Adhyaya 15

Verse 1

मैत्रेय उवाच प्रजापत्यं तु तत्तेज: परतेजोहनं दिति: । दधार वर्षाणि शतं शङ्कमाना सुरार्दनात् ॥ १ ॥

ஸ்ரீமைத்ரேயர் கூறினார்: அன்பு விதுரா, கஷ்யப முனிவரின் மனைவி திதி, தன் கருவில் உள்ள மகன்கள் தேவர்களுக்கு கலக்கம் விளைவிப்பார்கள் என்பதை உணர்ந்தாள். ஆகவே பிறருக்கு துன்பம் தரும் நோக்கமுடைய கஷ்யபரின் பிரஜாபத்திய தேஜஸ்ஸை, தேவர்களை அழிக்கும் அச்சத்துடன், நூறு ஆண்டுகள் தாங்கினாள்.

Verse 2

लोके तेनाहतालोके लोकपाला हतौजस: । न्यवेदयन् विश्वसृजे ध्वान्तव्यतिकरं दिशाम् ॥ २ ॥

திதியின் கர்ப்பவலிமையின் தாக்கத்தால் எல்லா உலகங்களிலும் சூரிய-சந்திர ஒளி மங்கியது. கலங்கிய லோகபாலர்கள் உலகஸ்ருஷ்டிகரன் பிரம்மாவிடம்—“எல்லாத் திசைகளிலும் இந்த இருள் பரவுவது ஏன்?” என்று தெரிவித்தனர்.

Verse 3

देवा ऊचु: तम एतद्विभो वेत्थ संविग्ना यद्वयं भृशम् । न ह्यव्यक्तं भगवत: कालेनास्पृष्टवर्त्मन: ॥ ३ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ விபோ! இந்த இருளை நீங்கள் நன்கு அறிவீர்; இது எங்களை மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்த்துகிறது. காலத்தின் தாக்கம் உங்களைத் தொடாததால், உமக்கு எதுவும் மறைந்ததல்ல.

Verse 4

देवदेव जगद्धातर्लोकनाथशिखामणे । परेषामपरेषां त्वं भूतानामसि भाववित् ॥ ४ ॥

தேவர்களின் தேவா, உலகத்தைத் தாங்குபவனே, லோகநாதர்களின் சிரோமணியே! ஆன்மிகமும் பௌதிகமும் ஆகிய இரு உலகங்களிலுள்ள எல்லா உயிர்களின் உள்ளக்கருத்தையும் நீ அறிவாய்.

Verse 5

नमो विज्ञानवीर्याय माययेदमुपेयुषे । गृहीतगुणभेदाय नमस्तेऽव्यक्तयोनये ॥ ५ ॥

அறிவும் வலிமையும் ஆகியவற்றின் ஆதிமூலமே, உமக்கு வணக்கம்! மாயையின் துணையால் நீ இந்த உலக ஒழுங்கில் வெளிப்பட்டாய். இறைவனின் ஆணையால் குணவேறுபாடு (சிறப்பாக ரஜோகுணம்) ஏற்றுக் கொண்ட, அவ்யக்த மூலத்திலிருந்து தோன்றிய உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 6

ये त्वानन्येन भावेन भावयन्त्यात्मभावनम् । आत्मनि प्रोतभुवनं परं सदसदात्मकम् ॥ ६ ॥

ஓ ஆண்டவனே! எல்லா உலகங்களும் உன் ஆத்மஸ்வரூபத்திலேயே நிலைத்துள்ளன; எல்லா உயிர்களும் உன்னிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன. ஆகவே நீயே இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் காரணம்; சிதறாத மனத்துடன் உன்னைத் தியானிப்பவன் நிலையான பக்திசேவையை அடைகிறான்.

Verse 7

तेषां सुपक्‍वयोगानां जितश्वासेन्द्रियात्मनाम् । लब्धयुष्मत्प्रसादानां न कुतश्चित्पराभव: ॥ ७ ॥

பிராணாயாமத்தால் மனமும் இந்திரியங்களும் அடக்கப்பட்டு, பரிபக்குவ யோகிகளாய் உங்கள் அருளைப் பெற்றவர்களுக்கு இவ்வுலகில் எங்கும் தோல்வி இல்லை.

Verse 8

यस्य वाचा प्रजा: सर्वा गावस्तन्त्येव यन्त्रिता: । हरन्ति बलिमायत्तास्तस्मै मुख्याय ते नम: ॥ ८ ॥

மூக்கில் கட்டிய கயிற்றால் காளை நடத்தப்படுவது போல, வேதவாணியால் எல்லா உயிர்களும் கட்டுப்படுகின்றன; விதிப்படி பலி செலுத்துகின்றன. அந்த வேதத்தை அருளிய முதன்மைப் புருஷனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 9

स त्वं विधत्स्व शं भूमंस्तमसा लुप्तकर्मणाम् । अदभ्रदयया द‍ृष्टय‍ा आपन्नानर्हसीक्षितुम् ॥ ९ ॥

ஹே பரந்தவனே! இருளால் எங்கள் செயல்கள் மறைந்துபோயின; துன்பத்தில் விழுந்த எங்களுக்கு நன்மை அருள்வாயாக, அளவற்ற கருணை நோக்கால் எங்களைப் பார்ப்பாயாக.

