Adhyaya 12
Brahmā’s Creation: The Kumāras, Rudra, the Prajāpatis, and the Manifestation of Vedic Sound
மைத்ரேயர் காலத் தத்துவத்திலிருந்து அடுத்ததாக பிரம்மாவின் ‘விஸர்கம்’—இரண்டாம் படைப்பு எவ்வாறு நடைபெற்று ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது—என்பதை விளக்குகிறார். பிரம்மா முதலில் மோஹம் முதலான அறியாமைத் தோற்றங்களை உருவாக்கி, அவற்றில் அருவருப்படைந்து தியானத்தால் தன்னை நிலைநிறுத்துகிறார். பின்னர் நான்கு குமாரர்களை படைக்கிறார்; அவர்கள் வாசுதேவ-பக்தி மற்றும் மோட்ச நோக்கிய வைராக்யத்தால் சந்ததியினை மறுக்கின்றனர். இதனால் பிரம்மாவின் கட்டுப்பட்ட கோபம் ருத்ரராக வெளிப்படுகிறது; ருத்ரனுக்கு பெயர்கள், வாசஸ்தலங்கள், ருத்ராணிகள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. ருத்ரனின் உக்கிர சந்ததி உலக நிலைத்தன்மையை அச்சுறுத்த, பிரம்மா அவரை தவத்தில் ஈடுபடுத்தி கட்டுப்பாடு சிருஷ்டி-தாரணைக்கு அவசியம் என நிறுவுகிறார். பின்னர் பிரம்மா மனப்புத்திரர்களான பத்து பேரை (நாரதர் முதலியோர்) உருவாக்கி, தன் உடலிலிருந்து தர்ம-அதர்மம் மற்றும் பல உந்துதல்கள் தோன்றுவதைச் சொல்கிறார். வாக் நிகழ்வில் புதல்வர்களின் அறிவுறுத்தலால் பிரம்மா வெட்கமடைந்து அந்த உடலைத் துறக்க, அது இருள்/மூடுபனியாகிறது. இறுதியில் பிரம்மாவின் வாய்களிலிருந்து நான்கு வேதங்கள், வேதாங்கங்கள், யாகங்கள், வர்ணாஶ்ரம தர்மங்கள், சந்தஸ், சிக்ஷா-ஒலியியல், ஓங்காரம் வெளிப்பட்டு—‘சப்தம்’ தான் யதார்த்தத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் ஆதாரம் என காட்டுகிறது. மக்கள் பெருக்கத்திற்காக பிரம்மா ஸ்வாயம்புவ மனு மற்றும் சதரூபையாக வேறுபட்டு; அவர்களின் வம்சம் (பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன், மகள்கள்) அடுத்த வம்சக் கதைகளுக்கும் தேவஹூதி–கர்தம–கபிலர் தொடருக்கும் பாலமாக அமைகிறது.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच इति ते वर्णित: क्षत्त: कालाख्य: परमात्मन: । महिमा वेदगर्भोऽथ यथास्राक्षीन्निबोध मे ॥ १ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—ஓ க்ஷத்தா! பரமாத்மாவின் ‘கால’ ரூப மகிமையை இவ்வாறு உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது வேத ஞானத்தின் களஞ்சியமான பிரம்மாவை அவர் எவ்வாறு படைத்தார் என்பதை என்னிடமிருந்து கேள்.
Verse 2
ससर्जाग्रेऽन्धतामिस्रमथ तामिस्रमादिकृत् । महामोहं च मोहं च तमश्चाज्ञानवृत्तय: ॥ २ ॥
பிரம்மா முதலில் அறியாமையின் செயல்களைப் படைத்தார்—அந்தத் தாமிஸ்ரம், தாமிஸ்ரம், மகாமோகம், மோகம், தமஸ்; இவை ஜீவனைத் தன் உண்மை அடையாளத்தை மறக்கச் செய்து மயக்கப் பற்றில் கட்டுகின்றன.
Verse 3
दृष्ट्वा पापीयसीं सृष्टिं नात्मानं बह्वमन्यत । भगवद्ध्यानपूतेन मनसान्यां ततोऽसृजत् ॥ ३ ॥
இத்தகைய மயக்கமூட்டும் படைப்பை பாவமயமான செயல் எனக் கண்ட பிரம்மாவுக்கு அதில் பெரிதும் மகிழ்ச்சி இல்லை. அவர் பகவானைத் தியானித்து மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, பின்னர் வேறொரு படைப்பைத் தொடங்கினார்.
