Adhyaya 5
Nārada Instructs Dakṣa’s Sons; Allegory of the World; Dakṣa Curses Nārada
விஸர்கத்தில் பிரஜாபதி வம்சத் தொடரில் தக்ஷன் ஹர்யஷ்வர்களை பெற்றுத் ‘பிரஜை பெருக்குக’ என ஆணையிட்டான். அவர்கள் மேற்கே சிந்து–சமுத்திர சங்கமத்தருகிலுள்ள நாராயணசரஸ் தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, தவம் மற்றும் சுத்தியால் பரமஹம்ஸ வாழ்வில் ஈடுபட்டனர். அங்கு நாரதர் வந்து ‘ஒரே புருஷன்’, ‘அவ்யபிசாரிணி பெண்’, ‘இருவழி நதி’, ‘இருபத்தைந்து வீடு’, ‘ஹம்ஸம்’, ‘கத்தி நுனிபோல் காலம்’ என்ற உவமைகளால் அவர்களின் புத்தியை கர்மபலப் பெருக்கிலிருந்து முக்தி வழிக்குத் திருப்பினார். ஹர்யஷ்வர்கள் அவற்றின் தத்துவார்த்தத்தை உணர்ந்தனர்—பரம போக்தா, மாயாபுத்தி, பிரகிருதியின் சுழற்சி, தத்துவங்கள், சாஸ்திர விவேகம், காலம். நாரதரை குருவாக ஏற்று அவர்கள் அனாவர்த்தி பாதையில் புறப்பட்டனர். பின்னர் தக்ஷன் சவலாஷ்வர்களை பெற்றான்; அவர்களும் அதே தீர்த்தத்தில் தவம் செய்தனர்; நாரதரின் ‘மூத்த சகோதரர்களைப் பின்பற்றுங்கள்’ என்ற சுருக்க உபதேசத்தால் அவர்களும் வைராக்யம் மற்றும் பக்தியில் நிலைத்து சென்றனர். இறுதியில் தக்ஷன் துயரம்–கோபத்தால் நாரதர் காலத்துக்கு முன் வைராக்யம் ஊட்டினார் என குற்றம் சாட்டி, தேவர்–ரிஷி–பித்ரு எனும் ‘மூன்று கடன்கள்’ கூறி, நாரதருக்கு நிலையான வாசம் இல்லாதபடி சாபமிடுகிறான்; பொறுமைமிகு மகரிஷி அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच तस्यां स पाञ्चजन्यां वै विष्णुमायोपबृंहित: । हर्यश्वसंज्ञानयुतं पुत्रानजनयद्विभु: ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—விஷ்ணுவின் மாயையால் தூண்டப்பட்ட பிரஜாபதி தக்ஷன், பாஞ்சஜனீ (அசிக்னீ) கர்ப்பத்தில் பத்தாயிரம் புதல்வர்களை பெற்றான்; அவர்கள் ‘ஹர்யஷ்வர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்।
Verse 2
अपृथग्धर्मशीलास्ते सर्वे दाक्षायणा नृप । पित्रा प्रोक्ता: प्रजासर्गे प्रतीचीं प्रययुर्दिशम् ॥ २ ॥
அரசே! தக்ஷனின் புதல்வர்கள் அனைவரும் ஒரேபோல் நற்குணமும் தர்மநெறியும் உடையவர்களாய், தந்தையின் ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிந்தனர். சந்ததி பெருக்குமாறு தந்தை கூற, அவர்கள் மேற்கு திசை நோக்கிச் சென்றனர்।
Verse 3
तत्र नारायणसरस्तीर्थं सिन्धुसमुद्रयो: । सङ्गमो यत्र सुमहन्मुनिसिद्धनिषेवितम् ॥ ३ ॥
