Adhyaya 2

Verse 1

श्रीबादरायणिरुवाच एवं ते भगवद्दूता यमदूताभिभाषितम् । उपधार्याथ तान् राजन् प्र्रत्याहुर्नयकोविदा: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! யமதூதர்களின் உரையை கேட்ட விஷ்ணுவின் தூதர்கள், நியாயமும் தர்க்கமும் அறிந்தவர்கள், அதை மனத்தில் கொண்டு அவர்களுக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தனர்.

Verse 2

श्रीविष्णुदूता ऊचु: अहो कष्टं धर्मद‍ृशामधर्म: स्पृशते सभाम् । यत्रादण्ड्येष्वपापेषु दण्डो यैर्ध्रियते वृथा ॥ २ ॥

விஷ்ணுதூதர்கள் கூறினர்—அய்யோ, எத்தனை வேதனை! தர்மம் நிலைக்க வேண்டிய சபையில் அதர்மம் புகுகிறது. தண்டிக்கத் தகாத, பாவமற்ற ஒருவரை தர்மத்தை காக்க வேண்டியவர்களே வீணாகத் தண்டிக்கிறார்கள்.

Verse 3

प्रजानां पितरो ये च शास्तार: साधव: समा: । यदि स्यात्तेषु वैषम्यं कं यान्ति शरणं प्रजा: ॥ ३ ॥

பிரஜைகளுக்கு தந்தை, போஷகர், பாதுகாவலர் ஆகி, சாஸ்திரப்படி அறிவுரை கூறி, அனைவரிடமும் சமமாக இருக்க வேண்டியவர்களே பாகுபாடு செய்தால், மக்கள் யாரிடம் சரணடைவார்கள்?

Verse 4

यद्यदाचरति श्रेयानितरस्तत्तदीहते । स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥ ४ ॥

மேன்மையானவர் எவ்வாறு நடக்கிறாரோ, மற்றவர்களும் அதையே செய்கிறார்கள்; அவர் எதைச் சான்றாக நிறுவுகிறாரோ, உலகம் அதையே பின்பற்றுகிறது.

Verse 5

यस्याङ्के शिर आधाय लोक: स्वपिति निर्वृत: । स्वयं धर्ममधर्मं वा न हि वेद यथा पशु: ॥ ५ ॥ स कथं न्यर्पितात्मानं कृतमैत्रमचेतनम् । विस्रम्भणीयो भूतानां सघृणो दोग्धुमर्हति ॥ ६ ॥

யாரின் மடியில் தலை வைத்து மக்கள் நிம்மதியாக உறங்குகிறார்களோ, அவர்கள் தாமே தர்மம்–அதர்மம் வேறுபாட்டை அறியாதவர்கள்; மிருகம் போல. உயிர்களின் நம்பிக்கைக்குரிய கருணையுள்ள தலைவன், நட்போடு சரணடைந்த அந்த அறியாமைமிக்கவனை எவ்வாறு தண்டிக்கவோ கொல்லவோ தகும்?

Verse 6

यस्याङ्के शिर आधाय लोक: स्वपिति निर्वृत: । स्वयं धर्ममधर्मं वा न हि वेद यथा पशु: ॥ ५ ॥ स कथं न्यर्पितात्मानं कृतमैत्रमचेतनम् । विस्रम्भणीयो भूतानां सघृणो दोग्धुमर्हति ॥ ६ ॥

யாரின் மடியில் தலை வைத்து மக்கள் நிம்மதியாக உறங்குகிறார்களோ, அவர்கள் தாமே தர்மம்–அதர்மம் வேறுபாட்டை அறியாதவர்கள்; மிருகம் போல. உயிர்களின் நம்பிக்கைக்குரிய கருணையுள்ள தலைவன், நட்போடு சரணடைந்த அந்த அறியாமைமிக்கவனை எவ்வாறு தண்டிக்கவோ கொல்லவோ தகும்?