Verse 4
सनकं च सनन्दं च सनातनमथात्मभू: । सनत्कुमारं च मुनीन्निष्क्रियानूर्ध्वरेतस: ॥ ४ ॥
ஆரம்பத்தில் ஆத்மபூ பிரம்மா சனகன், சனந்தன், சனாதனன், சனத்குமாரன் எனும் நான்கு மகா முனிகளைப் படைத்தார். அவர்கள் ஊர்த்வரேதஸ்களாகவும் நிஷ்க்ரியர்களாகவும் இருந்ததால் பொருட்காரியங்களில் ஈடுபடவில்லை.
Verse 5
तान् बभाषे स्वभू: पुत्रान् प्रजा: सृजत पुत्रका: । तन्नैच्छन्मोक्षधर्माणो वासुदेवपरायणा: ॥ ५ ॥
சுயம்பூ பிரம்மா தன் புதல்வர்களிடம்—“பிள்ளைகளே, இப்போது பிரஜைகளைப் படையுங்கள்” என்றார். ஆனால் அவர்கள் வாசுதேவ-பராயணரும் மோட்சதர்மத்தில் நிலைத்தவர்களும் ஆகையால் அதற்கு இணங்க விரும்பவில்லை।
Verse 6
सोऽवध्यात: सुतैरेवं प्रत्याख्यातानुशासनै: । क्रोधं दुर्विषहं जातं नियन्तुमुपचक्रमे ॥ ६ ॥
புதல்வர்கள் தந்தையின் ஆணையை மறுத்ததால் பிரம்மாவின் மனத்தில் தாங்கமுடியாத கோபம் எழுந்தது; ஆனால் அதை அடக்கி வெளிப்படாமல் தடுக்க முயன்றார்।
Verse 7
धिया निगृह्यमाणोऽपि भ्रुवोर्मध्यात्प्रजापते: । सद्योऽजायत तन्मन्यु: कुमारो नीललोहित: ॥ ७ ॥
பிரம்மா அறிவால் கோபத்தை அடக்க முயன்றாலும், அது பிரஜாபதியின் புருவங்களின் நடுவிலிருந்து திடீரென வெளிப்பட்டது; உடனே நீலமும் செம்மையும் கலந்த நிறமுடைய ஒரு குழந்தை தோன்றியது।
Verse 8
स वै रुरोद देवानां पूर्वजो भगवान् भव: । नामानि कुरु मे धात: स्थानानि च जगद्गुरो ॥ ८ ॥
பிறந்தவுடன் அவன் அழத் தொடங்கினான். தேவர்களின் முதற்பிறவி பகவான் பவம் கூறினான்—“ஓ விதியமைப்பவனே, உலககுருவே, எனக்கு பெயரும் இடமும் அருளி நிர்ணயியுங்கள்.”
Verse 9
इति तस्य वच: पाद्मो भगवान् परिपालयन् । अभ्यधाद्भद्रया वाचा मा रोदीस्तत्करोमि ते ॥ ९ ॥
அவன் வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்ட தாமரையில் பிறந்த சக்திமிகு பிரம்மா இனிய சொற்களால் அவனைத் தேற்றினார்: “அழாதே; நீ விரும்பியதை நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன்.”
Verse 10
यदरोदी: सुरश्रेष्ठ सोद्वेग इव बालक: । ततस्त्वामभिधास्यन्ति नाम्ना रुद्र इति प्रजा: ॥ १० ॥
அப்போது பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! நீ பதற்றத்துடன் குழந்தைபோல் அழுததால், எல்லா மக்களும் உன்னை ‘ருத்ரன்’ என்ற நாமத்தால் அழைப்பார்கள்.
Verse 11
हृदिन्द्रियाण्यसुर्व्योम वायुरग्निर्जलं मही । सूर्यश्चन्द्रस्तपश्चैव स्थानान्यग्रे कृतानि ते ॥ ११ ॥
என் அன்புக் குழந்தையே! உன் வாசத்திற்காக நான் முன்பே இவ்விடங்களைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளேன்—இதயம், புலன்கள், பிராணவாயு, ஆகாயம், காற்று, அগ্নி, நீர், பூமி, சூரியன், சந்திரன் மற்றும் தவம்.
Verse 12
मन्युर्मनुर्महिनसो महाञ्छिव ऋतध्वज: । उग्ररेता भव: कालो वामदेवो धृतव्रत: ॥ १२ ॥
பிரம்மா கூறினார்—அன்பு ருத்ரா! உனக்கு மேலும் பதினொன்று பெயர்கள் உள்ளன: மன்யு, மனு, மகினஸ, மகான், சிவன், ருதத்வஜ, உக்ரரேதா, பவ, கால, வாமதேவ, த்ருதவ்ரத.