மேற்கில், சிந்து நதி கடலுடன் சங்கமிக்கும் இடத்தில் ‘நாராயண-சரஸ்’ எனும் மகத்தான தீர்த்தம் உள்ளது; அது முனிவரும் சித்தரும் சேவிக்கும் புனிதத் தலம்।
Verse 4
तदुपस्पर्शनादेव विनिर्धूतमलाशया: । धर्मे पारमहंस्ये च प्रोत्पन्नमतयोऽप्युत ॥ ४ ॥ तेपिरे तप एवोग्रं पित्रादेशेन यन्त्रिता: । प्रजाविवृद्धये यत्तान् देवर्षिस्तान् ददर्श ह ॥ ५ ॥
அந்த தீர்த்தத்தின் நீரைத் தொட்ந்து நீராடியதாலேயே அவர்களின் உள்ளமாசுகள் நீங்கின; பரமஹம்ச தர்மச் செயல்களில் அவர்களின் மனம் எழுந்தது. ஆயினும் தந்தையின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு, சந்ததி பெருக்குவதற்காக அவர்கள் கடும் தவம் செய்தனர். ஒரு நாள் தேவर्षி நாரதர் அவர்களின் அந்தத் தவத்தைப் பார்த்து அவர்களிடம் அணுகினார்।
Verse 5
तदुपस्पर्शनादेव विनिर्धूतमलाशया: । धर्मे पारमहंस्ये च प्रोत्पन्नमतयोऽप्युत ॥ ४ ॥ तेपिरे तप एवोग्रं पित्रादेशेन यन्त्रिता: । प्रजाविवृद्धये यत्तान् देवर्षिस्तान् ददर्श ह ॥ ५ ॥
அந்தப் புனிதத் தலத்தில் ஹர்யஷ்வர்கள் ஏரிநீரைத் தொடர்ந்து தொட்ந்து அதில் நீராடினர். படிப்படியாக அவர்களின் உள்ளமாசு நீங்கி, பரமஹம்ஸ தர்மச் செயல்களில் மனம் ஈடுபட்டது. ஆயினும் தந்தையின் ஆணையின்படி பிரஜை விருத்திக்காக அவர்கள் கடும் தவம் செய்தனர். ஒருநாள் அந்தச் சிறுவர்கள் அத்தகைய சிறந்த தவம் செய்வதைப் பார்த்த தேவर्षி நாரதர் அவர்களிடம் அணுகினார்.
Verse 6
उवाच चाथ हर्यश्वा: कथं स्रक्ष्यथ वै प्रजा: । अदृष्ट्वान्तं भुवो यूयं बालिशा बत पालका: ॥ ६ ॥ तथैकपुरुषं राष्ट्रं बिलं चादृष्टनिर्गमम् । बहुरूपां स्त्रियं चापि पुमांसं पुंश्चलीपतिम् ॥ ७ ॥ नदीमुभयतो वाहां पञ्चपञ्चाद्भुतं गृहम् । क्वचिद्धंसं चित्रकथं क्षौरपव्यं स्वयं भ्रमि ॥ ८ ॥
தேவரிஷி நாரதர் கூறினார்—ஹே ஹர்யஷ்வர்களே! நீங்கள் பூமியின் எல்லைகளைப் பார்க்கவில்லை; ஆகவே நீங்கள் அறிவு வளராத சிறுவர்கள். ஒரே ஒரு ஆண் வாழும் ஒரு ராஜ்யம் உண்டு; மேலும் உள்ளே சென்றால் யாரும் வெளியே வராத ஒரு குகையும் உண்டு. அங்கே மிகுந்த ஒழுக்கமின்மை கொண்ட ஒரு பெண் பலவிதமான அலங்கார ஆடைகளால் தன்னைச் சிங்காரிக்கிறாள்; அந்த ராஜ்யத்தில் உள்ள அந்த ஒரே ஆணே அவளுடைய கணவன். அங்கே இரு திசைகளிலும் ஓடும் நதி உண்டு; இருபத்தைந்து தத்துவங்களால் ஆன அற்புதமான வீடு உண்டு; பலவித ஒலிகளை எழுப்பும் அன்னம் (ஹம்சம்) உண்டு; மேலும் கத்திகள் மற்றும் வஜ்ரம் போன்ற கூர்மையான பொருள்களால் ஆன தானே சுழலும் கருவியும் உண்டு. இதையெல்லாம் காணாமல் நீங்கள் பிரஜையை எவ்வாறு படைப்பீர்கள்?
