Adhyaya 16
Bhū-maṇḍala as a Lotus: Jambūdvīpa, Ilāvṛta, and the Meru System (Mountains, Rivers, Lakes, and Brahmapurī)
முன்னர் தொடங்கிய பூ-மண்டல விவாதத்தைத் தொடர்ந்து (பிரியவ்ரதன் ஏழு அகழ்களால் ஏழு சமுத்திரங்களும் தீவுகளும் அமைந்தது), பரீக்ஷித் சுகதேவரிடம் தீவுகள், வர்ஷங்கள் ஆகியவற்றின் அளவிடத்தக்க விரிவான விளக்கத்தை வேண்டுகிறார். மேலும் பகவானின் விராட் ரூபம் எவ்வாறு உணரப்படுகிறது; அந்தத் தியானம் மனத்தை சுத்த-சத்துவத்துக்கு உயர்த்தி, குணாதீத வாசுதேவனை நோக்கி எவ்வாறு நடத்துகிறது என்பதையும் கேட்கிறார். சுகதேவர் பணிவுடன்—பகவானின் மாயா-சக்தியை எந்த வரையறுக்கப்பட்ட ஜீவரும் முழுமையாக விவரிக்க இயலாது—என்று கூறி, இருப்பினும் பூலோகத்தின் முக்கியப் பகுதிகளை விளக்குகிறார். பூ-மண்டலம் தாமரை போன்றது; மையத்தில் ஜம்பூத்வீபம், அதன் நடுப் பிரிவான இலாவ்ருத-வர்ஷத்தில் பொன்னிற சுமேரு (மேரு) மலைத் துல்லியமான அளவுகளுடன் உள்ளது. ஒன்பது வர்ஷங்களைப் பிரிக்கும் எல்லைமலைகள், மேருவைச் சூழும் நான்கு வளையமலைகள், தெய்வீக மரங்கள், தனித்த சுவையுடைய ஏரிகள், சித்தர்-சாரணர்-கந்தர்வர் அனுபவிக்கும் தோட்டங்கள் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. அருணோதா, ஜம்பூ-நதி போன்ற மணமிக்க நதிகள், தேன் ஓடைகள், செழிப்பளிக்கும் நீரோட்டங்களின் தோற்றம் விளக்கப்பட்டு, இறுதியில் மேரு சிகரத்தில் பிரம்மாவின் ஷாதகௌம்பீ நகரமும், அதைச் சூழ்ந்த லோகபாலர்களின் வாசஸ்தலங்களும் கூறப்பட்டு, அடுத்த அத்தியாயங்களின் விரிவுக்குத் தளம் அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
राजोवाच उक्तस्त्वया भूमण्डलायामविशेषो यावदादित्यस्तपति यत्र चासौ ज्योतिषां गणैश्चन्द्रमा वा सह दृश्यते ॥ १ ॥
அரசர் பரீக்ஷித் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! பூமண்டலத்தின் பரப்பு சூரியன் தன் ஒளியும் வெப்பமும் பரப்பும் அளவிற்கும், மேலும் சந்திரனும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களும் காணப்படும் இடம்வரைக்கும் என நீங்கள் முன்பே அறிவித்தீர்கள்।
Verse 2
तत्रापि प्रियव्रतरथचरणपरिखातै: सप्तभि: सप्त सिन्धव उपक्लृप्ता यत एतस्या: सप्तद्वीपविशेषविकल्पस्त्वया भगवन् खलु सूचित एतदेवाखिलमहं मानतो लक्षणतश्च सर्वं विजिज्ञासामि ॥ २ ॥
என் ஆண்டவரே! மகாராஜா பிரியவ்ரதரின் ரதச் சக்கரங்கள் தோண்டிய ஏழு பள்ளங்களில் ஏழு சமுத்திரங்கள் தோன்றின; அவற்றினால் பூமண்டலம் ஏழு தீவுகளாகப் பிரிந்தது. அவற்றின் அளவு, பெயர், இலக்கணங்களை நீங்கள் பொதுவாகச் சொன்னீர்கள்; இப்போது நான் அனைத்தையும் விரிவாக அறிய விரும்புகிறேன்—என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுங்கள்।
