Adhyaya 13
The Forest of Material Existence: Jaḍa Bharata Instructs King Rahūgaṇa
இந்த अध्यாயத்தில் ஜடபரதர் ராஜா ராஹூகணனுக்கு உபதேசத்தைத் தொடர்ந்து, பொருள் வாழ்வை ஒரு அபாயகரமான காட்டாக நீண்ட உவமையால் விளக்குகிறார். கட்டுண்ட ஜீவன் லாபம் தேடும் வணிகன் போல அந்தக் காட்டில் நுழைகிறான்; ஆனால் இந்திரியக் கள்வர்கள் அவனை கொள்ளையடிக்கின்றனர், இன்பத்தின் மிராஜ் அவனை வழிதவறச் செய்கிறது. குடும்பப் பற்றுதல், காமம், சமூகப் பகை, வரி–இழப்பு, பசி–நோய், குகுருக்கள், காலநிலை மற்றும் அதிர்ஷ்டத்தின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் போன்ற மீண்டும் மீண்டும் வரும் அபாயங்களை அவர் கூறி, குணங்களின் கட்டுப்பாட்டில் ஜீவன் சுப–அசுப–மிச்ர கர்மபலச் சுழலில் சுழல்கிறான் என காட்டுகிறார். இறுதியில் அவர் நேரடியாக அறிவுறுத்துகிறார்—சுரண்டல் அதிகாரமும் விஷய ஆசையும் விட்டு, பக்திசேவையால் கூர்மையாக்கப்பட்ட ஞானக் கட்கத்தை எடுத்துக் கொண்டு மாயையின் முடிச்சை வெட்டி அஞ்ஞானக் கடலைக் கடக்க. ராஹூகணன் மனம் வருந்தி சாதுசங்கத்தின் மகிமையைப் போற்றுகிறான்; சுகதேவர் ஜடபரதர் அவமதிப்பை மன்னித்து மீண்டும் அலைந்து திரிவார் என்றும், ராஹூகணன் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் விழிப்படைவான் என்றும் முடிக்கிறார். முடிவில் பரீக்ஷித் அடுத்த பகுதியில் உவமையற்ற தெளிவான விளக்கத்தை வேண்டுகிறார்.
Shlokas
Verse 1
ब्राह्मण उवाच दुरत्ययेऽध्वन्यजया निवेशितो रजस्तम:सत्त्वविभक्तकर्मदृक् । स एष सार्थोऽर्थपर: परिभ्रमन् भवाटवीं याति न शर्म विन्दति ॥ १ ॥
பிராமணன் கூறினான்—ரஹூகண அரசே, ஜீவன் மாயையின் வசத்தில் இந்தக் கடக்க அரிய சம்சாரப் பாதையில் நுழைகிறான். முக்குணங்களின் தாக்கத்தால் அவன் கர்மப் பலன்களின் மூன்று வகைகள்—நல்லது, கெட்டது, கலந்தது—என்றே காண்கிறான்; தர்மம், பொருள், காமம், மோட்சவாதம் ஆகியவற்றில் பற்றுக் கொள்கிறான். லாபத்திற்காக காட்டில் நுழையும் வணிகனைப் போல, அவன் பிறவி-மரணக் காட்டில் நாள்-இரவு அலைகிறான்; ஆனால் உண்மையான நலனையும் இன்பத்தையும் பெறுவதில்லை.
Verse 2
यस्यामिमे षण्नरदेव दस्यव: सार्थं विलुम्पन्ति कुनायकं बलात् । गोमायवो यत्र हरन्ति सार्थिकं प्रमत्तमाविश्य यथोरणं वृका: ॥ २ ॥
மனிதராஜனே, இந்தப் பிறவி-மரணக் காட்டில் ஆறு வலிமைமிக்க கொள்ளையர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் வணிகனைப் போல வந்த கட்டுண்ட ஜீவனை வலுக்கட்டாயமாகத் தவறான வழியில் இட்டுச் சென்று கொள்ளையடிக்கிறார்கள். காட்டில் ஓநாய்கள் காவலரிடமிருந்து ஆட்டுக்குட்டியைப் பறிப்பதுபோல், மனைவி-மக்கள் முதலியோர் நரிகள்போல் அவன் இதயத்தில் புகுந்து பலவிதமாக அவனைச் சுரண்டிக் கொள்கிறார்கள்.