Verse 10

एष देव दितेर्गर्भ ओज: काश्यपमर्पितम् । दिशस्तिमिरयन् सर्वा वर्धतेऽग्निरिवैधसि ॥ १० ॥

ஹே தேவா! திதியின் கர்ப்பத்தில் காச்யபரின் வீரியத் தேஜஸால் உருவான இந்த கரு, எரிபொருளால் தீ பெருகுவது போல, எல்லாத் திசைகளையும் இருளாக்கி வளர்கிறது.

Verse 11

मैत्रेय उवाच स प्रहस्य महाबाहो भगवान् शब्दगोचर: । प्रत्याचष्टात्मभूर्देवान् प्रीणन् रुचिरया गिरा ॥ ११ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்: ஹே மகாபாஹோ! தெய்வீக நாதத்தால் அறியப்படும் ஆத்மபூ பகவான் பிரம்மா, அவர்களின் பிரார்த்தனைகளால் மகிழ்ந்து, இனிய சொற்களால் தேவர்களுக்கு மறுமொழி கூறி அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினார்.

Verse 12

ब्रह्मोवाच मानसा मे सुता युष्मत्पूर्वजा: सनकादय: । चेरुर्विहायसा लोकाल्लोकेषु विगतस्पृहा: ॥ १२ ॥

பிரம்மா கூறினார்—என் மனத்திலிருந்து பிறந்த சனகாதி நால்வர் உங்கள் முன்னோர்கள். அவர்கள் பொருட் மற்றும் ஆன்மிக ஆகாயங்களில் ஆசையின்றி எங்கும் உலாவுகின்றனர்.

Verse 13

त एकदा भगवतो वैकुण्ठस्यामलात्मन: । ययुर्वैकुण्ठनिलयं सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ १३ ॥

இவ்வாறு உலாவிய பின், அவர்கள் ஒருநாள் மாசற்ற ஆத்மாவான பகவானின் வைகுண்டத் தாமத்தை அடைந்தனர்—எல்லா உலகங்களும் வணங்கும் அந்த வைகுண்ட வாசஸ்தலத்தை.

Verse 14

वसन्ति यत्र पुरुषा: सर्वे वैकुण्ठमूर्तय: । येऽनिमित्तनिमित्तेन धर्मेणाराधयन् हरिम् ॥ १४ ॥

வைகுண்ட உலகங்களில் வாழ்வோர் அனைவரும் பகவானைப் போன்ற ரூபம் உடையவர்கள். அவர்கள் இன்பவாசனை இன்றி, நிஷ்காம தர்ம-பக்தியால் ஹரியை ஆராதிக்கின்றனர்.

Verse 15

यत्र चाद्य: पुमानास्ते भगवान् शब्दगोचर: । सत्त्वं विष्टभ्य विरजं स्वानां नो मृडयन् वृष: ॥ १५ ॥

வைகுண்டத்தில் ஆதிபுருஷனான பகவான் வீற்றிருக்கிறார்; வேதவாணியால் அறியப்படுபவர். அவர் மாசற்ற சத்த்வத்தில் நிலைத்து, ரஜஸ்-தமஸ் அற்றவர்; தம் பக்தர்களுக்கு தர்ம முன்னேற்றத்தை அருள்கிறார்.

Verse 16

यत्र नै:श्रेयसं नाम वनं कामदुघैर्द्रुमै: । सर्वर्तुश्रीभिर्विभ्राजत्कैवल्यमिव मूर्तिमत् ॥ १६ ॥

அந்த வைகுண்ட உலகங்களில் ‘நைஃஷ்ரேயஸ’ எனும் வனம் உள்ளது; அங்கே விருப்பங்களை வழங்கும் கல்பவிருட்சங்கள் நிறைந்துள்ளன. எல்லா பருவங்களின் அழகால் அது எப்போதும் ஒளிர்கிறது; கைவல்யமே உருவெடுத்ததுபோல்.

Verse 17

वैमानिका: सललनाश्चरितानि शश्वद् गायन्ति यत्र शमलक्षपणानि भर्तु: । अन्तर्जलेऽनुविकसन्मधुमाधवीनां गन्धेन खण्डितधियोऽप्यनिलं क्षिपन्त: ॥ १७ ॥

வைகுண்ட லோகங்களில் விமானவாசிகள் தங்கள் மனைவியருடன் விமானங்களில் உலாவி, எப்போதும் ஆண்டவனின் அமங்கலமற்ற திருச்சரிதமும் லீலைகளும் பாடுகின்றனர். ஹரிகீர்த்தனத்தில் மூழ்கி, தேன் நிறைந்த மணமிகு மாதவீ மலர்களின் வாசனையையும் துச்சமாகக் கருதி காற்றில் வீசிவிடுகின்றனர்.

