவுகளின் தாக்கத்தால் கருவிலுள்ள குழந்தையின் உடலெங்கும் தாங்க முடியாத வேதனை இடையறாது எழுகிறது।
Verse 8
उल्बेन संवृतस्तस्मिन्नन्त्रैश्च बहिरावृत: । आस्ते कृत्वा शिर: कुक्षौ भुग्नपृष्ठशिरोधर: ॥ ८ ॥
அம்னியன் உறையால் மூடப்பட்டும், வெளியில் குடல்களால் சூழப்பட்டும் இருக்கும் கருவிலுள்ள குழந்தை வயிற்றின் ஒரு பக்கத்தில் கிடக்கிறது; தலை வயிற்றை நோக்கி திரும்பி, முதுகும் கழுத்தும் வில்லுபோல் வளைந்திருக்கின்றன।
Verse 9
अकल्प: स्वाङ्गचेष्टायां शकुन्त इव पञ्जरे । तत्र लब्धस्मृतिर्दैवात्कर्म जन्मशतोद्भवम् । स्मरन्दीर्घमनुच्छ्वासं शर्म किं नाम विन्दते ॥ ९ ॥
தன் அங்கங்களை அசைக்க இயலாத கருவிலுள்ள குழந்தை கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட பறவைபோல் இருக்கிறது. அப்போது விதிவசமாக நினைவு வந்தால், நூறு பிறவிகளின் கர்மத் துன்பங்களை நினைத்து நீண்ட மூச்செறிந்து துயருறுகிறது; அந்நிலையில் மன அமைதி எங்கே?
Verse 10
आरभ्य सप्तमान्मासाल्लब्धबोधोऽपि वेपित: । नैकत्रास्ते सूतिवातैर्विष्ठाभूरिव सोदर: ॥ १० ॥
கருவுற்ற ஏழாம் மாதத்திலிருந்து உணர்வு வந்தாலும், பிரசவத்திற்கு முன் வாரங்களில் கருவை அழுத்தும் காற்றுகளால் குழந்தை கீழே கீழே தள்ளப்படுகிறது. அதே அழுக்கான வயிற்றுக் குழியில் பிறந்த புழுக்களைப் போல, ஒரே இடத்தில் நிலைத்திருக்க முடியாது।
Verse 11
नाथमान ऋषिर्भीत: सप्तवध्रि: कृताञ्जलि: । स्तुवीत तं विक्लवया वाचा येनोदरेऽर्पित: ॥ ११ ॥
ஏழு அடுக்குகளால் கட்டப்பட்டு அஞ்சும் அந்த ஜீவன், அடைக்கலம் வேண்டி கைகூப்பி, தளர்ந்த குரலில் தன்னை அந்நிலையில் கருவில் வைத்த ஆண்டவனைப் போற்றுகிறது।
Verse 12
जन्तुरुवाच तस्योपसन्नमवितुं जगदिच्छयात्त- नानातनोर्भुवि चलच्चरणारविन्दम् । सोऽहं व्रजामि शरणं ह्यकुतोभयं मे येनेदृशी गतिरदर्श्यसतोऽनुरूपा ॥ १२ ॥
ஜீவன் கூறுகிறது—உலகத்தின் இச்சையால் பல நித்திய ரூபங்களை ஏற்று, பூமியில் தமது தாமரைத் திருவடிகளால் நடமாடும் பரமபுருஷனின் திருவடிகளையே நான் சரணடைகிறேன். அவரே எனக்கு எல்லாப் பயத்திலிருந்தும் விடுதலை தருவார்; என் பாவச் செயல்களுக்கு ஏற்ற இந்த நிலை அவராலேயே எனக்குக் கிடைத்தது.