Verse 13
धीर्धृतिरसलोमा च नियुत्सर्पिरिलाम्बिका । इरावती स्वधा दीक्षा रुद्राण्यो रुद्र ते स्त्रिय: ॥ १३ ॥
ஓ ருத்ரா! உனக்கும் பதினொன்று மனைவியர் உள்ளனர்; அவர்கள் ‘ருத்ராணிகள்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்கள்: தீ, த்ருதி, ரசா, உமா, நியுத், சர்பி, இலா, அம்பிகா, இராவதி, ஸ்வதா, தீக்ஷா.
Verse 14
गृहाणैतानि नामानि स्थानानि च सयोषण: । एभि: सृज प्रजा बह्वी: प्रजानामसि यत्पति: ॥ १४ ॥
அன்புக் குழந்தையே! உன் மனைவியருடன் இந்நாமங்களையும் இவ்விடங்களையும் ஏற்றுக்கொள். நீ இப்போது உயிர்களின் அதிபதிகளில் ஒருவன்; ஆகவே இவற்றால் பெருமளவில் மக்களைப் படை.
Verse 15
इत्यादिष्ट: स्वगुरुणा भगवान्नीललोहित: । सत्त्वाकृतिस्वभावेन ससर्जात्मसमा: प्रजा: ॥ १५ ॥
தன் குருவின் ஆணையைப் பெற்ற நீல-லோஹித பகவான் ருத்ரன், தன்னையே ஒத்த உருவம், வலிமை, கடும் இயல்புடைய பல பிரஜைகளைப் படைத்தான்।
Verse 16
रुद्राणां रुद्रसृष्टानां समन्ताद् ग्रसतां जगत् । निशाम्यासंख्यशो यूथान् प्रजापतिरशङ्कत ॥ १६ ॥
ருத்ரனால் படைக்கப்பட்ட ருத்ரர்களின் எண்ணற்ற கூட்டங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் கூடி உலகத்தை விழுங்க முயன்றன. இதைக் கண்ட பிரஜாபதி பிரம்மா அஞ்சினார்।
Verse 17
अलं प्रजाभि: सृष्टाभिरीदृशीभि: सुरोत्तम । मया सह दहन्तीभिर्दिशश्चक्षुर्भिरुल्बणै: ॥ १७ ॥
பிரம்மா ருத்ரனிடம் கூறினார்: தேவர்களில் சிறந்தவனே, இத்தகைய பிரஜைகளைப் படைத்தல் போதும். இவர்கள் கண்களின் கொடிய அக்கினியால் எல்லாத் திசைகளையும் எரிக்கின்றனர்; என்னையும் தாக்கியுள்ளனர்।
Verse 18
तप आतिष्ठ भद्रं ते सर्वभूतसुखावहम् । तपसैव यथापूर्व स्रष्टा विश्वमिदं भवान् ॥ १८ ॥
என் அன்பு மகனே, எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மையும் இன்பமும் தரும் தவத்தில் நிலைபெறு. தவத்தினாலேயே நீ முன்புபோல் இந்த உலகத்தை மீண்டும் படைக்க முடியும்।
Verse 19
तपसैव परं ज्योतिर्भगवन्तमधोक्षजम् । सर्वभूतगुहावासमञ्जसा विन्दते पुमान् ॥ १९ ॥
தவத்தினாலேயே மனிதன் பரம ஜ்யோதி ஆகிய அதோக்ஷஜ பகவானை எளிதில் அடைகிறான்; அவர் எல்லா உயிர்களின் இதயக் குகையில் வாசிப்பவரும், புலன்களுக்கு எட்டாதவரும் ஆவார்।
Verse 20
मैत्रेय उवाच एवमात्मभुवादिष्ट: परिक्रम्य गिरां पतिम् । बाढमित्यमुमामन्त्र्य विवेश तपसे वनम् ॥ २० ॥
ஸ்ரீமைத்ரேயர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் ஆணை பெற்ற ருத்ரன், வேதங்களின் அதிபதியான தந்தையை வலம் வந்து, ‘பாடம்’ என்று சம்மதித்து, தவம் செய்ய வனத்துள் நுழைந்தான்.