Verse 3
प्रभूतवीरुत्तृणगुल्मगह्वरे कठोरदंशैर्मशकैरुपद्रुत: । क्वचित्तु गन्धर्वपुरं प्रपश्यति क्वचित्क्वचिच्चाशुरयोल्मुकग्रहम् ॥ ३ ॥
இந்தப் பிறவி-மரணக் காட்டில் கொடிகள், புல்கள், புதர்கள் அடர்ந்த குகை போன்ற இடங்கள் உள்ளன; அங்கே கடுமையாகக் கடிக்கும் கொசுக்கள் (பொறாமையாளர்) ஜீவனை எப்போதும் தொந்தரவு செய்கின்றன. சிலவேளை அவன் காட்டில் கந்தர்வ நகரம் போன்ற மாய அரண்மனையைப் பார்க்கிறான்; சிலவேளை வானில் உல்கை போலத் தோன்றும் क्षணிக பேய்-நிழலால் மயங்கி குழம்புகிறான்.
Verse 4
निवासतोयद्रविणात्मबुद्धि- स्ततस्ततो धावति भो अटव्याम् । क्वचिच्च वात्योत्थितपांसुधूम्रा दिशो न जानाति रजस्वलाक्ष: ॥ ४ ॥
அரசே, உலகியலான காட்டுப் பாதையில் வீடு, செல்வம், உறவினர் முதலியவற்றில் ‘நான்’ என்ற புத்தியால் மயங்கிய வணிகன் வெற்றியை நாடி இடம்தோறும் ஓடுகிறான். சிலவேளை சுழற்காற்றின் தூசி அவன் கண்களை மூடுகிறது—அதாவது காமத்தால், குறிப்பாக மனைவியின் மாதவிடாய் காலத்தில் அவள் அழகில் ஈர்க்கப்பட்டு திசை அறியாமல் குருடனாகிறான்.
Verse 5
अदृश्यझिल्लीस्वनकर्णशूल उलूकवाग्भिर्व्यथितान्तरात्मा । अपुण्यवृक्षान् श्रयते क्षुधार्दितो मरीचितोयान्यभिधावति क्वचित् ॥ ५ ॥
சம்சாரக் காட்டில் அலைகிற கட்டுப்பட்ட ஜீவன், சிலவேளை காணாத கிரிக்கெட்டின் கடுமையான ஒலியால் காதுவலி அடைகிறான். சிலவேளை பகைவரின் கடுஞ்சொற்களைப் போல ஆந்தையின் குரல் அவன் உள்ளத்தை வதைக்கிறது. பசியால் வாடி, கனியும் மலரும் இல்லாத பயனற்ற மரத்தைச் சார்ந்து துன்புறுகிறான். நீரை நாடி மிராஜ் நீரை உண்மை என எண்ணி அதற்குப் பின்னே ஓடுகிறான்.
Verse 6
क्वचिद्वितोया: सरितोऽभियाति परस्परं चालषते निरन्ध: । आसाद्य दावं क्वचिदग्नितप्तो निर्विद्यते क्व च यक्षैर्हृतासु: ॥ ६ ॥
சிலவேளை அவன் ஆழமில்லா ஆற்றில் குதிக்கிறான்; சிலவேளை தானியம் இல்லாமல் திணறி, தானமில்லாதவர்களிடமும் பிச்சை கேட்கிறான். சிலவேளை இல்லற வாழ்வு காட்டுத்தீ போல எரியும் வெப்பத்தில் அவன் வாடுகிறான். மேலும் சிலவேளை கடும் வரி என்ற பெயரில் அரசர்கள் உயிர்க்குச் சமமான செல்வத்தைப் பறித்தால் அவன் மனம் சோர்கிறது.