Verse 13
यस्त्वत्र बद्ध इव कर्मभिरावृतात्मा भूतेन्द्रियाशयमयीमवलम्ब्य मायाम् । आस्ते विशुद्धमविकारमखण्डबोधम् आतप्यमानहृदयेऽवसितं नमामि ॥ १३ ॥
நான் தூய ஆத்மாவாயினும், கர்மங்களால் கட்டப்பட்டவனெனத் தோன்றி, பூத-இந்திரிய-ஆசயமயமான மாயையின் ஏற்பாட்டால் தாயின் கருவில் இங்கே கிடக்கிறேன். என்னுடன் இங்கேயே இருந்தும் பாதிக்கப்படாத, மாறாத, அகண்ட ஞானஸ்வரூபனாகவும், பச்சாத்தாபமுள்ள இதயத்தில் உணரப்படுபவனாகவும் இருப்பவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 14
य: पञ्चभूतरचिते रहित: शरीरे च्छन्नोऽयथेन्द्रियगुणार्थचिदात्मकोऽहम् । तेनाविकुण्ठमहिमानमृषिं तमेनं वन्दे परं प्रकृतिपूरुषयो: पुमांसम् ॥ १४ ॥
ஐம்பூதங்களால் ஆன இந்த உடலில் இருப்பதால், நான் என் உண்மைச் சொரூபத்திலிருந்து பிரிந்தவனெனவும் மறைக்கப்பட்டவனெனவும் இருக்கிறேன்; சித்-ஆத்மாவாயினும், இந்திரிய-குண-விஷயங்களில் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறேன். இயற்கையும் ஜீவர்களும் கடந்த பரமபுருஷன், பௌதிக உடலற்றவன், தெய்வீக குணமகிமையில் எப்போதும் பிரகாசிப்பவன்—அவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 15
यन्माययोरुगुणकर्मनिबन्धनेऽस्मिन् सांसारिके पथि चरंस्तदभिश्रमेण । नष्टस्मृति: पुनरयं प्रवृणीत लोकं युक्त्या कया महदनुग्रहमन्तरेण ॥ १५ ॥
பகவானின் மாயையால் ஜீவன் இந்த சம்சாரப் பாதையில் பல குண-கர்ம பந்தங்களில் சிக்கி கடும் போராட்டத்தில் தன் நினைவைக் கெடுத்து மீண்டும் மீண்டும் இதே உலகச் சுழலையே தேர்ந்தெடுக்கிறான். ஆகவே, ஆண்டவரின் மகா அருளின்றி எந்த வழியால் அவன் மீண்டும் பகவானின் பரம அன்புச் சேவையில் ஈடுபட முடியும்?
Verse 16
ज्ञानं यदेतददधात्कतम: स देवस् त्रैकालिकं स्थिरचरेष्वनुवर्तितांश: । तं जीवकर्मपदवीमनुवर्तमानास् तापत्रयोपशमनाय वयं भजेम ॥ १६ ॥
அசைவும் அசையாததும் அனைத்திலும் அंशமாக உறையும் பரமாத்மா பகவானே, கடந்த-நிகழ்-எதிர் எனும் மூன்று காலங்களிலும் அனைத்தையும் நடத்தி இந்த ஞான ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துகிறார். அவரின் வழிநடத்தலால் ஜீவன் கர்மப் பாதையில் செல்கிறது. ஆகவே இந்த கட்டுண்ட வாழ்வின் மூவகைத் துன்பங்களைத் தணிக்க நாம் அவரையே பக்தியுடன் வழிபட்டு சரணடைய வேண்டும்.
Verse 17
देह्यन्यदेहविवरे जठराग्निनासृग्- विण्मूत्रकूपपतितो भृशतप्तदेह: । इच्छन्नितो विवसितुं गणयन्स्वमासान् निर्वास्यते कृपणधीर्भगवन्कदा नु ॥ १७ ॥
தாயின் வயிற்றில் இரத்தம், மலம், மூத்திரம் நிறைந்த குழியில் விழுந்து, ஜடராக்னியால் சுட்ட உடலுடன் இந்த ஜீவன் வெளியேற ஆவலாய் தன் மாதங்களை எண்ணி வேண்டுகிறது— “ஓ பகவான், நான் துன்பமான மனத்துடன் எப்போது இந்த அடைப்பிலிருந்து விடுபடுவேன்?”