Verse 7

अयं हि कृतनिर्वेशो जन्मकोट्यंहसामपि । यद्‌व्याजहार विवशो नाम स्वस्त्ययनं हरे: ॥ ७ ॥

அஜாமிலன் தன் பாவங்களுக்கு பரிகாரம் செய்துவிட்டான்—ஒரு பிறவிக்கே அல்ல, கோடிக்கணக்கான பிறவிகளின் பாவங்களுக்கும்—ஏனெனில் அவன் உதவியற்ற நிலையில் ஹரியின் மங்களகரமான நாமத்தை உச்சரித்தான்.

Verse 8

एतेनैव ह्यघोनोऽस्य कृतं स्यादघनिष्कृतम् । यदा नारायणायेति जगाद चतुरक्षरम् ॥ ८ ॥

இதனால் இப்பாவியின் பாவப் பரிகாரம் நிறைவேறியது; ஏனெனில் அவன் “நாராயண” என்று நான்கு எழுத்துகளை உச்சரித்தபோது, நாமோச்சாரணமே பாவத்தை நீக்கியது.

Verse 9

स्तेन: सुरापो मित्रध्रुग् ब्रह्महा गुरुतल्पग: । स्त्रीराजपितृगोहन्ता ये च पातकिनोऽपरे ॥ ९ ॥ सर्वेषामप्यघवतामिदमेव सुनिष्कृतम् । नामव्याहरणं विष्णोर्यतस्तद्विषया मति: ॥ १० ॥

தங்கம் முதலியவற்றைத் திருடுபவன், மதுவெறியன், நண்பன் துரோகி, பிராமணன் கொலையாளி, குருபத்னியுடன் தவறான உறவு கொள்பவன், பெண்கொலையாளி, அரசன் அல்லது தந்தையை கொன்றவன், பசுக்கொலையாளி மற்றும் பிற பாவிகள்—இவர்களுக்கெல்லாம் விஷ்ணுவின் புனித நாமத்தை உச்சரிப்பதே உத்தமப் பரிகாரம்; ஏனெனில் நாமோச்சாரணம் மனத்தை பகவானிடம் ஈர்க்கிறது.

Verse 10

स्तेन: सुरापो मित्रध्रुग् ब्रह्महा गुरुतल्पग: । स्त्रीराजपितृगोहन्ता ये च पातकिनोऽपरे ॥ ९ ॥ सर्वेषामप्यघवतामिदमेव सुनिष्कृतम् । नामव्याहरणं विष्णोर्यतस्तद्विषया मति: ॥ १० ॥

அனைத்து பாவிகளுக்கும்—திருடன், மதுவெறியன், நண்பன் துரோகி, பிராமணன் கொலையாளி, குருபத்னியுடன் தவறுறவு கொள்பவன், பெண்/அரசன்/தந்தை கொலையாளி, பசுக்கொலையாளி முதலியோருக்கு—விஷ்ணு நாமோச்சாரணமே பரமப் பரிகாரம்; ஏனெனில் நாமத்தால் மனம் பகவானில் நிலைபெறும்.

Verse 11

न निष्कृतैरुदितैर्ब्रह्मवादिभि- स्तथा विशुद्ध्यत्यघवान् व्रतादिभि: । यथा हरेर्नामपदैरुदाहृतै- स्तदुत्तमश्लोकगुणोपलम्भकम् ॥ ११ ॥

வேதவாதிகள் கூறும் விரத-பரிகாரங்களால் பாவி அவ்வளவு தூய்மையடைவதில்லை; ஹரியின் நாமத்தை ஒருமுறை உச்சரிப்பதால் கிடைக்கும் தூய்மையைப் போல அல்ல. ஏனெனில் நாமோச்சாரணம் ‘உத்தமச்லோக’ பகவானின் குணங்களை நினைவுறுத்துகிறது.

Verse 12

नैकान्तिकं तद्धि कृतेऽपि निष्कृते मन: पुनर्धावति चेदसत्पथे । तत्कर्मनिर्हारमभीप्सतां हरे- र्गुणानुवाद: खलु सत्त्वभावन: ॥ १२ ॥

பரிகாரம் செய்தாலும் அது முழுமையான தூய்மையை அளிக்காது; ஏனெனில் மனம் மீண்டும் அசத்பாதைக்கு ஓடுகிறது. ஆகவே கர்மபல பந்தத்திலிருந்து விடுதலை விரும்புவோருக்கு ஹரியின் குணகீர்த்தனம்—நாமம், புகழ், லீலைகளைப் பாடுதல்—என்றே உத்தமப் பரிகாரம்; அது இதயத்தின் அழுக்கை வேரோடு அகற்றுகிறது.