Verse 3
भगवतो गुणमये स्थूलरूप आवेशितं मनो ह्यगुणेऽपि सूक्ष्मतम आत्मज्योतिषि परे ब्रह्मणि भगवति वासुदेवाख्ये क्षममावेशितुं तदु हैतद् गुरोऽर्हस्यनुवर्णयितुमिति ॥ ३ ॥
மனம் பகவானின் குணமயமான வெளிப்புற ஸ்தூல ரூபமான விஸ்வரூபத்தில் நிலைபெற்றால், அது தூய சத்த்வ நிலைக்கு உயர்கிறது. அந்த தெய்வீக நிலையில், குணாதீதனும் சுயஒளியுமான பரபிரம்ம பகவான் வாசுதேவனை உணர முடியும். குருதேவா, அந்த அகிலத்தை மூடும் ரூபம் எவ்வாறு தரிசிக்கப்படுகிறது—விரிவாக விளக்குங்கள்।
Verse 4
ऋषिरुवाच न वै महाराज भगवतो मायागुणविभूते: काष्ठां मनसा वचसा वाधिगन्तुमलं विबुधायुषापि पुरुषस्तस्मात्प्राधान्येनैव भूगोलकविशेषं नामरूप मानलक्षणतो व्याख्यास्याम: ॥ ४ ॥
மகா ஷி சுகதேவர் கூறினார்—மகாராஜா! பகவானின் மாயா-சக்தியின் குணமய விரிவிற்கு எல்லை இல்லை; மனத்தாலும் வாக்காலும் அதை முழுமையாக அறிய இயலாது, பிரம்மாவின் ஆயுளளவும் இருந்தாலும் கூட. ஆகையால், நான் முதன்மையாக பூலோகம் முதலிய பகுதிகளின் பெயர், ரூபம், அளவு, இலக்கணங்களை இயன்றவரை விளக்குகிறேன்।
Verse 5
यो वायं द्वीप: कुवलयकमलकोशाभ्यन्तरकोशो नियुतयोजन विशाल: समवर्तुलो यथा पुष्करपत्रम् ॥ ५ ॥
இந்தத் தீவு—ஜம்பூத்வீபம்—குவலயத் தாமரையின் கேசரக் கோஷத்தின் உள்ளேயுள்ள உள் கோஷம் போன்றது. இதன் பரப்பு பத்து இலட்சம் யோஜனைகள்; இது தாமரை இலைபோல் வட்டமாக உள்ளது।
Verse 6
यस्मिन्नव वर्षाणि नवयोजनसहस्रायामान्यष्टभिर्मर्यादागिरिभि: सुविभक्तानि भवन्ति ॥ ६ ॥
ஜம்பூத்வீபத்தில் ஒன்பது வர்ஷங்கள் (நிலப் பிரிவுகள்) உள்ளன; ஒவ்வொன்றும் ஒன்பதாயிரம் யோஜன நீளமுடையது. எட்டு எல்லைப் பர்வதங்கள் அவற்றின் எல்லைகளை அமைத்து அழகாகப் பிரிக்கின்றன.
Verse 7
एषां मध्ये इलावृतं नामाभ्यन्तरवर्षं यस्य नाभ्यामवस्थित: सर्वत: सौवर्ण: कुलगिरिराजो मेरुर्द्वीपायामसमुन्नाह: कर्णिकाभूत: कुवलयकमलस्य मूर्धनि द्वात्रिंशत् सहस्रयोजनविततो मूले षोडशसहस्रं तावतान्तर्भूम्यां प्रविष्ट: ॥ ७ ॥
இவற்றின் நடுவில் ‘இலாவ்ருத’ எனும் உள்நாட்டு வர்ஷம் உள்ளது; அதன் நாபியில் அனைத்தும் பொன்னால் ஆன குலகிரிராஜன் சுமேரு, தாமரை போன்ற பூமண்டலத்தின் கர்ணிகை போல நிலைகொண்டிருக்கிறான். உச்சியில் அதன் அகலம் முப்பத்திரண்டு ஆயிரம் யோஜன, அடியில் பதினாறு ஆயிரம் யோஜன; மேலும் பதினாறு ஆயிரம் யோஜன அளவு பூமிக்குள் புகுந்துள்ளது.
