Adhyaya 14
Diti’s Untimely Desire and the Birth-Cause of the Asura Line (Prelude to Hiranyākṣa–Varāha)
விதுரர் மைத்ரேயரிடம் வராஹ அவதாரக் கதையை கேட்டபின், ஹிரண்யாக்ஷனுடன் பகவான் போரிட்டதற்கான குறிப்பிட்ட காரணத்தை வினவுகிறார்; காரண வரலாறு இன்றி வெறும் தோற்றவிளக்கம் போதாது எனக் கூறுகிறார். மைத்ரேயர் இவ்வினா பக்தியை வளர்க்கும், முக்தி தரும் எனப் பாராட்டி, மோதலின் விதை ஒரு முன் நிகழ்வில் உள்ளது என விளக்குகிறார்—பூஜைக்குரிய சந்த்யா நேரத்தில் திதி காமவசப்பட்டு கश्यபரை உடனடி சங்கமத்திற்குத் தூண்டுகிறாள். கश्यபர் அந்த நேரம் அசுபம், பூதகணங்கள் உலவும்; சிவன் சஞ்சரிக்கும் வேளை என எச்சரித்து, மேலோட்டமாகப் பார்ப்போர் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் சிவனின் பரம நிலையை எடுத்துரைக்கிறார். திதியின் வற்புறுத்தலால் கश्यபர் மனமின்றி சங்கமித்து பின்னர் சுத்திகரணம் செய்கிறார். திதி பச்சாத்தாபம் கொண்டு சிவாபராதம் மற்றும் கருவுக்கு தீங்கு என அஞ்சுகிறாள். கश्यபர் ஹிரண்யாக்ஷன், ஹிரண்யகசிபு என இரண்டு அழிவூட்டும் புதல்வர்கள் பிறந்து உலகங்களைத் துன்புறுத்துவர்; அவர்களை வதைக்க பரமபுருஷன் அவதரிப்பார் என முன்னறிவிக்கிறார்; ஆனால் திதியின் பிராயச்சித்தமும் நம்பிக்கையும் காரணமாக அதே வம்சத்தில் பிரஹ்லாதன் எனும் சிறந்த பக்தனும் தோன்றுவான் எனச் சொல்கிறார். இவ்வத்யாயம் வராஹப் போரைக் அசுர வம்சத் தோற்றக் காரணத்துடன் இணைக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच निशम्य कौषारविणोपवर्णितां हरे: कथां कारणसूकरात्मन: । पुन: स पप्रच्छ तमुद्यताञ्जलि- र्न चातितृप्तो विदुरो धृतव्रत: ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—காரண-வராஹ ரூபமான ஹரியின் கதையை கௌஷாரவி மைத்ரேயரிடமிருந்து கேட்ட பின், உறுதியான விரதம் கொண்ட விதுரன் கைகூப்பி மீண்டும் ஆண்டவனின் மேலும் தெய்வீக லீலைகளைச் சொல்லுமாறு வேண்டினான்; அவன் இன்னும் திருப்தியடையவில்லை।
Verse 2
विदुर उवाच तेनैव तु मुनिश्रेष्ठ हरिणा यज्ञमूर्तिना । आदिदैत्यो हिरण्याक्षो हत इत्यनुशुश्रुम ॥ २ ॥
விதுரன் கூறினான்—முனிவரே! அதே யஜ்ஞமூர்த்தியான ஹரி (வராஹ பகவான்) ஆதித் தைத்யன் ஹிரண்யாக்ஷனை வதைத்தார் என்று பரம்பரையாக நான் கேட்டேன்।
Verse 3
तस्य चोद्धरत: क्षौणीं स्वदंष्ट्राग्रेण लीलया । दैत्यराजस्य च ब्रह्मन् कस्माद्धेतोरभून्मृध: ॥ ३ ॥
ஓ பிராமணரே! பகவான் வராகர் தமது தந்தத்தின் முனையில் லீலையாகப் பூமியை உயர்த்திக் கொண்டிருந்தபோது, தைத்யராஜனுடன் அவருக்கு போர் ஏற்பட்டதற்குக் காரணம் என்ன?
