Adhyaya 10
Dadhīci’s Supreme Charity and the Opening of Indra’s War with Vṛtrāsura
ஹரி இந்திரனுக்கு உபதேசித்து மறைந்த பின், தேவர்கள் தெய்வத் திட்டப்படி வஜ்ரம் உருவாக்க ததீசி ரிஷியிடம் அவரது உடலை வேண்டுகின்றனர். ததீசி முதலில் நகைச்சுவையாக உடலாசை, மரண வேதனை ஆகியவற்றைச் சுட்டி, கருணை, தானம், உடலின் நிலையாமை குறித்து தர்ம-போதனை உரையாடலை நடத்துகிறார். பின்னர் நிலையற்ற உடலை உயர்ந்த தர்ம நோக்கத்திற்கும் நித்திய கீர்த்திக்குமான தியாகமாக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, சமாதியில் நுழைந்து பஞ்சபௌதிக உடலைத் துறக்கிறார். விஸ்வகர்மா அவரது எலும்புகளால் வஜ்ரத்தைச் செய்கிறார்; ததீசியின் தவமும் பகவானின் அனுமதியும் அளித்த வலத்தால் இந்திரன் ஐராவதத்தில் ஏறி, தேவர்-முனிவர் ஸ்துதிகளுடன் வ்ருத்ராசுரனை எதிர்க்கப் புறப்படுகிறான். நர்மதா கரையில் போர்க்களம் அசுரர்களின் கடும் தாக்குதலால் கொந்தளித்தாலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பாதுகாப்பால் தேவர்கள் காயமின்றி நிற்க, அசுரர்கள் அச்சத்தில் ஓடுகின்றனர். வ்ருத்ராசுரன் அவர்களைத் தடுத்து, மரணம் தவிர்க்க முடியாதது; ‘மகிமைமிக்க மரணம்’ யோக சமாதி—சிறப்பாக பக்தியோகம்—அல்லது போரில் அஞ்சாத தலைமை மூலம் கிடைக்கும் என்று போதித்து, அடுத்த अध्यாயங்களின் பக்தி உரைக்கு மேடை அமைக்கிறான்.
Shlokas
Verse 1
श्रीबादरायणिरुवाच इन्द्रमेवं समादिश्य भगवान् विश्वभावन: । पश्यतामनिमेषाणां तत्रैवान्तर्दधे हरि: ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: இவ்வாறு இந்திரனுக்கு உபதேசித்து, பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டின் காரணமான பகவான் ஹரி, கண் இமைக்காத தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அங்கேயே மறைந்தார்.
Verse 2
तथाभियाचितो देवैर्ऋषिराथर्वणो महान् । मोदमान उवाचेदं प्रहसन्निव भारत ॥ २ ॥
ஓ பாரத (பரீக்ஷித்), ஆண்டவரின் ஆணைப்படி தேவர்கள் ஆத்தர்வணனின் மகனான மகரிஷி ததீசியை அணுகினர். அவர் மிகுந்த தாராளன்; தம் உடலைத் தானமாகக் கேட்கப்பட்டதும் உடனே ஓரளவு சம்மதித்தார். ஆனால் அவர்களிடமிருந்து தர்ம உபதேசம் கேட்க விரும்பி, சிரித்தவாறே நகைச்சுவையாக இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 3
अपि वृन्दारका यूयं न जानीथ शरीरिणाम् । संस्थायां यस्त्वभिद्रोहो दु:सहश्चेतनापह: ॥ ३ ॥
ஓ உயர்ந்த தேவர்களே! உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு மரண வேளையில் வரும் தாங்கமுடியாத வேதனை உணர்வை பறித்துக் கொள்கிறது என்பதை நீங்கள் அறியவில்லையா?
Verse 4
जिजीविषूणां जीवानामात्मा प्रेष्ठ इहेप्सित: । क उत्सहेत तं दातुं भिक्षमाणाय विष्णवे ॥ ४ ॥
இந்த உலகில் வாழ விரும்பும் உயிர்களுக்கு தம் உடலே மிகப் பிரியம். அதை காக்க எல்லாவற்றையும் செலுத்துவர்; அப்படியிருக்க விஷ்ணுவே கேட்டாலும் உடலை யார் தருவார்?