Verse 13

अथैनं मापनयत कृताशेषाघनिष्कृतम् । यदसौ भगवन्नाम म्रियमाण: समग्रहीत् ॥ १३ ॥

மரண நேரத்தில் இந்த அஜாமிலன் உதவியற்றவனாய் மிக உரக்கப் பகவான் ‘நாராயண’ நாமத்தை உச்சரித்தான். அந்த நாமகிரஹணமே அவனை எல்லாப் பாபவினை விளைவுகளிலிருந்து விடுவித்தது; ஆகவே யமதூதர்களே, அவனை நரகத் தண்டனைக்காக அழைத்துச் செல்லாதீர்।

Verse 14

साङ्केत्यं पारिहास्यं वा स्तोभं हेलनमेव वा । वैकुण्ठनामग्रहणमशेषाघहरं विदु: ॥ १४ ॥

சுட்டிக்காட்டாகவோ, நகைச்சுவையாகவோ, இசை விளையாட்டுக்காகவோ, அலட்சியமாகவோ ஒருவர் வைகுண்ட நாமத்தை எடுத்துச் சொன்னாலும், அது அளவற்ற பாபவினை விளைவுகளை அழிக்கும் என்று சாஸ்திர அறிஞர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்।

Verse 15

पतित: स्खलितो भग्न: सन्दष्टस्तप्त आहत: । हरिरित्यवशेनाह पुमान्नार्हति यातना: ॥ १५ ॥

வீட்டின் மேல் இருந்து விழுதல், வழுக்கி எலும்பு முறிதல், பாம்பு கடி, கடும் காய்ச்சல் வேதனை, அல்லது ஆயுதக் காயம் போன்ற திடீர் துன்பத்தில் ஒருவன் அறியாமலே ‘ஹரி’ நாமத்தைச் சொல்லி உயிர் நீத்தால், அவன் பாவியாயினும் நரக வேதனைக்கு உரியவன் அல்லன்।

Verse 16

गुरूणां च लघूनां च गुरूणि च लघूनि च । प्रायश्चित्तानि पापानां ज्ञात्वोक्तानि महर्षिभि: ॥ १६ ॥

மகாரிஷிகள் தீர்மானித்து கூறியுள்ளனர்: கனமான பாபங்களுக்கு கனமான பிராயச்சித்தம், இலகு பாபங்களுக்கு இலகான பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் ஹரி-கிருஷ்ண (ஹரே கிருஷ்ண) மந்திர ஜபம் கன-இலகு வேறுபாடின்றி எல்லாப் பாபவினை விளைவுகளையும் அழிக்கிறது।

Verse 17

तैस्तान्यघानि पूयन्ते तपोदानव्रतादिभि: । नाधर्मजं तद्‌धृदयं तदपीशाङ्‌घ्रिसेवया ॥ १७ ॥

தவம், தானம், விரதம் முதலியவற்றால் பாபவினை விளைவுகள் சுத்தமாகலாம்; ஆனால் இதயத்தில் உள்ள அதர்மத்தால் பிறந்த ஆசைகள் வேர் அறுக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் பரமபுருஷனின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சேவித்தால், அவன் உடனே அத்தகைய மாசுகளிலிருந்து விடுபடுகிறான்।

Verse 18

अज्ञानादथवा ज्ञानादुत्तमश्लोकनाम यत् । सङ्कीर्तितमघं पुंसो दहेदेधो यथानल: ॥ १८ ॥

எப்படி தீ உலர்ந்த புல்லை சாம்பலாக்குகிறதோ, அதுபோல உத்தமஶ்லோகனின் திருநாமம்—அறிந்தோ அறியாமலோ—சங்கீர்த்தனம் செய்யப்படின் மனிதனின் பாவவினைப் பலன்கள் அனைத்தும் நிச்சயமாக எரிந்து சாம்பலாகும்।