Verse 4
श्रद्दधानाय भक्ताय ब्रूहि तज्जन्मविस्तरम् । ऋषे न तृप्यति मन: परं कौतूहलं हि मे ॥ ४ ॥
நம்பிக்கையுள்ள பக்தனுக்காக அந்த அவதாரத்தின் விரிவான வரலாற்றைச் சொல்லுங்கள். ஓ ரிஷியே! என் மனம் பேரார்வத்தால் நிறைந்துள்ளது; கேட்டும் திருப்தியடையவில்லை.
Verse 5
मैत्रेय उवाच साधु वीर त्वया पृष्टमवतारकथां हरे: । यत्त्वं पृच्छसि मर्त्यानां मृत्युपाशविशातनीम् ॥ ५ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—ஓ வீரரே! ஹரியின் அவதாரக் கதையை நீ கேட்டது மிகச் சிறப்பு; ஏனெனில் அது மரணத்திற்குரிய பாசத்தை மானிடரிடமிருந்து அறுக்கும்.
Verse 6
ययोत्तानपद: पुत्रो मुनिना गीतयार्भक: । मृत्यो: कृत्वैव मूर्ध्न्यङ्घ्रि मारुरोह हरे: पदम् ॥ ६ ॥
நாரத முனிவர் பாடிய இவ்வுரைகளை கேட்டுத் உத்தானபாதரின் மகன் துருவன் பகவானை உணர்ந்து, மரணத்தின் தலைமேல் கால்வைத்து, ஆண்டவனின் தாமத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 7
अथात्रापीतिहासोऽयं श्रुतो मे वर्णित: पुरा । ब्रह्मणा देवदेवेन देवानामनुपृच्छताम् ॥ ७ ॥
இந்த வரலாறையும் நான் முன்பொரு காலத்தில் கேட்டேன்; தேவர்கள் கேட்டபோது தேவர்களின் தேவனான பிரம்மா இதை விவரித்தார்.
Verse 8
दितिर्दाक्षायणी क्षत्तर्मारीचं कश्यपं पतिम् । अपत्यकामा चकमे सन्ध्यायां हृच्छयार्दिता ॥ ८ ॥
தக்ஷரின் மகள் திதி, மாலைக்காலத்தில் உள்ளக் காமத்தால் வாடி, மரீசி புதல்வனான தன் கணவர் கஷ்யபரைப் பிள்ளை பெறச் சேர்க்கை வேண்டினாள்।
Verse 9
इष्ट्वाग्निजिह्वं पयसा पुरुषं यजुषां पतिम् । निम्लोचत्यर्क आसीनमग्न्यगारे समाहितम् ॥ ९ ॥
சூரியன் மறைய, முனிவர் அக்னியகாரத்தில் ஒருமுகமாக அமர்ந்து, யாகஅக்னியே நாவாகிய யஜுஷ்களின் அதிபதி விஷ்ணுவுக்கு பால் ஆஹுதி அளித்து தியானத்தில் இருந்தார்।
Verse 10
दितिरुवाच एष मां त्वत्कृते विद्वन् काम आत्तशरासन: । दुनोति दीनां विक्रम्य रम्भामिव मतङ्गज: ॥ १० ॥
திதி கூறினாள்—அறிஞரே! உம்மைக்காக காமதேவன் வில்-அம்பை எடுத்துக் கொண்டு என்னை வலியுறுத்தி துன்புறுத்துகிறான்; மத யானை வாழைமரத்தை மிதித்து வதைக்கும் போல.
Verse 11
तद्भवान्दह्यमानायां सपत्नीनां समृद्धिभि: । प्रजावतीनां भद्रं ते मय्यायुङ्क्तामनुग्रहम् ॥ ११ ॥
ஆகவே, நல்வரமே! நான் எரிகின்றவள்போல் இருக்கிறேன்; என்மேல் முழுக் கருணை புரியுங்கள். இணைமனைவியரின் செல்வம் கண்டு நான் துயருறுகிறேன்; எனக்கு புதல்வர்கள் வேண்டும்—இது உமக்கும் மகிழ்ச்சி தரும்.
