Adhyaya 20
Secondary Creation Begins: Brahmā’s Productions, the Guṇas, and the Emergence of Orders of Beings
அத்தியாயம் தொடக்கத்தில் சௌனகர், விதுர–மைத்ரேய உரையாடலைத் தொடர்ந்து சொல்லுமாறு சூதரை வேண்டி, கேள்வி-श्रவணம் கங்கைஸ்நானம் போலப் புனிதம் எனப் புகழ்கிறார். வராஹ-லீலை கேட்ட விதுரர் கேட்கிறார்—பிரம்மா பிரஜாபதிகளை உருவாக்கிய பின் படைப்பு எவ்வாறு நடந்தது: தனித்தனியாகவா, மனைவியருடன் சேர்த்தா, அல்லது கூட்டாகவா? மைத்ரேயர் படைப்புக் கிரமத்தை விளக்குகிறார்: காலத்தின் தூண்டுதலால் குணங்கள் கலங்க, மகாவிஷ்ணுவின் ஆதிஷ்டானமும் ஜீவர்களின் கர்மமும் சேர்ந்து தத்துவங்கள் தோன்றுகின்றன; மகத்தத்துவத்திலிருந்து மும்மடங்கு அஹங்காரம், பின்னர் பூதங்களின் சேர்க்கை; பகவத் சக்தியால் பஞ்சபூதங்கள் இணைந்து பிரம்மாண்ட அண்டம் உருவாகிறது. பின்னர் கர்போதகசாயி விஷ்ணு அதில் பிரவேசிக்கிறார்; அவரது நாபியிலிருந்து தாமரை, தாமரையிலிருந்து பிரம்மா தோன்றி, அந்தர்யாமியின் உள் வழிகாட்டுதலால் மறுபடைப்பை செய்கிறார். பிரம்மாவின் உடல்-விடுதல்களால் இரவு, சந்தி போன்ற நிலைகள் உருவாகி, குணநிலைக்கேற்ப யக்ஷ-ராக்ஷசர், தேவர்கள், அசுரர், கந்தர்வ-அப்ஸரஸ், பூத-பிரேதம், பித்ருக்கள், சித்தர்கள் முதலிய வகைகள் தோன்றுகின்றன. இறுதியில் மனுக்கள் மூலம் மனித ஒழுங்கு நிலைபெறுதல், ரிஷிகள் தோன்றி படைப்பையும் தர்மத்தையும் விரைவுபடுத்துதல்—அடுத்த கட்டத்திற்கான முன்னுரை ஆகிறது.
Shlokas
Verse 1
शौनक उवाच महीं प्रतिष्ठामध्यस्य सौते स्वायम्भुवो मनु: । कान्यन्वतिष्ठद् द्वाराणि मार्गायावरजन्मनाम् ॥ १ ॥
ஸ்ரீ ஷௌநகர் கேட்டார்: ஓ சூத கோஸ்வாமியே! பூமி மீண்டும் தன் நிலையிலே நிறுவப்பட்ட பின், பின்னர் பிறக்கவிருப்போர்க்கு விடுதலைப் பாதையை காட்ட ஸ்வாயம்புவ மனு எந்தெந்த வழிகளையும் (வாசல்களையும்) நிறுவினார்?
Verse 2
क्षत्ता महाभागवत: कृष्णस्यैकान्तिक: सुहृत् । यस्तत्याजाग्रजं कृष्णे सापत्यमघवानिति ॥ २ ॥
க்ஷத்தா விதுரர் மகாபாகவதர்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் ஏகாந்த பக்தரும் அன்பு நண்பரும் ஆவார். ஆண்டவனின் விருப்பத்திற்கு எதிராக தன் மக்களுடன் சூழ்ச்சி செய்த தன் மூத்த சகோதரன் த்ருதராஷ்டிரனின் சங்கத்தை அவர் துறந்தார்।
Verse 3
द्वैपायनादनवरो महित्वे तस्य देहज: । सर्वात्मना श्रित: कृष्णं तत्परांश्चाप्यनुव्रत: ॥ ३ ॥
விதுரர் த்வைபாயன வேதவ்யாசரின் தேஹஜராகப் பிறந்தவர்; மகிமையில் அவரைவிடக் குறையாதவர். அவர் முழு உள்ளத்தோடு ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவடித் தாமரைகளைச் சரணடைந்து, அவரது பக்தர்களிடம் பராயணமாக இருந்தார்.
