Adhyaya 22

Verse 1

मैत्रेय उवाच एवमाविष्कृताशेषगुणकर्मोदयो मुनिम् । सव्रीड इव तं सम्राडुपारतमुवाच ह ॥ १ ॥

ஸ்ரீ மைத்ரேயர் கூறினார்—சக்கரவர்த்தியின் பல்வகை குணங்களும் செயல்களும் வெளிப்படுத்தப்பட்ட பின் முனிவர் மௌனமானார்; சக்கரவர்த்தி பணிவுடன், லஜ்ஜை கலந்தபடி அவரை இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 2

मनुरुवाच ब्रह्मासृजत्स्वमुखतो युष्मानात्मपरीप्सया । छन्दोमयस्तपोविद्यायोगयुक्तानलम्पटान् ॥ २ ॥

மனு கூறினார்—வேதஞானத்தில் தன்னை விரிவாக்க விரும்பி, சந்தோமயனாகிய வேதஸ்வரூபன் பிரம்மா தன் முகத்திலிருந்து உங்களைப் (பிராமணர்களை) படைத்தான்; நீங்கள் தவம், கல்வி, யோகசக்தி நிறைந்தவர்களும், இంద్రிய இன்பங்களில் ஆசையற்றவர்களும் ஆவீர்।

Verse 3

तत्‍त्राणायासृजच्चास्मान् दो:सहस्रात्सहस्रपात् । हृदयं तस्य हि ब्रह्म क्षत्रमङ्गं प्रचक्षते ॥ ३ ॥

பிராமணர்களைக் காக்க, ஆயிரம் பாதங்களையுடைய பரமபுருஷன் தன் ஆயிரம் கரங்களிலிருந்து எங்களை—க்ஷத்திரியர்களை—படைத்தான். ஆகவே பிராமணர் அவரது இதயம்; க்ஷத்திரியர் அவரது கரங்கள் என்று கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 4

अतो ह्यन्योन्यमात्मानं ब्रह्म क्षत्रं च रक्षत: । रक्षति स्माव्ययो देव: स य: सदसदात्मक: ॥ ४ ॥

ஆகையால் பிராமணரும் க்ஷத்திரியரும் ஒருவரையொருவர், தம்மையும் காக்கின்றனர்; காரணமும் காரியமும் ஆனாலும் மாற்றமற்ற அவ்யயனான பகவான் தேவன் அவர்களை பரஸ்பரமாகவே பாதுகாக்கிறார்।

Verse 5

तव सन्दर्शनादेवच्छिन्ना मे सर्वसंशया: । यत्स्वयं भगवान् प्रीत्या धर्ममाह रिरक्षिषो: ॥ ५ ॥

உங்கள் தரிசனத்தாலேயே என் எல்லா சந்தேகங்களும் நீங்கின; குடிகளை காக்க விரும்பும் அரசனின் தர்மத்தை நீங்கள் அன்புடன் தெளிவாக எடுத்துரைத்தீர்கள்।

Verse 6

दिष्टय‍ा मे भगवान् द‍ृष्टो दुर्दर्शो योऽकृतात्मनाम् । दिष्टय‍ा पादरज: स्पृष्टं शीर्ष्णा मे भवत: शिवम् ॥ ६ ॥

என் பெரும் பாக்கியம்—மனம், புலன்களை அடக்காதவர்களுக்கு எளிதில் தரிசனமளிக்காத உங்களை நான் கண்டேன். மேலும் பாக்கியம்—என் தலை உங்கள் திருவடிகளின் புனிதத் தூசியைத் தொட்டது।

Verse 7

दिष्टय‍ा त्वयानुशिष्टोऽहं कृतश्चानुग्रहो महान् । अपावृतै: कर्णरन्ध्रैर्जुष्टा दिष्ट्योशतीर्गिर: ॥ ७ ॥

நீங்கள் எனக்கு உபதேசித்தது என் பாக்கியம்; அதனால் என்மேல் பெரும் அருள் பொழிந்தது. மேலும் பாக்கியம்—திறந்த காதுகளால் உங்கள் தூய வாக்குகளை நான் கேட்டேன்।