Verse 19

यथागदं वीर्यतममुपयुक्तं यद‍ृच्छया । अजानतोऽप्यात्मगुणं कुर्यान्मन्त्रोऽप्युदाहृत: ॥ १९ ॥

மிகுந்த வல்லமை கொண்ட மருந்தை அதன் சக்தி அறியாமலே ஒருவர் எடுத்தாலும்—அல்லது எடுத்துக்கொள்ள வற்புறுத்தப்பட்டாலும்—அது தன் இயல்பான வல்லமையால் செயல்படுகிறது; அதுபோலவே, பகவானின் திருநாம மந்திரத்தை அதன் மகிமை அறியாமலே அறிந்தோ அறியாமலோ ஜபித்தாலும், அது மிகுந்த பலனை அளிக்கும்।

Verse 20

श्रीशुक उवाच त एवं सुविनिर्णीय धर्मं भागवतं नृप । तं याम्यपाशान्निर्मुच्य विप्रं मृत्योरमूमुचन् ॥ २० ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! இவ்வாறு பகவத்-பக்தி தர்மத்தின் நியமங்களைத் தெளிவாக நிர்ணயித்த பின், விஷ்ணுதூதர்கள் யமதூதர்களின் பாசங்களிலிருந்து அந்தப் பிராமணன் அஜாமிலனை விடுவித்து, நெருங்கிய மரணத்திலிருந்து காத்தனர்।

Verse 21

इति प्रत्युदिता याम्या दूता यात्वा यमान्तिकम् । यमराज्ञे यथा सर्वमाचचक्षुररिन्दम ॥ २१ ॥

எதிரிகளை அடக்கும் மகாராஜா பரீக்ஷித்! விஷ்ணுதூதர்களின் பதிலால் தடுக்கப்பட்ட யமதூதர்கள் யமராஜனிடம் சென்று நடந்த அனைத்தையும் அவருக்கு விளக்கிக் கூறினர்।

Verse 22

द्विज: पाशाद्विनिर्मुक्तो गतभी: प्रकृतिं गत: । ववन्दे शिरसा विष्णो: किङ्करान् दर्शनोत्सव: ॥ २२ ॥

யமதூதர்களின் பாசங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அந்தத் த்விஜன் அஜாமிலன் அச்சமின்றி தன் இயல்புநிலைக்கு வந்தான். விஷ்ணுவின் சேவகர்களின் தரிசனத்தை விழாவெனக் கருதி, தலை வணங்கி அவர்களின் திருவடிகளில் பணிந்தான்।

Verse 23

तं विवक्षुमभिप्रेत्य महापुरुषकिङ्करा: । सहसा पश्यतस्तस्य तत्रान्तर्दधिरेऽनघ ॥ २३ ॥

ஓ பாவமற்ற மகாராஜா பரீக்ஷித்! அஜாமிலன் ஏதோ சொல்ல முயல்வதை விஷ்ணுதூதர்கள் கண்டு, அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் திடீரென அங்கேயே மறைந்தனர்।

Verse 24

अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयो: । धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ भक्तिमान् भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरे: । अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मन: ॥ २५ ॥

யமதூதர்களும் விஷ்ணுதூதர்களும் நடத்திய உரையாடலைக் கேட்ட அஜாமிலன், மூன்று வேதங்களில் கூறப்படும் குணாச்ரயமான தர்மத்தையும், குணங்களைத் தாண்டிய தூய பகவத தர்மத்தையும் உணர்ந்தான். ஹரியின் நாமம், புகழ், குணங்கள், லீலைகளின் மகிமையைச் செவிமடுத்ததால் அவன் விரைவில் பரிசுத்த பக்தனானான்; பின்னர் தன் பழைய பாவங்களை நினைத்து மிகுந்த மனவருத்தம் கொண்டான்।

Verse 25

अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयो: । धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ भक्तिमान् भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरे: । अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मन: ॥ २५ ॥

