Adhyaya 27

Verse 1

श्रीभगवानुवाच प्रकृतिस्थोऽपि पुरुषो नाज्यते प्राकृतैर्गुणै: । अविकारादकर्तृत्वान्निर्गुणत्वाज्जलार्कवत् ॥ १ ॥

ஸ்ரீபகவான் கபிலர் கூறினார்—பிரகிருதியில் இருப்பினும் புருஷன் பிராகிருத குணங்களால் மாசுபடான்; அவன் மாற்றமற்றவன், கர்த்தா அல்ல, நிர்குணன்—நீரில் பிரதிபலித்தாலும் சூரியன் நீரால் தீண்டப்படாததுபோல்।

Verse 2

स एष यर्हि प्रकृतेर्गुणेष्वभिविषज्जते । अहंक्रियाविमूढात्मा कर्तास्मीत्यभिमन्यते ॥ २ ॥

இந்த ஜீவன் பிரகிருதியின் குணங்களில் ஆழ்ந்து பற்றுக் கொள்கையில், அகங்காரத்தின் செயலால் மயங்கி, தேகத்தையே ஆத்மா என எண்ணி ‘நானே கர்த்தா’ என்று பெருமை கொள்கிறது।

Verse 3

तेन संसारपदवीमवशोऽभ्येत्यनिर्वृत: । प्रासङ्गिकै: कर्मदोषै: सदसन्मिश्रयोनिषु ॥ ३ ॥

அதனால் அவன் கட்டுப்பட்டவனாய், அமைதியின்றி சம்சாரப் பாதையில் விழுந்து, சங்கத்தால் உண்டான கர்மக் குறைகளினால் உயர்ந்த-தாழ்ந்த, சத்-அசத் கலந்த யோனிகளில் பிறவி எடுக்கிறான்।

Verse 4

अर्थे ह्यविद्यमानेऽपि संसृतिर्न निवर्तते । ध्यायतो विषयानस्य स्वप्नेऽनर्थागमो यथा ॥ ४ ॥

உண்மையில் பொருள்களுக்கு நிலையான ஆதாரம் இல்லையெனினும், விஷயங்களைத் தியானிப்பவனின் சம்சாரம் நீங்காது; கனவில் தியானிப்பவனைப் போல பல துன்பங்கள் வந்து சேரும்।

Verse 5

अत एव शनैश्चित्तं प्रसक्तमसतां पथि । भक्तियोगेन तीव्रेण विरक्त्या च नयेद्वशम् ॥ ५ ॥

ஆகையால் அசத் இன்பப் பாதையில் பற்றியுள்ள சித்தத்தை, தீவிர பக்தியோகமும் வைராக்யமும் கொண்டு மெதுவாக அடக்க வேண்டும்।

Verse 6

यमादिभिर्योगपथैरभ्यसन्श्रद्धयान्वित: । मयि भावेन सत्येन मत्कथाश्रवणेन च ॥ ६ ॥

யம-நியம முதலான யோகப் பாதைகளை நம்பிக்கையுடன் பயின்று, என்னிடத்தில் உண்மையான பக்தி-பாவத்துடன், என் கதைகளைச் செவிமடுத்து கீர்த்தனம் செய்து தூய பக்தியின் நிலைக்கு உயர வேண்டும்।

Verse 7

सर्वभूतसमत्वेन निर्वैरेणाप्रसङ्गत: । ब्रह्मचर्येण मौनेन स्वधर्मेण बलीयसा ॥ ७ ॥

பக்திசேவையில் எல்லா உயிர்களையும் சமமாகக் காண வேண்டும்; எவரிடமும் பகை இல்லாமல், எவருடனும் மிக நெருங்கிய பற்றும் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்; பிரம்மச்சரியம், மௌனம்/கம்பீரம், வலிமையான ஸ்வதர்மம் ஆகியவற்றை ஆற்ற வேண்டும்।

Verse 8

यद‍ृच्छयोपलब्धेन सन्तुष्टो मितभुङ्‍मुनि: । विविक्तशरण: शान्तो मैत्र: करुण आत्मवान् ॥ ८ ॥

பக்தன் பெரும் முயற்சியின்றி கிடைப்பதிலேயே திருப்தியடைய வேண்டும்; மிதமாக உண்ண வேண்டும்; தனிமையான தஞ்சத்தில் வாழ்ந்து அமைதியாக, நட்புடன், கருணையுடன், ஆத்மநியந்திரணத்துடன் இருக்க வேண்டும்।

Verse 9

सानुबन्धे च देहेऽस्मिन्नकुर्वन्नसदाग्रहम् । ज्ञानेन द‍ृष्टतत्त्वेन प्रकृते: पुरुषस्य च ॥ ९ ॥