Verse 12
भर्तर्याप्तोरुमानानां लोकानाविशते यश: । पतिर्भवद्विधो यासां प्रजया ननु जायते ॥ १२ ॥
கணவரின் அருளால் பெண்ணுக்கு உலகில் பெருமை உண்டாகிறது. உயிர்களின் விரிவுக்காக நியமிக்கப்பட்ட உம்மைப் போன்ற கணவருக்கு, பிள்ளைகள் பிறப்பதால் புகழ் பெருகும்.
Verse 13
पुरा पिता नो भगवान्दक्षो दुहितृवत्सल: । कं वृणीत वरं वत्सा इत्यपृच्छत न: पृथक् ॥ १३ ॥
முன்னொரு காலத்தில் எங்கள் தந்தை பகவான் தக்ஷன், மகள்களிடம் மிகுந்த பாசமுடையவர், எங்களை ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாகக் கேட்டு—“வத்சே, யாரை வரனாகத் தேர்வுசெய்வாய்?” என்றார்.
Verse 14
स विदित्वात्मजानां नो भावं सन्तानभावन: । त्रयोदशाददात्तासां यास्ते शीलमनुव्रता: ॥ १४ ॥
எங்கள் உள்ளக்கருத்தை அறிந்த, சந்ததியின் நலன் நாடிய எங்கள் தந்தை தக்ஷன், தன் பதின்மூன்று மகள்களை உமக்குக் கையளித்தார்; அதன்பின் நாங்கள் அனைவரும் உமது நற்குணத்திற்கேற்ப நம்பிக்கையுடன் இருந்தோம்.
Verse 15
अथ मे कुरु कल्याणं कामं कमललोचन । आर्तोपसर्पणं भूमन्नमोघं हि महीयसि ॥ १५ ॥
ஹே தாமரைக்கண்ணனே! என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி எனக்கு நன்மை அருள்வாயாக. ஹே மாபெரும் பெருமையுடையவரே! துன்புற்றவன் ஒரு மகானை அணுகினால், அவன் வேண்டுதல் வீணாகக் கூடாது.
Verse 16
इति तां वीर मारीच: कृपणां बहुभाषिणीम् । प्रत्याहानुनयन् वाचा प्रवृद्धानङ्गकश्मलाम् ॥ १६ ॥
ஹே வீரா (விதுரா)! காம மாசால் மிகுந்த துன்புற்ற, ஏழ்மையுற்று அதிகம் பேசும் திதியை, மரீசி புதல்வன் தக்க வார்த்தைகளால் சமாதானப்படுத்தி அமைதிப்படுத்தினான்.
Verse 17
एष तेऽहं विधास्यामि प्रियं भीरु यदिच्छसि । तस्या: कामं न क: कुर्यात्सिद्धिस्त्रैवर्गिक यत: ॥ १७ ॥
ஹே பயந்தவளே, உனக்குப் பிரியமானதும் நீ விரும்புவதும் எதுவோ, அதை நான் உடனே நிறைவேற்றுவேன். ஏனெனில் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்கச் சித்தியின் காரணம் நீயே; ஆக உன் விருப்பத்தை யார் நிறைவேற்றாமல் இருப்பார்?