Verse 21
अथाभिध्यायत: सर्गं दश पुत्रा: प्रजज्ञिरे । भगवच्छक्तियुक्तस्य लोकसन्तानहेतव: ॥ २१ ॥
பின்னர் பகவானின் சக்தியால் யுக்தமான பிரம்மா, படைப்பின் விரிவை தியானித்தார்; உலக சந்ததியை வளர்க்கும் காரணமாக பத்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 22
मरीचिरत्र्याङ्गिरसौ पुलस्त्य: पुलह: क्रतु: । भृगुर्वसिष्ठो दक्षश्च दशमस्तत्र नारद: ॥ २२ ॥
மரீசி, அத்ரி, அங்கிரா, புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, ப்ருகு, வசிஷ்ட, தக்ஷன், மேலும் பத்தாவது நாரதர்—இவர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 23
उत्सङ्गान्नारदो जज्ञे दक्षोऽङ्गुष्ठात्स्वयम्भुव: । प्राणाद्वसिष्ठ: सञ्जातो भृगुस्त्वचि करात्क्रतु: ॥ २३ ॥
நாரதர் பிரம்மாவின் உత్సங்கம் (உத்தம அங்கம்) இலிருந்து பிறந்தார்; ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் பெருவிரலிலிருந்து தக்ஷன், மூச்சிலிருந்து வசிஷ்டர், தோலிலிருந்து ப்ருகு, கையிலிருந்து க்ரது தோன்றினர்.
Verse 24
पुलहो नाभितो जज्ञे पुलस्त्य: कर्णयोऋर्षि: । अङ्गिरा मुखतोऽक्ष्णोऽत्रिर्मरीचिर्मनसोऽभवत् ॥ २४ ॥
புலஹர் நாபியிலிருந்து பிறந்தார்; ரிஷி புலஸ்த்யர் காதுகளிலிருந்து; அங்கிரா வாயிலிருந்து; அத்ரி கண்களிலிருந்து; மரீசி மனத்திலிருந்து தோன்றினார்.
Verse 25
धर्म: स्तनाद्दक्षिणतो यत्र नारायण: स्वयम् । अधर्म पृष्ठतो यस्मान्मृत्युर्लोकभयङ्कर: ॥ २५ ॥
பிரம்மாவின் மார்பின் வலப்புறத்திலிருந்து தர்மம் வெளிப்பட்டது; அங்கே தாமே பரமேஸ்வரன் நாராயணன் அமர்ந்திருக்கிறார். அவரது முதுகிலிருந்து அதர்மம் தோன்றியது; அங்கிருந்து ஜீவர்களுக்கு உலகை அச்சுறுத்தும் மரணம் நிகழ்கிறது.
Verse 26
हृदि कामो भ्रुव: क्रोधो लोभश्चाधरदच्छदात् । आस्याद्वाक्सिन्धवो मेढ्रान्निऋर्ति: पायोरघाश्रय: ॥ २६ ॥
பிரம்மாவின் இதயத்திலிருந்து காமம் தோன்றியது; புருவங்களின் நடுவிலிருந்து கோபம்; உதடுகளின் இடைவெளியிலிருந்து பேராசை. வாயிலிருந்து வாக்குச் சக்தி; லிங்கத்திலிருந்து சமுத்திரங்கள்; குதத்திலிருந்து நைருதி மற்றும் பாவத்தின் ஆதாரமான கீழ்மையான செயல்கள் வெளிப்பட்டன.
Verse 27
छायाया: कर्दमो जज्ञे देवहूत्या: पति: प्रभु: । मनसो देहतश्चेदं जज्ञे विश्वकृतो जगत् ॥ २७ ॥
பிரம்மாவின் நிழலிலிருந்து பிரபுவான முனிவர் கர்தமர் தோன்றினார்; அவர் மகாபாக்யவதி தேவஹூதியின் கணவர். இவ்வாறு உலகை உருவாக்கும் பிரம்மாவின் மனம் அல்லது உடலிலிருந்தே இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுதும் வெளிப்பட்டது.
Verse 28
वाचं दुहितरं तन्वीं स्वयम्भूर्हरतीं मन: । अकामां चकमे क्षत्त: सकाम इति न: श्रुतम् ॥ २८ ॥
விதுரரே, ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் உடலிலிருந்து ‘வாக்’ எனும் மென்மையான மகள் பிறந்தாள்; அவள் மனதை கவர்ந்தாள். அவள் அவரிடம் காமமில்லாதவளாக இருந்தும், பிரம்மா அவளிடம் காமம் கொண்டார் என்று நாம் கேட்டோம்.
Verse 29
तमधर्मे कृतमतिं विलोक्य पितरं सुता: । मरीचिमुख्या मुनयो विश्रम्भात्प्रत्यबोधयन् ॥ २९ ॥
தந்தை அதர்மச் செயலில் மயங்கிய மனத்துடன் இருப்பதைப் பார்த்து, பிரம்மாவின் புதல்வர்களான மரீசி முதலிய முனிவர்கள், மிகுந்த மரியாதையுடனும் நெருக்கத்துடனும் அவரை உணர்த்தி இவ்வாறு கூறினர்.