Verse 8

स भवान्दुहितृस्‍नेहपरिक्लिष्टात्मनो मम । श्रोतुमर्हसि दीनस्य श्रावितं कृपया मुने ॥ ८ ॥

மகா முனிவரே, கருணையுடன் என் வேண்டுதலைக் கேளுங்கள். மகளின் மீது உள்ள பாசம் என் மனத்தை கலங்கச் செய்கிறது; தாழ்மையுடன் நான் விண்ணப்பிக்கிறேன்।

Verse 9

प्रियव्रतोत्तानपदो: स्वसेयं दुहिता मम । अन्विच्छति पतिं युक्तं वय: शीलगुणादिभि: ॥ ९ ॥

என் மகள் பிரியவ்ரதன் மற்றும் உத்தானபாதனின் சகோதரி. வயது, நற்குணம், ஒழுக்கம் முதலியவற்றால் தகுதியான கணவரை அவள் நாடுகிறாள்।

Verse 10

यदा तु भवत: शीलश्रुतरूपवयोगुणान् । अश‍ृणोन्नारदादेषा त्वय्यासीत्कृतनिश्चया ॥ १० ॥

நாரத முனிவரிடமிருந்து உங்கள் ஒழுக்கம், கல்வி, அழகு, இளமை மற்றும் பிற நற்குணங்களை கேட்டவுடன், அவள் உம்மேல் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டாள்।

Verse 11

तत्प्रतीच्छ द्विजाग्र्येमां श्रद्धयोपहृतां मया । सर्वात्मनानुरूपां ते गृहमेधिषु कर्मसु ॥ ११ ॥

ஆகையால், ஓ பிராமணர்களில் முதன்மையரே, நான் பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கும் இக்கன்னியை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். இல்லறக் கடமைகளில் உமக்கு முற்றிலும் ஏற்ற துணைவியாக அவள் இருப்பாள்।

Verse 12

उद्यतस्य हि कामस्य प्रतिवादो न शस्यते । अपि निर्मुक्तसङ्गस्य कामरक्तस्य किं पुन: ॥ १२ ॥

தானாக வந்த வேண்டுதலை மறுப்பது புகழத்தக்கதல்ல; பற்றற்றவருக்கே அது உகந்ததல்ல, இன்பவாசனையில் மூழ்கியவருக்கு என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 13

य उद्यतमनाद‍ृत्य कीनाशमभियाचते । क्षीयते तद्यश: स्फीतं मानश्चावज्ञया हत: ॥ १३ ॥

தானாக வந்த அருளை அலட்சியப்படுத்தி, பின்னர் கஞ்சனிடம் வரம் கேட்பவன்—அவனுடைய பரந்த புகழ் சுருங்கும்; பிறரின் அவமதிப்பால் அவன் பெருமையும் நசையும்।

Verse 14

अहं त्वाश‍ृणवं विद्वन् विवाहार्थं समुद्यतम् । अतस्त्वमुपकुर्वाण: प्रत्तां प्रतिगृहाण मे ॥ १४ ॥

ஸ்வாயம்புவ மனு கூறினார்—அறிஞரே, நீர் திருமணத்திற்குத் தயாரென நான் கேட்டேன். நீர் நிரந்தர பிரம்மச்சரிய விரதம் ஏற்கவில்லை; ஆகவே நான் அளிக்கும் கன்னியின் கைப்பிடிப்பை ஏற்றுக் கொள்ளும்.

Verse 15

ऋषिरुवाच बाढमुद्वोढुकामोऽहमप्रत्ता च तवात्मजा । आवयोरनुरूपोऽसावाद्यो वैवाहिको विधि: ॥ १५ ॥

மகா ஋ஷி கூறினார்—ஆம், எனக்கு திருமண விருப்பம் உண்டு; உங்கள் மகளும் இன்னும் யாருக்கும் நிச்சயிக்கப்படவில்லை. ஆகவே வேத முறைப்படி நமக்கு உரிய திருமண விதி நடைபெறலாம்.