Verse 18

पारावतान्यभृतसारसचक्रवाक- दात्यूहहंसशुकतित्तिरिबर्हिणां य: । कोलाहलो विरमतेऽचिरमात्रमुच्चै र्भृङ्गाधिपे हरिकथामिव गायमाने ॥ १८ ॥

தேனீக்களின் அரசன் உயர்ந்த சுரத்தில் ஹரிகதையைப் போல ஆண்டவனின் மகிமையை முணுமுணுக்கும்போது, புறா, குயில், நாரை, சக்ரவாகம், அன்னம், கிளி, காடை, மயில் ஆகியவற்றின் ஆரவாரம் சிறிது நேரம் தணிகிறது. அந்த தெய்வீகப் பறவைகள் ஹரிகுணம் கேட்க தங்கள் பாடலை நிறுத்துகின்றன.

Verse 19

मन्दारकुन्दकुरबोत्पलचम्पकार्ण- पुन्नागनागबकुलाम्बुजपारिजाता: । गन्धेऽर्चिते तुलसिकाभरणेन तस्या यस्मिंस्तप: सुमनसो बहु मानयन्ति ॥ १९ ॥

மந்தார, குந்த, குரபக, உத்பல, சம்பக, அர்ண, புன்னாக, நாககேசர, பகுல, தாமரை, பாரிஜாதம் போன்ற மலர்கள் தெய்வீக மணம் நிறைந்திருந்தாலும், துளசியின் தவமகிமையை அவை உணர்கின்றன. ஏனெனில் பகவான் துளசி இலைகளால் தம்மை அலங்கரிக்கிறார்; அதனால் எல்லா மலர்களும் துளசியை மிக மதிக்கின்றன.

Verse 20

यत्संकुलं हरिपदानतिमात्रद‍ृष्टै- र्वैदूर्यमारकतहेममयैर्विमानै: । येषां बृहत्कटितटा: स्मितशोभिमुख्य: कृष्णात्मनां न रज आदधुरुत्स्मयाद्यै: ॥ २० ॥

ஹரியின் திருப்பாத தரிசனத்தின் ஒளியால் வைகுண்டம் வைடூரியம், மரகதம், பொன் ஆகியவற்றால் ஆன விமானங்களால் நிரம்பியுள்ளது. அங்கே கிருஷ்ண-பராயணர்கள் பெரிய இடுப்பும் புன்னகை ஒளிரும் முகமும் கொண்ட தங்கள் பிரியத் துணைவியரால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், அவர்களின் சிரிப்பும் அழகும் காமத்தைத் தூண்டாது.

Verse 21

श्री रूपिणी क्‍वणयती चरणारविन्दं लीलाम्बुजेन हरिसद्मनि मुक्तदोषा । संलक्ष्यते स्फटिककुड्य उपेतहेम्नि सम्मार्जतीव यदनुग्रहणेऽन्ययत्न: ॥ २१ ॥

வைகுண்டத்தின் பெண்கள் லக்ஷ்மிதேவியைப் போல அழகும் குற்றமின்மையும் உடையவர்கள். கைகளில் விளையாட்டு தாமரைகளை ஆட்டி, காலணிகளின் சலசலப்புடன் ஹரியின் மாளிகையில் ஒளிர்கின்றனர். சில வேளைகளில் பொன் விளிம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சபடிகச் சுவர்களைத் துடைப்பதுபோல் காணப்படுகின்றனர்—பகவானின் அருளைப் பெறும் சேவையாக.

Verse 22

वापीषु विद्रुमतटास्वमलामृताप्सु प्रेष्यान्विता निजवने तुलसीभिरीशम् । अभ्यर्चती स्वलकमुन्नसमीक्ष्य वक्त्र- मुच्छेषितं भगवतेत्यमताङ्ग यच्छ्री: ॥ २२ ॥

திருமகளிர் தம் தம் தோட்டங்களில், பவளத் துறைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தூய அமுதநீர்க் குளங்களின் கரையில், பணியாளர்களுடன் துளசி இலைகளை அர்ப்பணித்து ஈசனை வழிபடுகின்றனர். வழிபாட்டின்போது நீரில் தம் உயர்ந்த மூக்குடன் கூடிய அழகிய முகப் பிரதிபலிப்பைக் கண்டு, பகவான் முத்தமிட்டதாலே தம் திருவழகு மேலும் பெருகியதென எண்ணுகின்றனர்।

Verse 23

यन्न व्रजन्त्यघभिदो रचनानुवादा- च्छृण्वन्ति येऽन्यविषया: कुकथा मतिघ्नी: । यास्तु श्रुता हतभगैर्नृभिरात्तसारा- स्तांस्तान् क्षिपन्त्यशरणेषु तम:सु हन्त ॥ २३ ॥