Verse 30
नैतत्पूर्वै: कृतं त्वद्ये न करिष्यन्ति चापरे । यस्त्वं दुहितरं गच्छेरनिगृह्याङ्गजं प्रभु: ॥ ३० ॥
தந்தையே! நீங்கள் செய்ய முயலும் இச்செயலை முன்னோர்கள் எவரும் செய்ததில்லை; இனி எவரும் செய்யப்போவதுமில்லை. பிரபஞ்சத்தின் தலைவரான நீங்கள், உங்கள் மகளிடமே காम இச்சைகொண்டு உங்களைக் கட்டுப்படுத்த இயலாமல் இருப்பது முறையல்ல.
Verse 31
तेजीयसामपि ह्येतन्न सुश्लोक्यं जगद्गुरो । यद्वृत्तमनुतिष्ठन् वै लोक: क्षेमाय कल्पते ॥ ३१ ॥
ஜகத்குருவே! நீங்கள் மிகுந்த சக்தி வாய்ந்தவர் என்றாலும், இச்செயல் உங்களுக்குப் புகழளிக்காது. ஏனெனில், மக்கள் தங்கள் ஆன்மீக நன்மைக்காக உங்கள் நடத்தையையே பின்பற்றுகிறார்கள்.
Verse 32
तस्मै नमो भगवते य इदं स्वेन रोचिषा । आत्मस्थं व्यञ्जयामास स धर्मं पातुमर्हति ॥ ३२ ॥
தன்னில் நிலைபெற்றிருந்த இந்த பிரபஞ்சத்தை, தன் சுய ஒளியால் வெளிப்படுத்திய அந்த முழுமுதற் கடவுளுக்கு எங்கள் மரியாதையான வணக்கங்களைச் சமர்ப்பிக்கிறோம். அவர் தர்மத்தைக் காப்பாராக.
Verse 33
स इत्थं गृणत: पुत्रान् पुरो दृष्ट्वा प्रजापतीन् । प्रजापतिपतिस्तन्वं तत्याज व्रीडितस्तदा । तां दिशो जगृहुर्घोरां नीहारं यद्विदुस्तम: ॥ ३३ ॥
பிரஜாபதிகளின் தந்தையான பிரம்மா, தன் மகன்கள் இவ்வாறு பேசுவதைக் கண்டு மிகுந்த வெட்கமடைந்தார்; உடனே அந்த உடலைத் துறந்தார். பின்னர் அந்த உடல் திசைகளில் பயங்கரமான பனியாகவும் இருளாகவும் தோன்றியது.
Verse 34
कदाचिद् ध्यायत: स्रष्टुर्वेदा आसंश्चतुर्मुखात् । कथं स्रक्ष्याम्यहं लोकान् समवेतान् यथा पुरा ॥ ३४ ॥
ஒரு சமயம், கடந்த காலத்தைப் போலவே உலகங்களை எவ்வாறு படைப்பது என்று பிரம்மா சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அனைத்து அறிவையும் உள்ளடக்கிய நான்கு வேதங்களும் அவரது நான்கு முகங்களிலிருந்து வெளிப்பட்டன.
Verse 35
चातुर्होत्रं कर्मतन्त्रमुपवेदनयै: सह । धर्मस्य पादाश्चत्वारस्तथैवाश्रमवृत्तय: ॥ ३५ ॥
உபவேதங்களுடன் கூடிய யாகத்தின் சாத்துர்ஹோத்ர கர்மதந்திரம் வெளிப்பட்டது—ஹோதா, அத்வர்யு, அக்னி, யாகச் செயல். அதுபோல தர்மத்தின் நான்கு பாதங்கள்—சத்தியம், தவம், தயை, தூய்மை—மற்றும் நான்கு ஆசிரமங்களின் கடமைகளும் வெளிப்பட்டன.
Verse 36
विदुर उवाच स वै विश्वसृजामीशो वेदादीन् मुखतोऽसृजत् । यद् यद् येनासृजद् देवस्तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ ३६ ॥
விதுரர் கூறினார்—தபமே செல்வமாகக் கொண்ட முனிவரே! உலகை படைக்கும் பிரம்மா தன் வாயிலிருந்து வேதாதிகளை வெளிப்படுத்தினார். அவர் எதை எவ்வாறு, யாரின் துணையால் படைத்தாரோ அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
Verse 37
मैत्रेय उवाच ऋग्यजु:सामाथर्वाख्यान् वेदान् पूर्वादिभिर्मुखै: । शास्त्रमिज्यां स्तुतिस्तोमं प्रायश्चित्तं व्यधात्क्रमात् ॥ ३७ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—பிரம்மாவின் முன்முகத்திலிருந்து தொடங்கி முறையே ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வ என நான்கு வேதங்கள் வெளிப்பட்டன. பின்னர் சாஸ்திரங்கள், யாக விதிகள், ஸ்துதி-ஸ்தோத்திரங்கள், ஸ்தோமங்கள் மற்றும் ப்ராயச்சித்தச் செயல்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிறுவப்பட்டன.