Verse 18
येनेदृशीं गतिमसौ दशमास्य ईश संग्राहित: पुरुदयेन भवादृशेन । स्वेनैव तुष्यतु कृतेन स दीननाथ: को नाम तत्प्रति विनाञ्जलिमस्य कुर्यात् ॥ १८ ॥
ஓ ஈசனே! உம்மைப் போன்ற பேரருளாளன் அளித்த காரணமற்ற கருணையால், நான் பத்து மாதக் குழந்தையாயிருந்தும் விழிப்புணர்வு பெற்றேன். இந்த அருளுக்காக நீர், துன்புற்றோரின் நாதன், திருப்தியடையட்டும். உமக்கு நன்றி செலுத்த வழி ஒன்றே— கைகூப்பி வேண்டுதல்.
Verse 19
पश्यत्ययं धिषणया ननु सप्तवध्रि: शारीरके दमशरीर्यपर: स्वदेहे । यत्सृष्टयासं तमहं पुरुषं पुराणं पश्ये बहिर्हृदि च चैत्यमिव प्रतीतम् ॥ १९ ॥
வேறு உடலில் ஜீவன் இயல்புணர்ச்சியால் மட்டுமே காண்கிறது; அந்த உடலுக்குரிய இன்ப-துன்ப உணர்வுகளையே அறிகிறது. ஆனால் எனக்கு புலன்களை அடக்கவும், என் இலக்கை உணரவும் இயலும் உடல் கிடைத்துள்ளது; ஆகவே இந்த உடலை அருளியதும், அருளால் உள்ளும் புறமும் அவரைச் சைதன்யம் போலக் காணச் செய்ததும் ஆகிய அந்த ஆதிப் புருஷன் பரமேஸ்வரனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 20
सोऽहं वसन्नपि विभो बहुदु:खवासं गर्भान्न निर्जिगमिषे बहिरन्धकूपे । यत्रोपयातमुपसर्पति देवमाया मिथ्या मतिर्यदनु संसृतिचक्रमेतत् ॥ २० ॥
ஆகவே, ஓ விபோ! கர்ப்பத்தில் மிகுந்த துயர நிலையில் இருந்தாலும், வெளியேறி பொருட்சார வாழ்வெனும் குருட்கிணற்றில் மீண்டும் விழ விரும்பவில்லை. ஏனெனில் பிறந்தவுடனே தேவமாயை குழந்தையைப் பற்றிக் கொள்கிறது; உடனே பொய்யான அடையாளம் எழுகிறது— அதுவே பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சியின் தொடக்கம்.
Verse 21
तस्मादहं विगतविक्लव उद्धरिष्य आत्मानमाशु तमस: सुहृदात्मनैव । भूयो यथा व्यसनमेतदनेकरन्ध्रं मा मे भविष्यदुपसादितविष्णुपाद: ॥ २१ ॥
ஆகவே இனி நான் கலங்காமல், என் நண்பனான தெளிந்த சைதன்யத்தின் உதவியால் அறியாமையின் இருளிலிருந்து விரைவில் என்னை மீட்டுக் கொள்வேன். விஷ்ணுவின் தாமரைத் திருவடிகளை மனத்தில் நிலைநிறுத்தினால், பல கருப்பைகளில் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு-இறப்பின் இந்தத் துயரத்தில் நான் விழமாட்டேன்.