பாவநாசகரான ஆண்டவனின் வைகுண்ட உலகங்களின் வர்ணனையைப் பேசவும் கேட்கவும் செய்யாமல், பிற விஷயங்களின் அறிவை மயக்கும் கெட்ட கதைகளைச் செவிமடுக்கிறவர்கள் மிகத் துரதிர்ஷ்டசாலிகள்; அது வருந்தத்தக்கது. வைகுண்டக் கதையை விட்டுவிட்டு பொருட் உலகப் பேச்சில் ஈடுபடுவோர் ஆதரவற்ற அறியாமையின் மிகக் கருமையான பகுதிக்குத் தள்ளப்படுவர்।

Verse 24

येऽभ्यर्थितामपि च तो नृगतिं प्रपन्ना ज्ञानं च तत्त्वविषयं सहधर्मं यत्र । नाराधनं भगवतो वितरन्त्यमुष्य सम्मोहिता विततया बत मायया ते ॥ २४ ॥

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களே, மனித உடல் மிகப் பெருமைமிக்கது; நாமும் அத்தகைய பிறவியை விரும்புகிறோம், ஏனெனில் மனித வடிவில் தத்துவஞானமும் நிறைதர்மமும் பெற முடியும். ஆனால் மனிதப் பிறவி பெற்றும் பகவானையும் அவரது தாமத்தையும் அறியாதவன் வெளிப்புற மாயையின் பரந்த தாக்கத்தால் மிகுந்த மயக்கத்தில் உள்ளவன் என அறிய வேண்டும்।

Verse 25

यच्च व्रजन्त्यनिमिषामृषभानुवृत्त्या दूरेयमा ह्युपरि न: स्पृहणीयशीला: । भर्तुर्मिथ: सुयशस: कथनानुराग- वैक्लव्यबाष्पकलया पुलकीकृताङ्गा: ॥ २५ ॥

ஆண்டவனின் புகழை அன்புடன் கேட்டு பரவசமடைந்து, உடல் ரோமாஞ்சம் எழுந்து, கண்ணீர் துளிகள் வழியும் பக்தர்கள்—தியானம், தவம் முதலியவற்றை நாடாவிட்டாலும் பரம வைகுண்ட ராஜ்யத்தை அடைகிறார்கள். அந்த ராஜ்யம் பொருட் பிரபஞ்சங்களுக்கு அப்பால் உள்ளது; பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் அதை விரும்புகின்றனர்।

Verse 26

तद्विश्वगुर्वधिकृतं भुवनैकवन्द्यं दिव्यं विचित्रविबुधाग्र्यविमानशोचि: । आपु: परां मुदमपूर्वमुपेत्य योग- मायाबलेन मुनयस्तदथो विकुण्ठम् ॥ २६ ॥

இவ்வாறு சனக, சனாதன, சனந்தன, சனத்குமாரர் ஆகிய மகரிஷிகள் தம் யோகசாதனையின் (யோகமாயா) வலிமையால் அந்த வைகுண்ட தாமத்தை அடைந்து, முன்பு அறியாத பரமானந்தத்தை அனுபவித்தனர். அவர்கள் கண்டது: உலககுருவின் ஆட்சிக்குட்பட்ட, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கத்தக்க அந்த தெய்வீக ஆகாயம், வைகுண்டத்தின் சிறந்த பக்தர்கள் இயக்கும் விசித்திர அலங்கார விமானங்களின் ஒளியால் பிரகாசித்து, அங்கே தாமே பகவான் ஆதிபதியாக விளங்குகிறார்।

Verse 27

तस्मिन्नतीत्य मुनय: षडसज्जमाना: कक्षा: समानवयसावथ सप्तमायाम् । देवावचक्षत गृहीतगदौ परार्ध्य- केयूरकुण्डलकिरीटविटङ्कवेषौ ॥ २७ ॥

வைகுண்டபுரியின் ஆறு வாயில்களையும் கடந்த மुनிகள், அலங்காரங்களில் வியப்பின்றி, ஏழாம் வாயிலில் ஒரே வயதுடைய இரு ஒளிமிக்க காவலர்களைக் கண்டனர்—கதைகளை ஏந்தி, அரிய கையுறை, காதணி, கிரீடம், ஆடை முதலிய உயரிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்।

Verse 28

मत्तद्विरेफवनमालिकया निवीतौ विन्यस्तयासितचतुष्टयबाहुमध्ये । वक्त्रं भ्रुवा कुटिलया स्फुटनिर्गमाभ्यां रक्तेक्षणेन च मनाग्रभसं दधानौ ॥ २८ ॥

அந்த இரு காவலர்களும் புதிய மலர்களின் வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்; அதில் மயங்கிய தேனீக்கள் மொய்த்தன. அந்த மாலை அவர்களின் கழுத்திலும், நீல நிற நான்கு கரங்களின் நடுவிலும் பதிக்கப்பட்டிருந்தது. வளைந்த புருவம், விரிந்த நாசி, சிவந்த கண்கள் ஆகியவற்றால் அவர்கள் சிறிது கலக்கமுற்றவர்களாய் தோன்றினர்.