Verse 7
उवाच चाथ हर्यश्वा: कथं स्रक्ष्यथ वै प्रजा: । अदृष्ट्वान्तं भुवो यूयं बालिशा बत पालका: ॥ ६ ॥ तथैकपुरुषं राष्ट्रं बिलं चादृष्टनिर्गमम् । बहुरूपां स्त्रियं चापि पुमांसं पुंश्चलीपतिम् ॥ ७ ॥ नदीमुभयतो वाहां पञ्चपञ्चाद्भुतं गृहम् । क्वचिद्धंसं चित्रकथं क्षौरपव्यं स्वयं भ्रमि ॥ ८ ॥
தேவரிஷி நாரதர் கூறினார்—ஹே ஹர்யஷ்வர்களே! நீங்கள் பூமியின் எல்லைகளைப் பார்க்கவில்லை; ஆகவே நீங்கள் அறிவு வளராத சிறுவர்கள். ஒரே ஒரு ஆண் வாழும் ஒரு ராஜ்யம் உண்டு; மேலும் உள்ளே சென்றால் யாரும் வெளியே வராத ஒரு குகையும் உண்டு. அங்கே மிகுந்த ஒழுக்கமின்மை கொண்ட ஒரு பெண் பலவிதமான அலங்கார ஆடைகளால் தன்னைச் சிங்காரிக்கிறாள்; அந்த ராஜ்யத்தில் உள்ள அந்த ஒரே ஆணே அவளுடைய கணவன். அங்கே இரு திசைகளிலும் ஓடும் நதி உண்டு; இருபத்தைந்து தத்துவங்களால் ஆன அற்புதமான வீடு உண்டு; பலவித ஒலிகளை எழுப்பும் அன்னம் (ஹம்சம்) உண்டு; மேலும் கத்திகள் மற்றும் வஜ்ரம் போன்ற கூர்மையான பொருள்களால் ஆன தானே சுழலும் கருவியும் உண்டு. இதையெல்லாம் காணாமல் நீங்கள் பிரஜையை எவ்வாறு படைப்பீர்கள்?
Verse 8
उवाच चाथ हर्यश्वा: कथं स्रक्ष्यथ वै प्रजा: । अदृष्ट्वान्तं भुवो यूयं बालिशा बत पालका: ॥ ६ ॥ तथैकपुरुषं राष्ट्रं बिलं चादृष्टनिर्गमम् । बहुरूपां स्त्रियं चापि पुमांसं पुंश्चलीपतिम् ॥ ७ ॥ नदीमुभयतो वाहां पञ्चपञ्चाद्भुतं गृहम् । क्वचिद्धंसं चित्रकथं क्षौरपव्यं स्वयं भ्रमि ॥ ८ ॥
தேவரிஷி நாரதர் கூறினார்—ஹே ஹர்யஷ்வர்களே! நீங்கள் பூமியின் எல்லைகளைப் பார்க்கவில்லை; ஆகவே நீங்கள் அறிவு வளராத சிறுவர்கள். ஒரே ஒரு ஆண் வாழும் ஒரு ராஜ்யம் உண்டு; மேலும் உள்ளே சென்றால் யாரும் வெளியே வராத ஒரு குகையும் உண்டு. அங்கே மிகுந்த ஒழுக்கமின்மை கொண்ட ஒரு பெண் பலவிதமான அலங்கார ஆடைகளால் தன்னைச் சிங்காரிக்கிறாள்; அந்த ராஜ்யத்தில் உள்ள அந்த ஒரே ஆணே அவளுடைய கணவன். அங்கே இரு திசைகளிலும் ஓடும் நதி உண்டு; இருபத்தைந்து தத்துவங்களால் ஆன அற்புதமான வீடு உண்டு; பலவித ஒலிகளை எழுப்பும் அன்னம் (ஹம்சம்) உண்டு; மேலும் கத்திகள் மற்றும் வஜ்ரம் போன்ற கூர்மையான பொருள்களால் ஆன தானே சுழலும் கருவியும் உண்டு. இதையெல்லாம் காணாமல் நீங்கள் பிரஜையை எவ்வாறு படைப்பீர்கள்?
Verse 9
कथं स्वपितुरादेशमविद्वांसो विपश्चित: । अनुरूपमविज्ञाय अहो सर्गं करिष्यथ ॥ ९ ॥
அய்யோ! தந்தையின் ஆணையின் உண்மையான நோக்கத்தை நீங்கள் அறியவில்லை. தந்தை எல்லாம் அறிந்தவர்; ஆனால் அவரது கருத்தை உணராமல், உரிய முறையை அறியாமல், நீங்கள் பிரஜை-சிருஷ்டியை எவ்வாறு செய்வீர்கள்?
Verse 10
श्रीशुक उवाच तन्निशम्याथ हर्यश्वा औत्पत्तिकमनीषया । वाच: कूटं तु देवर्षे: स्वयं विममृशुर्धिया ॥ १० ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—தேவரிஷி நாரதரின் மர்மமான சொற்களை கேட்ட ஹர்யஷ்வர்கள், பிறர் உதவியின்றி தங்கள் இயல்பான புத்தியால் அவற்றை ஆராய்ந்தனர்।
Verse 11
भू: क्षेत्रं जीवसंज्ञं यदनादि निजबन्धनम् । अदृष्ट्वा तस्य निर्वाणं किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ ११ ॥
‘பூḥ’ என்பது செயல்-களம்; ஜீவனின் இந்த உடலே செயல்களின் களம், பொய்யான அடையாளங்களின் ஆதாரம். ஆதிகாலமுதல் பல உடல்களைப் பெற்று அவன் சம்சாரப் பந்தத்தின் வேரில் கட்டுண்டான். இந்த பந்தநிவ்ருத்தியை நோக்காமல் நிலையற்ற பலன்கர்மங்களில் மூழ்கினால், அவன் செயல்களுக்கு என்ன பயன்?