Verse 7
शूरैर्हृतस्व: क्व च निर्विण्णचेता: शोचन् विमुह्यन्नुपयाति कश्मलम् । क्वचिच्च गन्धर्वपुरं प्रविष्ट: प्रमोदते निर्वृतवन्मुहूर्तम् ॥ ७ ॥
சிலவேளை மேலான வலிமைமிக்க ஒருவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டோ கொள்ளையடிக்கப்பட்டோ அவன் அனைத்தையும் இழக்கிறான். அப்போது அவன் மனம் மிகச் சோர்ந்து, இழப்பை நினைத்து அழுது, சிலவேளை மயக்கம் அடைந்து துயரத்தில் விழுகிறான். மேலும் சிலவேளை கந்தர்வ நகரில் நுழைந்ததுபோல் ஒரு மாளிகை நகரத்தை கற்பனை செய்து—குடும்பமும் செல்வமும் உடன் மகிழ்வேன் என்று—ஒரு கணம் நிறைவு அடைகிறான்; ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி கணநேரமே.
Verse 8
चलन् क्वचित्कण्टकशर्कराङ्घ्रि- र्नगारुरुक्षुर्विमना इवास्ते । पदे पदेऽभ्यन्तरवह्निनार्दित: कौटुम्बिक: क्रुध्यति वै जनाय ॥ ८ ॥
சிலவேளை நடக்கையில் முள்ளும் கல்லுத் துண்டுகளும் அவன் கால்களை குத்துகின்றன; மலை ஏற விரும்பினாலும் காலணிகள் இல்லாததால் மனம் தளர்ந்து நிற்கிறான். மேலும் சிலவேளை குடும்பப் பற்றில் மூழ்கிய இல்லறத்தான் பசி போன்ற உள்ளகத் தீயால் வாடி, தன் துயரநிலையால் தன் சொந்தவர்கள்மேல் கோபம் கொள்கிறான்.
Verse 9
क्वचिन्निगीर्णोऽजगराहिना जनो नावैति किञ्चिद्विपिनेऽपविद्ध: । दष्ट: स्म शेते क्व च दन्दशूकै- रन्धोऽन्धकूपे पतितस्तमिस्रे ॥ ९ ॥
பௌதிகக் காட்டில் சில சமயம் ஜீவன் அஜகரத்தால் விழுங்கப்படுகிறான் அல்லது நசுக்கப்படுகிறான். அப்போது அவன் இறந்தவனைப் போல, உணர்வும் அறிவும் இன்றி கிடக்கிறான். சில வேளைகளில் மற்ற விஷப் பாம்புகள் கடிக்கின்றன. தன் சுயஉணர்வுக்கு அంధனாகி, மீட்பு நம்பிக்கையில்லா இருண்ட நரக வாழ்வின் கிணற்றில் விழுகிறான்.
Verse 10
कर्हि स्म चित्क्षुद्ररसान् विचिन्वं- स्तन्मक्षिकाभिर्व्यथितो विमान: । तत्रातिकृच्छ्रात्प्रतिलब्धमानो बलाद्विलुम्पन्त्यथ तं ततोऽन्ये ॥ १० ॥
சில சமயம் அற்பமான காம இன்பத்திற்காக மனிதன் ஒழுக்கக்கேடான பெண்களைத் தேடி அலைகிறான். அப்போது அவர்களின் உறவினர்கள் அவனை அவமதித்து தண்டிக்கிறார்கள்—தேன் எடுக்கச் சென்று தேனீக்கள் தாக்குவது போல. சில வேளைகளில் மிகுந்த பணம் செலவிட்டு இன்னொரு பெண்ணைப் பெற்றாலும், துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்த இன்பப் பொருள் வேறொரு காமுகனால் பறிக்கப்படுகிறது.