யமதூதர்களும் விஷ்ணுதூதர்களும் நடத்திய உரையாடலைக் கேட்ட அஜாமிலன், மூன்று வேதங்களில் கூறப்படும் குணாச்ரயமான தர்மத்தையும், குணங்களைத் தாண்டிய தூய பகவத தர்மத்தையும் உணர்ந்தான். ஹரியின் நாமம், புகழ், குணங்கள், லீலைகளின் மகிமையைச் செவிமடுத்ததால் அவன் விரைவில் பரிசுத்த பக்தனானான்; பின்னர் தன் பழைய பாவங்களை நினைத்து மிகுந்த மனவருத்தம் கொண்டான்।

Verse 26

अहो मे परमं कष्टमभूदविजितात्मन: । येन विप्लावितं ब्रह्म वृषल्यां जायतात्मना ॥ २६ ॥

அய்யோ! தன்னடக்கத்தை வெல்லாத நான் இంద్రியங்களின் அடிமையாகி எவ்வளவு தாழ்ந்தேன்; பிராமணத் தர்மத்தைச் சிதைத்து ஒரு வेश्यையின் கர்ப்பத்தில் பிள்ளைகளைப் பெற்றேன்।

Verse 27

धिङ्‌मां विगर्हितं सद्भ‍िर्दुष्कृतं कुलकज्जलम् । हित्वा बालां सतीं योऽहं सुरापीमसतीमगाम् ॥ २७ ॥

என்னைத் திகைத்து நிந்திக்க வேண்டும்! சத்புருஷர்கள் பழிக்கும் அளவுக்கு நான் பாவம் செய்து குலத்தின் பெருமையை மாசுபடுத்தினேன். அழகிய, பத்திவிரதை இளமனைவியை விட்டுவிட்டு, மதுவில் பழகிய வீழ்ந்த வेश्यையிடம் சென்றேன்—திகை!

Verse 28

वृद्धावनाथौ पितरौ नान्यबन्धू तपस्विनौ । अहो मयाधुना त्यक्तावकृतज्ञेन नीचवत् ॥ २८ ॥

என் தந்தைத் தாயார் முதுமையுற்று ஆதரவற்றவர்களாய் இருந்தனர்; அவர்களைப் பார்த்துக்கொள்ள வேறு மகனோ உறவினரோ இல்லை. நான் அவர்களுக்கு சேவை செய்யாமல், நன்றிகெட்ட கீழ்மகன் போல அவர்களைத் துன்பத்தில் விட்டுச் சென்றேன்—அய்யோ!

Verse 29

सोऽहं व्यक्तं पतिष्यामि नरके भृशदारुणे । धर्मघ्ना: कामिनो यत्र विन्दन्ति यमयातना: ॥ २९ ॥

இப்போது தெளிவாகிறது—என்னைப் போன்ற பாவி மிகக் கொடிய நரகத்தில் விழவேண்டும்; அங்கே தர்மத்தை அழித்தவர்களும் காமத்தில் மூழ்கியவர்களும் யமனின் கடும் வேதனைகளை அனுபவிக்கிறார்கள்.

Verse 30

किमिदं स्वप्न आहो स्वित् साक्षाद् द‍ृष्टमिहाद्भ‍ुतम् । क्‍व याता अद्य ते ये मां व्यकर्षन् पाशपाणय: ॥ ३० ॥

இது கனவா, அல்லது இங்கே நான் நேரில் கண்ட அதிசயமா? கயிறுகளை கையில் பிடித்த பயங்கர மனிதர்கள் என்னைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றார்கள்—இப்போது அவர்கள் எங்கே போயினர்?

Verse 31

अथ ते क्‍व गता: सिद्धाश्चत्वारश्चारुदर्शना: । व्यामोचयन्नीयमानं बद्ध्वा पाशैरधो भुव: ॥ ३१ ॥

அப்போது அந்த நான்கு சித்தர்கள்—அழகிய தெய்வீகத் தோற்றமுடையவர்கள்—எங்கே சென்றனர்? கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு கீழுள்ள நரகப் பகுதிகளுக்கு இழுக்கப்பட்ட என்னை அவர்கள் விடுவித்து காப்பாற்றினார்கள்.