Verse 12
एक एवेश्वरस्तुर्यो भगवान् स्वाश्रय: पर: । तमदृष्ट्वाभवं पुंस: किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १२ ॥
ஒரே போக்தாவும் ஈசுவரனும் பரம பகவானே—சுயாதீனன், அனைத்தையும் காண்பவன், ஆறுவித ஐசுவர்யம் நிறைந்தவன், முக்குணங்களைத் தாண்டியவன். அவரை அறியாமல் மனிதர்கள் நிலையற்ற இன்பத்திற்காக நாள்-இரவு வீணாக உழன்றால், அவர்களின் செயல்களுக்கு என்ன பயன்?
Verse 13
पुमान्नैवैति यद्गत्वा बिलस्वर्गं गतो यथा । प्रत्यग्धामाविद इह किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १३ ॥
பாதாளம் எனும் ‘பில’த்தில் நுழைந்தவன் அரிதாகவே திரும்பக் காணப்படுவது போல, வைகுண்ட-தாமம் (ப்ரத்யக்-தாமம்) சென்ற ஜீவன் இந்த சம்சாரத்திற்கு மீண்டும் வரான். அத்தகைய பரம பதம் இருக்க, அதை நோக்காமல் இந்த நிலையற்ற உலகில் குரங்குபோல் துள்ளினால், அவன் அசத்கர்மங்களுக்கு என்ன பயன்?
Verse 14
नानारूपात्मनो बुद्धि: स्वैरिणीव गुणान्विता । तन्निष्ठामगतस्येह किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १४ ॥
ரஜோகுணம் கலந்த நிலையற்ற புத்தி, சுயேச்சை வेश्यையைப் போல குணங்களுக்கேற்ப பல வடிவங்களை அணிகிறது. இது எவ்வாறு நடக்கிறது என்பதை அறியாமல் நிலையற்ற பலன்கர்மங்களில் மட்டும் ஈடுபட்டால், அவன் உண்மையில் என்ன பெறுகிறான்?
Verse 15
तत्सङ्गभ्रंशितैश्वर्यं संसरन्तं कुभार्यवत् । तद्गतीरबुधस्येह किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १५ ॥
வெசியின் கணவன் சுயாதீனத்தை இழப்பதுபோல், மாசுபட்ட புத்தியுடைய ஜீவன் சம்சாரத்தில் நீண்ட காலம் அலைகிறான். இயற்கையால் துன்புறுத்தப்பட்டு புத்தியின் இயக்கங்களைப் பின்பற்றி இன்ப-துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்; அந்நிலையில் அசத் கர்மங்களால் என்ன பயன்?
Verse 16
सृष्ट्यप्ययकरीं मायां वेलाकूलान्तवेगिताम् । मत्तस्य तामविज्ञस्य किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १६ ॥
படைப்பு-அழிவைச் செய்கின்ற மாயை, இரு திசைகளிலும் ஓடும் நதிபோல் செயல்படுகிறது; கரைகளருகே அதன் ஓட்டம் மிக வேகமானது. அறியாத ஜீவன் அதில் விழுந்தால் அலைகளில் மூழ்கி வெளியே வர இயலாது; அத்தகைய மாயை-நதியில் பலன் நாடும் கர்மங்களால் என்ன பயன்?
Verse 17
पञ्चविंशतितत्त्वानां पुरुषोऽद्भुतदर्पण: । अध्यात्ममबुधस्येह किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १७ ॥
இருபத்தைந்து தத்துவங்களின் ஆதாரமும் காரண-காரியத்தின் நடத்துநரும் பரம புருஷனான பகவான்; அதிசயக் கண்ணாடிபோல். அந்த பரம புருஷனை அறியாமல் தற்காலிக பலனுக்காக கர்மம் செய்பவனுக்கு என்ன பயன்?