Verse 8
उत्तरोत्तरेणेलावृतं नील: श्वेत: शृङ्गवानिति त्रयो रम्यकहिरण्मयकुरूणां वर्षाणां मर्यादागिरय: प्रागायता उभयत: क्षारोदावधयो द्विसहस्रपृथव एकैकश: पूर्वस्मात्पूर्वस्मादुत्तर उत्तरो दशांशाधिकांशेन दैर्घ्य एव ह्रसन्ति ॥ ८ ॥
இலாவ்ருத வர்ஷத்தின் வடக்கிலும், மேலும் வடக்காகத் தொடர்ச்சியாகவும், நீல, ஷ்வேத, ஷ்ருங்கவான் எனும் மூன்று பர்வதங்கள் உள்ளன. இவை ரம்யக, ஹிரண்மய, குரு எனும் மூன்று வர்ஷங்களின் எல்லைப் பர்வதங்களாக இருந்து ஒன்றை ஒன்றிலிருந்து பிரிக்கின்றன. ஒவ்வொன்றின் அகலம் இரண்டாயிரம் யோஜன; கிழக்கு-மேற்கு திசையில் உப்புக் கடலின் கரைகள் வரை விரிகின்றன. தெற்கிலிருந்து வடக்காகச் செல்லச் செல்ல, ஒவ்வொரு பர்வதத்தின் நீளம் முந்தையதின் பத்தில் ஒரு பகுதி குறைகிறது; ஆனால் உயரம் அனைத்துக்கும் சமம்.
Verse 9
एवं दक्षिणेनेलावृतं निषधो हेमकूटो हिमालय इति प्रागायता यथा नीलादयोऽयुतयोजनोत्सेधा हरिवर्षकिम्पुरुषभारतानां यथासङ्ख्यम् ॥ ९ ॥
அதேபோல் இலாவ்ருதத்தின் தெற்கில் நிஷத, ஹேமகூட, ஹிமாலய எனும் மூன்று பெரிய பர்வதங்கள் கிழக்கு-மேற்கு திசையில் விரிந்துள்ளன. நீல முதலியவற்றைப் போல இவற்றின் உயரம் பத்தாயிரம் யோஜன. இவை முறையே ஹரிவர்ஷ, கிம்புருஷவர்ஷ, பாரதவர்ஷ (இந்தியா) ஆகியவற்றின் எல்லைகளாகும்.
Verse 10
तथैवेलावृतमपरेण पूर्वेण च माल्यवद्गन्धमादनावानीलनिषधायतौ द्विसहस्रं पप्रथतु: केतुमालभद्राश्वयो: सीमानं विदधाते ॥ १० ॥
அதேபோல் இலாவ்ருதத்தின் மேற்கில் மால்யவான், கிழக்கில் கந்தமாதன எனும் இரண்டு பெரிய பர்வதங்கள் உள்ளன. இவை இரண்டும் இரண்டாயிரம் யோஜன உயரமுடையவை; வடக்கில் நீல பர்வதம் வரை, தெற்கில் நிஷத பர்வதம் வரை விரிந்துள்ளன. இவை இலாவ்ருதத்திற்கும், மேலும் கேதுமால மற்றும் பத்ராஷ்வ வர்ஷங்களுக்கும் எல்லைகளை நிர்ணயிக்கின்றன.
Verse 11
मन्दरो मेरुमन्दर: सुपार्श्व: कुमुद इत्ययुतयोजनविस्तारोन्नाहा मेरोश्चतुर्दिशमवष्टम्भगिरय उपक्लृप्ता: ॥ ११ ॥
மகாபர்வதமான சுமேறுவின் நான்கு திசைகளிலும் மந்தர, மேருமந்தர, சுபார்ஶ்வ, குமுத எனும் நான்கு மலைகள் அதன் இடைக்கச்சைப் போலத் தாங்கி நிற்கின்றன. அவற்றின் அகலம், உயரம் பத்தாயிரம் யோஜனங்கள் எனக் கணிக்கப்படுகிறது.
Verse 12
चतुर्ष्वेतेषु चूतजम्बूकदम्बन्यग्रोधाश्चत्वार: पादप प्रवरा: पर्वतकेतव इवाधिसहस्रयोजनोन्नाहास्तावद् विटपविततय: शतयोजनपरिणाहा: ॥ १२ ॥
இந்த நான்கு மலைச்சிகரங்களில் கொடித்தூண்களைப் போல நான்கு சிறந்த மரங்கள் நிற்கின்றன—மாமரம், ஜம்பூ (நாவல்) மரம், கடம்ப மரம், ஆலமரம். அவற்றின் அகலம் நூறு யோஜனங்கள்; உயரம் ஆயிரத்து நூறு யோஜனங்கள்; கிளைகளும் அதே அளவு பரவுகின்றன.