Verse 32

अथापि मे दुर्भगस्य विबुधोत्तमदर्शने । भवितव्यं मङ्गलेन येनात्मा मे प्रसीदति ॥ ३२ ॥

நான் உண்மையில் மிகத் துர்பாக்கியன்; பாவச் செயல்களின் கடலில் மூழ்கியவன். ஆயினும் முன் செய்த ஏதோ புண்ணியத்தால், என்னை மீட்க வந்த அந்த தேவர்களிலும் உயர்ந்த மகான்களை நான் தரிசித்தேன். அவர்களின் மங்கள வருகையால் என் உள்ளம் மகிழ்ந்தது; நான் பேரானந்தம் அடைகிறேன்.

Verse 33

अन्यथा म्रियमाणस्य नाशुचेर्वृषलीपते: । वैकुण्ठनामग्रहणं जिह्वा वक्तुमिहार्हति ॥ ३३ ॥

என் முன் பக்திசேவைச் சுவடு இல்லையெனில், மரணத்தருவாயில் இருந்த நான்—அசுத்தமான வेश्यை-பராமரிப்பவன்—வைகுண்டபதியின் திருநாமத்தை நாவால் உச்சரிக்கும் வாய்ப்பை எவ்வாறு பெறுவேன்? அது நிச்சயமாக இயலாது.

Verse 34

क्‍व चाहं कितव: पापो ब्रह्मघ्नो निरपत्रप: । क्‍व च नारायणेत्येतद्भ‍गवन्नाम मङ्गलम् ॥ ३४ ॥

நான் எங்கே—வெட்கமற்ற ஏமாற்றுக்காரன், பிராமணியத்தை அழித்த பாவி—எங்கே; ‘நாராயண’ எனும் பகவானின் அனைத்தும் மங்களமான திருநாமம் எங்கே!

Verse 35

सोऽहं तथा यतिष्यामि यतचित्तेन्द्रियानिल: । यथा न भूय आत्मानमन्धे तमसि मज्जये ॥ ३५ ॥

இப்போது இந்த வாய்ப்பு கிடைத்ததால் நான் உறுதியாக முயல்வேன்—மனம், உயிர், புலன்களை அடக்குவேன்—என்றும் பக்திசேவையில் ஈடுபடுவேன்; மீண்டும் அந்த இருண்ட அறியாமையில் விழாமல் இருப்பேன்.

Verse 36

विमुच्य तमिमं बन्धमविद्याकामकर्मजम् । सर्वभूतसुहृच्छान्तो मैत्र: करुण आत्मवान् ॥ ३६ ॥ मोचये ग्रस्तमात्मानं योषिन्मय्यात्ममायया । विक्रीडितो ययैवाहं क्रीडामृग इवाधम: ॥ ३७ ॥

உடல்-அடையாளமே அவித்யை; அவித்யையால் இன்பவேட்கை; அதனால் புண்ணிய-பாபக் கர்மங்கள்—இதுவே பந்தம். இப்போது நான் அவித்யா-காம-கர்மஜமான இந்தப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவேன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் நல்வாழ்த்தும் நண்பனாய், அமைதியாய், மைத்ரி-கருணையுடன், தன்னடக்கமுடையவனாய் இருந்து, பெண்-வடிவ ஆத்மமாயையில் சிக்கிய என்னை விடுவிப்பேன்.

Verse 37

विमुच्य तमिमं बन्धमविद्याकामकर्मजम् । सर्वभूतसुहृच्छान्तो मैत्र: करुण आत्मवान् ॥ ३६ ॥ मोचये ग्रस्तमात्मानं योषिन्मय्यात्ममायया । विक्रीडितो ययैवाहं क्रीडामृग इवाधम: ॥ ३७ ॥

பெண்-வடிவ ஆத்மமாயை என்னை விளையாட்டு மிருகம்போல் ஆட்டிவைத்தது; நான் மிகத் தாழ்ந்த க்ரீடாமிருகம்போல் ஆனேன். இப்போது அந்த காமங்களைத் துறந்து, மாயையில் சிக்கிய என்னை விடுவிப்பேன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் நல்வாழ்த்தும் நண்பனாய், அமைதியாய், கருணையுடன் இருந்து, என்றும் கிருஷ்ண-சைதன்யத்தில் லயித்திருப்பேன்.