Verse 18
ऐश्वरं शास्त्रमुत्सृज्य बन्धमोक्षानुदर्शनम् । विविक्तपदमज्ञाय किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १८ ॥
பந்தமும் மோட்சமும் காட்டும் மகிமைமிக்க சாஸ்திரத்தை விட்டு, ஹம்சனைப் போல விவேகப் பாதையை அறியாமல் மூடன் தற்காலிக செயல்களில் மூழ்கினால்—அசத் கர்மங்களால் அவனுக்கு என்ன பலன்?
Verse 19
कालचक्रं भ्रमि तीक्ष्णं सर्वं निष्कर्षयज्जगत् । स्वतन्त्रमबुधस्येह किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १९ ॥
காலச் சக்கரம் மிகக் கூர்மையாகச் சுழல்கிறது; கத்தியும் இடியும் போல, இடையறாது சுயாதீனமாக உலகமெங்கும் இழுத்துச் செல்கிறது. காலத் தத்துவத்தை அறிய முயலாத மூடனுக்கு தற்காலிக பொருட்கர்மங்களால் என்ன பயன்?
Verse 20
शास्त्रस्य पितुरादेशं यो न वेद निवर्तकम् । कथं तदनुरूपाय गुणविस्रम्भ्युपक्रमेत् ॥ २० ॥
சாஸ்திரமெனும் தந்தையின் உலகவழியிலிருந்து விலக்குகின்ற ஆணையை அறியாதவன், அதற்கேற்ற பக்தி-நம்பிக்கையுடன் எவ்வாறு தொடங்குவான்?
Verse 21
इति व्यवसिता राजन् हर्यश्वा एकचेतस: । प्रययुस्तं परिक्रम्य पन्थानमनिवर्तनम् ॥ २१ ॥
அரசே, நாரதரின் உபதேசத்தை கேட்ட ஹர்யஷ்வர்கள் ஒருமனத்துடன் உறுதியாகத் தீர்மானித்தனர். அவரை குருவென ஏற்று வலம் வந்து, மீளாத பாதையைப் பின்பற்றினர்.
Verse 22
स्वरब्रह्मणि निर्भातहृषीकेशपदाम्बुजे । अखण्डं चित्तमावेश्य लोकाननुचरन्मुनि: ॥ २२ ॥
சாமவேதத்தின் ஸ்வரப்ரஹ்மத்திலிருந்து எழும் நாதத்தால் பரமனின் லீலைகளைப் பாடி, நாரத முனி ஹ்ருஷீகேசனின் திருவடித் தாமரைகளில் இடையறாத மனத்தை நிலைநிறுத்தி உலகமெங்கும் உலாவினார்.
Verse 23
नाशं निशम्य पुत्राणां नारदाच्छीलशालिनाम् । अन्वतप्यत क: शोचन् सुप्रजस्त्वं शुचां पदम् ॥ २३ ॥
நாரதரால் நற்குணமுடைய தன் புதல்வர்கள் இழந்த செய்தி கேட்டதும் தக்ஷன் துயரால் வாடினான். நல்ல பிள்ளைகளின் தந்தையாயிருந்தும் அவன் சோகநிலையை அடைந்தான்.
Verse 24
स भूय: पाञ्चजन्यायामजेन परिसान्त्वित: । पुत्रानजनयद्दक्ष: सवलाश्वान्सहस्रिण: ॥ २४ ॥
புதல்வர் வियोगத்தால் துயருற்ற தக்ஷனை அஜன் பிரம்மா உபதேசத்தால் ஆறுதல் அளித்தார். பின்னர் தக்ஷன் பாஞ்சஜனீயின் கருவில் ஆயிரம் புதல்வர்களை பெற்றான்; அவர்கள் சவலாஷ்வர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர்.