Verse 11
क्वचिच्च शीतातपवातवर्ष- प्रतिक्रियां कर्तुमनीश आस्ते । क्वचिन्मिथो विपणन् यच्च किञ्चिद् विद्वेषमृच्छत्युत वित्तशाठ्यात् ॥ ११ ॥
சில சமயம் ஜீவன் கடும் குளிர், சுடும் வெப்பம், பலத்த காற்று, மிகை மழை போன்ற இயற்கை இடையூறுகளைத் தடுக்க இயலாமல் மிகுந்த துயருறுகிறான். சில வேளைகளில் வணிகப் பரிவர்த்தனைகளில் தொடர்ச்சியாக ஏமாற்றப்படுகிறான். இவ்வாறு பணச் சூழ்ச்சியால் உயிர்களுக்குள் பரஸ்பர பகைவும் வெறுப்பும் உருவாகிறது.
Verse 12
क्वचित्क्वचित्क्षीणधनस्तु तस्मिन् शय्यासनस्थानविहारहीन: । याचन् परादप्रतिलब्धकाम: पारक्यदृष्टिर्लभतेऽवमानम् ॥ १२ ॥
பௌதிக வாழ்வின் காட்டுப் பாதையில் சில சமயம் மனிதன் செல்வம் இழந்து விடுகிறான்; அதனால் வீடு, படுக்கை, அமர்விடம், குடும்ப இன்பம் ஆகியவை இல்லாமல் போகின்றன. அவன் பிறரிடம் பணம் பிச்சை கேட்கிறான்; பிச்சையால் ஆசை நிறைவேறாவிட்டால் பிறருடைய சொத்தை கடன் வாங்கவோ திருடவோ விரும்புகிறான். இவ்வாறு பிறருடையதை நோக்கும் மனத்தால் சமூகத்தில் அவமானம் அடைகிறான்.
Verse 13
अन्योन्यवित्तव्यतिषङ्गवृद्ध- वैरानुबन्धो विवहन्मिथश्च । अध्वन्यमुष्मिन्नुरुकृच्छ्रवित्त- बाधोपसर्गैर्विहरन् विपन्न: ॥ १३ ॥
பணப் பரிவர்த்தனைகளால் உறவுகள் மிகுந்த பதற்றமடைந்து இறுதியில் பகையாக முடிகின்றன. சில வேளைகளில் கணவன்-மனைவி பௌதிக முன்னேற்றப் பாதையில் ஒன்றாக நடந்து, உறவை நிலைநிறுத்த மிகுந்த கஷ்டத்துடன் உழைக்கிறார்கள். சில சமயம் பணத் தட்டுப்பாடு அல்லது நோய்த் தாக்கம் காரணமாக அவர்கள் அவமானமும் துன்பமும் அடைந்து, மரணத்தின் விளிம்பில் நிற்பதுபோல் ஆகிறார்கள்.
Verse 14
तांस्तान् विपन्नान् स हि तत्र तत्र विहाय जातं परिगृह्य सार्थ: । आवर्ततेऽद्यापि न कश्चिदत्र वीराध्वन: पारमुपैति योगम् ॥ १४ ॥
அரசே, பொருட்சார்ந்த வாழ்வின் காட்டு வழியில் மனிதன் முதலில் தந்தை-தாயை இழக்கிறான்; அவர்களின் மறைவுக்குப் பின் புதிதாய் பிறந்த பிள்ளைகளில் பற்றுக் கொள்கிறான். இவ்வாறு உலக முன்னேற்றப் பாதையில் அலைந்து இறுதியில் அவமானமும் துன்பமும் அடைகிறான்; ஆனாலும் மரணம்வரை இதிலிருந்து விடுபடும் வழியை யாரும் அறியார்।
Verse 15
मनस्विनो निर्जितदिग्गजेन्द्रा ममेति सर्वे भुवि बद्धवैरा: । मृधे शयीरन्न तु तद्व्रजन्ति यन्न्यस्तदण्डो गतवैरोऽभियाति ॥ १५ ॥
பூமியில் பல வீரரும் தலைவரும் சமவலிமை உடைய பகைவரை வென்றுள்ளனர்; ஆனால் ‘இந்த நிலம் எனது’ என்ற அறியாமையால் பகை கட்டி ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டு உயிர் விடுகின்றனர். துறவியர் ஏற்ற ஆன்மிகப் பாதையை அவர்கள் ஏற்க இயலாது; ஆகவே ஆத்ம உணர்வின் வழியில் செல்ல முடியாது।
Verse 16
प्रसज्जति क्वापि लताभुजाश्रय- स्तदाश्रयाव्यक्तपदद्विजस्पृह: । क्वचित्कदाचिद्धरिचक्रतस्त्रसन् सख्यं विधत्ते बककङ्कगृध्रै: ॥ १६ ॥
சில வேளைகளில் இந்த பொருட் காட்டு வாழ்வில் உயிர் கொடிகளின் கிளைகளைச் சார்ந்து, அவற்றில் இருக்கும் பறவைகளின் இனிய கீச்சை கேட்க விரும்புகிறது. சில சமயம் காடில் சிங்கத்தின் கர்ஜனையால் அஞ்சி, கொக்கு, நாரை, கழுகு போன்றவற்றோடு நட்பு செய்கிறது.