Verse 29

द्वार्येतयोर्निविविशुर्मिषतोरपृष्ट्वा पूर्वा यथा पुरटवज्रकपाटिका या: । सर्वत्र तेऽविषमया मुनय: स्वद‍ृष्टय‍ा ये सञ्चरन्त्यविहता विगताभिशङ्का: ॥ २९ ॥

இரு காவலர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதும், கேட்காமலே மునிகள் உள்ளே நுழைந்தனர். அவர்களின் பார்வை எங்கும் சமம்; ‘என்’ ‘உன்’ என்ற வேறுபாடு இல்லை. பொன்-வைரம் பதித்த முதல் ஆறு கதவுகளைத் தடை இன்றி கடந்ததுபோல், தங்கள் விருப்பத்தால் ஏழாம் கதவிலும் நுழைந்தனர்.

Verse 30

तान् वीक्ष्य वातारशनांश्चतुर: कुमारान् वृद्धान्दशार्धवयसो विदितात्मतत्त्वान् । वेत्रेण चास्खलयतामतदर्हणांस्तौ तेजो विहस्य भगवत्प्रतिकूलशीलौ ॥ ३० ॥

ஆடையென வானமே கொண்ட அந்த நான்கு குமாரர்களைக் கண்டதும்—பார்க்க ஐந்து வயது சிறுவர்களைப் போல இருந்தாலும், எல்லா உயிர்களிலும் முதிர்ந்தவர்களும் ஆத்மத் தத்துவத்தை அறிந்தவர்களும்—பகவானுக்கு விரோதமான இயல்புடைய அந்த இரு காவலர்கள் தங்கள் தண்டுகளால் அவர்களின் வழியைத் தடுத்தனர். தகுதியற்ற முறையில் அவர்களின் ஒளிமையை இகழ்ந்து அவமதித்தனர்.

Verse 31

ताभ्यां मिषत्स्वनिमिषेषु निषिध्यमाना: स्वर्हत्तमा ह्यपि हरे: प्रतिहारपाभ्याम् । ऊचु: सुहृत्तमदिद‍ृक्षितभङ्ग ईष- त्कामानुजेन सहसा त उपप्लुताक्षा: ॥ ३१ ॥

மற்ற தேவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஸ்ரீஹரியின் இரு முதன்மை காவலர்கள்—குமாரர்கள் மிகத் தகுதியானவர்களாயினும்—அவர்களைத் தடுத்தனர். தங்கள் மிகப் பிரியமான ஆண்டவன் ஸ்ரீஹரியைத் தரிசிக்க வேண்டிய பேராவல் தடைபட்டதால், கோபத்தால் அவர்களின் கண்கள் திடீரென சிவந்தன; அவர்கள் சிறிது கடுமையாகப் பேசினர்.

Verse 32

मुनय ऊचु: को वामिहैत्य भगवत्परिचर्ययोच्चै- स्तद्धर्मिणां निवसतां विषम: स्वभाव: । तस्मिन् प्रशान्तपुरुषे गतविग्रहे वां को वात्मवत्कुहकयो: परिशङ्कनीय: ॥ ३२ ॥

முனிவர்கள் கூறினர்—பகவானின் உச்சமான சேவையில் இருப்பினும் இவ்விருவருக்கு இத்தகைய முரண்பட்ட மனநிலை எவ்வாறு வந்தது? இவர்கள் வைகுண்டத்தில் எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள்? இறைவனின் ராஜ்யத்தில் பகைவர் வர வாய்ப்பேது? பரமபுருஷனுக்கு பகைவர் இல்லை; அவரை யார் பொறாமைப்படுவர்? இவ்விருவரும் போலியர்; அதனால் பிறரையும் தம்மைப் போலவே சந்தேகிக்கிறார்கள்।

Verse 33

न ह्यन्तरं भगवतीह समस्तकुक्षा- वात्मानमात्मनि नभो नभसीव धीरा: । पश्यन्ति यत्र युवयो: सुरलिङ्गिनो: किं व्युत्पादितं ह्युदरभेदि भयं यतोऽस्य ॥ ३३ ॥

வைகுண்டத்தில் திடமுள்ளோர், பகவானும் வாசிகளும் இடையே வேறுபாடு காணார்; பெரிய-சிறிய ஆகாயங்களில் இடைவெளி இல்லாததுபோல். அப்படியான ஒற்றுமை நிலத்தில் பயத்தின் விதை எங்கிருந்து வந்தது? இவ்விருவரும் வைகுண்டவாசிகள் போல் அலங்கரித்துள்ளனர்; அவர்களின் முரண்பாடு எங்கிருந்து தோன்றியது?