Verse 22
कपिल उवाच एवं कृतमतिर्गर्भे दशमास्य: स्तुवन्नृषि: । सद्य: क्षिपत्यवाचीनं प्रसूत्यै सूतिमारुत: ॥ २२ ॥
ஸ்ரீகபிலர் கூறினார்—கர்ப்பத்தில் பத்து மாதம் நிறைந்த ஜீவன் இவ்வாறு மனநிலை கொண்டு பகவானைத் துதிக்கிறான்; ஆனால் பிரசவத்தை உதவும் காற்று அவனை உடனே முகம் கீழாகத் திருப்பி வெளியே தள்ளி பிறப்பிக்கிறது।
Verse 23
तेनावसृष्ट: सहसा कृत्वावाक्शिर आतुर: । विनिष्क्रामति कृच्छ्रेण निरुच्छ्वासो हतस्मृति: ॥ २३ ॥
பிரசவக் காற்றால் திடீரென கீழே தள்ளப்பட்ட அந்தக் குழந்தை, துன்பமுற்று தலை கீழாக மிகுந்த கஷ்டத்துடன் வெளியே வருகிறது; மூச்சுத் திணறி, கடும் வேதனையால் நினைவு இழக்கிறது।
Verse 24
पतितो भुव्यसृङ्मिश्र: विष्ठाभूरिव चेष्टते । रोरूयति गते ज्ञाने विपरीतां गतिं गत: ॥ २४ ॥
அந்தக் குழந்தை தரையில் விழுகிறது; மலம் மற்றும் இரத்தம் கலந்த அழுக்கில் பூசப்பட்டவனாய், மலத்தில் பிறந்த புழுவைப் போல அசைகிறது. உயர்ந்த அறிவு மறைந்து, மாயையின் வசத்தில் அழுது கதறுகிறது।
Verse 25
परच्छन्दं न विदुषा पुष्यमाणो जनेन स: । अनभिप्रेतमापन्न: प्रत्याख्यातुमनीश्वर: ॥ २५ ॥
உடலிலிருந்து வெளியே வந்த பின், தன் விருப்பத்தை அறியாதவர்களின் பராமரிப்பில் அந்தக் குழந்தை வளர்க்கப்படுகிறது. கொடுக்கப்படுவதைக் கைவிட இயலாமல், அவன் விரும்பாத நிலைகளில் சிக்குகிறான்।
Verse 26
शायितोऽशुचिपर्यङ्के जन्तु: स्वेदज-दूषिते । नेश: कण्डूयनेऽङ्गानामासनोत्थानचेष्टने ॥ २६ ॥
அழுக்கான படுக்கையில் படுக்க வைக்கப்பட்ட அந்த ஜீவன், வியர்வையாலும் கிருமிகளாலும் மாசுபடுகிறான். அரிப்பு வந்தாலும் உடலைச் சொறிய இயலாது; உட்காருதல், எழுதல், அசைதல் என்பவை இன்னும் இயலாதவை।
Verse 27
तुदन्त्यामत्वचं दंशा मशका मत्कुणादय: । रुदन्तं विगतज्ञानं कृमय: कृमिकं यथा ॥ २७ ॥
உதவியற்ற, மென்மையான தோல் கொண்ட குழந்தையை கொசு, ஈ, படுக்கைப்பூச்சி முதலியவை கடிக்கின்றன; அறிவிழந்தவன் போல அது சிறு புழுக்கள் பெரிய புழுவைக் கடிப்பதுபோல் அழுது புலம்புகிறது।
Verse 28
इत्येवं शैशवं भुक्त्वा दु:खं पौगण्डमेव च । अलब्धाभीप्सितोऽज्ञानादिद्धमन्यु: शुचार्पित: ॥ २८ ॥
இவ்வாறு பால்யத்தின் துயரங்களை அனுபவித்து அவன் சிறுவயது (பௌகண்ட) நிலையை அடைகிறான்; அங்கேயும் விரும்பியவை கிடைக்காததால் அறியாமையால் கோபம் எழுந்து சோகத்தில் மூழ்குகிறான்।
Verse 29
सह देहेन मानेन वर्धमानेन मन्युना । करोति विग्रहं कामी कामिष्वन्ताय चात्मन: ॥ २९ ॥
உடல் வளர வளர அவனுடைய அகந்தையும் கோபமும் வளர்கின்றன; காமத்தில் மூழ்கியவன் தன் ஆன்ம நாசத்திற்காக, அதே காமம் கொண்டவர்களுடன் பகைமை உருவாக்குகிறான்।
Verse 30
भूतै: पञ्चभिरारब्धे देहे देह्यबुधोऽसकृत् । अहंममेत्यसद्ग्राह: करोति कुमतिर्मतिम् ॥ ३० ॥
ஐந்து பூதங்களால் ஆன இந்த உடலை அறிவிலி ஜீவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘நான்’ ‘என்’ என்று பற்றிக்கொள்கிறான்; இவ்வழிதவறிய பிடிப்பால் நிலையற்றவற்றை சொந்தமென எண்ணி மேலும் அறியாமை இருளில் மூழ்குகிறான்।
Verse 31
तदर्थं कुरुते कर्म यद्बद्धो याति संसृतिम् । योऽनुयाति ददत्क्लेशमविद्याकर्मबन्धन: ॥ ३१ ॥
இந்த உடலுக்காகவே அவன் செயல்களைச் செய்கிறான்; அந்தக் கர்ம பந்தத்தால் பிறப்பு-இறப்பு சுழலில் சிக்குகிறான். அவித்யா-கர்ம பந்தத்தில் கட்டப்பட்ட இந்த உடல் அவனைத் தொடர்ந்து துன்பம் அளிக்கிறது।
Verse 32
यद्यसद्भि: पथि पुन: शिश्नोदरकृतोद्यमै: । आस्थितो रमते जन्तुस्तमो विशति पूर्ववत् ॥ ३२ ॥
வயிற்றையும் பாலுறுப்புகளையும் திருப்தி செய்வதிலேயே குறியாக இருக்கும் தீயவர்களுடன் அந்த உயிர் மீண்டும் சேர்ந்தால், முன்போலவே இருண்ட நரகத்தில் விழுகிறது.