Verse 18
सर्वाश्रमानुपादाय स्वाश्रमेण कलत्रवान् । व्यसनार्णवमत्येति जलयानैर्यथार्णवम् ॥ १८ ॥
கடலோடும் கப்பல்களால் பெருங்கடலைக் கடக்கலாம்; அதுபோல மனைவியுடன் தன் ஆசிரமத் தர்மத்தில் நிலைத்து, மனிதன் சம்சாரத் துன்பக் கடலைக் கடக்கிறான்।
Verse 19
यामाहुरात्मनो ह्यर्धं श्रेयस्कामस्य मानिनि । यस्यां स्वधुरमध्यस्य पुमांश्चरति विज्वर: ॥ १९ ॥
மதிப்பிற்குரியவளே, மனைவி ஆணின் ‘அரையங்கம்’ எனப்படுகிறாள்; ஏனெனில் அவள் எல்லா மங்களச் செயல்களிலும் பங்காளி. தன் பொறுப்புகளை அவளிடம் ஒப்படைத்து ஆண் கவலையின்றி நடமாடுகிறான்।
Verse 20
यामाश्रित्येन्द्रियारातीन्दुर्जयानितराश्रमै: । वयं जयेम हेलाभिर्दस्यून्दुर्गपतिर्यथा ॥ २० ॥
கோட்டைத்தலைவன் புகுந்து கொள்ளையிட வரும் கள்வர்களை எளிதில் வெல்வதுபோல், மனைவியின் சரணத்தைப் பற்றினால், பிற ஆசிரமங்களில் வெல்ல அரிதான இந்திரியச் சத்திருக்களையும் நாம் எளிதில் வெல்லலாம்।
Verse 21
न वयं प्रभवस्तां त्वामनुकर्तुं गृहेश्वरि । अप्यायुषा वा कार्त्स्न्येन ये चान्ये गुणगृध्नव: ॥ २१ ॥
இல்லத்தின் அரசியளே, உன்னைப் போல நடக்க எங்களால் இயலாது; நீ செய்த உதவிக்குப் பதிலளிப்பது முழு ஆயுளாலும், மரணத்திற்குப் பிறகும் கூட, சாத்தியமில்லை—குணங்களைப் போற்றுவோராலும் கூட.
Verse 22
अथापि काममेतं ते प्रजात्यै करवाण्यलम् । यथा मां नातिरोचन्ति मुहूर्तं प्रतिपालय ॥ २२ ॥
எனினும் சந்ததி பெறுவதற்காக உன் இந்த விருப்பத்தை நான் உடனே நிறைவேற்றுவேன். ஆனால் பிறர் என்னை குற்றம் சொல்லாதபடி, நீ சில நொடிகள் மட்டும் காத்திரு।
Verse 23
एषा घोरतमा वेला घोराणां घोरदर्शना । चरन्ति यस्यां भूतानि भूतेशानुचराणि ह ॥ २३ ॥
இது மிகுந்த அபசகுனமான நேரம்; இந்நேரத்தில் பயங்கரத் தோற்றமுள்ள பேய்களும் பேயாதிபதியின் நித்திய துணைவர்களும் வெளிப்படையாகச் சுற்றுகின்றனர்.
Verse 24
एतस्यां साध्वि सन्ध्यायां भगवान् भूतभावन: । परीतो भूतपर्षद्भिर्वृषेणाटति भूतराट् ॥ २४ ॥
அம்மையே, இச்சந்தியைக் காலத்தில் பூதபாவனனாகிய பகவான் சிவன், பூதக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, தன் வृषப வாகனத்தின் மேல் ஏறி உலாவுகிறார்.
Verse 25
श्मशानचक्रानिलधूलिधूम्र- विकीर्णविद्योतजटाकलाप: । भस्मावगुण्ठामलरुक्मदेहो देवस्त्रिभि: पश्यति देवरस्ते ॥ २५ ॥
சுடுகாட்டின் சுழற்காற்று எழுப்பும் தூசி-புகையால் மங்கித் சிதறிய ஜடாமுடியுடையவர்; சாம்பலால் மூடப்பட்டிருந்தாலும் மாசற்ற செம்மை-பொன் ஒளி உடலுடையவர்; மூன்று கண்களால் காணும், உன் கணவரின் இளைய சகோதரனான தேவன் சிவன் அவர்.
Verse 26
न यस्य लोके स्वजन: परो वा नात्यादृतो नोत कश्चिद्विगर्ह्य: । वयं व्रतैर्यच्चरणापविद्धा- माशास्महेऽजां बत भुक्तभोगाम् ॥ २६ ॥
உலகில் அவருக்கு சொந்தமோ அயலோ இல்லை; மிக விருப்பமானவரும் இல்லை, வெறுக்கத்தக்கவரும் இல்லை. நாங்கள் விரதங்களுடன் அவர் பாதத்தால் தள்ளப்பட்ட அன்னச் சிஷ்டத்தைப் புனிதமாக ஏற்று, அவர் நிராகரித்ததையே ஏற்க உறுதிமொழி கொள்கிறோம்.