Verse 5
श्रीदेवा ऊचु: किं नु तद् दुस्त्यजं ब्रह्मन् पुंसां भूतानुकम्पिनाम् । भवद्विधानां महतां पुण्यश्लोकेड्यकर्मणाम् ॥ ५ ॥
தேவர்கள் கூறினர்: ஓ பிராமணரே! புண்ணியப் புகழால் போற்றப்படும் செயல்களும், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையும் கொண்ட உம்மைப் போன்ற மகாத்மர்கள் எதைத் தான் துறக்க இயலாதவர்?
Verse 6
नूनं स्वार्थपरो लोको न वेद परसङ्कटम् । यदि वेद न याचेत नेति नाह यदीश्वर: ॥ ६ ॥
சுயநலமுடையோர் பிறரின் துன்பத்தை அறியாமல் கேட்கிறார்கள். கேட்பவன் கொடுப்பவனின் சிரமத்தை அறிந்தால் கேட்கமாட்டான்; கொடுப்பவன் கேட்பவனின் வேதனையை அறிந்தால் ‘இல்லை’ என மறுக்கமாட்டான்.
Verse 7
श्रीऋषिरुवाच धर्मं व: श्रोतुकामेन यूयं मे प्रत्युदाहृता: । एष व: प्रियमात्मानं त्यजन्तं सन्त्यजाम्यहम् ॥ ७ ॥
மகா முனிவர் ததீசி கூறினார்: தர்மத்தை உங்களிடமிருந்து கேட்க விரும்பியதால் தான் உங்கள் வேண்டுகோளுக்கு முன்பு என் உடலை அளிக்க மறுத்தேன். இப்போது இந்த உடல் எனக்கு மிகப் பிரியமானதாயினும், உங்கள் நன்மைக்காக அதைத் துறக்கிறேன்; ஏனெனில் இது இன்று அல்லது நாளை என்னை விட்டு நீங்கவேண்டும்.
Verse 8
योऽध्रुवेणात्मना नाथा न धर्मं न यश: पुमान् । ईहेत भूतदयया स शोच्य: स्थावरैरपि ॥ ८ ॥
தேவர்களே, நிலையற்ற உடலை தர்மத்திற்கோ நித்திய புகழிற்கோ அர்ப்பணிக்காமல், உயிர்களின் துயரத்தில் கருணையில்லாதவன் அசைவற்ற உயிர்களாலும் இரங்கப்படத்தக்கவன்।
Verse 9
एतावानव्ययो धर्म: पुण्यश्लोकैरुपासित: । यो भूतशोकहर्षाभ्यामात्मा शोचति हृष्यति ॥ ९ ॥
இதுவே அழியாத தர்மம்; புண்யச்லோக மகான்கள் இதை வணங்குகின்றனர்—பிறர் துயரத்தில் வருந்தி, பிறர் மகிழ்ச்சியில் மகிழும் ஒருவர்।
Verse 10
अहो दैन्यमहो कष्टं पारक्यै: क्षणभङ्गुरै: । यन्नोपकुर्यादस्वार्थैर्मर्त्य: स्वज्ञातिविग्रहै: ॥ १० ॥
அய்யோ, எத்தனை தாழ்மை, எத்தனை துன்பம்! பிறருடையதுபோலும் கணநேரத்தில் அழியும் இவற்றில் பற்றிக்கொண்டு, மனிதன் தன் உடல், செல்வம், உறவினரை பிறர்நலத்திற்கு பயன்படுத்தாவிட்டால் அவையே வேதனையின் காரணமாகும்।
Verse 11
श्रीबादरायणिरुवाच एवं कृतव्यवसितो दध्यङ्ङाथर्वणस्तनुम् । परे भगवति ब्रह्मण्यात्मानं सन्नयञ्जहौ ॥ ११ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு தீர்மானித்த அதர்வாவின் புதல்வன் ததீசி, தேவர்களின் சேவைக்காக தன் உடலை அர்ப்பணித்தான். பரம பகவானின் திருவடிகளில் தன் ஆத்மாவை ஒப்படைத்து, ஐம்பூதங்களால் ஆன ஸ்தூல உடலைத் துறந்தான்।
Verse 12
यताक्षासुमनोबुद्धिस्तत्त्वदृग् ध्वस्तबन्धन: । आस्थित: परमं योगं न देहं बुबुधे गतम् ॥ १२ ॥