Verse 33
सत्यं शौचं दया मौनं बुद्धि: श्रीर्ह्रीर्यश: क्षमा । शमो दमो भगश्चेति यत्सङ्गाद्याति सङ्क्षयम् ॥ ३३ ॥
அத்தகைய சேர்க்கையால் வாய்மை, தூய்மை, கருணை, மௌனம், அறிவு, நாணம், புகழ், பொறுமை, மனக்கட்டுப்பாடு, புலனடக்கம் மற்றும் செல்வம் ஆகிய அனைத்தும் அழிகின்றன.
Verse 34
तेष्वशान्तेषु मूढेषु खण्डितात्मस्वसाधुषु । सङ्गं न कुर्याच्छोच्येषु योषित्क्रीडामृगेषु च ॥ ३४ ॥
சுயக் கட்டுப்பாடற்ற, மூடர்களான, ஆன்மீக அறிவற்ற, பெண்களின் கைகளில் விளையாட்டுப் பொம்மைகளாக இருக்கும் அத்தகைய இழிவான மனிதர்களுடன் ஒருபோதும் பழகக்கூடாது.
Verse 35
न तथास्य भवेन्मोहो बन्धश्चान्यप्रसङ्गत: । योषित्सङ्गाद्यथा पुंसो यथा तत्सङ्गिसङ्गत: ॥ ३५ ॥
பெண்களுடனான தொடர்பினாலோ அல்லது பெண்களிடம் பற்றுள்ளவர்களுடனான தொடர்பினாலோ ஏற்படும் மயக்கமும் பந்தமும், வேறு எந்தப் பொருளின் மீதான பற்றினாலும் மனிதனுக்கு ஏற்படுவதில்லை.
Verse 36
प्रजापति: स्वां दुहितरं दृष्ट्वा तद्रूपधर्षित: । रोहिद्भूतां सोऽन्वधावदृक्षरूपी हतत्रप: ॥ ३६ ॥
பிரம்மா தனது மகளைக் கண்டபோது, அவளது அழகால் மயங்கி, அவள் பெண் மானின் உருவம் எடுத்தபோது, வெட்கத்தை விட்டு ஆண் மானின் உருவத்தில் அவளைத் துரத்தினார்.