Verse 27
यस्यानवद्याचरितं मनीषिणो गृणन्त्यविद्यापटलं बिभित्सव: । निरस्तसाम्यातिशयोऽपि यत्स्वयं पिशाचचर्यामचरद्गति: सताम् ॥ २७ ॥
அவித்தியையின் திரையை அகற்ற விரும்பும் ஞானிகள் பாடும் குற்றமற்ற சரிதையுடையவர்; அவருக்கு சமமோ மேலோ யாருமில்லை—ஆயினும் சத்புருஷர்களின் பரமகதியான அவர், பகவான் பக்தர்களுக்கு நன்மையும் முக்தியும் அளிக்கத் தானே பிசாசுபோன்ற நடத்தையை மேற்கொண்டவரெனத் தோன்றுகிறார்.
Verse 28
हसन्ति यस्याचरितं हि दुर्भगा: स्वात्मन्-रतस्याविदुष: समीहितम् । यैर्वस्त्रमाल्याभरणानुलेपनै: श्वभोजनं स्वात्मतयोपलालितम् ॥ २८ ॥
தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் நிலைத்திருப்பவரின் நடத்தையை அறியாத துர்பாக்கிய மூடர்கள் அவரை நகைக்கிறார்கள். அவர்கள் நாய்களுக்கு இரையாகும் இந்த உடலை ஆடை, மாலை, ஆபரணம், பூச்சு முதலியவற்றால் ‘நான்’ என எண்ணி வளர்க்கிறார்கள்.
Verse 29
ब्रह्मादयो यत्कृतसेतुपाला यत्कारणं विश्वमिदं च माया । आज्ञाकरी यस्य पिशाचचर्या अहो विभूम्नश्चरितं विडम्बनम् ॥ २९ ॥
பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கூட அவர் நிறுவிய தர்ம மரியாதைகளைப் பின்பற்றுகின்றனர். இந்த உலகை தோற்றுவிக்கும் மாயையின் அதிபதி அவரே. அவரின் ஆணைக்கீழ் இயங்கும் ‘பிசாசு நடத்தை’ அந்த விபுவின் லீலைக்கு வெறும் நகலே.
Verse 30
मैत्रेय उवाच सैवं संविदिते भर्त्रा मन्मथोन्मथितेन्द्रिया । जग्राह वासो ब्रह्मर्षेर्वृषलीव गतत्रपा ॥ ३० ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—கணவர் இவ்வாறு அறிவுறுத்தினாலும், மன்மதன் தூண்டியதால் இந்திரியங்கள் கலங்க, திதி அந்த மகாபிராமண ரிஷியின் ஆடையைப் பற்றிக்கொண்டாள்; வெட்கமற்ற வेश्यையைப் போல.
Verse 31
स विदित्वाथ भार्यायास्तं निर्बन्धं विकर्मणि । नत्वा दिष्टाय रहसि तयाथोपविवेश हि ॥ ३१ ॥
மனைவியின் நோக்கத்தை அறிந்து, அவர் தடைசெய்யப்பட்ட செயலைச் செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. பின்னர் வணங்கத்தக்க விதியை வணங்கி, அவளுடன் தனிமையான இடத்தில் சேர்ந்தார்.
Verse 32
अथोपस्पृश्य सलिलं प्राणानायम्य वाग्यत: । ध्यायञ्जजाप विरजं ब्रह्म ज्योति: सनातनम् ॥ ३२ ॥
பின்னர் அந்தப் பிராமணர் நீரில் ஸ்நானம் செய்து ஆச்சமனம் செய்து, பிராணாயாமத்தால் வாக்கை அடக்கினார். அதன் பின் சனாதனமான நிர்மல பிரம்மஜ்யோதியைத் தியானித்து, வாயினுள் காயத்ரீ மந்திரத்தை ஜபித்தார்.