Verse 25
ते च पित्रा समादिष्टा: प्रजासर्गे धृतव्रता: । नारायणसरो जग्मुर्यत्र सिद्धा: स्वपूर्वजा: ॥ २५ ॥
தந்தையின் ஆணைப்படி பிரஜா-ஸ்ருஷ்டிக்காக உறுதியான விரதம் ஏற்று, அவர்களும் நாராயண-சரஸுக்கு சென்றனர்; அங்கே அவர்களின் மூத்தோர் முன்பே सिद्धி அடைந்தனர்।
Verse 26
तदुपस्पर्शनादेव विनिर्धूतमलाशया: । जपन्तो ब्रह्म परमं तेपुस्तत्र महत्तप: ॥ २६ ॥
அந்த புனித நீரின் தொடுதலாலேயே அவர்களின் உள்ளக் களங்க ஆசைகள் நீங்கின; ஓங்காரத்துடன் பரப்ரஹ்மத்தை ஜபித்து அங்கே மகத்தான தவம் செய்தனர்।
Verse 27
अब्भक्षा: कतिचिन्मासान् कतिचिद्वायुभोजना: । आराधयन् मन्त्रमिममभ्यस्यन्त इडस्पतिम् ॥ २७ ॥ ॐ नमो नारायणाय पुरुषाय महात्मने । विशुद्धसत्त्वधिष्ण्याय महाहंसाय धीमहि ॥ २८ ॥
சில மாதங்கள் அவர்கள் நீரையே அருந்தி, சில காலம் காற்றையே உணவாகக் கொண்டனர்; இவ்வாறு மகத்தான தவத்தில் இந்த மந்திரத்தை ஜபித்து இடஸ்பதி நாராயணனை ஆராதித்தனர்।
Verse 28
अब्भक्षा: कतिचिन्मासान् कतिचिद्वायुभोजना: । आराधयन् मन्त्रमिममभ्यस्यन्त इडस्पतिम् ॥ २७ ॥ ॐ नमो नारायणाय पुरुषाय महात्मने । विशुद्धसत्त्वधिष्ण्याय महाहंसाय धीमहि ॥ २८ ॥
ॐ—மகாத்ம புருஷனான நாராயணனுக்கு நமஸ்காரம்; பரிசுத்த சத்த்வத்தின் தாமமான மகாஹம்சனை நாம் தியானிக்கிறோம்।
Verse 29
इति तानपि राजेन्द्र प्रजासर्गधियो मुनि: । उपेत्य नारद: प्राह वाच: कूटानि पूर्ववत् ॥ २९ ॥
ஓ ராஜேந்திர! பிரஜா-ஸ்ருஷ்டி எண்ணத்துடன் தவத்தில் ஈடுபட்ட அந்த புதல்வர்களிடமும் நாரத முனி வந்து, முன்புபோலவே மறைபொருள் நிறைந்த சொற்களைச் சொன்னார்।
Verse 30
दाक्षायणा: संशृणुत गदतो निगमं मम । अन्विच्छतानुपदवीं भ्रातृणां भ्रातृवत्सला: ॥ ३० ॥
ஹே தக்ஷரின் புதல்வர்களே, நான் கூறும் உபதேச வார்த்தைகளை கவனமாகக் கேளுங்கள். நீங்கள் மூத்த சகோதரர்களான ஹர்யஷ்வர்களிடம் மிகுந்த அன்புடையோர்; ஆகவே அவர்களின் பாதையையே பின்பற்றுங்கள்.
Verse 31
भ्रातृणां प्रायणं भ्राता योऽनुतिष्ठति धर्मवित् । स पुण्यबन्धु: पुरुषो मरुद्भि: सह मोदते ॥ ३१ ॥
தர்மத்தின் நியமங்களை அறிந்த சகோதரன், மூத்த சகோதரர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவான். அத்தகைய புண்ணியவான், சகோதரப் பாசமுடைய மருத் முதலிய தேவர்களுடன் சேர்ந்து இன்புறுவான்.
Verse 32
एतावदुक्त्वा प्रययौ नारदोऽमोघदर्शन: । तेऽपि चान्वगमन् मार्गं भ्रातृणामेव मारिष ॥ ३२ ॥
சுகதேவ கோஸ்வாமி தொடர்ந்தார்: ஹே உயர்ந்த ஆரியரே, இவ்வளவு கூறிய பின், கருணை நிறைந்த அவரது பார்வை ஒருபோதும் வீணாகாத நாரத முனி தன் எண்ணத்தின்படி புறப்பட்டுச் சென்றார். தக்ஷரின் புதல்வர்களும் மூத்த சகோதரர்களின் வழியையே பின்பற்றி, சந்ததி உற்பத்தியை நாடாமல் கிருஷ்ண சிந்தனையில் ஈடுபட்டனர்.
Verse 33
सध्रीचीनं प्रतीचीनं परस्यानुपथं गता: । नाद्यापि ते निवर्तन्ते पश्चिमा यामिनीरिव ॥ ३३ ॥
சவலாஷ்வர்கள் சரியான பாதையைப் பற்றினர்—பக்திசேவையை அடையத் தகுந்த வாழ்க்கை முறையாலும், அல்லது பரமபுருஷோத்தமனின் அருளாலும் கிடைக்கும் அந்த வழியை. மேற்கு நோக்கிச் சென்ற இரவுகள் போல, அவர்கள் இன்றுவரை திரும்பவில்லை.