இந்த உடலும் அதனுடன் இணைந்த உறவுகளிலும் அசத் பற்றுதலைக் கொள்ளாமல், ஞானக் கண்களால் பிரக்ருதி மற்றும் புருஷன் (ஆத்மா) ஆகியவற்றின் தத்துவத்தை உணர வேண்டும்।

Verse 10

निवृत्तबुद्ध्यवस्थानो दूरीभूतान्यदर्शन: । उपलभ्यात्मनात्मानं चक्षुषेवार्कमात्मद‍ृक् ॥ १० ॥

பொருட்சார்ந்த சிந்தனையின் நிலைகளைத் தாண்டி, நிவ்ருத்த-புத்தி நிலையில் நிலைத்து, பிற வாழ்வுக் கருத்துக்களிலிருந்து விலகியிருக்க வேண்டும். பொய்யான அகங்காரத்திலிருந்து விடுபட்டு, வானில் உள்ள சூரியனை கண்களால் காண்பதுபோல் தன் ஆத்மாவைத் தெளிவாகக் காண வேண்டும்.

Verse 11

मुक्तलिङ्गं सदाभासमसति प्रतिपद्यते । सतो बन्धुमसच्चक्षु: सर्वानुस्यूतमद्वयम् ॥ ११ ॥

முக்தலிங்கனான ஜீவன், பராத்பரமான பரமபுருஷ பகவானை உணர்கிறான்; அவர் பொய்யான அகங்காரத்திலும் பிரதிபலிப்புபோல் வெளிப்படுகிறார். அவரே பொருட்காரணத்தின் ஆதாரமும் துணையும்; அனைத்திலும் ஊடுருவி நிறைந்தவர். அவர் இரண்டற்ற பரமசத்தியம்; மாயையின் மாயக்கண்ணுக்கும் ஆளுநர் அவரே.

Verse 12

यथा जलस्थ आभास: स्थलस्थेनावद‍ृश्यते । स्वाभासेन तथा सूर्यो जलस्थेन दिवि स्थित: ॥ १२ ॥

முதலில் நீரில் சூரியனின் பிரதிபலிப்பு தெரிந்து, பின்னர் அறையின் சுவரில் இன்னொரு பிரதிபலிப்பு தோன்றினாலும், சூரியன் வானிலேயே இருப்பதுபோல்—பரமேஸ்வரனின் இருப்பும் இவ்வாறே உணரப்படுகிறது.

Verse 13

एवं त्रिवृदहङ्कारो भूतेन्द्रियमनोमयै: । स्वाभासैर्लक्षितोऽनेन सदाभासेन सत्यद‍ृक् ॥ १३ ॥

இவ்வாறு ஆத்மசாக்ஷாத்காரி ஆனவன், முதலில் மூவகை அகங்காரத்தில் பிரதிபலித்து, பின்னர் உடல், இந்திரியங்கள், மனம் ஆகியவற்றில் அவற்றின் பிரதிபலிப்புகளாகத் தோன்றுகிறான்.

Verse 14

भूतसूक्ष्मेन्द्रियमनोबुद्ध्यादिष्विह निद्रया । लीनेष्वसति यस्तत्र विनिद्रो निरहंक्रिय: ॥ १४ ॥

நித்திரையால் பக்தன் பஞ்சபூதங்கள், விஷயங்கள், இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி முதலியவற்றில் லயித்ததுபோல் தோன்றினாலும், அவன் உள்ளார்ந்தபடி விழிப்புடன் அகங்காரமின்றி இருக்கிறான்; ஆகவே அவன் விழித்தவனும் பொய்யான அகங்காரமற்றவனும் என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 15

मन्यमानस्तदात्मानमनष्टो नष्टवन्मृषा । नष्टेऽहङ्करणे द्रष्टा नष्टवित्त इवातुर: ॥ १५ ॥

ஜீவன் தன்னை ‘காண்பவன்’ எனத் தெளிவாக உணர்ந்தாலும், ஆழ்நித்திரையில் அகங்காரம் ஒடுங்குவதால் பொய்யாகத் தன்னை இழந்தவன் என எண்ணுகிறான்; செல்வம் இழந்தவன் துயருறுவது போல.