Verse 4
किमन्वपृच्छन्मैत्रेयं विरजास्तीर्थसेवया । उपगम्य कुशावर्त आसीनं तत्त्ववित्तमम् ॥ ४ ॥
தீர்த்த சேவையால் ரஜஸ் மாசு நீங்கிய விதுரர் இறுதியில் குஷாவர்த்தம் (ஹரித்வார்) வந்தடைந்தார். அங்கு தத்துவத்தை அறிந்த மைத்ரேய முனிவர் அமர்ந்திருந்ததை அணுகி அவர் வினவினார்—விதுரர் மைத்ரேயரிடம் மேலும் என்ன கேட்டார்?
Verse 5
तयो: संवदतो: सूत प्रवृत्ता ह्यमला: कथा: । आपो गाङ्गा इवाघघ्नीर्हरे: पादाम्बुजाश्रया: ॥ ५ ॥
ஹே சூதரே! விதுரர்-மைத்ரேயர் உரையாடலில் ஹரியின் திருவடித் தாமரைகளைச் சார்ந்த நிர்மலக் கதைகள் பெருகியிருக்கும். அவை கங்கையின் நீரைப் போல பாவங்களை அழிக்கும்.
Verse 6
ता न: कीर्तय भद्रं ते कीर्तन्योदारकर्मण: । रसज्ञ: को नु तृप्येत हरिलीलामृतं पिबन् ॥ ६ ॥
ஓ சூத கோஸ்வாமி, உமக்கு மங்களம் உண்டாக. தயவுசெய்து போற்றத்தக்கதும் பெருந்தன்மையுடையதும் ஆன ஆண்டவரின் செயல்களைப் பாடி உரைக்கவும். ஹரியின் லீலாமிருதத்தைப் பருகும் ரசிக பக்தன் யார் திருப்தியடைவான்?
Verse 7
एवमुग्रश्रवा: पृष्ट ऋषिभिर्नैमिषायनै: । भगवत्यर्पिताध्यात्मस्तानाह श्रूयतामिति ॥ ७ ॥
நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் இவ்வாறு கேட்டபோது, ரோமஹர்ஷணரின் புதல்வன் உக்ரஷ்ரவா சூத கோஸ்வாமி—பகவானின் திவ்ய லீலைகளில் மனம் அர்ப்பணித்தவர்—அவர்களிடம்: நான் இப்போது சொல்லப்போவதை கேளுங்கள் என்று கூறினார்.
Verse 8
सूत उवाच हरेर्धृतक्रोडतनो: स्वमायया निशम्य गोरुद्धरणं रसातलात् । लीलां हिरण्याक्षमवज्ञया हतं सञ्जातहर्षो मुनिमाह भारत: ॥ ८ ॥
சூதர் கூறினார்—ஹரி தம் யோகமாயையால் வராக வடிவம் கொண்டு, ரசாதலத்திலிருந்து பூமியை உயர்த்தி, ஹிரண்யாக்ஷனை லீலையாக அலட்சியமாக வதைத்தார். இதைக் கேட்ட பாரத வம்சத்தார் விதுரர் மகிழ்ந்து முனிவரிடம் கூறினார்.
Verse 9
विदुर उवाच प्रजापतिपति: सृष्ट्वा प्रजासर्गे प्रजापतीन् । किमारभत मे ब्रह्मन् प्रब्रूह्यव्यक्तमार्गवित् ॥ ९ ॥
விதுரர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, நீங்கள் அவ்யக்த மார்க்கத்தை அறிந்தவர். பிரஜாசிருஷ்டியில் பிரஜாபதிகளை உருவாக்கிய பின், பிரம்மா அடுத்து என்ன தொடங்கினார்? அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள்.
Verse 10
ये मरीच्यादयो विप्रा यस्तु स्वायम्भुवो मनु: । ते वै ब्रह्मण आदेशात्कथमेतदभावयन् ॥ १० ॥
விதுரர் கேட்டார்—மரீசி முதலிய ரிஷிகளும் ஸ்வாயம்புவ மனுவும் ஆகிய பிரஜாபதிகள், பிரம்மாவின் ஆணைப்படி இதை எவ்வாறு உருவாக்கினர்? வெளிப்பட்ட இந்த உலகை எவ்வாறு விரித்தனர்?