Verse 13
ह्रदाश्चत्वार: पयोमध्विक्षुरसमृष्टजला यदुपस्पर्शिन उपदेवगणा योगैश्वर्याणि स्वाभाविकानि भरतर्षभ धारयन्ति ॥ १३ ॥ देवोद्यानानि च भवन्ति चत्वारि नन्दनं चैत्ररथं वैभ्राजकं सर्वतोभद्रमिति ॥ १४ ॥
பரதகுலச் சிறந்த மகாராஜ பரீக்ஷித்தே! இந்த நான்கு மலைகளுக்கிடையில் நான்கு பெருஏரிகள் உள்ளன—முதலின் நீர் பால் சுவை, இரண்டின் நீர் தேன் சுவை, மூன்றின் நீர் கரும்புச் சாறு சுவை, நான்காவது தூய நீரால் நிரம்பியது. சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர் முதலிய உபதேவர்கள் அவற்றைத் தொடுவதால் இயல்பான யோக ஐஸ்வர்யச் சித்திகளைப் பெறுகின்றனர். அங்கே நந்தன, சைத்ரரத, வைப்ராஜக, சர்வதோபத்ர எனும் நான்கு திவ்யத் தோட்டங்களும் உள்ளன.
Verse 14
ह्रदाश्चत्वार: पयोमध्विक्षुरसमृष्टजला यदुपस्पर्शिन उपदेवगणा योगैश्वर्याणि स्वाभाविकानि भरतर्षभ धारयन्ति ॥ १३ ॥ देवोद्यानानि च भवन्ति चत्वारि नन्दनं चैत्ररथं वैभ्राजकं सर्वतोभद्रमिति ॥ १४ ॥
பரதகுலச் சிறந்த மகாராஜ பரீக்ஷித்தே! இந்த நான்கு மலைகளுக்கிடையில் பால், தேன், கரும்புச் சாறு, தூய நீர் எனும் சுவையுடைய நான்கு பெருஏரிகள் உள்ளன. அவற்றின் ஸ்பரிசத்தால் சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர் முதலிய உபதேவர்கள் இயல்பான யோக ஐஸ்வர்யங்களைப் பெறுகின்றனர். அங்கே நந்தன, சைத்ரரத, வைப்ராஜக, சர்வதோபத்ர எனும் நான்கு திவ்யத் தோட்டங்களும் உள்ளன.
Verse 15
येष्वमर परिवृढा: सह सुरललनाललामयूथपतय उपदेवगणैरुपगीयमानमहिमान: किल विहरन्ति ॥ १५ ॥
அந்த திவ்யத் தோட்டங்களில் உயர்ந்த தேவர்கள் தங்கள் மனைவியருடன்—அவர்கள் விண்ணுலக அழகின் ஆபரணங்கள்போல்—விளையாடி இன்புறுகின்றனர்; கந்தர்வ முதலிய உபதேவர்கள் அவர்களின் மகிமையைப் பாடுகின்றனர்.
Verse 16
मन्दरोत्सङ्ग एकादशशतयोजनोत्तुङ्गदेवचूतशिरसो गिरिशिखरस्थूलानि फलान्यमृतकल्पानि पतन्ति ॥ १६ ॥
மந்தர மலைச் சரிவில் தேவசூதம் என்னும் மாமரமுள்ளது; அது 1100 யோஜன உயரம். அதன் உச்சியிலிருந்து மலைச் சிகரம்போல் பெரிதும் அமுதம்போல் இனிமையும் கொண்ட கனிகள் தேவர்களின் போகத்திற்காக விழுகின்றன.
Verse 17
तेषां विशीर्यमाणानामतिमधुरसुरभिसुगन्धि बहुलारुणरसोदेनारुणोदा नाम नदी मन्दरगिरिशिखरान्निपतन्ती पूर्वेणेलावृतमुपप्लावयति ॥ १७ ॥
அவ்வளவு உயரத்திலிருந்து விழும் கனிகள் உடைந்து, அவற்றின் உள்ளே உள்ள மிக இனிய, நறுமணம் நிறைந்த, செம்மைத் ததும்பும் சாறு வெளியே ஓடுகிறது; பிற மணங்களுடன் கலந்ததால் அது மேலும் மணமிக்கதாகிறது. அந்தச் சாறு மந்தரச் சிகரத்திலிருந்து அருவிகளாய் விழுந்து ‘அருணோதா’ என்னும் நதியாகி, இலாவிருதத்தின் கிழக்குப் புறம் இனிதே பாய்கிறது.