Verse 16

एवं प्रत्यवमृश्यासावात्मानं प्रतिपद्यते । साहङ्कारस्य द्रव्यस्य योऽवस्थानमनुग्रह: ॥ १६ ॥

இவ்வாறு முதிர்ந்த சிந்தனையால் அவன் தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை உணர்கிறான்; அப்போது அகங்காரத்துடன் கூடிய பொருட்பாவத்தில் அவன் ஏற்றிருந்த நிலை அவனுக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

Verse 17

देवहूतिरुवाच पुरुषं प्रकृतिर्ब्रह्मन्न विमुञ्चति कर्हिचित् । अन्योन्यापाश्रयत्वाच्च नित्यत्वादनयो: प्रभो ॥ १७ ॥

தேவஹூதி கூறினாள்—ஓ பிராமணரே! பிரகృతి ஒருபோதும் புருஷனை (ஆத்மாவை) விடுவிக்குமா? பிரபோ, இருவரும் பரஸ்பர ஆதாரமாய் நித்தியமாக இணைந்திருக்க, பிரிவு எவ்வாறு சாத்தியம்?

Verse 18

यथा गन्धस्य भूमेश्च न भावो व्यतिरेकत: । अपां रसस्य च यथा तथा बुद्धे: परस्य च ॥ १८ ॥

பூமிக்கும் அதன் மணத்திற்கும், நீருக்கும் அதன் சுவைக்கும் தனித்த இருப்பு இல்லாதது போல, புத்திக்கும் பரமச் சைதன்யத்திற்கும் தனித்த இருப்பு இல்லை.

Verse 19

अकर्तु: कर्मबन्धोऽयं पुरुषस्य यदाश्रय: । गुणेषु सत्सु प्रकृते: कैवल्यं तेष्वत: कथम् ॥ १९ ॥

புருஷன் உண்மையில் அகர்த்தாவாயினும், கர்மப் பந்தம் அவனையே ஆதாரமாகக் கொண்டதாகத் தோன்றுகிறது; பிரகிருதியின் குணங்கள் இருந்து கட்டிப்போட்டால், ஆத்மாவுக்கு கைवल்ய விடுதலை எவ்வாறு?

Verse 20

क्‍वचित्तत्त्वावमर्शेन निवृत्तं भयमुल्बणम् । अनिवृत्तनिमित्तत्वात्पुन: प्रत्यवतिष्ठते ॥ २० ॥

சிலவேளை தத்துவ விசாரணையால் பந்தத்தின் பேர்பயம் நீங்கினாலும், காரணம் நீங்காததால் அது மீண்டும் தோன்றும்.

Verse 21

श्रीभगवानुवाच अनिमित्तनिमित्तेन स्वधर्मेणामलात्मना । तीव्रया मयि भक्त्या च श्रुतसम्भृतया चिरम् ॥ २१ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: காரணமற்ற நிஷ்காம மனத்துடன், தூய உள்ளத்தால் ஸ்வதர்மத்தை ஆற்று; மேலும் என்னிடத்தில் தீவிர பக்தியுடன் நீண்ட காலம் என்னைப் பற்றிக் கேள்.

Verse 22

ज्ञानेन द‍ृष्टतत्त्वेन वैराग्येण बलीयसा । तपोयुक्तेन योगेन तीव्रेणात्मसमाधिना ॥ २२ ॥

இந்த பக்தி உறுதியான ஞானமும் தத்துவ தரிசனமும் உடன் நிகழ வேண்டும்; வலிமையான வைராக்யம், தவம் சேர்ந்த யோகம், தீவிர ஆத்ம சமாதியால் நிலைபெறு.

Verse 23

प्रकृति: पुरुषस्येह दह्यमाना त्वहर्निशम् । तिरोभवित्री शनकैरग्नेर्योनिरिवारणि: ॥ २३ ॥

இங்கு பிரகృతి ஜீவனை இரவும் பகலும் எரியச் செய்து மூடுகிறது; அவன் தீயில் இருப்பதுபோல். ஆனால் தீவிர பக்திசேவையால் அது நீங்கும்; தீயை உண்டாக்கும் அரணிக்கட்டைகள் தீயால் தாமே எரிந்து அழிவதுபோல்.

Verse 24

भुक्तभोगा परित्यक्ता द‍ृष्टदोषा च नित्यश: । नेश्वरस्याशुभं धत्ते स्वे महिम्नि स्थितस्य च ॥ २४ ॥

போகங்களை அனுபவித்து, அவற்றின் குற்றத்தை எப்போதும் கண்டு அவற்றைத் துறந்தால், ஜீவன் ‘நான் ஆண்டவன்’ என்ற அசுப ஆசையை ஏற்காது; தன் சொந்த மகிமையில் நிலைபெறும்.