Verse 11
सद्वितीया: किमसृजन् स्वतन्त्रा उत कर्मसु । आहोस्वित्संहता: सर्व इदं स्म समकल्पयन् ॥ ११ ॥
அவர்கள் தத்தம் மனைவியருடன் சேர்ந்து படைத்தார்களா? அல்லது செயல்களில் தனித்திருந்தார்களா? அல்லது அனைவரும் ஒன்றுகூடி இணைந்து இதை உருவாக்கினார்களா?
Verse 12
मैत्रेय उवाच दैवेन दुर्वितर्क्येण परेणानिमिषेण च । जातक्षोभाद्भगवतो महानासीद् गुणत्रयात् ॥ १२ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—அறிவால் அளவிட முடியாத தெய்வ ஏற்பாடு, பரமனான மகாவிஷ்ணுவின் தூண்டுதல், மேலும் கண்சிமிட்டாத கால-சக்தி ஆகியவற்றால், மூன்று குணங்களின் சமநிலை கலங்கியபோது, மஹத்தத்துவம்—பொருள் தத்துவங்களின் மொத்தம்—உண்டாயிற்று.
Verse 13
रज:प्रधानान्महतस्त्रिलिङ्गो दैवचोदितात् । जात: ससर्ज भूतादिर्वियदादीनि पञ्चश: ॥ १३ ॥
ரஜஸ் மேலோங்கிய மகத்தத்துவத்திலிருந்து ஜீவனின் விதிப்பேராற்றலால் மூவகை அகங்காரம் தோன்றியது. அந்த அகங்காரத்திலிருந்து மீண்டும் ஆகாசம் முதலிய ஐந்தைந்து தத்துவங்களின் பலக் குழுக்கள் வெளிப்பட்டன।
Verse 14
तानि चैकैकश: स्रष्टुमसमर्थानि भौतिकम् । संहत्य दैवयोगेन हैममण्डमवासृजन् ॥ १४ ॥
அத்தத்துவங்கள் தனித்தனியாகப் பொருட் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்க இயலவில்லை. ஆனால் பரமனின் சக்தியான தெய்வயோகத்தால் ஒன்றிணைந்து, அவர்கள் ஒளிவீசும் பொன்னான அண்டத்தை உருவாக்கினர்।
Verse 15
सोऽशयिष्टाब्धिसलिले आण्डकोशो निरात्मक: । साग्रं वै वर्षसाहस्रमन्ववात्सीत्तमीश्वर: ॥ १५ ॥
அந்த ஒளிமிக்க அண்டக்கோசம் காரணக் கடலின் நீரில் உயிரற்ற நிலையிலே ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கிடந்தது. பின்னர் பகவான் அதில் கர்போதகசாயீ விஷ்ணுவாகப் பிரவேசித்தார்।
Verse 16
तस्य नाभेरभूत्पद्मं सहस्रार्कोरुदीधिति । सर्वजीवनिकायौको यत्र स्वयमभूत्स्वराट् ॥ १६ ॥
கர்போதகசாயீ விஷ்ணு பகவானின் நாபியிலிருந்து ஆயிரம் எரியும் சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசும் தாமரை மலர்ந்தது. அந்தத் தாமரையே எல்லா பந்தப்பட்ட ஜீவராசிகளின் தங்குமிடம்; அதிலிருந்தே முதல் ஜீவன், அனைத்தையும் ஆளும் பிரம்மா, வெளிப்பட்டார்।
Verse 17
सोऽनुविष्टो भगवता य: शेते सलिलाशये । लोकसंस्थां यथापूर्वं निर्ममे संस्थया स्वया ॥ १७ ॥
கர்போதகக் கடலில் சயனிக்கும் பரமபகவான் பிரம்மாவின் இதயத்தில் பிரவேசித்தார். அப்போது பிரம்மா, தூண்டப்பட்ட ஞானத்தால், தன் அமைப்பின்படி, முன்புபோல உலக அமைப்பை உருவாக்கத் தொடங்கினார்।
Verse 18
ससर्ज च्छाययाविद्यां पञ्चपर्वाणमग्रत: । तामिस्रमन्धतामिस्रं तमो मोहो महातम: ॥ १८ ॥
முதலில் பிரம்மா தன் நிழலிலிருந்து பந்தப்பட்ட ஜீவர்களின் அவித்தியையின் ஐந்து மறைப்புகளைப் படைத்தார்—தாமிஸ்ரம், அந்த-தாமிஸ்ரம், தமஸ், மோகம், மஹா-மோகம்।
Verse 19
विससर्जात्मन: कायं नाभिनन्दंस्तमोमयम् । जगृहुर्यक्षरक्षांसि रात्रिं क्षुत्तृट्समुद्भवाम् ॥ १९ ॥
பின்னர் பிரம்மா தமோகுணமயமான அந்த உடலை அருவருப்புடன் தள்ளிவிட்டார். அந்த வாய்ப்பில் யக்ஷரும் ராக்ஷசரும் அதை கைப்பற்ற ஓடினர்; அது இரவு வடிவில் நிலைத்தது, இரவே பசி-தாகத்தின் மூலமாகும்.
