Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 13
Nārada Instructs Dakṣa’s Sons; Allegory of the World; Dakṣa Curses Nārada
पुमान्नैवैति यद्गत्वा बिलस्वर्गं गतो यथा । प्रत्यग्धामाविद इह किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १३ ॥
pumān naivaiti yad gatvā bila-svargaṁ gato yathā pratyag-dhāmāvida iha kim asat-karmabhir bhavet
பாதாளம் எனும் ‘பில’த்தில் நுழைந்தவன் அரிதாகவே திரும்பக் காணப்படுவது போல, வைகுண்ட-தாமம் (ப்ரத்யக்-தாமம்) சென்ற ஜீவன் இந்த சம்சாரத்திற்கு மீண்டும் வரான். அத்தகைய பரம பதம் இருக்க, அதை நோக்காமல் இந்த நிலையற்ற உலகில் குரங்குபோல் துள்ளினால், அவன் அசத்கர்மங்களுக்கு என்ன பயன்?
As stated in Bhagavad-gītā (15.6) , yad gatvā na nivartante tad dhāma paramaṁ mama: there is a region from which, having gone, one does not return to the material world. This region has been repeatedly described. Elsewhere in Bhagavad-gītā (4.9) , Kṛṣṇa says:
FAQs
This verse says that once one realizes the inner self (pratyag-dhāma), fruitive, temporary actions lose their purpose, because they cannot give lasting fulfillment or liberation.
Nārada instructed Dakṣa’s sons to turn away from worldly productivity and ritualistic ambitions and instead seek self-realization and devotion, showing them the futility of temporary goals.
Prioritize practices that awaken inner spiritual awareness—bhakti, sādhana, and self-inquiry—while treating career and achievements as secondary, not as the source of ultimate meaning.