Verse 38
आयुर्वेदं धनुर्वेदं गान्धर्वं वेदमात्मन: । स्थापत्यं चासृजद् वेदं क्रमात्पूर्वादिभिर्मुखै: ॥ ३८ ॥
அவர் வேதங்களிலிருந்தே ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், காந்தர்வவேதம் மற்றும் ஸ்தாபத்யவேதம் ஆகியவற்றையும் படைத்தார். இவை அனைத்தும் முன்முகத்திலிருந்து தொடங்கி முறையே வெளிப்பட்டன.
Verse 39
इतिहासपुराणानि पञ्चमं वेदमीश्वर: । सर्वेभ्य एव वक्त्रेभ्य: ससृजे सर्वदर्शन: ॥ ३९ ॥
பின்னர் அனைத்தையும் காணும் ஈசன், இதிகாசங்களையும் புராணங்களையும் ‘ஐந்தாம் வேதம்’ எனக் கொண்டு, தன் எல்லா முகங்களிலிருந்தும் படைத்தார்; ஏனெனில் அவர் கடந்த-நிகழ்-எதிர் காலமெல்லாம் காண்பவர்.
Verse 40
षोडश्युक्थौ पूर्ववक्त्रात्पुरीष्यग्निष्टुतावथ । आप्तोर्यामातिरात्रौ च वाजपेयं सगोसवम् ॥ ४० ॥
பிரம்மாவின் கிழக்கு முகத்திலிருந்து ஷோடசீ, உக்த, புரீஷ்ய, அக்னிஷ்டோம, ஆப்தோர்யாம, அதிராத்திர, வாஜபேய, கோசவம் எனும் பலவகை அக்னி யாகங்கள் வெளிப்பட்டன।
Verse 41
विद्या दानं तप: सत्यं धर्मस्येति पदानि च । आश्रमांश्च यथासंख्यमसृजत्सह वृत्तिभि: ॥ ४१ ॥
வித்யை, தானம், தவம், சத்தியம்—இவை தர்மத்தின் நான்கு பாதங்கள்; அவற்றை நடைமுறைப்படுத்தத் தொழில்-வகைப்பாடுகளுடன் நான்கு ஆசிரமங்களையும் பிரம்மா ஒழுங்காகப் படைத்தார்।
Verse 42
सावित्रं प्राजापत्यं च ब्राह्मं चाथ बृहत्तथा । वार्तासञ्चयशालीनशिलोञ्छ इति वै गृहे ॥ ४२ ॥
பின்னர் இருபிறப்போருக்கான சாவித்ரீ (உபநயனம்) சடங்கு, ப்ராஜாபத்ய விரதம், ப்ராஹ்ம விரதம், ப்ருஹத் விரதம் ஆகியவை நிறுவப்பட்டன; மேலும் இல்லறத்தில் வார்த்தா, சேமிப்பு, சாலீனம், ஷிலோஞ்சம் எனும் வாழ்வாதார முறைகளும் வெளிப்பட்டன।
Verse 43
वैखानसा वालखिल्यौदुम्बरा: फेनपा वने । न्यासे कुटीचक: पूर्वं बह्वोदो हंसनिष्क्रियौ ॥ ४३ ॥
வனப்பிரஸ்தத்தின் நான்கு பிரிவுகள்—வைகானஸர், வாலகில்யர், ஔதும்பரர், பேனபர்; மேலும் சன்னியாசத்தின் நான்கு பிரிவுகள்—குடீசகர், பஹ்வோதர், ஹம்சர், நிஷ்க்ரியர்—இவை அனைத்தும் பிரம்மாவிலிருந்து வெளிப்பட்டன।
Verse 44
आन्वीक्षिकी त्रयी वार्ता दण्डनीतिस्तथैव च । एवं व्याहृतयश्वासन् प्रणवो ह्यस्य दहृत: ॥ ४४ ॥
ஆன்வீக்ஷிகி (தர்க்கம்), த்ரயீ (வேதம்), வார்த்தா, தண்டநீதி ஆகியன வெளிப்பட்டன; மேலும் பூः, புவः, ஸ்வः எனும் வ்யாஹ்ருதிகளும்; பிரணவமான ஓங்காரம் பிரம்மாவின் இதயத்திலிருந்து தோன்றியது।