ததீசி புலன்கள், பிராணன், மனம், புத்தியை அடக்கி தத்துவதரிசியாக பந்தங்களை அறுத்தான். பரம யோகத்தில் நிலைத்ததால் உடல் எப்போது பிரிந்தது என்பதையும் உணரவில்லை।
Verse 13
अथेन्द्रो वज्रमुद्यम्य निर्मितं विश्वकर्मणा । मुने: शक्तिभिरुत्सिक्तो भगवत्तेजसान्वित: ॥ १३ ॥ वृतो देवगणै: सर्वैर्गजेन्द्रोपर्यशोभत । स्तूयमानो मुनिगणैस्त्रैलोक्यं हर्षयन्निव ॥ १४ ॥
அப்போது இந்திரன், விஸ்வகர்மா ததீசி முனிவரின் எலும்புகளால் செய்த வஜ்ரத்தை உறுதியாக எடுத்தான். ததீசி முனியின் உயர்ந்த சக்தியால் நிரம்பி, பகவானின் தேஜஸால் ஒளிர்ந்தான்।
Verse 14
अथेन्द्रो वज्रमुद्यम्य निर्मितं विश्वकर्मणा । मुने: शक्तिभिरुत्सिक्तो भगवत्तेजसान्वित: ॥ १३ ॥ वृतो देवगणै: सर्वैर्गजेन्द्रोपर्यशोभत । स्तूयमानो मुनिगणैस्त्रैलोक्यं हर्षयन्निव ॥ १४ ॥
அவன் எல்லா தேவர்களாலும் சூழப்பட்டு, தன் வாகனமான ஐராவத கஜேந்திரன் மேல் மிக அழகாகத் திகழ்ந்தான். முனிவர்கள் புகழ்ந்தனர்; அவன் திரிலோகத்தையும் மகிழ்விப்பதுபோல் இருந்தான்।
Verse 15
वृत्रमभ्यद्रवच्छत्रुमसुरानीकयूथपै: । पर्यस्तमोजसा राजन् क्रुद्धो रुद्र इवान्तकम् ॥ १५ ॥
அரசே பரீக்ஷித்! முன்பு கோபித்த ருத்ரன் அந்தகன் (யமன்) மீது கொல்லத் துரத்திச் சென்றதுபோல், இந்திரனும் பெரும் வலிமையுடன், அசுர சேனாதிபதிகள் சூழ்ந்திருந்த பகைவன் வ்ருத்ராசுரன் மீது பாய்ந்தான்।
Verse 16
तत: सुराणामसुरै रण: परमदारुण: । त्रेतामुखे नर्मदायामभवत्प्रथमे युगे ॥ १६ ॥
பின்னர் சத்யயுகத்தின் முடிவிலும் திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்திலும், நர்மதா கரையில் தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இடையே மிகக் கொடிய போர் நிகழ்ந்தது।
Verse 17
रुद्रैर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यां पितृवह्निभि: । मरुद्भिर्ऋभुभि: साध्यैर्विश्वेदेवैर्मरुत्पतिम् ॥ १७ ॥ दृष्ट्वा वज्रधरं शक्रं रोचमानं स्वया श्रिया । नामृष्यन्नसुरा राजन्मृधे वृत्रपुर:सरा: ॥ १८ ॥
அரசே! வ்ருத்ராசுரன் தலைமையில் அசுரர்கள் போர்க்களத்துக்கு வந்தபோது, வஜ்ரம் தாங்கிய சக்ரன் (இந்திரன்) ருத்ரர்கள், வசுக்கள், ஆதித்யர்கள், அஷ்வினிக் குமாரர்கள், பித்ருக்கள், அக்னிகள், மருத்கள், ருபுக்கள், சாத்யர்கள், விஸ்வதேவர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டு, தன் சொந்த ஸ்ரீயால் ஒளிர்வதை அவர்கள் கண்டனர். அந்த ஒளி அசுரர்களுக்கு சகிக்க முடியாததாக இருந்தது।
Verse 18
रुद्रैर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यां पितृवह्निभि: । मरुद्भिर्ऋभुभि: साध्यैर्विश्वेदेवैर्मरुत्पतिम् ॥ १७ ॥ दृष्ट्वा वज्रधरं शक्रं रोचमानं स्वया श्रिया । नामृष्यन्नसुरा राजन्मृधे वृत्रपुर:सरा: ॥ १८ ॥