Verse 18
यदुपजोषणाद्भवान्या अनुचरीणां पुण्यजनवधूनामवयवस्पर्शसुगन्धवातो दशयोजनं समन्तादनुवासयति ॥ १८ ॥
அருணோதா நதியின் நீரை அருந்துவதால், பவானி (பார்வதி) தேவியைச் சேவிக்கும் யக்ஷப் பெண்களின் உடலில் நறுமணம் உண்டாகிறது. அந்த உடல்-நறுமணத்தை காற்று சுமந்து, சுற்றிலும் பத்து யோஜன அளவு வான்மண்டலத்தை மணமூட்டுகிறது.
Verse 19
एवं जम्बूफलानामत्युच्चनिपातविशीर्णानामनस्थिप्रायाणामिभकायनिभानां रसेन जम्बू नाम नदी मेरुमन्दरशिखरादयुतयोजनादवनितले निपतन्ती दक्षिणेनात्मानं यावदिलावृतमुपस्यन्दयति ॥ १९ ॥
அதேபோல் ஜம்பூ மரத்தின் கனிகளும் மிக உயரத்திலிருந்து விழுந்து சிதறுகின்றன. அவை சதை நிறைந்தவை; விதைகள் மிகச் சிறியவை; யானை உடலளவு பெரிதானவை. அவற்றின் சாறு வழிந்து ‘ஜம்பூ-நதி’ எனும் நதியாகிறது. அந்த நதி மேருமந்தரச் சிகரத்திலிருந்து பத்தாயிரம் யோஜன தூரம் கீழே விழுந்து, இலாவிருதத்தின் தெற்குப் புறம் வழியாக ஓடி, முழு இலாவிருதத்தையும் சாறால் வெள்ளமடையச் செய்கிறது.
Verse 20
तावदुभयोरपि रोधसोर्या मृत्तिका तद्रसेनानुविध्यमाना वाय्वर्कसंयोगविपाकेन सदामरलोकाभरणं जाम्बूनदं नाम सुवर्णं भवति ॥ २० ॥ यदु ह वाव विबुधादय: सह युवतिभिर्मुकुटकटककटिसूत्राद्याभरणरूपेण खलु धारयन्ति ॥ २१ ॥
ஜம்பூ-நதியின் இரு கரைகளிலுள்ள மண் அந்தச் சாறால் நனைந்து, பின்னர் காற்றும் சூரிய ஒளியும் சேர்ந்து உலர்ந்து பக்குவமடைந்து ‘ஜாம்பூநத’ எனும் பொன்னாக மாறுகிறது; அது தேவருலகத்தின் நிலையான ஆபரணம். அந்தப் பொன்னால் தேவர்கள் தம் இளமையான துணைவியருடன் முக்குடம், வளையல், இடைக்கயிறு முதலிய ஆபரணங்களை அணிந்து இன்புறுகின்றனர்.