Verse 37
तत्सृष्टसृष्टसृष्टेषु को न्वखण्डितधी: पुमान् । ऋषिं नारायणमृते योषिन्मय्येह मायया ॥ ३७ ॥
பிரம்மனால் உண்டான மனிதர், தேவர், மிருகம் முதலிய எல்லா ஜீவர்களிலும் நாராயண ரிஷியைத் தவிர யார் அசைக்க முடியாத புத்தியுடையவர்? இங்கே பெண்-வடிவ மாயையின் ஈர்ப்பில் அனைவரும் சிக்குகின்றனர்।
Verse 38
बलं मे पश्य मायाया: स्त्रीमय्या जयिनो दिशाम् । या करोति पदाक्रान्तान्भ्रूविजृम्भेण केवलम् ॥ ३८ ॥
என் மாயை பெண்-வடிவில் கொண்ட வல்லமையைப் பார்; உலகை வென்றவர்களையும் அவள் புருவத்தின் சிறு அசைவினாலே தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து அடக்கிவிடுகிறாள்।
Verse 39
सङ्गं न कुर्यात्प्रमदासु जातु योगस्य पारं परमारुरुक्षु: । मत्सेवया प्रतिलब्धात्मलाभो वदन्ति या निरयद्वारमस्य ॥ ३९ ॥
யோகத்தின் உச்சத்தை அடைய விரும்பி, என் சேவையால் ஆத்மலாபம் பெற்றவன், கவர்ச்சியான பெண்ணுடன் ஒருபோதும் சங்கம் கொள்ளக் கூடாது; முன்னேறும் பக்தனுக்கு அவள் நரகத்தின் வாசல் என சாஸ்திரம் கூறுகிறது।
Verse 40
योपयाति शनैर्माया योषिद्देवविनिर्मिता । तामीक्षेतात्मनो मृत्युं तृणै: कूपमिवावृतम् ॥ ४० ॥
கர்த்தரால் படைக்கப்பட்ட பெண் மாயையின் பிரதிநிதி; அவளின் சேவைகளை ஏற்று அவளுடன் பழகுபவன், இதைத் தன் மரணப் பாதை என அறிய வேண்டும்—புல்லால் மூடப்பட்ட குருட்கிணறு போல।
Verse 41
यां मन्यते पतिं मोहान्मन्मायामृषभायतीम् । स्त्रीत्वं स्त्रीसङ्गत: प्राप्तो वित्तापत्यगृहप्रदम् ॥ ४१ ॥
முந்தைய பிறவியில் பெண்-சங்கத்தில் பற்றால் பெண் உடலைப் பெற்ற ஜீவன், மயக்கத்தால் ஆண்-வடிவில் உள்ள என் மாயையை—தன் கணவனை—செல்வம், பிள்ளை, வீடு முதலியவற்றை அளிப்பவன் எனச் சிறந்தவன் என்று எண்ணுகிறான்।
Verse 42
तामात्मनो विजानीयात्पत्यपत्यगृहात्मकम् । दैवोपसादितं मृत्युं मृगयोर्गायनं यथा ॥ ४२ ॥
ஆகையால் பெண் தன் கணவன், வீடு, பிள்ளைகள் ஆகியவற்றை, பகவானின் புறச்சக்தி தன் மரணத்திற்காக அமைத்த தெய்வ ஏற்பாடென அறிய வேண்டும்—வேட்டைக்காரனின் இனிய பாடல் மானுக்கு மரணமாவதுபோல்।
Verse 43
देहेन जीवभूतेन लोकाल्लोकमनुव्रजन् । भुञ्जान एव कर्माणि करोत्यविरतं पुमान् ॥ ४३ ॥
தனக்குக் கிடைத்த தனித்த உடலினால், பொருளாசை கொண்ட ஜீவன் பலன்கர்மங்களைப் பின்பற்றி உலகம் உலகமாக அலைகிறான்; பலனை அனுபவித்துக்கொண்டே இடையறாது கர்மத்தில் ஈடுபடுகிறான்।
Verse 44
जीवो ह्यस्यानुगो देहो भूतेन्द्रियमनोमय: । तन्निरोधोऽस्य मरणमाविर्भावस्तु सम्भव: ॥ ४४ ॥
இவ்வாறு ஜீவன் தன் கர்மத்திற்கேற்ப பொருட்மனமும் புலன்களும் உடைய தகுந்த உடலைப் பெறுகிறான். அந்தக் கர்மவினை முடிவுறுதல் ‘மரணம்’; புதிய வினைத் தொடக்கம் ‘பிறப்பு’ எனப்படுகிறது।
Verse 45
द्रव्योपलब्धिस्थानस्य द्रव्येक्षायोग्यता यदा । तत्पञ्चत्वमहंमानादुत्पत्तिर्द्रव्यदर्शनम् ॥ ४५ ॥ यथाक्ष्णोर्द्रव्यावयवदर्शनायोग्यता यदा । तदैव चक्षुषो द्रष्टुर्द्रष्टृत्वायोग्यतानयो: ॥ ४६ ॥
பொருள்களை உணரும் இடமான இந்த உடல், பொருளுணர்விற்கு அயோக்யமாகும்போது அதன் பஞ்சபூதங்களில் கலத்தல் (பஞ்சத்துவம்) மரணம் எனப்படுகிறது. ‘இந்த உடலே நான்’ என்ற அகங்காரத்தால் உடலைத் தன்னெனக் காணத் தொடங்குவது பிறப்பு எனப்படுகிறது।