Verse 17
तैर्वञ्चितो हंसकुलं समाविश- न्नरोचयन् शीलमुपैति वानरान् । तज्जातिरासेन सुनिर्वृतेन्द्रिय: परस्परोद्वीक्षणविस्मृतावधि: ॥ १७ ॥
அவர்களால் ஏமாற்றப்பட்ட உயிர் சில சமயம் உண்மைப் பக்தர்களான ஹம்ஸகுலத்தின் சங்கத்துக்குச் செல்ல விரும்புகிறது; ஆனால் துரதிர்ஷ்டத்தால் குருவின் மற்றும் உயர்ந்த பக்தர்களின் உபதேசங்களைப் பின்பற்ற இயலாது. ஆகவே அவர்களின் சங்கத்தை விட்டுவிட்டு, இంద్రிய இன்பத்தில் மூழ்கிய குரங்குகள் போன்றவர்களிடம் மீண்டும் திரும்புகிறது; காமமும் மதுவும் கொண்டு வாழ்வை வீணாக்கி, இன்பவாதிகளின் முகங்களை நோக்கி நோக்கி மரணத்தை அணைகிறது.
Verse 18
द्रुमेषु रंस्यन् सुतदारवत्सलो व्यवायदीनो विवश: स्वबन्धने । क्वचित्प्रमादाद् गिरिकन्दरे पतन् वल्लीं गृहीत्वा गजभीत आस्थित: ॥ १८ ॥
உயிர் கிளையிலிருந்து கிளைக்கு தாவும் குரங்கைப் போல ஆகும்போது, இல்லற வாழ்வின் மரத்தில் பயன் இன்றி வெறும் காம இன்பத்திற்காகவே உல்லாசித்து, தன் பந்தத்தில் உதவியற்றவனாய் நிற்கிறது. சில சமயம் கவனக்குறைவால் குணமற்ற நோயெனும் மலைக் குகையில் விழுகிறது; அந்தக் குகையின் பின்புறம் மரணமெனும் யானையை அஞ்சி, கொடியின் கிளைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு சிக்கித் தங்குகிறது.