Verse 21
तावदुभयोरपि रोधसोर्या मृत्तिका तद्रसेनानुविध्यमाना वाय्वर्कसंयोगविपाकेन सदामरलोकाभरणं जाम्बूनदं नाम सुवर्णं भवति ॥ २० ॥ यदु ह वाव विबुधादय: सह युवतिभिर्मुकुटकटककटिसूत्राद्याभरणरूपेण खलु धारयन्ति ॥ २१ ॥
ஜம்பூ-நதியின் இரு கரைகளிலுள்ள மண் அந்தச் சாறால் நனைந்து, பின்னர் காற்றும் சூரிய ஒளியும் சேர்ந்து பழுத்ததால் ‘ஜாம்பூநத’ எனப்படும் பெருமளவு தங்கம் உண்டாகிறது. அந்தத் தங்கத்தால் விண்ணுலகத் தேவர்கள் மற்றும் அவர்களின் இளமைத் துணைவியர் முக்குடம், வளையல், இடைக்கயிறு முதலிய ஆபரணங்களை அணிந்து முழுமையாக அலங்கரித்து இன்புறுகின்றனர்।
Verse 22
यस्तु महाकदम्ब: सुपार्श्वनिरूढो यास्तस्य कोटरेभ्यो विनि:सृता: पञ्चायामपरिणाहा: पञ्च मधुधारा: सुपार्श्वशिखरात्पतन्त्योऽपरेणात्मानमिलावृतमनुमोदयन्ति ॥ २२ ॥
சுபார்ஷ்வ மலைப்பக்கத்தில் ‘மஹாகதம்ப’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு பெருமரம் உள்ளது. அதன் பொத்தல்களிலிருந்து ஐந்து தேன் ஆறுகள் வெளிப்படுகின்றன; ஒவ்வொன்றும் ஐந்து வ்யாமம் அகலம். அவை சுபார்ஷ்வ சிகரத்திலிருந்து இடையறாது விழுந்து, மேற்குத் திசையிலிருந்து தொடங்கி இலாவ்ருத-வர்ஷத்தைச் சுற்றிலும் ஓடுகின்றன; இதனால் நாடு முழுவதும் இனிய தேன் மணத்தால் நிறைகிறது।
Verse 23
या ह्युपयुञ्जानानां मुखनिर्वासितो वायु: समन्ताच्छतयोजनमनुवासयति ॥ २३ ॥
அந்தத் தேனை அருந்துவோரின் வாயிலிருந்து வெளிவரும் மணமிகு காற்று, சுற்றிலும் நூறு யோஜனை அளவு நிலத்தை நறுமணமாக்குகிறது।
Verse 24
एवं कुमुदनिरूढो य: शतवल्शो नाम वटस्तस्य स्कन्धेभ्यो नीचीना: पयोदधिमधुघृतगुडान्नाद्यम्बरशय्यासनाभरणादय: सर्व एव कामदुघा नदा: कुमुदाग्रात्पतन्तस्तमुत्तरेणेलावृतमुपयोजयन्ति ॥ २४ ॥
அதேபோல் குமுத மலை மீது குமுதத்தில் வளர்ந்த ‘சதவல்ஷ’ எனப்படும் பேராலமரம் உள்ளது; அதற்கு நூறு முதன்மைக் கிளைகள். அவற்றிலிருந்து கீழே பல வேர்கள் தொங்குகின்றன; அவற்றிலிருந்து காமதேனுவைப் போல நதிகள் ஓடுகின்றன—பால், தயிர், தேன், நெய், வெல்லம், தானியம், ஆடை, படுக்கை, அமர்விடம், ஆபரணம் முதலிய அனைத்தையும் வழங்கும் நதிகள். இவை குமுத சிகரத்திலிருந்து விழுந்து இலாவ்ருத-வர்ஷத்தின் வடபகுதியில் வாழ்வோர்க்கு நன்மையாக ஓடுகின்றன; ஆகவே அவர்கள் எல்லா விருப்பங்களிலும் நிறைவடைந்து மிக மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறார்கள்।
Verse 25
यानुपजुषाणानां न कदाचिदपि प्रजानां वलीपलितक्लमस्वेददौर्गन्ध्यजरामयमृत्युशीतोष्णवैवर्ण्योपसर्गादयस्तापविशेषा भवन्ति यावज्जीवं सुखं निरतिशयमेव ॥ २५ ॥
இந்த நதிகளின் அருள்பொருட்களை அனுபவிப்போருக்கு உடலில் சுருக்கங்களும் நரைமுடியும் எப்போதும் இல்லை. சோர்வு இல்லை; வியர்வையால் துர்நாற்றமும் இல்லை. முதுமை, நோய், காலமற்ற மரணம் அவர்களைத் தாக்காது; குளிர்-வெப்பத் துன்பமில்லை; உடல் ஒளி மங்காது. அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் கவலையின்றி அளவிலா இன்பத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்।
Verse 26
कुरङ्गकुररकुसुम्भवैकङ्कत्रिकूटशिशिरपतङ्गरुचकनिषधशिनीवासकपिलशङ्खवैदूर्यजारुधिहंसऋषभनागकालञ्जरनारदादयो विंशतिगिरयो मेरो: कर्णिकाया इव केसरभूता मूलदेशे परित उपक्लृप्ता: ॥ २६ ॥
மேரு மலையின் அடிப்பகுதியைச் சுற்றி தாமரையின் கர்ணிகையைச் சூழும் கேசரம்போல் அழகாக மற்ற மலைகள் அமைந்துள்ளன. அவற்றின் பெயர்கள்—குரங்க, குரர, குசும்ப, வைகங்க, திரிகூட, சிசிர, பதங்க, ருசக, நிஷத, சினீவாச, கபில, சங்க, வைதூர்ய, ஜாருதி, ஹம்ச, ரிஷப, நாக, காலஞ்சர, நாரத।