Verse 20
क्षुत्तृड्भ्यामुपसृष्टास्ते तं जग्धुमभिदुद्रुवु: । मा रक्षतैनं जक्षध्वमित्यूचु: क्षुत्तृडर्दिता: ॥ २० ॥
பசி, தாகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் பிரம்மாவை விழுங்க ஓடினர்; “அவனை காக்காதீர்கள்! அவனைத் தின்றுவிடுங்கள்!” என்று அலறினர்.
Verse 21
देवस्तानाह संविग्नो मा मां जक्षत रक्षत । अहो मे यक्षरक्षांसि प्रजा यूयं बभूविथ ॥ २१ ॥
தேவர்களின் தலைவனான பிரம்மா பதறி அவர்களிடம் கூறினார்—“என்னைத் தின்னாதீர்கள்; என்னைக் காப்பாற்றுங்கள். அய்யோ! நீங்கள் என் பிள்ளைகளாகப் பிறந்து யக்ஷர், ராக்ஷசர் ஆனீர்கள்.”
Verse 22
देवता: प्रभया या या दीव्यन् प्रमुखतोऽसृजत् । ते अहार्षुर्देवयन्तो विसृष्टां तां प्रभामह: ॥ २२ ॥
பின்னர் அவர் சத்த்வத்தின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் முதன்மை தேவர்களைப் படைத்தார். அவர்களின் முன் பகலின் ஒளிமிகு வடிவத்தை வைத்தார்; தேவர்கள் விளையாட்டாக அதை ஏற்றுக் கொண்டனர்.
Verse 23
देवोऽदेवाञ्जघनत: सृजति स्मातिलोलुपान् । त एनं लोलुपतया मैथुनायाभिपेदिरे ॥ २३ ॥
அப்போது தேவன் பிரம்மா தன் பின்புறத்திலிருந்து அசுரர்களை உருவாக்கினார்; அவர்கள் மிகுந்த காமலோலர்கள். அந்த லோலத்தால் அவர்கள் பிரம்மாவைச் சேர்க்கைக்காக அணுகினர்।
Verse 24
ततो हसन् स भगवानसुरैर्निरपत्रपै: । अन्वीयमानस्तरसा क्रुद्धो भीत: परापतत् ॥ २४ ॥
அப்போது பகவான் பிரம்மா அவர்களின் மூடத்தனத்தைப் பார்த்து சிரித்தார்; ஆனால் வெட்கமற்ற அசுரர்கள் வேகமாகத் தொடர்ந்து வர, அவர் கோபமும் பயமும் கொண்டு அவசரமாக ஓடினார்।
Verse 25
स उपव्रज्य वरदं प्रपन्नार्तिहरं हरिम् । अनुग्रहाय भक्तानामनुरूपात्मदर्शनम् ॥ २५ ॥
அவர் வரம் அளிப்பவரும், சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் ஹரியையும் அணுகினார்; பக்தர்களுக்கு அருள் செய்ய அவர்களுக்கேற்ற தெய்வீக ரூபங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்துபவர் அவர்.
Verse 26
पाहि मां परमात्मंस्ते प्रेषणेनासृजं प्रजा: । ता इमा यभितुं पापा उपाक्रामन्ति मां प्रभो ॥ २६ ॥
பிரம்மா கூறினார்—ஹே பரமாத்மா, பிரபுவே! உமது ஆணையினால் இப் பிரஜைகளை நான் படைத்தேன்; இப் பாவிகள் என்னை அனுபவிக்க/தாக்க முனைகின்றனர், தயை செய்து என்னைக் காப்பாற்றும்.
