Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 6
Viṣṇupadī Gaṅgā: Descent, Cosmic Pathways, and Śiva’s Praise of Saṅkarṣaṇa
सीता तु ब्रह्मसदनात्केसराचलादिगिरिशिखरेभ्योऽधोऽध: प्रस्रवन्ती गन्धमादनमूर्धसु पतित्वान्तरेण भद्राश्ववर्षं प्राच्यां दिशि क्षारसमुद्रमभिप्रविशति ॥ ६ ॥
sītā tu brahma-sadanāt kesarācalādi-giri-śikharebhyo ’dho ’dhaḥ prasravantī gandhamādana-mūrdhasu patitvāntareṇa bhadrāśva-varṣaṁ prācyāṁ diśi kṣāra-samudram abhipraviśati.
சீதா எனப்படும் கங்கை கிளை பிரம்மசதனத்திலிருந்து புறப்பட்டு, கேசராசல முதலிய மலைச் சிகரங்களிலிருந்து படிப்படியாகக் கீழே வழிந்து, மேருவைச் சூழ்ந்த கேசரம்போன்ற சிகரங்களிலிருந்து விழுந்து கந்தமாதன மலை உச்சியில் இறங்குகிறது. அங்கிருந்து இடையில் பத்ராஷ்வ-வர்ஷத்தைப் பாசனமிட்டு, கிழக்கு திசையில் க்ஷார சமுத்திரத்தில் புகுகிறது.
FAQs
It describes the river Sītā as descending from Brahmā’s abode, flowing down from great mountain peaks, touching Gandhamādana Mountain, passing through Bhadrāśva-varṣa, and finally entering the Salt Ocean in the east.
Because the Bhagavatam is presenting sacred geography in a cosmic framework—this river’s origin is traced to Brahmā’s abode to indicate its divine, celestial source within the Purāṇic cosmology.
It encourages a devotee to see the world as sacred and ordered by the Lord—cultivating reverence for tīrthas (holy places), gratitude for nature, and remembrance of the divine reality behind creation.