Verse 38

ममाहमिति देहादौ हित्वामिथ्यार्थधीर्मतिम् । धास्ये मनो भगवति शुद्धं तत्कीर्तनादिभि: ॥ ३८ ॥

பக்தர்களின் சங்கத்தில் ஆண்டவரின் திருநாமத்தை கீர்த்தித்ததால் என் இதயம் தூய்மையடைகிறது. ஆகவே இனி புலனின்பத்தின் பொய்மயக்கத்தில் நான் விழமாட்டேன். உடலை ‘நான்’ ‘என்’ எனும் மித்யா எண்ணத்தை விட்டுவிட்டு, என் மனத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவடித் தாமரைகளில் நிலைநிறுத்துவேன்।

Verse 39

इति जातसुनिर्वेद: क्षणसङ्गेन साधुषु । गङ्गाद्वारमुपेयाय मुक्तसर्वानुबन्धन: ॥ ३९ ॥

சாதுக்களின் (விஷ்ணுதூதர்களின்) ஒரு கணச் சங்கத்தால் அஜாமிலனுக்கு உறுதியான வைராக்யம் பிறந்தது. எல்லா உலகியலான ஈர்ப்புப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அவன் உடனே கங்காத்வாரம் (ஹரித்வார்) நோக்கி புறப்பட்டான்।

Verse 40

स तस्मिन् देवसदन आसीनो योगमास्थित: । प्रत्याहृतेन्द्रियग्रामो युयोज मन आत्मनि ॥ ४० ॥

ஹரித்வாரில் அவன் விஷ்ணு ஆலயத்தில் அடைக்கலம் கொண்டு அமர்ந்து பக்தியோகத்தை மேற்கொண்டான். புலன்களை அடக்கி, மனத்தை முழுமையாக இறைவனின் சேவையில் இணைத்தான்।

Verse 41

ततो गुणेभ्य आत्मानं वियुज्यात्मसमाधिना । युयुजे भगवद्धाम्नि ब्रह्मण्यनुभवात्मनि ॥ ४१ ॥

பின்னர் ஆத்மசமாதியால் அவன் தன்னை குணங்களிலிருந்து பிரித்து, புலனின்பப் போக்கிலிருந்து மனத்தை விலக்கி, பிரம்மானுபவத்தின் ஆதாரமான பகவத் தாமத்தில் மனத்தை இணைத்தான். இவ்வாறு ஆண்டவரின் திருவுருவை நினைவதில் முழுமையாக ஆழ்ந்தான்।

Verse 42

यर्ह्युपारतधीस्तस्मिन्नद्राक्षीत्पुरुषान् पुर: । उपलभ्योपलब्धान् प्राग्ववन्दे शिरसा द्विज: ॥ ४२ ॥

அவனுடைய புத்தியும் மனமும் ஆண்டவரின் திருவுருவில் நிலைபெற்றபோது, பிராமணன் அஜாமிலன் மீண்டும் தன் முன் நான்கு தெய்வீகப் புருஷர்களைக் கண்டான். அவர்கள் முன்பு கண்டவர்களே என்று உணர்ந்து, தலை வணங்கி வணக்கம் செலுத்தினான்।

Verse 43

हित्वा कलेवरं तीर्थे गङ्गायां दर्शनादनु । सद्य: स्वरूपं जगृहे भगवत्पार्श्ववर्तिनाम् ॥ ४३ ॥

கங்கைக் கரையில் ஹரித்வாரத்தில் விஷ்ணுதூதர்களை தரிசித்தவுடன் அஜாமிலன் உடலைத் துறந்தான். உடனே பகவானின் பரிஷதர்களுக்குத் தகுந்த தன் தெய்வீக ரூபத்தைப் பெற்றான்.