Verse 16

काम: स भूयान्नरदेव तेऽस्या: पुत्र्या: समाम्नायविधौ प्रतीत: । क एव ते तनयां नाद्रियेत स्वयैव कान्त्या क्षिपतीमिव श्रियम् ॥ १६ ॥

மனிதராஜனே, வேதங்களில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட உன் மகளின் திருமண விருப்பம் நிறைவேறட்டும். அவளின் கை யாரால் மறுக்கப்படும்? அவள் தன் இயற்கை ஒளியாலேயே அணிகலன்களின் அழகையும் மிஞ்சுகிறாள்.

Verse 17

यां हर्म्यपृष्ठे क्‍वणदङ्‌घ्रिशोभां विक्रीडतीं कन्दुकविह्वलाक्षीम् । विश्‍वावसुर्न्यपतत्स्वाद्विमाना- द्विलोक्य सम्मोहविमूढचेता: ॥ १७ ॥

அரண்மனை மாடியில் சலசலக்கும் கால் வளையல்களால் அழகுபெற்ற பாதங்களுடன், பந்தாடி விளையாடும் அலைபாயும் கண்களுடைய உன் மகளைப் பார்த்து, கந்தர்வன் விஸ்வாவசு மயக்கத்தில் தன் விமானத்திலிருந்து விழுந்தான் என்று நான் கேட்டேன்.

Verse 18

तां प्रार्थयन्तीं ललनाललाम- मसेवितश्रीचरणैरद‍ृष्टाम् । वत्सां मनोरुच्चपद: स्वसारं को नानुमन्येत बुधोऽभियाताम् ॥ १८ ॥

பெண்மையின் அணிகலனாய், மனுவின் அன்புக் மகளாய், உத்தானபாதனின் சகோதரியாய் உள்ள அவள் தானே என் கை வேண்டி வந்தாள். திருமகளின் திருவடிகளைச் சேவிக்காதோர் அவளைப் பார்க்கவும் இயலார்; அப்படியிருக்க, எந்த அறிவாளி அவளை வரவேற்காமல் இருப்பான்?

Verse 19

अतो भजिष्ये समयेन साध्वीं यावत्तेजो बिभृयादात्मनो मे । अतो धर्मान् पारमहंस्यमुख्यान् शुक्लप्रोक्तान् बहु मन्येऽविहिंस्रान् ॥ १९ ॥

ஆகையால் இந்தச் சதீயான கன்னியை மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்வேன்; அவள் என் உடலிலிருந்து உண்டான வீரியத்தைத் தாங்கி சந்ததி பெற்ற பின், பரமஹம்சர்கள் ஏற்ற, திருமால் (விஷ்ணு) உரைத்த, பொறாமையற்ற பக்தி-தர்ம வாழ்வை நான் மேற்கொள்வேன்।

Verse 20

यतोऽभवद्विश्वमिदं विचित्रं संस्थास्यते यत्र च वावतिष्ठते । प्रजापतीनां पतिरेष मह्यं परं प्रमाणं भगवाननन्त: ॥ २० ॥

எவரிடமிருந்து இந்த அற்புதமான உலகம் தோன்றிற்றோ, எவரிடமே அதன் நிலை-போஷணமும், எவரிடமே அதன் லயமும் நிகழ்கிறதோ—அந்த எல்லையற்ற பரமபுருஷன் பகவானே எனக்கு உச்சப் பிரமாணம். அவரே உயிர்களைப் பெருக்க நியமிக்கப்பட்ட பிரஜாபதிகளின் தலைவரும் ஆவார்.