Verse 19
अत: कथञ्चित्स विमुक्त आपद: पुनश्च सार्थं प्रविशत्यरिन्दम । अध्वन्यमुष्मिन्नजया निवेशितो भ्रमञ्जनोऽद्यापि न वेद कश्चन ॥ १९ ॥
ஓ அரிந்தமன் ரஹூகணா! கட்டுண்ட ஜீவன் எப்படியோ அபாய நிலையிலிருந்து விடுபட்டாலும், ஆசையால் மீண்டும் இல்லத்திற்குள் சென்று விஷய இன்பம், குறிப்பாக காம இன்பம், அனுபவிக்கிறான். ஆண்டவனின் மாயையின் மயக்கத்தில் அவன் சம்சாரக் காட்டில் அலைந்து திரிகிறான்; மரண நேரத்திலும் தன் உண்மையான நலனை அறியான்।
Verse 20
रहूगण त्वमपि ह्यध्वनोऽस्य सन्न्यस्तदण्ड: कृतभूतमैत्र: । असज्जितात्मा हरिसेवया शितं ज्ञानासिमादाय तरातिपारम् ॥ २० ॥
ஓ ரஹூகணா! நீயும் இவ்விஷய ஈர்ப்பின் பாதையில் வெளிச்சக்தியால் பாதிக்கப்பட்டவனே. ஆகவே எல்லா ஜீவர்களுக்கும் சமமான நண்பனாக ஆகும்படி—அரசுப் பதவியையும் தண்டத்தையும் விட்டு விடு. விஷய ஆசையைத் துறந்து, ஹரி-சேவையால் கூர்மையடைந்த ஞான வாளை ஏற்று; அப்பொழுது மாயையின் கடின முடிச்சை வெட்டி அறியாமைக் கடலைக் கடக்க முடியும்।
Verse 21
राजोवाच अहो नृजन्माखिलजन्मशोभनं किं जन्मभिस्त्वपरैरप्यमुष्मिन् । न यद्धृषीकेशयश:कृतात्मनां महात्मनां व: प्रचुर: समागम: ॥ २१ ॥
ராஜா கூறினார்: ஆஹா! மனிதப் பிறவி எல்லாப் பிறவிகளுக்கும் அழகு. இப்பூமியில் தேவர்பிறவி போன்ற உயர்ந்த பிறவிகளால் என்ன பயன்? சுவர்க்கத்தில் மிகுந்த பொருள் இன்பங்களால், ஹ்ருஷீகேசனின் புகழால் நிறைவு பெற்ற மகாத்ம பக்தர்களின் சங்கம் கிடைக்காது।
Verse 22
न ह्यद्भुतं त्वच्चरणाब्जरेणुभि- र्हतांहसो भक्तिरधोक्षजेऽमला । मौहूर्तिकाद्यस्य समागमाच्च मे दुस्तर्कमूलोऽपहतोऽविवेक: ॥ २२ ॥
உங்கள் தாமரைப் பாதத் தூளால் பாவம் அழிந்து, அதோக்ஷஜனில் நிர்மல பக்தி கிடைப்பது ஆச்சரியமல்ல; அது பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் அரிது. மேலும் உங்களுடன் ஒரு கணம் சங்கமித்ததாலேயே என் பிணைப்பின் வேர்—குதர்க்கம், அகம்பாவம், அவிவேகம்—அழிந்தது; இப்போது நான் இவற்றிலிருந்து விடுபட்டேன்।
Verse 23
नमो महद्भ्योऽस्तु नम: शिशुभ्यो नमो युवभ्यो नम आवटुभ्य: । ये ब्राह्मणा गामवधूतलिङ्गा- श्चरन्ति तेभ्य: शिवमस्तु राज्ञाम् ॥ २३ ॥
நான் மகத்தானவர்களுக்கு வணங்குகிறேன்—அவர்கள் குழந்தைகளாக இருந்தாலும், இளைஞர்களாக இருந்தாலும், அவடு (பிரம்மச்சாரி) ஆக இருந்தாலும், அல்லது அவதூத வேடத்தில் நடமாடும் பிராமணர்களாக இருந்தாலும். பல வேடங்களில் மறைந்திருந்தாலும் அனைவருக்கும் நான் நமஸ்காரம் செய்கிறேன். அவர்களை எப்போதும் அவமதிக்கும் அரச வம்சங்களுக்கும் அவர்களின் கருணையால் நன்மை உண்டாகுக।
Verse 24
श्रीशुक उवाच इत्येवमुत्तरामात: स वै ब्रह्मर्षिसुत: सिन्धुपतय आत्मसतत्त्वं विगणयत: परानुभाव: परमकारुणिकतयोपदिश्य रहूगणेन सकरुणमभिवन्दित चरण आपूर्णार्णव इव निभृतकरणोर्म्याशयो धरणिमिमां विचचार ॥ २४ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசே, உத்தரையின் புதல்வனே! ரஹூகணன் ஜடபரதரை பல்லக்கை சுமக்கச் செய்து அவமதித்தபோது, அவருடைய மனத்தில் சிறிது அதிருப்தி அலை எழுந்தது; ஆனால் அதை அவர் பொருட்படுத்தாமல், நிறைந்த கடல் போல மீண்டும் அமைதியானார். அவர் வைஷ்ணவ பரமஹம்சர்; இயல்பாகவே பேரகருணையாளர்; ஆகவே அரசனுக்கு ஆத்மாவின் இயல்புத் தத்துவத்தை உபதேசித்தார். ரஹூகணன் கருணையுடன் அவரது திருவடிகளில் மன்னிப்பு வேண்டியபின், ஜடபரதர் அவமதிப்பை மறந்து முன்புபோல பூமியெங்கும் சுற்றினார்.