Verse 46
द्रव्योपलब्धिस्थानस्य द्रव्येक्षायोग्यता यदा । तत्पञ्चत्वमहंमानादुत्पत्तिर्द्रव्यदर्शनम् ॥ ४५ ॥ यथाक्ष्णोर्द्रव्यावयवदर्शनायोग्यता यदा । तदैव चक्षुषो द्रष्टुर्द्रष्टृत्वायोग्यतानयो: ॥ ४६ ॥
கண் நரம்பின் நோயால் கண்கள் நிறம்-வடிவம் காண இயலாதபோது பார்வை மங்குகிறது; கண்களையும் பார்வையையும் காணும் ஜீவனுக்கும் காணும் திறன் இழக்கப்படுகிறது. அதுபோல உடலின் உணர்திறன் அழிவது மரணம்; உடலையே ஆத்மா எனக் கருதும் புத்தி எழுவது பிறப்பு.
Verse 47
तस्मान्न कार्य: सन्त्रासो न कार्पण्यं न सम्भ्रम: । बुद्ध्वा जीवगतिं धीरो मुक्तसङ्गश्चरेदिह ॥ ४७ ॥
ஆகையால் மரணத்தை அச்சமாகக் கருத வேண்டாம்; உடலையே ஆத்மா என எண்ண வேண்டாம்; உடல் தேவைகளின் அனுபவத்தில் மிகைப்படுத்தவும் வேண்டாம். ஜீவனின் உண்மை நிலையறிந்து, பற்றற்ற திடமனத்துடன் உலகில் நடக்க வேண்டும்.
Verse 48
सम्यग्दर्शनया बुद्ध्या योगवैराग्ययुक्तया । मायाविरचिते लोके चरेन्न्यस्य कलेवरम् ॥ ४८ ॥
சரியான தரிசனமுள்ள புத்தியுடன், யோகமும் வைராக்யமும் உடையவனாய், மாயையால் அமைந்த இவ்வுலகில் உடலை ஒப்படைத்துவிட்டு பற்றின்றி நடக்க வேண்டும்.
Frequently Asked Questions
The garbha-stuti dramatizes that even in maximum constraint the jīva’s only secure refuge is Viṣṇu. The prayer shows (1) karma determines embodiment but under the Lord’s sanction, (2) knowledge can awaken even in suffering, and (3) the greatest danger is not pain but forgetfulness after birth, when deva-māyā triggers false ego and restarts saṁsāra. The chapter uses this to argue that surrender (śaraṇāgati) and remembrance (smaraṇa) are the essential protections.
It reframes death as the failure of the body’s perceptual apparatus and birth as the onset of misidentification—when one begins to view the physical body as the self. Thus, the core bondage is not merely biological change but ignorance (avidyā) and ahaṅkāra; liberation requires right vision supported by bhakti and detachment.
The chapter includes (a) the Lord’s authoritative statement on karmic entry into the womb, (b) Kapila’s didactic narration to Devahūti, and (c) the fetus’s first-person prayer. The shifts are pedagogical: Kapila frames doctrine, the Lord grounds it in sovereignty, and the jīva’s voice supplies experiential urgency—turning metaphysics into a call for surrender.
Within this teaching context, the warning targets the mechanism of bondage: uncontrolled saṅga inflames kāma, which drives karma, which compels further embodiment. The text presents “gateway to hell” language as a caution about māyā’s power to redirect the sādhaka from yoga’s culmination into identification, possessiveness, and repeated birth and death.