அரசே, வ்ருத்ராசுரன் தலைமையில் அசுரர்கள் போர்க்களம் வந்தபோது, ருத்ரர், வசுக்கள், ஆதித்யர், அஷ்வினிக் குமாரர்கள், பித்ருக்கள், அக்னிகள், மருத்கள், ரிபுக்கள், சாத்யர்கள், விஷ்வதேவர்கள் சூழ்ந்த வஜ்ரதாரி இந்திரனை அவர்கள் கண்டனர். தன் சொந்த ஸ்ரீயால் ஒளிர்ந்த இந்திரனின் பிரகாசம் தைத்யர்களுக்கு சகிக்க முடியாததாக இருந்தது।
Verse 19
नमुचि: शम्बरोऽनर्वा द्विमूर्धा ऋषभोऽसुर: । हयग्रीव: शङ्कुशिरा विप्रचित्तिरयोमुख: ॥ १९ ॥ पुलोमा वृषपर्वा च प्रहेतिर्हेतिरुत्कल: । दैतेया दानवा यक्षा रक्षांसि च सहस्रश: ॥ २० ॥ सुमालिमालिप्रमुखा: कार्तस्वरपरिच्छदा: । प्रतिषिध्येन्द्रसेनाग्रं मृत्योरपि दुरासदम् ॥ २१ ॥ अभ्यर्दयन्नसम्भ्रान्ता: सिंहनादेन दुर्मदा: । गदाभि: परिघैर्बाणै: प्रासमुद्गरतोमरै: ॥ २२ ॥
நமுசி, சம்பரன், அனர்வா, த்விமூர்தா, ரிஷபன், ஹயக்ரீவன், சங்குசிரா, விப்ரசித்தி, அயோமுகன், புலோமா, வ்ருஷபர்வா, பிரஹேதி, ஹேதி, உத்கலன் முதலிய எண்ணற்ற தைத்ய-தானவர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள்—சுமாலி, மாலி தலைமையில்—தங்க ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, மரணனுக்கும் எளிதில் அணுக முடியாத இந்திர சேனையின் முன்னணியைத் தடுத்தனர். சிங்கம் போல் கர்ஜித்து அஞ்சாத அகந்தையுடன், கதை, பரிகம், அம்பு, ஈட்டி, முத்தகர், தோமரம் போன்ற ஆயுதங்களால் தேவர்களைத் துன்புறுத்தினர்।
Verse 20
नमुचि: शम्बरोऽनर्वा द्विमूर्धा ऋषभोऽसुर: । हयग्रीव: शङ्कुशिरा विप्रचित्तिरयोमुख: ॥ १९ ॥ पुलोमा वृषपर्वा च प्रहेतिर्हेतिरुत्कल: । दैतेया दानवा यक्षा रक्षांसि च सहस्रश: ॥ २० ॥ सुमालिमालिप्रमुखा: कार्तस्वरपरिच्छदा: । प्रतिषिध्येन्द्रसेनाग्रं मृत्योरपि दुरासदम् ॥ २१ ॥ अभ्यर्दयन्नसम्भ्रान्ता: सिंहनादेन दुर्मदा: । गदाभि: परिघैर्बाणै: प्रासमुद्गरतोमरै: ॥ २२ ॥
நமுசி, சம்பரன், அனர்வா, த்விமூர்தா, ரிஷபன், ஹயக்ரீவன், சங்குசிரா, விப்ரசித்தி, அயோமுகன், புலோமா, வ்ருஷபர்வா, பிரஹேதி, ஹேதி, உத்கலன் முதலிய எண்ணற்ற தைத்ய-தானவர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள்—சுமாலி, மாலி தலைமையில்—தங்க ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, மரணனுக்கும் எளிதில் அணுக முடியாத இந்திர சேனையின் முன்னணியைத் தடுத்தனர். சிங்கம் போல் கர்ஜித்து அஞ்சாத அகந்தையுடன், கதை, பரிகம், அம்பு, ஈட்டி, முத்தகர், தோமரம் போன்ற ஆயுதங்களால் தேவர்களைத் துன்புறுத்தினர்।
Verse 21