Verse 34

तद्वाममुष्य परमस्य विकुण्ठभर्तु: कर्तुं प्रकृष्टमिह धीमहि मन्दधीभ्याम् । लोकानितो व्रजतमन्तरभावद‍ृष्टय‍ा पापीयसस्त्रय इमे रिपवोऽस्य यत्र ॥ ३४ ॥

ஆகவே இவ்விரு மாசுபட்ட, மந்தபுத்தியுடையோருக்கு ஏற்ற தண்டனை என்ன என்பதை நாம் சிந்திப்போம்; அத்தண்டனை இறுதியில் அவர்களுக்கு நன்மை தரும். வைகுண்ட வாழ்வில் இருமை காண்பதால் இவர்கள் கலங்கியுள்ளனர்; எனவே இவர்களை இங்கிருந்து பௌதிக உலகிற்கு அனுப்ப வேண்டும்; அங்கு உயிர்களுக்கு மூன்று வகை பகைவர்கள் உள்ளனர்।

Verse 35

तेषामितीरितमुभाववधार्य घोरं तं ब्रह्मदण्डमनिवारणमस्त्रपूगै: । सद्यो हरेरनुचरावुरु बिभ्यतस्तत्- पादग्रहावपततामतिकातरेण ॥ ३५ ॥

முனிவர்கள் கூறிய அந்தக் கடும் பிரம்மதண்டம்—எந்த ஆயுதங்களாலும் தடுக்க முடியாதது—என்று உணர்ந்தவுடன், ஹரியின் அனுசரர்களான அந்த இரு வாசல்காவலர்கள் மிகுந்த பயத்துடன், பெரும் கலக்கத்தில் பிராமணர்களின் பாதங்களில் விழுந்தனர்।

Verse 36

भूयादघोनि भगवद्‍‌भिरकारि दण्डो यो नौ हरेत सुरहेलनमप्यशेषम् । मा वोऽनुतापकलया भगवत्स्मृतिघ्नो मोहो भवेदिह तु नौ व्रजतोरधोऽध: ॥ ३६ ॥

வாசல்காவலர்கள் கூறினர்—ஓ பாவமற்ற முனிவர்களே! நீங்கள் அளித்த தண்டனை முற்றிலும் பொருத்தமானதே; ஏனெனில் தேவர்போன்ற சாதுக்களையும் நாம் அவமதித்தோம். ஆனால் எங்கள் மனவருத்தமுள்ள வேண்டுதலுக்கு கருணை காட்டி, நாம் மேலும் மேலும் கீழிறங்கிச் சென்றாலும், பகவானின் நினைவை அழிக்கும் மயக்கம் எங்களை ஆட்கொள்ளாதிருக்கட்டும்।

Verse 37

एवं तदैव भगवानरविन्दनाभ: स्वानां विबुध्य सदतिक्रममार्यहृद्य: । तस्मिन् ययौ परमहंसमहामुनीना- मन्वेषणीयचरणौ चलयन् सहश्री: ॥ ३७ ॥

அதே வேளையில், அரவிந்தநாபன் எனப்படும் பகவான், தம் சேவகர்கள் முனிவர்களை அவமதித்ததை அறிந்து, ஆரியரின் இதயத்திற்கு இனியவன், திருமகளுடன் அங்கே சென்றான்—அவன் திருவடிகள் பரமஹம்ச மகாமுனிகளால் தேடப்படுகின்றன।

Verse 38

तं त्वागतं प्रतिहृतौपयिकं स्वपुम्भि- स्तेऽचक्षताक्षविषयं स्वसमाधिभाग्यम् । हंसश्रियोर्व्यजनयो: शिववायुलोल- च्छुभ्रातपत्रशशिकेसरशीकराम्बुम् ॥ ३८ ॥

சனக முதலிய முனிவர்கள் கண்டனர்—முன்பு சமாதியில் இதயத்திலே மட்டும் தோன்றிய விஷ்ணு இப்போது கண்களுக்கு நேரில் வந்தார். குடை, சாமர விசிறி முதலிய உபகரணங்களுடன் பரிசாரகர்கள் சூழ வர, சாமரத்தின் வெண்மையான முடிகள் இரு அன்னப்பறவைகள் போல மெதுவாக அசைந்தன; இனிய காற்றால் குடையின் முத்துச் சரங்கள் அமுதத் துளிகள் போல நடுங்கின.

Verse 39

कृत्‍स्‍नप्रसादसुमुखं स्पृहणीयधाम स्‍नेहावलोककलया हृदि संस्पृशन्तम् । श्यामे पृथावुरसि शोभितया श्रिया स्व- श्चूडामणिं सुभगयन्तमिवात्मधिष्ण्यम् ॥ ३९ ॥

அவர்கள் ஆண்டவனை கண்டனர்—அனைத்து இன்பத்தின் களஞ்சியம், அருள்மிகு முகம், விரும்பத்தக்க ஒளியுடன் விளங்குபவன்—அவனது அன்பு நிறைந்த புன்னகையும் பார்வையும் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகின்றன. கருநிறத் திருமேனியுடைய அவனது அகன்ற மார்பு திருமகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; ஆன்மிக உலகின் சிகரத்தை அவன் தானே அழகும் செல்வமும் பரப்புவது போலத் தோன்றியது.