Verse 27
त्वमेक: किल लोकानां क्लिष्टानां क्लेशनाशन: । त्वमेक: क्लेशदस्तेषामनासन्नपदां तव ॥ २७ ॥
ஹே பிரபுவே! துன்புறும் உலகினரின் துயரை அழிக்க வல்ல ஒரேவர் நீரே; உமது பாதங்களைச் சரணடையாதோருக்கு வேதனை அளிப்பவரும் நீரே.
Verse 28
सोऽवधार्यास्य कार्पण्यं विविक्ताध्यात्मदर्शन: । विमुञ्चात्मतनुं घोरामित्युक्तो विमुमोच ह ॥ २८ ॥
பிறரின் மனத்தைத் தெளிவாக அறியும் பகவான், பிரம்மாவின் துயரத்தை உணர்ந்து—“இந்தக் கொடிய, அசுத்தமான உடலை நீக்கிவிடு” என்றார். ஆண்டவனின் ஆணையால் பிரம்மா அந்த உடலைத் துறந்தார்.
Verse 29
तां क्वणच्चरणाम्भोजां मदविह्वललोचनाम् । काञ्चीकलापविलसद्दुकूलच्छन्नरोधसम् ॥ २९ ॥
பிரம்மா துறந்த அந்த உடல் மாலைக்காலச் சந்தியாக மாறியது—பகலும் இரவும் சந்திக்கும், ஆசையைத் தூண்டும் நேரம். ரஜோகுணம் மேலோங்கிய, இயல்பாகவே காமமயமான அசுரர்கள் அதை ஒரு இளம்பெண்ணென எண்ணினர்—சிலம்பொலி ஒலிக்கும் தாமரைப் பாதங்கள், மயக்கத்தால் விரிந்த கண்கள், நுண்ணிய ஆடையால் மறைந்த இடுப்பில் ஒளிரும் காஞ்சி.
Verse 30
अन्योन्यश्लेषयोत्तुङ्गनिरन्तरपयोधराम् । सुनासां सुद्विजां स्निग्धहासलीलावलोकनाम् ॥ ३० ॥
அவளின் மார்புகள் ஒன்றோடொன்று அணைந்ததால் மேலெழுந்து, இடையில் இடைவெளியே இல்லாமல் நெருக்கமாக இருந்தன. அவளுக்கு அழகிய மூக்கு, இனிய பற்கள்; உதடுகளில் மென்மையான புன்னகை விளையாட, அசுரர்களை நோக்கி விளையாட்டுக் கண்ணோட்டம் வீசினாள்.
Verse 31
गूहन्तीं व्रीडयात्मानं नीलालकवरूथिनीम् । उपलभ्यासुरा धर्म सर्वे सम्मुमुहु: स्त्रियम् ॥ ३१ ॥
கருமையான கூந்தலால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள், வெட்கத்தால் தன்னை மறைத்துக் கொள்வதுபோல் இருந்தாள். அந்தப் பெண்ணைக் கண்டதும் அசுரர்கள் அனைவரும் காமவேட்கையால் மயங்கினர்.
Verse 32
अहो रूपमहो धैर्यमहो अस्या नवं वय: । मध्ये कामयमानानामकामेव विसर्पति ॥ ३२ ॥
அசுரர்கள் புகழ்ந்தனர்—“அஹோ, என்ன அழகு! அஹோ, என்ன தைரியம்! அஹோ, இவளின் புதுயௌவனம்!” நாங்கள் அனைவரும் ஆசையால் துடிக்கையில், அவள் எங்களிடையே ஆசையற்றவள்போல் நடமாடுகிறாள்.