नमुचि: शम्बरोऽनर्वा द्विमूर्धा ऋषभोऽसुर: । हयग्रीव: शङ्कुशिरा विप्रचित्तिरयोमुख: ॥ १९ ॥ पुलोमा वृषपर्वा च प्रहेतिर्हेतिरुत्कल: । दैतेया दानवा यक्षा रक्षांसि च सहस्रश: ॥ २० ॥ सुमालिमालिप्रमुखा: कार्तस्वरपरिच्छदा: । प्रतिषिध्येन्द्रसेनाग्रं मृत्योरपि दुरासदम् ॥ २१ ॥ अभ्यर्दयन्नसम्भ्रान्ता: सिंहनादेन दुर्मदा: । गदाभि: परिघैर्बाणै: प्रासमुद्गरतोमरै: ॥ २२ ॥
நமுசி, சம்பரன், அனர்வா, த்விமூர்தா, ரிஷபன், ஹயக்ரீவன், சங்குசிரா, விப்ரசித்தி, அயோமுகன், புலோமா, வ்ருஷபர்வா, பிரஹேதி, ஹேதி, உத்கலன் முதலிய எண்ணற்ற தைத்ய-தானவர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள்—சுமாலி, மாலி தலைமையில்—தங்க ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, மரணனுக்கும் எளிதில் அணுக முடியாத இந்திர சேனையின் முன்னணியைத் தடுத்தனர். சிங்கம் போல் கர்ஜித்து அஞ்சாத அகந்தையுடன், கதை, பரிகம், அம்பு, ஈட்டி, முத்தகர், தோமரம் போன்ற ஆயுதங்களால் தேவர்களைத் துன்புறுத்தினர்।
Verse 22
नमुचि: शम्बरोऽनर्वा द्विमूर्धा ऋषभोऽसुर: । हयग्रीव: शङ्कुशिरा विप्रचित्तिरयोमुख: ॥ १९ ॥ पुलोमा वृषपर्वा च प्रहेतिर्हेतिरुत्कल: । दैतेया दानवा यक्षा रक्षांसि च सहस्रश: ॥ २० ॥ सुमालिमालिप्रमुखा: कार्तस्वरपरिच्छदा: । प्रतिषिध्येन्द्रसेनाग्रं मृत्योरपि दुरासदम् ॥ २१ ॥ अभ्यर्दयन्नसम्भ्रान्ता: सिंहनादेन दुर्मदा: । गदाभि: परिघैर्बाणै: प्रासमुद्गरतोमरै: ॥ २२ ॥
நமுசி, சம்பரன், அனர்வா, த்விமூர்தா, ரிஷபன், ஹயக்ரீவன், சங்குசிரா, விப்ரசித்தி, அயோமுகன், புலோமா, வ்ருஷபர்வா, பிரஹேதி, ஹேதி, உத்கலன் முதலிய எண்ணற்ற தைத்ய-தானவர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள்—சுமாலி, மாலி தலைமையில்—தங்க ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, மரணனுக்கும் எளிதில் அணுக முடியாத இந்திர சேனையின் முன்னணியைத் தடுத்தனர். சிங்கம் போல் கர்ஜித்து அஞ்சாத அகந்தையுடன், கதை, பரிகம், அம்பு, ஈட்டி, முத்தகர், தோமரம் போன்ற ஆயுதங்களால் தேவர்களைத் துன்புறுத்தினர்।
Verse 23
शूलै: परश्वधै: खड्गै: शतघ्नीभिर्भुशुण्डिभि: । सर्वतोऽवाकिरन् शस्त्रैरस्त्रैश्च विबुधर्षभान् ॥ २३ ॥
சூலம், திரிசூலம், பரசு, வாள், சதக்னி, புஷுண்டி முதலிய ஆயுதங்களுடன் அசுரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் தாக்கி தேவர் சேனையின் தலைவர்களைச் சிதறடித்தனர்।
Verse 24
न तेऽदृश्यन्त सञ्छन्ना: शरजालै: समन्तत: । पुङ्खानुपुङ्खपतितैर्ज्योतींषीव नभोघनै: ॥ २४ ॥
எல்லாப் பக்கமும் அம்புகளின் வலையால் மூடப்பட்டதால் தேவர்கள் காணப்படவில்லை; அடர்ந்த மேகங்கள் மூடிய வானில் நட்சத்திரங்கள் தெரியாததுபோல்।
Verse 25
न ते शस्त्रास्त्रवर्षौघा ह्यासेदु: सुरसैनिकान् । छिन्ना: सिद्धपथे देवैर्लघुहस्तै: सहस्रधा ॥ २५ ॥