Verse 34
एतस्मिन् काल उत्पातान् बहून् पश्यन् प्रजापति: । पूर्ववन्नारदकृतं पुत्रनाशमुपाशृणोत् ॥ ३४ ॥
அந்த நேரத்தில் பிரஜாபதி தக்ஷன் பல அபசகுனங்களைப் பார்த்தான். பின்னர் பல வழிகளிலிருந்து, நாரதரின் உபதேசத்தின்படி தன் இரண்டாம் புதல்வக் குழுவான சவலாஷ்வர்களும் மூத்த சகோதரர்களின் வழியைப் பின்பற்றினர் என்று கேட்டான்.
Verse 35
चुक्रोध नारदायासौ पुत्रशोकविमूर्च्छित: । देवर्षिमुपलभ्याह रोषाद्विस्फुरिताधर: ॥ ३५ ॥
சவலாஶ்வர்களும் பகவத்-பக்திசேவைக்காக இவ்வுலகை விட்டு சென்றனர் என்று கேட்டதும் தக்ஷன் நாரதர்மேல் கோபமுற்றான்; புத்ரசோகத்தால் மயங்கினான். தேவर्षி நாரதரை எதிர்கொண்டபோது அவன் உதடுகள் கோபத்தால் நடுங்க, இவ்வாறு பேசினான்।
Verse 36
श्रीदक्ष उवाच अहो असाधो साधूनां साधुलिङ्गेन नस्त्वया । असाध्वकार्यर्भकाणां भिक्षोर्मार्ग: प्रदर्शित: ॥ ३६ ॥
ஸ்ரீதக்ஷன் கூறினான்—அய்யோ, நீ அசாது! சாதுவின் வேடம் அணிந்தும் நீ சாதுவல்ல. பிக்ஷுவாக இருந்து என் நிர்பராத சிறுவர்களுக்கு துறவுப் பாதையை காட்டி எனக்கு அருவருப்பான அநியாயம் செய்தாய்।
Verse 37
ऋणैस्त्रिभिरमुक्तानाममीमांसितकर्मणाम् । विघात: श्रेयस: पाप लोकयोरुभयो: कृत: ॥ ३७ ॥
அவர்கள் மூன்று கடன்களிலிருந்து விடுபடவில்லை; தங்கள் கடமைகளைச் சரியாக ஆராயவும் இல்லை. ஓ நாரதா, பாவச் செயல் வடிவமே! ரிஷிகள், தேவர்கள், தந்தை ஆகியோருக்கான கடனில் கட்டுண்ட என் மக்களின் இவ்வுலகமும் மறுலோகமும் ஆகிய இரண்டிலும் நன்மை முன்னேற்றத்தை நீ தடுத்துவிட்டாய்।
Verse 38
एवं त्वं निरनुक्रोशो बालानां मतिभिद्धरे: । पार्षदमध्ये चरसि यशोहा निरपत्रप: ॥ ३८ ॥
இவ்வாறு நீ இரக்கமின்றி நிர்பராத சிறுவர்களின் மனதைப் பிளந்து, அதே நேரம் ‘ஹரியின் பர்ஷதன்’ எனத் தன்னைச் சொல்லிக்கொள்கிறாய். நீ பரமபுருஷனின் புகழை மாசுபடுத்தினாய்; நீ வெட்கமற்றவன், கருணையற்றவன். அப்படியிருக்க, ஆண்டவனின் பர்ஷதர்களிடையே நீ எவ்வாறு உலாவுகிறாய்?
Verse 39
ननु भागवता नित्यं भूतानुग्रहकातरा: । ऋते त्वां सौहृदघ्नं वै वैरङ्करमवैरिणाम् ॥ ३९ ॥
பகவானின் பக்தர்கள் எப்போதும் உயிர்களுக்குப் பரிவு காட்ட ஆவலுடன் இருப்பார்கள்—உன்னைத் தவிர. நீ நட்பை அழிப்பவன்; பகை இல்லாதவர்களிடையிலும் பகையை உருவாக்குகிறவன். பக்தனின் வேடம் அணிந்து இத்தகைய அருவருப்பான செயல்களைச் செய்ய உனக்கு வெட்கமில்லையா?