Verse 33
वितर्कयन्तो बहुधा तां सन्ध्यां प्रमदाकृतिम् । अभिसम्भाव्य विश्रम्भात्पर्यपृच्छन् कुमेधस: ॥ ३३ ॥
இளம்பெண் வடிவம் கொண்டதாக அவர்களுக்கு தோன்றிய மாலைச் சந்தியையைப் பற்றி, தீய புத்தியுடைய அசுரர்கள் பலவிதமாக ஊகித்து, மரியாதையுடன் நெருக்கமாக இவ்வாறு கேட்டனர்।
Verse 34
कासि कस्यासि रम्भोरु को वार्थस्तेऽत्र भामिनि । रूपद्रविणपण्येन दुर्भगान्नो विबाधसे ॥ ३४ ॥
ஓ ரம்போரு அழகியே! நீ யார்? யாருடைய மனைவி அல்லது மகளாய் இருக்கிறாய்? ஓ பாமினி, இங்கே வந்ததன் நோக்கம் என்ன? உன் அழகெனும் விலைமதிப்பற்ற செல்வத்தை காட்டி எங்களைப் போன்ற துர்பாக்கியர்களை ஏன் வாட்டுகிறாய்?
Verse 35
या वा काचित्त्वमबले दिष्टया सन्दर्शनं तव । उत्सुनोषीक्षमाणानां कन्दुकक्रीडया मन: ॥ ३५ ॥
ஓ அழகிய அபலையே, நீ யாராயினும்—உன் தரிசனம் எங்களுக்கு பெரும் பாக்கியம். பந்து விளையாட்டால் பார்ப்போரின் மனங்களை நீ கலக்கமடையச் செய்தாய்।
Verse 36
नैकत्र ते जयति शालिनि पादपद्मं घ्नन्त्या मुहु: करतलेन पतत्पतङ्गम् । मध्यं विषीदति बृहत्स्तनभारभीतं शान्तेव दृष्टिरमला सुशिखासमूह: ॥ ३६ ॥
ஓ அழகிய பெண்ணே! நீ கையால் மீண்டும் மீண்டும் துள்ளும் பந்தை அடிக்கையில், உன் தாமரைப் பாதங்கள் ஒரே இடத்தில் நிலைக்காது. பெருத்த மார்பின் பாரத்தால் உன் இடை சோர்கிறது; உன் தூய பார்வையும் மங்குவது போலத் தோன்றுகிறது. உன் அழகிய கூந்தலைச் சடைபோட்டு கட்டு.
Verse 37
इति सायन्तनीं सन्ध्यामसुरा: प्रमदायतीम् । प्रलोभयन्तीं जगृहुर्मत्वा मूढधिय: स्त्रियम् ॥ ३७ ॥
இவ்வாறு மயங்கிய புத்தியுடைய அசுரர்கள், பெண்ணென மோகமூட்டும் வடிவம் காட்டிய மாலைச் சந்தியையைப் பெண்ணென்று எண்ணி பிடித்துக் கொண்டனர்।
Verse 38
प्रहस्य भावगम्भीरं जिघ्रन्त्यात्मानमात्मना । कान्त्या ससर्ज भगवान् गन्धर्वाप्सरसां गणान् ॥ ३८ ॥
ஆழ்ந்த பொருள் நிறைந்த புன்னகையுடன், தன் ஒளியால் தன்னைத் தானே ரசிப்பதுபோல், பகவான் பிரம்மா கந்தர்வர் மற்றும் அப்ஸரஸ்களின் கூட்டங்களைப் படைத்தார்।
Verse 39
विससर्ज तनुं तां वैज्योत्स्नां कान्तिमतीं प्रियाम् । त एव चाददु: प्रीत्या विश्वावसुपुरोगमा: ॥ ३९ ॥
பின்னர் பிரம்மா நிலவொளிபோல் பிரகாசிக்கும், அழகுமிக்க, பிரியமான அந்த உடலை விட்டு விட்டார்; விஸ்வாவசு முதலிய கந்தர்வர்கள் அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொண்டனர்।
Verse 40
सृष्ट्वा भूतपिशाचांश्च भगवानात्मतन्द्रिणा । दिग्वाससो मुक्तकेशान् वीक्ष्य चामीलयद् दृशौ ॥ ४० ॥
அடுத்து பகவான் பிரம்மா தன் மந்தத்திலிருந்து பூத-பிசாசுகளைப் படைத்தார்; அவர்கள் நிர்வாணமாகச் சிதறிய கூந்தலுடன் நின்றதைப் பார்த்ததும் அவர் கண்களை மூடினார்।
Verse 41