Verse 40

पीतांशुके पृथुनितम्बिनि विस्फुरन्त्या काञ्‍च्यालिभिर्विरुतया वनमालया च । वल्गुप्रकोष्ठवलयं विनतासुतांसे विन्यस्तहस्तमितरेण धुनानमब्जम् ॥ ४० ॥

மஞ்சள் பட்டாடை போர்த்திய அகன்ற இடுப்பில் ஒளிரும் இடைக்கச்சை விளங்கியது; தேனீக்களின் முணுமுணுப்புடன் கூடிய வனமாலையும் அணிந்திருந்தார். அழகிய மணிக்கட்டுகளில் வளையல்கள் மின்னின; ஒரு கை கருடனின் தோளில் தங்க, மற்றொரு கையால் தாமரையைச் சுழற்றினார்.

Verse 41

विद्युत्क्षिपन्मकरकुण्डलमण्डनार्ह- गण्डस्थलोन्नसमुखं मणिमत्किरीटम् । दोर्दण्डषण्डविवरे हरता परार्ध्य- हारेण कन्धरगतेन च कौस्तुभेन ॥ ४१ ॥

அவரது கன்னங்கள் மின்னலை மிஞ்சும் மகர வடிவக் குண்டலங்களின் அழகை உயர்த்தின; உயர்ந்த மூக்கு, தலைமேல் மணியால் பதித்த கிரீடம். வலிமையான இரு புயங்களுக்கிடையில் அரிய மாலை தொங்கியது; கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியும் ஒளிர்ந்தது.

Verse 42

अत्रोपसृष्टमिति चोत्स्मितमिन्दिराया: स्वानां धिया विरचितं बहुसौष्ठवाढ्यम् । मह्यं भवस्य भवतां च भजन्तमङ्गं नेमुर्निरीक्ष्य नवितृप्तद‍ृशो मुदा कै: ॥ ४२ ॥

இங்கே வெளிப்பட்ட நாராயணனின் அற்புத அழகு, பக்தர்களின் அறிவால் பலமடங்கு உயர்ந்து, திருமகளின் அழகுப் பெருமிதத்தையும் வென்றது. தேவர்களே, அத்தகைய ஆண்டவன் எனக்கும் சிவனுக்கும் உங்களெல்லோருக்கும் வணங்கத்தக்கவன். முனிவர்கள் தீராத பார்வையால் அவரை நோக்கி மகிழ்ச்சியுடன் அவரது தாமரைத் திருவடிகளில் தலை வணங்கினர்.

Verse 43

तस्यारविन्दनयनस्य पदारविन्द- किञ्जल्कमिश्रतुलसीमकरन्दवायु: । अन्तर्गत: स्वविवरेण चकार तेषां सङ्‌क्षोभमक्षरजुषामपि चित्ततन्वो: ॥ ४३ ॥

தாமரைநயனனான பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளின் கேசரத்துடன் கலந்த துளசி மகரந்த மணம் கொண்ட காற்று அந்த முனிவர்களின் மூக்குத் துளைகளில் புகுந்தபோது, நிராகாரப் பிரம்மத்தில் பற்றுள்ளவர்களாக இருந்தாலும் அவர்களின் மனமும் உடலும் அசைவுற்றன.

Verse 44

ते वा अमुष्य वदनासितपद्मकोश- मुद्वीक्ष्य सुन्दरतराधरकुन्दहासम् । लब्धाशिष: पुनरवेक्ष्य तदीयमङ्‌घ्रि- द्वन्द्वं नखारुणमणिश्रयणं निदध्यु: ॥ ४४ ॥

அவர்கள் ஆண்டவனின் முகத்தை நீலத் தாமரை மொட்டின் உள்ள்பகுதி போலக் கண்டனர்; மேலும் அவரது மிக அழகிய உதடுகளில் குந்தமலர் போல மலர்ந்த புன்னகையையும் பார்த்தனர். அந்த தரிசனத்தால் நிறைவு பெற்ற அவர்கள், இன்னும் காண விரும்பி, அவரது திருவடிகளின் நகங்களை நோக்கினர்—அவை செம்மாணிக்கம் போல் ஒளிர்ந்தன. இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் ஆண்டவனின் தெய்வீக உடலைக் கண்டு, இறுதியில் அவரது தனிப்பட்ட ரூபத்தில் தியானத்தில் நிலைத்தனர்.