Verse 33
दितिस्तु व्रीडिता तेन कर्मावद्येन भारत । उपसङ्गम्य विप्रर्षिमधोमुख्यभ्यभाषत ॥ ३३ ॥
ஓ பாரதகுலத்தவனே, திதி தன் குற்றமான செயலை நினைத்து வெட்கமுற்று முகம் தாழ்த்தி கணவரிடம் நெருங்கி இவ்வாறு கூறினாள்।
Verse 34
दितिरुवाच न मे गर्भमिमं ब्रह्मन् भूतानामृषभोऽवधीत् । रुद्र: पतिर्हि भूतानां यस्याकरवमंहसम् ॥ ३४ ॥
திதி கூறினாள்—ஓ பிராமணரே, எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவனான ருத்ரன் (சிவன்) என் மீது நான் செய்த பெரும் அபராதத்தினால் என் கருவை அழிக்காதபடி தயை செய்து காக்கவும்।
Verse 35
नमो रुद्राय महते देवायोग्राय मीढुषे । शिवाय न्यस्तदण्डाय धृतदण्डाय मन्यवे ॥ ३५ ॥
உக்கிரமான மகாதேவனும் பொருள் ஆசைகளை நிறைவேற்றுபவனுமான மகா ருத்ரனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்; அவர் சிவன், மன்னிப்பவன்; ஆனால் கோபத்தில் தண்டனை வழங்கத் தயங்காதவன்.
Verse 36
स न: प्रसीदतां भामो भगवानुर्वनुग्रह: । व्याधस्याप्यनुकम्प्यानां स्त्रीणां देव: सतीपति: ॥ ३६ ॥
அவர் எங்கள்மேல் பிரசன்னமாவாராக; அவர் என் மைத்துனர்—என் சகோதரி சதியின் கணவர். அவர் எல்லா பெண்களுக்கும் வணக்கத்திற்குரிய தெய்வம்; மிகக் கருணையுள்ளவர், ஏனெனில் பெண்கள் நாகரிகமற்ற வேட்டைக்காரராலும் கூட இரக்கத்திற்குரியவர்களாகக் கருதப்படுவர்.
Verse 37
मैत्रेय उवाच स्वसर्गस्याशिषं लोक्यामाशासानां प्रवेपतीम् । निवृत्तसन्ध्यानियमो भार्यामाह प्रजापति: ॥ ३७ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—தன் பிள்ளைகளின் உலக நலத்தை விரும்பி, கணவன் கோபித்துவிட்டாரோ என்ற அச்சத்தால் நடுங்கிய மனைவியிடம், மாலைச் சந்த்யா விதியை நிறுத்திய பிரஜாபதி கஷ்யபர் இவ்வாறு சொன்னார்।
Verse 38
कश्यप उवाच अप्रायत्यादात्मनस्ते दोषान्मौहूर्तिकादुत । मन्निदेशातिचारेण देवानां चातिहेलनात् ॥ ३८ ॥
கற்றறிந்த காஷ்யபர் கூறினார்: உனது மனம் மாசுபட்டதாலும், இந்த நேரத்தின் தோஷத்தாலும், என் கட்டளைகளை மீறியதாலும், தேவர்களை அவமதித்ததாலும் அனைத்தும் அமங்கலமாகிவிட்டது.
Verse 39
भविष्यतस्तवाभद्रावभद्रे जाठराधमौ । लोकान् सपालांस्त्रींश्चण्डि मुहुराक्रन्दयिष्यत: ॥ ३९ ॥
ஓ அகங்காரம் கொண்டவளே, உனது சபிக்கப்பட்ட கர்ப்பத்திலிருந்து இரண்டு இழிவான மகன்கள் பிறப்பார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமான பெண்ணே, அவர்கள் மூவுலகங்களையும் அதன் காவலர்களையும் தொடர்ந்து கதற வைப்பார்கள்!
Verse 40
प्राणिनां हन्यमानानां दीनानामकृतागसाम् । स्त्रीणां निगृह्यमाणानां कोपितेषु महात्मसु ॥ ४० ॥
அவர்கள் ஏழை, குற்றமற்ற உயிரினங்களைக் கொல்வார்கள், பெண்களைத் துன்புறுத்துவார்கள், மகாத்மாக்களைக் கோபப்படுத்துவார்கள்.
Verse 41
तदा विश्वेश्वर: क्रुद्धो भगवाल्लोकभावन: । हनिष्यत्यवतीर्यासौ यथाद्रीन् शतपर्वधृक् ॥ ४१ ॥
அச்சमயத்தில், அனைத்து உயிரினங்களின் நலம் விரும்பியும், அகிலத்தின் தலைவருமான முழுமுதற் கடவுள் அவதரித்து, இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் மலைகளைத் தகர்ப்பது போல அவர்களைக் கொல்வார்.