Verse 40
नेत्थं पुंसां विराग: स्यात् त्वया केवलिना मृषा । मन्यसे यद्युपशमं स्नेहपाशनिकृन्तनम् ॥ ४० ॥
தக்ஷ பிரஜாபதி கூறினார்—ஓ கேவலினே! வெறும் வைராக்ய உணர்வு எழுவதால் மட்டும் மனிதன் உலகப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட முடியாது; அது பொய். முழு ஞானம் விழிக்காமல், நீ செய்ததுபோல் வெறும் வேடமாற்றம் செய்தால் ச्नेஹப் பாசம் அறாது।
Verse 41
नानुभूय न जानाति पुमान् विषयतीक्ष्णताम् । निर्विद्यते स्वयं तस्मान्न तथा भिन्नधी: परै: ॥ ४१ ॥
மனிதன் விஷயபோகத்தின் கூர்மையான துன்பத்தைத் தானே அனுபவிக்காமல் அறியான்; ஆகவே அவன் தன்னாலேயே வெறுப்படைகிறான். பிறர் மாற்றிய மனம் கொண்டவன், சுயஅனுபவத்தால் மாறியவனைப் போல அவ்வளவு வைராக்யம் பெறான்।
Verse 42
यन्नस्त्वं कर्मसन्धानां साधूनां गृहमेधिनाम् । कृतवानसि दुर्मर्षं विप्रियं तव मर्षितम् ॥ ४२ ॥
வேத விதிப்படி கர்மங்களில் ஈடுபட்டு, இல்லற தர்மம் கடைப்பிடிக்கும் எங்களைப் போன்ற சாதுவான கிருஹமேதிகளுக்கு நீ மிகத் தாங்கமுடியாத, விரோதமான செயலைச் செய்தாய்; அதை நான் பொறுக்கிறேன். மனைவி-மக்களுடன் இல்லறத்தில் இருந்தும் நான் யஜ்ஞ-விரதங்களை ஆற்றுகிறேன்; ஆனால் காரணமின்றி என் மக்களைத் துறவுப் பாதைக்கு மயக்கினாய்—இது ஒருமுறை பொறுக்கலாம்।
Verse 43
तन्तुकृन्तन यन्नस्त्वमभद्रमचर: पुन: । तस्माल्लोकेषु ते मूढ न भवेद्भ्रमत: पदम् ॥ ४३ ॥
ஓ தந்துக்ருந்தனே! ஒருமுறை என் மக்களை இழக்கச் செய்தாய்; இப்போது மீண்டும் அதே அசுப செயலைச் செய்தாய். ஆகவே ஓ மூடனே, நான் உன்னைச் சபிக்கிறேன்—நீ உலகமெங்கும் அலைந்தாலும் எங்கும் உனக்கு நிலையான வாசம் இருக்காது।
Verse 44
श्रीशुक उवाच प्रतिजग्राह तद्बाढं नारद: साधुसम्मत: । एतावान्साधुवादो हि तितिक्षेतेश्वर: स्वयम् ॥ ४४ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! சாதுக்கள் ஏற்ற நாரத முனி தக்ஷனின் சாபத்தை கேட்டவுடன், “தத் பாம்—அப்படியே,” என்று கூறி அதை ஏற்றுக்கொண்டார். இதுவே சாதுத்தனம்—சக்தி இருந்தும் பொறுத்து, எதிர்சாபம் இடார்.
Frequently Asked Questions
The Haryaśvas interpret it as a complete map of saṁsāra and liberation: (1) ‘one man’ = the Supreme Enjoyer, Bhagavān, independent of guṇas; (2) ‘hole with no return’ = either descent into Pātāla (rare return) and, more importantly, entry into Vaikuṇṭha (no return to misery); (3) ‘unchaste woman’ = fickle, passion-mixed intelligence that changes ‘dress’ (identities) to attract the jīva; (4) ‘husband’ = the conditioned soul enslaved by that buddhi; (5) ‘river flowing both ways’ = prakṛti’s cycles of creation and dissolution; (6) ‘house of twenty-five’ = the tattva framework (elements) resting in the Supreme as cause and controller; (7) ‘haṁsa’ = śāstra-guided discrimination between matter and spirit; (8) ‘razors and thunderbolts’ = relentless kāla driving all change. The point is that without knowing these truths, producing progeny as an ultimate goal is spiritually misdirected.
Dakṣa argues from pravṛtti-mārga (world-maintaining duty): before adopting renunciation, one should discharge obligations to devas (through yajña), ṛṣis (through study/teaching), and pitṛs/father (through progeny and lineage rites). He sees Nārada’s instruction as inducing vairāgya without sufficient experiential maturity. The Bhāgavata, however, frames Nārada’s intervention as higher guidance: when bhakti awakens and the goal (ending bondage) is understood, the supreme duty becomes surrender to Nārāyaṇa.