जगृहुस्तद्विसृष्टां तां जृम्भणाख्यां तनुं प्रभो: । निद्रामिन्द्रियविक्लेदो यया भूतेषु दृश्यते । येनोच्छिष्टान्धर्षयन्ति तमुन्मादं प्रचक्षते ॥ ४१ ॥
பிரபு பிரம்மா விட்டெறிந்த ‘ஜ்ரிம்பணா’ (ஆவல்) எனப்படும் உடலை பூதங்களும் பிசாசுகளும் கைப்பற்றின. இதுவே இంద్రியங்களில் ஈரத்தையும் உமிழ்நீர் சோர்வையும் உண்டாக்கும் நித்திரை. அசுத்தமானவர்களை அவர்கள் தாக்குவது ‘உன்மாதம்’ எனப்படுகிறது।
Verse 42
ऊर्जस्वन्तं मन्यमान आत्मानं भगवानज: । साध्यान् गणान् पितृगणान् परोक्षेणासृजत्प्रभु: ॥ ४२ ॥
தன்னை ஆசையும் ஆற்றலும் நிறைந்தவன் என உணர்ந்த பகவான் அஜ பிரம்மா, தன் மறைமுக (பரோட்ச) ரூபத்திலிருந்து சாத்யர்களின் கூட்டங்களையும் பித்ருகணங்களையும் படைத்தார்।
Verse 43
त आत्मसर्गं तं कायं पितर: प्रतिपेदिरे । साध्येभ्यश्च पितृभ्यश्च कवयो यद्वितन्वते ॥ ४३ ॥
பித்ருக்கள் தங்கள் இருப்பின் ஆதாரமான அந்த நுண்ணிய, கண்ணுக்குப் புலப்படாத உடலை ஏற்றுக் கொண்டனர். அதே நுண்ணுடல் வழியாகவே சிராத்த காலத்தில் விதி அறிந்தோர் சாத்யர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் பிண்டம், நீர் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்கின்றனர்.
Verse 44
सिद्धान् विद्याधरांश्चैव तिरोधानेन सोऽसृजत् । तेभ्योऽददात्तमात्मानमन्तर्धानाख्यमद्भुतम् ॥ ४४ ॥
பின்னர் பிரம்மா தன் மறைவு-சக்தியால் சித்தர்களையும் வித்யாதரர்களையும் படைத்து, அவர்களுக்கு ‘அந்தர்தான’ எனப்படும் தன் அதிசய வடிவத்தை அளித்தான்.
Verse 45
स किन्नरान किम्पुरुषान् प्रत्यात्म्येनासृजत्प्रभु: । मानयन्नात्मनात्मानमात्माभासं विलोकयन् ॥ ४५ ॥
ஒருநாள் படைப்பாளியான பிரம்மா நீரில் தன் பிரதிபலிப்பைக் கண்டு, தன்னைத் தானே பாராட்டி, அந்த பிரதிபலிப்பிலிருந்தே கிம்புருஷர்களையும் கின்னரர்களையும் உருவாக்கினான்.
Verse 46
ते तु तज्जगृहू रूपं त्यक्तं यत्परमेष्ठिना । मिथुनीभूय गायन्तस्तमेवोषसि कर्मभि: ॥ ४६ ॥
கிம்புருஷர்களும் கின்னரர்களும் பரமேஷ்டியான பிரம்மா விட்டுச் சென்ற அந்த நிழல்மய வடிவை ஏற்றனர். அதனால் அவர்கள் தங்கள் துணையருடன் ஒவ்வொரு விடியற்காலையும் அவன் செயல்களைப் பாடி அவனைப் போற்றுகின்றனர்.
Verse 47
देहेन वै भोगवता शयानो बहुचिन्तया । सर्गेऽनुपचिते क्रोधादुत्ससर्ज ह तद्वपु: ॥ ४७ ॥
போகமிக்க உடலுடன் பிரம்மா நீளமாக படுத்து, படைப்பு விரைவாக வளரவில்லை என மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தான். அப்போது கோபமும் சலிப்பும் கொண்டு அந்த உடலையும் அவன் கைவிட்டான்.
Verse 48
येऽहीयन्तामुत: केशा अहयस्तेऽङ्ग जज्ञिरे । सर्पा: प्रसर्पत: क्रूरा नागा भोगोरुकन्धरा: ॥ ४८ ॥
அன்பு விதுரரே, அந்த உடலிலிருந்து உதிர்ந்த கூந்தல் பாம்புகளாயிற்று; கை கால் சுருங்கி உடல் ஊர்ந்தபோது, அதிலிருந்தே கொடிய சர்ப்பங்களும், படமெழுப்பிய நாகங்களும் தோன்றின.