தேவசேனையை அழிக்க விடப்பட்ட ஆயுத-அம்பு மழை அவர்களை எட்டவில்லை; தேவர்கள் விரைவாக வானில் அதையே ஆயிரம் துண்டுகளாக வெட்டித் தகர்த்தனர்।
Verse 26
अथ क्षीणास्त्रशस्त्रौघा गिरिशृङ्गद्रुमोपलै: । अभ्यवर्षन् सुरबलं चिच्छिदुस्तांश्च पूर्ववत् ॥ २६ ॥
அவர்களின் ஆயுதங்களும் மந்திரவலிமையும் குறைந்தபோது, அசுரர்கள் மலைச் சிகரங்கள், மரங்கள், கற்கள் ஆகியவற்றை தேவர் சேனையின் மீது பொழிந்தனர்; ஆனால் தேவர்கள் முன்புபோல வானிலேயே அவற்றை உடைத்து வீணாக்கினர்।
Verse 27
तानक्षतान् स्वस्तिमतो निशाम्य शस्त्रास्त्रपूगैरथ वृत्रनाथा: । द्रुमैर्दृषद्भिर्विविधाद्रिशृङ्गै रविक्षतांस्तत्रसुरिन्द्रसैनिकान् ॥ २७ ॥
விருத்திராசுரன் கட்டளையிலிருந்த அசுரர்கள், தங்கள் ஆயுதக் குவியலாலும், மரங்கள் கற்கள் பல மலைச் சிகரங்களாலும் கூட இந்திரனின் சேனைக்கு எவ்விதக் காயமும் ஏற்படாமல் நலமாக இருப்பதைப் பார்த்து மிகுந்த அச்சமடைந்தனர்।
Verse 28
सर्वे प्रयासा अभवन् विमोघा: कृता: कृता देवगणेषु दैत्यै: । कृष्णानुकूलेषु यथा महत्सु क्षुद्रै: प्रयुक्ता ऊषती रूक्षवाच: ॥ २८ ॥
கிருஷ்ணனுக்கு அனுகூலமான மகாத்மர்கள்மீது சிறியோர் கடுமையான சொற்களால் பொய்யான கோபக் குற்றச்சாட்டுகளைச் செய்தாலும், அந்தப் பெருமக்கள் கலங்கார்; அதுபோல கிருஷ்ணரின் பாதுகாப்பில் இருந்த தேவர்களுக்கு எதிராக அசுரர்களின் முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாயின।
Verse 29
ते स्वप्रयासं वितथं निरीक्ष्य हरावभक्ता हतयुद्धदर्पा: । पलायनायाजिमुखे विसृज्य पतिं मनस्ते दधुरात्तसारा: ॥ २९ ॥
ஹரி-கிருஷ்ணரின் பக்தர்கள் அல்லாத அந்த அசுரர்கள், தங்கள் முயற்சிகள் வீணானதைப் பார்த்து போரின் அகம்பாவத்தை இழந்தனர். போரின் தொடக்கத்திலேயே தலைவனை விட்டுவிட்டு, எதிரி அவர்களின் வலிமையின் சாரத்தைப் பறித்ததால், ஓடிப்போக மனம் வைத்தனர்।
Verse 30
वृत्रोऽसुरांस्ताननुगान् मनस्वी प्रधावत: प्रेक्ष्य बभाष एतत् । पलायितं प्रेक्ष्य बलं च भग्नं भयेन तीव्रेण विहस्य वीर: ॥ ३० ॥
கடுமையான அச்சத்தால் தன் படை சிதறி, பெரிய வீரர்கள் எனப் பெயர்பெற்ற அசுரர்களும் போர்க்களத்திலிருந்து ஓடுவதைக் கண்டு, பெருமனத்தையுடைய வீரன் வ்ருத்ராசுரன் சிரித்து இவ்வாறு பேசினான்।
Verse 31
कालोपपन्नां रुचिरां मनस्विनां जगाद वाचं पुरुषप्रवीर: । हे विप्रचित्ते नमुचे पुलोमन् मयानर्वञ्छम्बर मे शृणुध्वम् ॥ ३१ ॥
காலமும் சூழ்நிலையும் ஏற்றவாறு, வீரர்களில் சிறந்த வ்ருத்ராசுரன் சிந்தனையுள்ளோர்க்கு இனியதாகத் தோன்றும் சொற்களை உரைத்தான்—“ஓ விப்ரசித்தி! ஓ நமுசி! ஓ புலோமா! ஓ மயா, அனர்வா, ஷம்பரா! என் வார்த்தையை கேளுங்கள்; ஓடாதீர்கள்।”