Verse 25

यथा ह्यप्रतिबुद्धस्य प्रस्वापो बह्वनर्थभृत् । स एव प्रतिबुद्धस्य न वै मोहाय कल्पते ॥ २५ ॥

கனவுநிலையில் விழிப்பில்லாதவனின் உணர்வு பெரிதும் மூடப்பட்டு பல அசுபங்களை காண்கிறான்; ஆனால் விழித்தெழுந்து முழு விழிப்புடன் இருப்பவனை அவை மயக்க முடியாது।

Verse 26

एवं विदिततत्त्वस्य प्रकृतिर्मयि मानसम् । युञ्जतो नापकुरुत आत्मारामस्य कर्हिचित् ॥ २६ ॥

இவ்வாறு தத்துவத்தை அறிந்து மனத்தை என்னில் இணைக்கும் ஆத்மாராம ஞானியை, பொருட்பிரகృతి நடுவே செயல்பட்டாலும், அது ஒருபோதும் தீங்கு செய்யாது।

Verse 27

यदैवमध्यात्मरत: कालेन बहुजन्मना । सर्वत्र जातवैराग्य आब्रह्मभुवनान्मुनि: ॥ २७ ॥

இவ்வாறு பல ஆண்டுகளும் பல பிறவிகளும் ஆத்மசாதனையிலும் பக்தியிலும் ஈடுபடுபவன், பிரம்மலோகம் வரை எல்லா லோகங்களின் இன்பங்களிலும் முழு வைராக்யம் பெற்று, அவன் உணர்வு முற்றும் வளர்கிறது।

Verse 28

मद्भक्त: प्रतिबुद्धार्थो मत्प्रसादेन भूयसा । नि:श्रेयसं स्वसंस्थानं कैवल्याख्यं मदाश्रयम् ॥ २८ ॥ प्राप्नोतीहाञ्जसा धीर: स्वद‍ृशाच्छिन्नसंशय: । यद्गत्वा न निवर्तेत योगी लिङ्गाद्विनिर्गमे ॥ २९ ॥

என் பக்தன் என் அளவற்ற காரணமற்ற அருளால் உண்மையில் ஆத்மசாக்ஷாத்காரத்தை அடைகிறான்; தன் தெய்வீகக் கண்ணோட்டத்தால் அவன் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் அறுக்கப்படுகின்றன. திடநம்பிக்கையுடன் அவன் இங்கேயே எளிதாக, என் ஆதரவிலுள்ள ‘கைவல்ய’ எனப்படும் பரம நலமிகு தன் நியதித் தாமத்தை அடைகிறான்; அது என் தூய ஆனந்த சக்தியின் பாதுகாப்பில் உள்ளது. இவ்வுடலை விட்டு நீங்கிய பின் யோகி-பக்தன் அத்தெய்வத் தாமத்திற்குச் சென்று மீண்டும் திரும்பான்.

Verse 29

मद्भक्त: प्रतिबुद्धार्थो मत्प्रसादेन भूयसा । नि:श्रेयसं स्वसंस्थानं कैवल्याख्यं मदाश्रयम् ॥ २८ ॥ प्राप्नोतीहाञ्जसा धीर: स्वद‍ृशाच्छिन्नसंशय: । यद्गत्वा न निवर्तेत योगी लिङ्गाद्विनिर्गमे ॥ २९ ॥

என் பக்தன் என் அளவற்ற காரணமற்ற அருளால் உண்மையில் ஆத்மசாக்ஷாத்காரத்தை அடைகிறான்; தன் தெய்வீகக் கண்ணோட்டத்தால் அவன் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் அறுக்கப்படுகின்றன. திடநம்பிக்கையுடன் அவன் இங்கேயே எளிதாக, என் ஆதரவிலுள்ள ‘கைவல்ய’ எனப்படும் பரம நலமிகு தன் நியதித் தாமத்தை அடைகிறான்; அது என் தூய ஆனந்த சக்தியின் பாதுகாப்பில் உள்ளது. இவ்வுடலை விட்டு நீங்கிய பின் யோகி-பக்தன் அத்தெய்வத் தாமத்திற்குச் சென்று மீண்டும் திரும்பான்.

Verse 30

यदा न योगोपचितासु चेतो मायासु सिद्धस्य विषज्जतेऽङ्ग । अनन्यहेतुष्वथ मे गति: स्याद् आत्यन्तिकी यत्र न मृत्युहास: ॥ ३० ॥

சித்த யோகியின் மனம் வெளிப்புற மாயையின் வெளிப்பாடான யோகசித்திகளின் பக்கவிளைவுகளில் இனி ஈர்க்கப்படாதபோது, என்னை நோக்கிய அவன் முன்னேற்றம் எல்லையற்றதாகிறது; அப்போது மரணத்தின் வல்லமை அவனை வெல்லாது।