Verse 27
जठरदेवकूटौ मेरुं पूर्वेणाष्टादशयोजनसहस्रमुदगायतौ द्विसहस्रं पृथुतुङ्गौ भवत: । एवमपरेण पवनपारियात्रौ दक्षिणेन कैलासकरवीरौ प्रागायतावेवमुत्तरतस्त्रिशृङ्गमकरावष्टभिरेतै: परिसृतोऽग्निरिव परितश्चकास्ति काञ्चनगिरि: ॥ २७ ॥
சுமேறு மலையின் கிழக்கில் ஜடர, தேவகூட எனும் இரண்டு மலைகள் உள்ளன; அவை வட-தெற்காக 18,000 யோஜனங்கள் நீள்கின்றன. அதுபோல் மேற்கில் பவன, பாரியாத்ர; தெற்கில் கைலாச, கரவீர (கிழக்கு-மேற்காக); வடக்கில் திரிச்ருங்க, மகர (கிழக்கு-மேற்காக) அதே அளவு விரிகின்றன. இம்மலைகளின் அகலமும் உயரமும் 2,000 யோஜனங்கள். இவ்வெட்டு மலைகளால் சூழப்பட்ட தங்கமய சுமேறு தீப்போல் ஒளிர்கிறது।
Verse 28
मेरोर्मूर्धनि भगवत आत्मयोनेर्मध्यत उपक्लृप्तां पुरीमयुतयोजनसाहस्रीं समचतुरस्रां शातकौम्भीं वदन्ति ॥ २८ ॥
மேரு சிகரத்தின் நடுப்பகுதியில் பகவான் ஆத்மயோனி பிரம்மாவின் நகரம் அமைந்துள்ளது. அதன் நான்கு பக்கங்களும் தலா ஒரு கோடி யோஜனங்கள் நீளமெனக் கூறப்படுகிறது. அது முழுவதும் தங்கமயமானதால் அறிஞர்கள் அதை ‘சாதகௌம்பீ’ என்று அழைக்கின்றனர்।
Verse 29
तामनुपरितो लोकपालानामष्टानां यथादिशं यथारूपं तुरीयमानेन पुरोऽष्टावुपक्लृप्ता: ॥ २९ ॥
அந்த பிரம்மபுரியைச் சுற்றி, திசைகளுக்கேற்ப இந்திரன் முதலிய எட்டு லோகபாலர்களின் வாசஸ்தலங்கள் அமைந்துள்ளன. அவை வடிவத்தில் பிரம்மபுரியைப் போன்றவை; ஆனால் அளவில் அதன் நான்கில் ஒரு பங்கு மட்டுமே।
Frequently Asked Questions
Parīkṣit’s request is not mere curiosity; it is a śāstric method of fixing the mind. Precise names, forms, and measurements support contemplation of sthāna (cosmic order) and make the virāṭ-rūpa intelligible as a devotional meditation, moving the mind toward sattva and ultimately toward Vāsudeva.
Śukadeva describes Bhū-maṇḍala as lotus-shaped: the seven islands resemble the whorl, and Jambūdvīpa sits centrally like a circular lotus leaf. Within the central division Ilāvṛta stands Mount Sumeru like the lotus pericarp, organizing the surrounding varṣas, mountains, rivers, and celestial abodes.
At Meru’s summit is the township of Lord Brahmā, called Śātakaumbhī (golden). Surrounding it in all directions are the residences of the eight principal governors of planetary systems (lokapālas), beginning with Indra, described as similar in style but one-fourth the size.
Jambū-nadī is formed from the juice of fallen jambū fruits; its banks produce Jāmbū-nada gold when the moistened mud dries. The narrative links cosmic features to divine opulence and celestial culture, illustrating poṣaṇa (sustenance) through nature’s abundance under Bhagavān’s energies.
The lakes (milk, honey, sugarcane juice, and pure water) and gardens (Nandana, Caitraratha, Vaibhrājaka, Sarvatobhadra) are enjoyed by Siddhas, Cāraṇas, and Gandharvas. Their refined environment is said to support natural siddhis (like aṇimā and mahimā), showing how higher realms facilitate extraordinary capacities—yet remain within the governed cosmos.