Verse 32
जातस्य मृत्युर्ध्रुव एव सर्वत: प्रतिक्रिया यस्य न चेह क्लृप्ता । लोको यशश्चाथ ततो यदि ह्यमुं को नाम मृत्युं न वृणीत युक्तम् ॥ ३२ ॥
பிறந்த ஒவ்வொரு உயிருக்கும் மரணம் உறுதியே; அதைத் தவிர்க்க இவ்வுலகில் எந்த வழியும் அமைக்கப்படவில்லை. ஆகவே மரணம் தவிர்க்க முடியாத நிலையில், தகுந்த மரணத்தால் உயர்ந்த லோகப் பதவி கிடைத்து, இங்கே புகழும் நிலைத்தால், அத்தகைய மகிமையான மரணத்தை யார் ஏற்காமல் இருப்பார்?
Verse 33
द्वौ सम्मताविह मृत्यू दुरापौ यद् ब्रह्मसन्धारणया जितासु: । कलेवरं योगरतो विजह्याद् यदग्रणीर्वीरशयेऽनिवृत्त: ॥ ३३ ॥
இங்கே இரண்டு வகையான புகழ்மிக்க மரணங்கள் கூறப்படுகின்றன; அவை மிக அரிது. ஒன்று—பக்தி-யோகத்தில் நிலைத்து மனமும் பிராணனும் அடக்கி பரமபுருஷ பகவானில் திளைத்து உடலைத் துறத்தல்; மற்றொன்று—படையின் முன்னணியில் நின்று போர்க்களத்தில் முதுகு காட்டாமல் வீரமரணம் அடைதல். சாஸ்திரம் இவ்விரண்டையும் மகிமையுடையதாகப் போற்றுகிறது.
Frequently Asked Questions
Dadhīci frames the body as impermanent and ultimately consumable by beasts, valuable only when engaged in dharma and service. Recognizing that death is near “today or tomorrow,” he chooses compassion and higher purpose—transforming bodily loss into akṣaya-kīrti (imperishable fame) and service to the Lord’s cosmic order.
Viśvakarmā manufactures the vajra from Dadhīci’s bones, which are empowered by his austerity and sanctioned by Bhagavān. It is presented as the divinely arranged instrument capable of countering Vṛtrāsura’s otherwise formidable power, showing that victory depends on grace and sacrifice, not merely military strength.
The demigod forces are described as being favorably situated under Kṛṣṇa’s protection, rendering demonic weapon-showers ineffective. The lesson is theological: when aligned with Bhagavān’s will (īśa-anugraha), even overwhelming opposition becomes futile, while pride and adharmic aggression collapse from within.
He names (1) death in absorption through mystic yoga—especially bhakti-yoga—where mind and prāṇa are fixed on the Supreme, and (2) death on the battlefield without turning one’s back while leading others. They are rare because both require mastery over fear: one through inner conquest of the mind, the other through unwavering duty and courage.