Verse 21

मैत्रेय उवाच स उग्रधन्वन्नियदेवाबभाषे आसीच्च तूष्णीमरविन्दनाभम् । धियोपगृह्णन् स्मितशोभितेन मुखेन चेतो लुलुभे देवहूत्या: ॥ २१ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—ஓ உக்ரதன்வன் விதுரரே! கர்தம முனிவர் இவ்வளவே சொல்லி, தம் ஆராத்யன் தாமரைநாபன் விஷ்ணுவை மனத்தில் தியானித்து மௌனமானார். அவரது மென்மையான புன்னகையால் ஒளிர்ந்த முகம் தேவஹூதியின் மனத்தை கவர்ந்தது; அவள் அந்த மகரிஷியைத் தியானிக்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 22

सोऽनुज्ञात्वा व्यवसितं महिष्या दुहितु: स्फुटम् । तस्मै गुणगणाढ्याय ददौ तुल्यां प्रहर्षित: ॥ २२ ॥

ராணியும் தேவஹூதியும் எடுத்த முடிவைத் தெளிவாக அறிந்து, அவர்களின் சம்மதத்தையும் பெற்ற பேரரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், நற்குணங்களால் நிறைந்த அந்த முனிவருக்கு, குணங்களில் அவளுக்கு இணையான தன் மகளைக் கொடுத்தான்.

Verse 23

शतरूपा महाराज्ञी पारिबर्हान्महाधनान् । दम्पत्यो: पर्यदात्प्रीत्या भूषावास: परिच्छदान् ॥ २३ ॥

மகாராணி சதரூபா அன்புடன் மணமகன்-மணமகளுக்கு நிகழ்வுக்கேற்ற மிக மதிப்புமிக்க பரிசுகளை—ஆபரணங்கள், ஆடைகள், இல்லப் பயன்பாட்டு பொருட்கள் முதலியவற்றை—சீராக வழங்கினாள்.

Verse 24

प्रत्तां दुहितरं सम्राट् सद‍ृक्षाय गतव्यथ: । उपगुह्य च बाहुभ्यामौत्कण्ठ्योन्मथिताशय: ॥ २४ ॥

தகுதியான வரனிடம் மகளை ஒப்படைத்து பொறுப்பு நீங்கிய ஸ்வாயம்புவ மனு, பிரிவுத் துயரால் கலங்கிய உள்ளத்துடன் அன்போடு இரு கரங்களாலும் மகளை அணைத்தார்।

Verse 25

अशक्नुवंस्तद्विरहं मुञ्चन् बाष्पकलां मुहु: । आसिञ्चदम्ब वत्सेति नेत्रोदैर्दुहितु: शिखा: ॥ २५ ॥

அரசர் மகளின் பிரிவைத் தாங்க இயலவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பெருக, ‘அம்மா! வத்சே!’ என்று அழுதபடி அந்தக் கண்ணீர் மகளின் தலைமுடியை நனைத்தது।

Verse 26

आमन्‍त्र्‍य तं मुनिवरमनुज्ञात: सहानुग: । प्रतस्थे रथमारुह्य सभार्य: स्वपुरं नृप: ॥ २६ ॥ उभयोऋर्षिकुल्याया: सरस्वत्या: सुरोधसो: । ऋषीणामुपशान्तानां पश्यन्नाश्रमसम्पद: ॥ २७ ॥

முனிவரிடம் விடைபெற அனுமதி பெற்று, அணிவகுப்புடன் அந்த அரசன் மனைவியுடன் ரதத்தில் ஏறி தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். வழியில், சாதுக்களுக்கு இனிய சரஸ்வதியின் அழகிய இரு கரைகளிலும் அமைந்த அமைதியான ரிஷிகளின் ஆசிரம வளத்தைப் பார்த்தான்।

Verse 27

आमन्‍त्र्‍य तं मुनिवरमनुज्ञात: सहानुग: । प्रतस्थे रथमारुह्य सभार्य: स्वपुरं नृप: ॥ २६ ॥ उभयोऋर्षिकुल्याया: सरस्वत्या: सुरोधसो: । ऋषीणामुपशान्तानां पश्यन्नाश्रमसम्पद: ॥ २७ ॥

முனிவரிடம் விடைபெற அனுமதி பெற்று, அணிவகுப்புடன் அந்த அரசன் மனைவியுடன் ரதத்தில் ஏறி தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். வழியில், சாதுக்களுக்கு இனிய சரஸ்வதியின் அழகிய இரு கரைகளிலும் அமைந்த அமைதியான ரிஷிகளின் ஆசிரம வளத்தைப் பார்த்தான்।