Verse 45
तस्योष्णिगासील्लोमभ्यो गायत्री च त्वचो विभो: । त्रिष्टुम्मांसात्स्नुतोऽनुष्टुब्जगत्यस्थ्न: प्रजापते: ॥ ४५ ॥
பின்பு எல்லாம் வல்ல பிரஜாபதியின் உடல் ரோமங்களிலிருந்து உஷ்ணிக் சந்தம் வெளிப்பட்டது. தோலிலிருந்து காயத்ரீ, மாம்சத்திலிருந்து திரிஷ்டுப், நரம்புகளிலிருந்து அனுஷ்டுப், எலும்புகளிலிருந்து ஜகதீ சந்தம் தோன்றின।
Verse 46
मज्जाया: पङ्क्तिरुत्पन्ना बृहती प्राणतोऽभवत् ॥ ४६ ॥
எலும்பு மஜ்ஜையிலிருந்து பங்க்தி சந்தம் வெளிப்பட்டது; பிரஜாபதியின் உயிர்மூச்சிலிருந்து ப்ருஹதீ சந்தம் தோன்றியது।
Verse 47
स्पर्शस्तस्याभवज्जीव: स्वरो देह उदाहृत । ऊष्माणमिन्द्रियाण्याहुरन्त:स्था बलमात्मन: । स्वरा: सप्त विहारेण भवन्ति स्म प्रजापते: ॥ ४७ ॥
பிரம்மாவின் ஜீவசக்தி ஸ்பர்ஷ எழுத்துகளாக வெளிப்பட்டது; அவரது உடல் ஸ்வர எழுத்துகளாகக் கூறப்பட்டது. ஊஷ்ம எழுத்துகள் அவரது இந்திரியங்கள், அந்தஸ்த எழுத்துகள் அவரது வலிமை; அவரது விகாரச் செயலால் இசையின் ஏழு ஸ்வரங்கள் தோன்றின।
Verse 48
शब्दब्रह्मात्मनस्तस्य व्यक्ताव्यक्तात्मन: पर: । ब्रह्मावभाति विततो नानाशक्त्युपबृंहित: ॥ ४८ ॥
அந்த பிரம்மா, சப்த-பிரம்மத்தின் உருவாக, வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் என்ற கருத்துகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர். பலவகை சக்திகளால் நிறைந்த அவர் பரமசத்தியின் முழு விரிவுருவாக ஒளிர்கிறார்।
Verse 49
ततोऽपरामुपादाय स सर्गाय मनो दधे ॥ ४९ ॥
அதன்பின் பிரம்மா மற்றொரு உடலை ஏற்றார்; அதில் மைதுன வாழ்க்கைத் தடை செய்யப்படவில்லை. இவ்வாறு அவர் மேலும் படைப்பை விரிவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார்।
Verse 50
ऋषीणां भूरिवीर्याणामपि सर्गमविस्तृतम् । ज्ञात्वा तद्धृदये भूयश्चिन्तयामास कौरव ॥ ५० ॥
ஹே கௌரவ! பெரும் வலிமை உடைய ரிஷிகள் இருந்தும் படைப்பின் விரிவு போதாமை அறிந்து, பிரம்மா மீண்டும் தன் உள்ளத்தில் மக்கள் பெருக்க வழியை ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்।
Verse 51
अहो अद्भुतमेतन्मे व्यापृतस्यापि नित्यदा । न ह्येधन्ते प्रजा नूनं दैवमत्र विघातकम् ॥ ५१ ॥
பிரம்மா தன்னுள் தானே எண்ணினான்—அய்யோ, இது எத்தனை அதிசயம்! நான் எப்போதும் செயல்பட்டும் எங்கும் பரவியிருந்தும் மக்கள் பெருகவில்லை; இதற்கு தடையாக இருப்பது விதியே.