Verse 49
स आत्मान् मन्यमान: कृतकृत्यमिवात्मभू: । तदा मनून् ससर्जान्ते मनसा लोकभावनान् ॥ ४९ ॥
ஒருநாள் சுயம்பூ பிரம்மா தன் நோக்கம் நிறைவேறியதென எண்ணினார்; அப்போது உலக நலத்தை வளர்க்கும் மனுக்களைத் தன் மனத்திலிருந்தே உருவாக்கினார்.
Verse 50
तेभ्य: सोऽसृजत्स्वीयं पुरं पुरुषमात्मवान् । तान् दृष्ट्वा ये पुरा सृष्टा: प्रशशंसु: प्रजापतिम् ॥ ५० ॥
தன்னடக்கமுடைய படைப்பாளர் பிரம்மா அவர்களுக்கு தன் சொந்த மனித வடிவத்தை அளித்தார். மனுக்களைப் பார்த்ததும் முன்பே படைக்கப்பட்ட தேவர்கள், கந்தர்வர் முதலியோர் பிரஜாபதி பிரம்மாவை புகழ்ந்தனர்.
Verse 51
अहो एतज्जगत्स्रष्ट: सुकृतं बत ते कृतम् । प्रतिष्ठिता: क्रिया यस्मिन् साकमन्नमदामहे ॥ ५१ ॥
அவர்கள் வேண்டினர்: ஓ உலகப் படைப்பாளரே, நாம் மகிழ்கிறோம்; நீர் செய்தது மிகச் சிறப்பு. இந்த மனித வடிவில் யாகக் கிரியைகள் உறுதியாக நிறுவப்பட்டதால், நாம் அனைவரும் சேர்ந்து யாக ஹவிசைப் பகிர்வோம்.
Verse 52
तपसा विद्यया युक्तो योगेन सुसमाधिना । ऋषीनृषिर्हृषीकेश: ससर्जाभिमता: प्रजा: ॥ ५२ ॥
தவம், ஞானம், யோகம், சிறந்த சமாதி ஆகியவற்றால் நிறைந்தும், புலன்களை அடக்கியும் இருந்த சுயம்பூ பிரம்மா, தன் பிரியமான மகரிஷிகளைப் புதல்வர்களாகப் படைத்தார்.
Verse 53
तेभ्यश्चैकैकश: स्वस्य देहस्यांशमदादज: । यत्तत्समाधियोगर्द्धितपोविद्याविरक्तिमत् ॥ ५३ ॥
அந்த புதல்வர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் அஜன் (அஜன்மா படைப்பாளர்) தன் உடலின் ஒரு பகுதியை அளித்தான்; அது சமாதி-யோகத்தால் வளர்ந்த தவம், ஞானம், வைராக்யம் நிறைந்ததாக இருந்தது।
Frequently Asked Questions
The brahmāṇḍa marks the first coherent integration of the otherwise separate elements; it becomes viable only when empowered by the Lord’s śakti. The Lord’s entry as Garbhodakaśāyī Viṣṇu establishes that creation is not merely mechanical: divine immanence sustains order, enables Brahmā’s birth from the lotus, and provides the inner intelligence (buddhi-yoga in principle) by which Brahmā can ‘recreate as before.’ The theology safeguards transcendence (the Lord is beyond guṇas) while affirming governance (He animates and directs the cosmos).
The narrative links certain beings to guṇa-dominant conditions: when Brahmā first produces coverings of ignorance, the cast-off ‘body of ignorance’ becomes night, associated with hunger and thirst. Yakṣas and Rākṣasas, driven by consumption and agitation, seize that condition. Symbolically, ‘night’ represents tamas—confusion and compulsive appetite—showing how psychological states (hunger, thirst, delusion) are mapped onto cosmic functions and species-types in Visarga.
The Manus are progenitors and administrators who establish human social-religious order conducive to yajña and welfare (loka-saṅgraha). Other classes celebrate because the human form becomes the stable venue for ritual exchange—sacrificial offerings that nourish the devas and uphold cosmic reciprocity. In Bhāgavatam’s frame, this is not mere ritualism; it is a step toward regulated life that can mature into devotion and liberation.