Verse 28

तमायान्तमभिप्रेत्य ब्रह्मावर्तात्प्रजा: पतिम् । गीतसंस्तुतिवादित्रै: प्रत्युदीयु: प्रहर्षिता: ॥ २८ ॥

அவரின் வருகையை அறிந்து மக்கள் பேரானந்தம் கொண்டனர். பிரஹ்மாவர்த்தத்திலிருந்து வெளியே வந்து, பாடல்கள், ஸ்துதிகள், வாத்திய ஒலிகளுடன் திரும்பி வரும் தங்கள் அரசனை வரவேற்றனர்।

Verse 29

बर्हिष्मती नाम पुरी सर्वसम्पत्समन्विता । न्यपतन् यत्र रोमाणि यज्ञस्याङ्गं विधुन्वत: ॥ २९ ॥ कुशा: काशास्त एवासन् शश्वद्धरितवर्चस: । ऋषयो यै: पराभाव्य यज्ञघ्नान् यज्ञमीजिरे ॥ ३० ॥

பர்ஹிஷ்மதீ எனும் அந்த நகரம் எல்லாச் செல்வங்களாலும் நிறைந்தது. வராக அவதாரத்தில் வெளிப்பட்ட பகவான் விஷ்ணு தம் உடலை அசைத்தபோது, அவருடைய ரோமங்கள் அங்கே விழுந்தன; அவை என்றும் பசுமையான குசா மற்றும் காசா புல்களாக மாறின. அந்த குசா-காசாவால் முனிவர்கள் யாகத்தைத் தடுக்கும் அசுரர்களை வென்று யஜ்ஞபுருஷனான விஷ்ணுவை வழிபட்டனர்.

Verse 30

बर्हिष्मती नाम पुरी सर्वसम्पत्समन्विता । न्यपतन् यत्र रोमाणि यज्ञस्याङ्गं विधुन्वत: ॥ २९ ॥ कुशा: काशास्त एवासन् शश्वद्धरितवर्चस: । ऋषयो यै: पराभाव्य यज्ञघ्नान् यज्ञमीजिरे ॥ ३० ॥

வராக அவதாரத்தில் பகவான் விஷ்ணுவின் ரோமங்கள் விழுந்த இடத்தில் அவை என்றும் பசுமையான குசா-காசா புல்களாக ஆனது. அந்தக் குசா-காசாவால் முனிவர்கள் யாகத்தைத் தடுக்க வந்த அசுரர்களை வென்று, யஜ்ஞபுருஷனான ஹரியை முறையாக யஜித்தனர்; அதனால் அந்த நகரம் பர்ஹிஷ்மதீ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 31

कुशकाशमयं बर्हिरास्तीर्य भगवान्मनु: । अयजद्यज्ञपुरुषं लब्धा स्थानं यतो भुवम् ॥ ३१ ॥

பகவான் மனு குசா-காசாவால் ஆன ஆசனத்தை விரித்து, யஜ்ஞபுருஷனான இறைவனை யஜித்தார்; அவருடைய அருளாலேயே மனுவுக்கு பூமியின் ஆட்சி-பதவி கிடைத்தது.

Verse 32

बर्हिष्मतीं नाम विभुर्यां निर्विश्य समावसत् । तस्यां प्रविष्टो भवनं तापत्रयविनाशनम् ॥ ३२ ॥

முன்பு தங்கியிருந்த பர்ஹிஷ்மதீ நகரில் மனு நுழைந்து அங்கே தங்கினார்; பின்னர், பொருளுலகின் மூன்று துன்பங்களையும் நீக்கும் அமைதியான சூழல் நிறைந்த தன் அரண்மனையில் நுழைந்தார்.