Verse 25
सौवीरपतिरपि सुजनसमवगतपरमात्मसतत्त्व आत्मन्यविद्याध्यारोपितां च देहात्ममतिं विससर्ज । एवं हि नृप भगवदाश्रिताश्रितानुभाव: ॥ २५ ॥
ஜடபரதரின் உபதேசத்தைப் பெற்ற சௌவீர நாட்டின் அரசன் ரஹூகணன், ஆத்மாவின் பரமத் தத்துவத்தை நன்கு உணர்ந்து, அவித்யையால் ஏற்றப்பட்ட தேகாத்ம-புத்தியை முற்றிலும் கைவிட்டான். ஓ அரசே! பகவானின் அடியார்களைச் சார்வதின் மகிமை இதுவே—பிரபுவின் அடியாரின் அடியாரைச் சரணடைந்தவன் எளிதில் தேகஅபிமானத்தை விட்டுத் திகழ்கிறான்.
Verse 26
राजोवाच यो ह वा इह बहुविदा महाभागवत त्वयाभिहित: परोक्षेण वचसा जीवलोकभवाध्वा स ह्यार्यमनीषया कल्पितविषयो नाञ्जसाव्युत्पन्नलोकसमधिगम: । अथ तदेवैतद्दुरवगमं समवेतानुकल्पेन निर्दिश्यतामिति ॥ २६ ॥
அரசன் கூறினான்—ஓ மகாபாகவதரே! நீங்கள் மறைமொழியாக (உவமை வழியாக) ஜீவனின் சம்சாரப் பாதையை அழகாக விளக்கியுள்ளீர்கள். அறிவுள்ளோர் இதனால், தேகஅபிமானியின் இந்திரியங்கள் அந்தக் காட்டில் கொள்ளையர்கள் போலவும், மனைவி-மக்கள் முதலியோர் நரிகள் மற்றும் பிற கொடிய விலங்குகள் போலவும் என்பதை உணர்கிறார்கள். ஆனால் மந்தபுத்தியோருக்கு இந்த உவமையின் பொருள் எளிதில் விளங்காது. ஆகவே தயை செய்து இதன் நேரடியான பொருளைத் தெளிவுபடுத்துங்கள்.
Frequently Asked Questions
The allegory diagnoses the jīva’s predicament: pursuing gain and security in saṁsāra is like entering a forest where one is disoriented, repeatedly threatened, and robbed. It reframes ordinary goals—wealth, status, family-centered enjoyment, and even impersonal liberation—as forest-mirages when sought under the guṇas. Its śāstric function is viveka (discrimination): to make the listener perceive patterns of bondage (saṅga, indriya-viṣaya, ahaṅkāra) and thereby turn toward the reliable exit—bhakti supported by sādhu-saṅga and realized instruction.
In traditional Vaiṣṇava exegesis, “plunderers” denotes the internal forces that steal one’s spiritual wealth—commonly read as the senses (and/or the sense-impulses such as kāma, krodha, lobha, moha, mada, mātsarya) that divert attention from the self and the Lord. The chapter’s own interpretive cue (reinforced by Parīkṣit’s summary) is that the senses in bodily consciousness behave like rogues in the forest, stripping the jīva of discernment, peace, and accumulated merit by pushing him into repeated, reactive pursuits.