Verse 44

साकं विहायसा विप्रो महापुरुषकिङ्करै: । हैमं विमानमारुह्य ययौ यत्र श्रिय: पति: ॥ ४४ ॥

விஷ்ணுவின் சேவகர்களுடன் அந்தப் பிராமணன் ஆகாய வழியாக பொன்னான விமானத்தில் ஏறி, ஸ்ரீபதி—லக்ஷ்மீபதியான—பகவானின் தாமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 45

एवं स विप्लावितसर्वधर्मा दास्या: पति: पतितो गर्ह्यकर्मणा । निपात्यमानो निरये हतव्रत: सद्यो विमुक्तो भगवन्नाम गृह्णन् ॥ ४५ ॥

தீய சங்கத்தால் அந்தப் பிராமணன் அஜாமிலன் எல்லா தர்மநெறிகளையும் இழந்தான். வेश्यையின் கணவனாகி திருட்டு, மதுபானம் முதலிய அருவருப்பான செயல்களில் வீழ்ந்து நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டபோதும், ‘நாராயண’ என்ற பகவந்நாமத்தைப் பற்றியவுடனே உடனே விடுவிக்கப்பட்டான்.

Verse 46

नात: परं कर्मनिबन्धकृन्तनं मुमुक्षतां तीर्थपदानुकीर्तनात् । न यत्पुन: कर्मसु सज्जते मनो रजस्तमोभ्यां कलिलं ततोऽन्यथा ॥ ४६ ॥

ஆகவே பந்தனத்திலிருந்து விடுதலை விரும்புவோர், தீர்த்தபாதனான பரமபுருஷனின் நாமம், புகழ், ரூபம், லீலைகளைப் பாடி-புகழும் வழியையே ஏற்க வேண்டும். பிராயச்சித்தம், தத்துவவாத ஞானம், யோகத் தியானம் முதலியவற்றால் முழுப் பயன் இல்லை; ரஜஸ்-தமஸ் மாசால் மனம் மீண்டும் கர்மங்களில் சிக்கிக் கொள்கிறது.

Verse 47

य एतं परमं गुह्यमितिहासमघापहम् । श‍ृणुयाच्छ्रद्धया युक्तो यश्च भक्त्यानुकीर्तयेत् ॥ ४७ ॥ न वै स नरकं याति नेक्षितो यमकिङ्करै: । यद्यप्यमङ्गलो मर्त्यो विष्णुलोके महीयते ॥ ४८ ॥

இந்த மிக ரகசியமான வரலாறு பாவங்களை அழிப்பது. இதை நம்பிக்கையுடன் கேட்டு, பக்தியுடன் பாடி உரைப்பவன் நரகத்திற்குச் செல்லான்; யமதூதர்கள் அவனைப் பார்க்கவும் அணுகமாட்டார்கள். உடலைத் துறந்த பின் அவன் விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமையுடன் வரவேற்கப்பட்டு வழிபடப்படுவான்.

Verse 48

य एतं परमं गुह्यमितिहासमघापहम् । श‍ृणुयाच्छ्रद्धया युक्तो यश्च भक्त्यानुकीर्तयेत् ॥ ४७ ॥ न वै स नरकं याति नेक्षितो यमकिङ्करै: । यद्यप्यमङ्गलो मर्त्यो विष्णुलोके महीयते ॥ ४८ ॥

இந்த மிக ரகசியமான, பாபநாசகமான இதிஹாசத்தை நம்பிக்கையுடன் கேட்டு, பக்தியுடன் கீர்த்திப்பவன் நரகத்திற்கு செல்லான். யமதூதர்கள் அவனை பார்க்கவும் அணுகமாட்டார்கள். உடலுடன் இருந்தாலும், முன்பு பாவியாக இருந்தாலும், உடலை விட்டு விஷ்ணுலோகத்தில் மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டு பூஜிக்கப்படுவான்.

Verse 49

म्रियमाणो हरेर्नाम गृणन् पुत्रोपचारितम् । अजामिलोऽप्यगाद्धाम किमुत श्रद्धया गृणन् ॥ ४९ ॥

மரண வேளையில் துன்பத்திலும் அஜாமிலன் ஹரியின் நாமத்தை உச்சரித்தான்; அது மகனை அழைப்பதற்காக இருந்தாலும், அவன் இறைவனின் தாமத்தை அடைந்தான். ஆகவே நம்பிக்கையுடன், குற்றமின்றி ஹரிநாமம் ஜபிப்பவன் தாமம் அடைவதில் சந்தேகம் எது?