Verse 42
दितिरुवाच वधं भगवता साक्षात्सुनाभोदारबाहुना । आशासे पुत्रयोर्मह्यं मा क्रुद्धाद्ब्राह्मणाद्प्रभो ॥ ४२ ॥
திதி கூறினார்: சுதர்சன சக்கரத்தை ஏந்திய முழுமுதற் கடவுளின் கரங்களால் என் மகன்கள் கொல்லப்படுவது மிகவும் நல்லது. என் கணவரே, பிராமண பக்தர்களின் கோபத்தால் அவர்கள் ஒருபோதும் கொல்லப்படக்கூடாது.
Verse 43
न ब्रह्मदण्डदग्धस्य न भूतभयदस्य च । नारकाश्चानुगृह्णन्ति यां यां योनिमसौ गत: ॥ ४३ ॥
பிராமணரின் தண்டத்தால் எரிந்தவனும், எப்போதும் உயிர்களுக்குப் பயந்தவனும், எந்த எந்த யோனியில் பிறந்தாலும் அங்கே நரகவாசிகளும் அவனை அருள்புரியார்; அந்த யோனியிலுள்ள உயிர்களும் அல்ல.
Verse 44
कश्यप उवाच कृतशोकानुतापेन सद्य: प्रत्यवमर्शनात् । भगवत्युरुमानाच्च भवे मय्यपि चादरात् ॥ ४४ ॥ पुत्रस्यैव च पुत्राणां भवितैक: सतां मत: । गास्यन्ति यद्यश: शुद्धं भगवद्यशसा समम् ॥ ४५ ॥
காச்யபர் கூறினார்—உன் துயரம், பச்சாத்தாபம், உடனடியான சரியான சிந்தனை ஆகியவற்றினாலும், பரமபகவான்மேல் அசையாத நம்பிக்கையினாலும், மகாதேவர்மேலும் என்மேலும் உள்ள பக்தியுடனான மரியாதையினாலும் (இவ்வரமுண்டாகும்)।
Verse 45
कश्यप उवाच कृतशोकानुतापेन सद्य: प्रत्यवमर्शनात् । भगवत्युरुमानाच्च भवे मय्यपि चादरात् ॥ ४४ ॥ पुत्रस्यैव च पुत्राणां भवितैक: सतां मत: । गास्यन्ति यद्यश: शुद्धं भगवद्यशसा समम् ॥ ४५ ॥
உன் மகனின் மகன்களில் ஒருவன் (பிரஹ்லாதன்) சத்புருஷர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் பகவான்-பக்தனாக இருப்பான்; அவனுடைய தூய புகழ் பகவானின் புகழுக்கு இணையாகப் பாடப்படும்.
Verse 46
योगैर्हेमेव दुर्वर्णं भावयिष्यन्ति साधव: । निर्वैरादिभिरात्मानं यच्छीलमनुवर्तितुम् ॥ ४६ ॥
தாழ்ந்த நிறமுள்ள தங்கத்தை யோகச் சுத்திகரிப்புகள் செம்மைப்படுத்துவது போல, சாதுக்கள் அவன் பாதச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற விரும்பி, பகைமையின்மை முதலிய பண்புகளைப் பயின்று தம்மை அவன் குணநிலைக்கு ஒத்ததாக ஆக்க முயல்வார்கள்.
Verse 47
यत्प्रसादादिदं विश्वं प्रसीदति यदात्मकम् । स स्वदृग्भगवान् यस्य तोष्यतेऽनन्यया दृशा ॥ ४७ ॥
யாருடைய அருளால் அவரே ஆன இந்த உலகம் மகிழ்கின்றதோ, அந்த சுயதரிசி பகவான், தம்மைத் தவிர வேறொன்றும் நாடாத பக்தனில் எப்போதும் திருப்தியடைகிறார்.