Verse 45

पुंसां गतिं मृगयतामिह योगमार्गै- र्ध्यानास्पदं बहु मतं नयनाभिरामम् । पौंस्‍नं वपुर्दर्शयानमनन्यसिद्धै- रौत्पत्तिकै: समगृणन् युतमष्टभोगै: ॥ ४५ ॥

இதுவே யோகமார்க்கங்களால் இவ்வுலகில் பரமகதியை நாடுவோர் தியானத்தின் ஆதாரமாகக் கருதும், கண்களுக்கு இனிய ஆண்டவனின் ரூபம். இது கற்பனை அல்ல; மகா சித்த யோகிகளால் நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை வடிவம். ஆண்டவன் அஷ்டசித்திகளால் நிறைந்தவன்; ஆனால் பிறருக்கு அவை முழுமையாகக் கிடைப்பதில்லை.

Verse 46

कुमारा ऊचु: योऽन्तर्हितो हृदि गतोऽपि दुरात्मनां त्वं सोऽद्यैव नो नयनमूलमनन्त राद्ध: । यर्ह्येव कर्णविवरेण गुहां गतो न: पित्रानुवर्णितरहा भवदुद्भवेन ॥ ४६ ॥

குமாரர்கள் கூறினர்: அனந்தப் பெருமானே, தீய மனத்தவர்களுக்கு நீர் அனைவரின் இதயத்திலும் இருந்தும் வெளிப்படாதவராய் இருப்பீர்; ஆனால் இன்று நீர் எங்கள் கண்முன்னே நேரடியாகத் தோன்றினீர். எங்கள் தந்தை பிரம்மாவிடமிருந்து காதுகளால் கேட்ட உமது வர்ணனைகள், உமது கருணைமிகு தோற்றத்தால் இப்போது உண்மையாக அனுபவமாகின.

Verse 47

तं त्वां विदाम भगवन् परमात्मतत्त्वं सत्त्वेन सम्प्रति रतिं रचयन्तमेषाम् । यत्तेऽनुतापविदितैर्दृढभक्तियोगै- रुद्ग्रन्थयो हृदि विदुर्मुनयो विरागा: ॥ ४७ ॥

ஓ பகவானே! உம்மை பரமாத்மத் தத்துவமான பரம சத்தியமாக நாங்கள் அறிகிறோம்; தூய சத்துவத்தில் நீர் உமது திவ்ய ரூபத்தை வெளிப்படுத்துகிறீர். உமது அருளால் மட்டுமே உறுதியான பக்தியோகத்தால் சுத்தமான இதயமுடைய வைராக்ய முனிவர்கள் உமது நித்திய ரூபத்தை உள்ளத்தில் உணர்கிறார்கள்.

Verse 48

नात्यन्तिकं विगणयन्त्यपि ते प्रसादं किम्वन्यदर्पितभयं भ्रुव उन्नयैस्ते । येऽङ्ग त्वदङ्‌घ्रि शरणा भवत: कथाया: कीर्तन्यतीर्थयशस: कुशला रसज्ञा: ॥ ४८ ॥

ஓ ஆண்டவனே! உமது திருவடிகளில் சரணடைந்து, பாடத்தக்க புனித லீலைக் கதைகளை கேட்டு-பாடுவதில் திறமையும் ரசஞ்ஞத்தையும் உடையோர், உமது பிரசாதத்தையும் ‘அதியுயர்ந்த’ வரமாகக் கூட எண்ணார்; அப்படியிருக்க, புருவம் உயர்த்தி அளிக்கும் பயநீக்கும் பிற வரங்கள் என்ன? அவர்கள் மோக்ஷத்தையும் பொருட்படுத்தார்.

Verse 49

कामं भव: स्ववृजिनैर्निरयेषु न: स्ता- च्चेतोऽलिवद्यदि नु ते पदयो रमेत । वाचश्च नस्तुलसिवद्यदि तेऽङ्‌घ्रि शोभा: पूर्येत ते गुणगणैर्यदि कर्णरन्ध्र: ॥ ४९ ॥

ஓ ஆண்டவனே! எங்கள் சொந்த குற்றங்களால் நரக நிலையிலே பிறக்க வேண்டியதாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை; ஆனால் எங்கள் மனம் தேனீ போல உமது திருவடித் தாமரைகளில் ரமிக்கட்டும். எங்கள் வாக்கு துளசி இலைபோல் உமது பாதச் சோபையை அழகுபடுத்தட்டும்; எங்கள் காதுகள் உமது குணகானத்தால் எப்போதும் நிரம்பட்டும்—இதுவே வேண்டுதல்.

Verse 50

प्रादुश्चकर्थ यदिदं पुरुहूत रूपं तेनेश निर्वृतिमवापुरलं द‍ृशो न: । तस्मा इदं भगवते नम इद्विधेम योऽनात्मनां दुरुदयो भगवान् प्रतीत: ॥ ५० ॥

ஓ ஆண்டவனே! நீர் எங்கள் முன் கருணையால் வெளிப்படுத்திய இந்த ‘புருஹூத’ ரூபம் எங்கள் பார்வையையும் மனத்தையும் பேரின்பத் திருப்தியால் நிறைத்தது. ஆகவே, துரதிர்ஷ்டமும் குறைஞானமும் உடையோர் காண இயலாத அந்த நித்திய பகவான் ரூபத்திற்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம்.