Verse 52
एवं युक्तकृतस्तस्य दैवञ्चावेक्षतस्तदा । कस्य रूपमभूद् द्वेधा यत्कायमभिचक्षते ॥ ५२ ॥
இவ்வாறு தியானத்தில் ஆழ்ந்து தெய்வீக சக்தியை நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, பிரம்மாவின் உடலிலிருந்து இரண்டு வடிவங்கள் தோன்றின; அவை இன்றும் ‘பிரம்மாவின் உடல்’ எனப் புகழப்படுகின்றன।
Verse 53
ताभ्यां रूपविभागाभ्यां मिथुनं समपद्यत ॥ ५३ ॥
அந்த புதிதாகப் பிரிந்த இரு வடிவங்களும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து தாம்பத்திய (மிதுன) உறவை அடைந்தன।
Verse 54
यस्तु तत्र पुमान् सोऽभून्मनु: स्वायम्भुव: स्वराट् । स्त्री याऽसीच्छतरूपाख्या महिष्यस्य महात्मन: ॥ ५४ ॥
அவர்களில் ஆண் வடிவம் கொண்டவன் ஸ்வாயம்புவ மனு எனப் புகழ்பெற்றான்; பெண் வடிவம் கொண்டவள் சதரூபா என அழைக்கப்பட்டு அந்த மகாத்ம மனுவின் அரசியாக ஆனாள்।
Verse 55
तदा मिथुनधर्मेण प्रजा ह्येधाम्बभूविरे ॥ ५५ ॥
அதன்பின் மைதுன தர்மத்தினால் மக்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக மெதுவாகப் பெருகினர்।
Verse 56
स चापि शतरूपायां पञ्चापत्यान्यजीजनत् । प्रियव्रतोत्तानपादौ तिस्र: कन्याश्च भारत । आकूतिर्देवहूतिश्च प्रसूतिरिति सत्तम ॥ ५६ ॥
பாரத குமாரனே! காலப்போக்கில் அவர் சதரூபையில் ஐந்து பிள்ளைகளைப் பெற்றார்—பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன் என்ற இரு மகன்கள்; ஆகூதி, தேவஹூதி, பிரசூதி என்ற மூன்று மகள்கள்।
Verse 57
आकूतिं रुचये प्रादात्कर्दमाय तु मध्यमाम् । दक्षायादात्प्रसूतिं च यत आपूरितं जगत् ॥ ५७ ॥
தந்தை மனு தன் முதற்பெண் ஆகூதியை ருசி முனிவருக்கும், நடுப்பெண் தேவஹூதியை கர்தம முனிவருக்கும், இளையவள் பிரசூதியை தக்ஷனுக்கும் அளித்தார்; அவர்களால் உலகம் மக்கள் நிறைந்து விரிந்தது।
Frequently Asked Questions
Because they were niṣkāma and Vāsudeva-parāyaṇa—fixed in liberation and devotion—with their vital energy described as flowing upward (ūrdhva-retas), indicating mastery over procreative impulse and commitment to renunciation rather than world-expansion.
Rudra manifests from Brahmā’s controlled yet irrepressible anger, emerging from between Brahmā’s eyebrows. The episode teaches that even cosmic administration must manage disruptive energies; Rudra embodies transformative force that requires guidance toward tapas rather than unchecked proliferation.
Brahmā gives Rudra eleven names—Manyu, Manu, Mahinasa, Mahān, Śiva, Ṛtadhvaja, Ugraretā, Bhava, Kāla, Vāmadeva, Dhṛtavrata—indicating multiple functions: wrath/transformation (Manyu), auspiciousness (Śiva), time/destruction (Kāla), fierce potency (Ugraretā), and steadfast vows (Dhṛtavrata), among others.
Rudra’s offspring were unlimited and violently destructive, attempting to devour the universe and even attacking Brahmā. Brahmā therefore redirected Rudra to penance, showing that creation must be balanced by restraint (tapas) to preserve cosmic order (poṣaṇa/dharma).
Marīci, Atri, Aṅgirā, Pulastya, Pulaha, Kratu, Bhṛgu, Vasiṣṭha, Dakṣa, and Nārada. They function as principal Prajāpatis/ṛṣis through whom lineages, disciplines, and further creation expand in subsequent narratives.
The narrative depicts a lapse in propriety (desire toward his daughter Vāk), corrected by Brahmā’s sons. Brahmā abandons that body, which becomes fog/darkness, underscoring that even the highest administrator is accountable to dharma and that moral deviation produces obscuration in the world.
The Ṛk, Yajur, Sāma, and Atharva Vedas manifest from Brahmā’s four mouths; then rituals, hymns, and supplementary knowledge unfold sequentially. Upavedas (medicine, military, music, architecture) and the ‘fifth Veda’ (Purāṇas/Itihāsas) also emerge, presenting revelation as the structuring intelligence behind society and sacrifice.
Oṁkāra (praṇava) is portrayed as the seed of transcendental sound (śabda-brahma) and the concentrated essence of Vedic revelation, linked to the inner core (heart) where the Lord as Paramātmā is intuited—thereby grounding external ritual and language in inner realization.
They are two forms differentiated from Brahmā to enable regulated population growth when ascetic progenitors did not expand the species sufficiently. Their union establishes the human genealogical stream foundational to later histories, including the Devahūti–Kardama marriage leading to Kapila.