Verse 33

सभार्य: सप्रज: कामान् बुभुजेऽन्याविरोधत: । सङ्गीयमानसत्कीर्ति: सस्त्रीभि: सुरगायकै: । प्रत्यूषेष्वनुबद्धेन हृदा श‍ृण्वन् हरे: कथा: ॥ ३३ ॥

சுவாயம்புவ மனு பேரரசர் மனைவியுடனும் குடிகளுடனும் சேர்ந்து, தர்ம முறைக்கு எதிரான இடையூறுகள் இன்றி தம் விருப்பங்களை அனுபவித்தார். தேவர்களின் பாடகர்கள் தங்கள் மனைவியருடன் கூடி அவரது தூய புகழை இசைத்துப் பாடினர்; மேலும் அவர் தினமும் விடியற்காலையில் அன்பு நிறைந்த இதயத்துடன் ஹரியின் லீலைக் கதைகளைச் செவிமடுத்தார்.

Verse 34

निष्णातं योगमायासु मुनिं स्वायम्भुवं मनुम् । यदाभ्रंशयितुं भोगा न शेकुर्भगवत्परम् ॥ ३४ ॥

இவ்வாறு ஸ்வாயம்புவ மனு யோகமாயையில் நிஷ்ணாதனாகிய, பகவத்-பரமான முனி-அரசன். போகங்கள் அவரை அதோகதிக்குத் தள்ள இயலவில்லை; ஏனெனில் அவர் கிருஷ்ண-சைதன்ய சூழலில் தான் இன்பத்தை அனுபவித்தார்.

Verse 35

अयातयामास्तस्यासन् यामा:स्वान्तरयापना: । श‍ृण्वतो ध्यायतो विष्णो: कुर्वतो ब्रुवत: कथा: ॥ ३५ ॥

ஆகவே, அவரது ஆயுள் மெதுவாகக் குறைந்தாலும், மன்வந்தர அளவான அந்த நீண்ட வாழ்வு வீணாகவில்லை; ஏனெனில் அவர் எப்போதும் விஷ்ணுவின் லீலா-கதைகளை கேட்டு, தியானித்து, எழுதி, பாடிக் கீர்த்தித்தார்.

Verse 36

स एवं स्वान्तरं निन्ये युगानामेकसप्ततिम् । वासुदेवप्रसङ्गेन परिभूतगतित्रय: ॥ ३६ ॥

அவர் வாசுதேவ-பிரசங்கத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, எழுபத்தொன்று யுகச் சுழற்சிகள் அளவான காலத்தை கழித்தார். இவ்வாறு மூன்று கதிகளைத் தாண்டினார்.

Verse 37

शारीरा मानसा दिव्या वैयासे ये च मानुषा: । भौतिकाश्च कथं क्लेशा बाधन्ते हरिसंश्रयम् ॥ ३७ ॥

ஆகவே, விதுரரே! பக்தியோகத்தால் ஸ்ரீஹரி-கிருஷ்ணனின் முழு சரணில் இருப்பவர்களை, உடல், மனம், இயற்கை (தெய்வம்), மேலும் பிற மனிதர் மற்றும் உயிர்களால் உண்டாகும் துன்பங்கள் எவ்வாறு பாதிக்க முடியும்?

Verse 38

य: पृष्टो मुनिभि: प्राह धर्मान्नानाविदाञ्छुभान् । नृणां वर्णाश्रमाणां च सर्वभूतहित: सदा ॥ ३८ ॥

சில முனிவர்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்குப் பதிலாக, எல்லா உயிர்களுக்கும் நலன் நாடும் ஸ்வாயம்புவ மனு கருணையால் மனிதர்களின் பொதுத் தர்மங்களையும், வர்ண-ஆச்ரமங்களின் பலவகை நற்கடமைகளையும் போதித்தார்.

Verse 39

एतत्त आदिराजस्य मनोश्चरितमद्भुतम् । वर्णितं वर्णनीयस्य तदपत्योदयं श‍ृणु ॥ ३९ ॥

விளக்கத்தக்க புகழுடைய ஆதியரசன் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் அதிசயச் சரிதத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது அவன் மகள் தேவஹூதியின் உயர்வும் வளர்ச்சியும் கேள்.