Verse 48
स वै महाभागवतो महात्मा महानुभावो महतां महिष्ठ: । प्रवृद्धभक्त्या ह्यनुभाविताशये निवेश्य वैकुण्ठमिमं विहास्यति ॥ ४८ ॥
அவன் பரம பகவத மகாத்மா; மிகுந்த பிரபாவமும் அறிவும் உடையவன்; மகாத்மர்களிலும் சிறந்தவன். பரிபக்வ பக்தியால் பரமானந்தத்தில் நிலைத்து, உடலை விட்டு வைகுண்டத்தை அடைவான்.
Verse 49
अलम्पट: शीलधरो गुणाकरो हृष्ट: परर्द्ध्या व्यथितो दु:खितेषु । अभूतशत्रुर्जगत: शोकहर्ता नैदाघिकं तापमिवोडुराज: ॥ ४९ ॥
அவன் ஆசையற்றவன், நல்லொழுக்கம் உடையவன், எல்லா நற்குணங்களின் களஞ்சியம். பிறரின் செழிப்பில் மகிழ்ந்து, துயருற்றோரின் துயரில் வருந்துவான்; அவனுக்கு பகைவர் இல்லை. கோடை வெப்பத்திற்குப் பின் குளிர்ந்த நிலா போல, உலகங்களின் சோகத்தை அகற்றுவான்.
Verse 50
अन्तर्बहिश्चामलमब्जनेत्रं स्वपूरुषेच्छानुगृहीतरूपम् । पौत्रस्तव श्रीललनाललामं द्रष्टा स्फुरत्कुण्डलमण्डिताननम् ॥ ५० ॥
உன் பேரன் உள்ளும் புறமும் எங்கும், தூய தாமரை-கண் கொண்ட பரமபுருஷனைத் தரிசிப்பான்; பக்தன் விரும்பும் ரூபத்தை அருளால் ஏற்கும் அவருக்கு ஸ்ரீலட்சுமி தேவியே துணை. மின்னும் காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவரது முகத்தை அவன் காண்பான்.
Verse 51
मैत्रेय उवाच श्रुत्वा भागवतं पौत्रममोदत दितिर्भृशम् । पुत्रयोश्च वधं कृष्णाद्विदित्वासीन्महामना: ॥ ५१ ॥
மைத்ரேய முனிவர் கூறினார்: தன் பேரன் மகா பகவதன் ஆவான் என்றும், தன் மகன்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வதம் செய்வான் என்றும் கேட்டதும், திதி மிகுந்த மனமகிழ்ச்சி அடைந்தாள்।
Frequently Asked Questions
Sandhyā is traditionally reserved for purification and worship (evening rites), and the Bhagavatam frames it as a liminal time when subtle influences are intensified. Kaśyapa’s warning teaches that dharma includes right timing (kāla), not only right action. Diti’s insistence, driven by kāma, becomes the narrative cause for inauspicious progeny—showing how desire coupled with neglect of sacred timing can ripple into cosmic disturbance, later requiring the Lord’s avatāra intervention (poṣaṇa).
The chapter provides the genealogical and moral prehistory: Hiraṇyākṣa’s birth is traced to Diti’s transgression of propriety and timing, resulting in two asura sons destined to oppress the worlds. Kaśyapa foretells that the Supreme Lord will descend to kill them, directly linking their emergence to the necessity of the Varāha līlā. Thus, the fight is not random heroism; it is the Lord’s protective response (poṣaṇa) to restore balance when demoniac power rises.
Kaśyapa presents Śiva as unparalleled yet often misunderstood: externally ash-covered and cremation-ground-associated, but internally self-situated and spiritually pure. The description instructs readers not to judge transcendence by external symbols and clarifies Śiva’s role as a great controller connected to material energy while remaining a foremost devotee and benefactor. This framing also explains why offending sacred order at sandhyā is serious—Śiva’s presence symbolizes the potency of that time and the consequences of irreverence.
The Bhagavatam emphasizes that bhakti is independent and supremely purifying, not mechanically determined by birth. Kaśyapa’s boon indicates that Diti’s repentance, faith in the Supreme Lord, and respect for Śiva and her husband mitigate the inauspicious outcome, allowing a luminous devotee to arise within the same line. Theologically, this demonstrates the Lord’s sovereignty over karma and His capacity to manifest devotion anywhere, making Prahlāda a paradigmatic example of devotion transcending circumstance.