Adhyaya 1
Priyavrata Accepts Kingship by Brahmā’s Instruction; Sapta-dvīpa Formation and Renunciation
புராணங்களில் வம்சத் தொடர்ச்சி, தர்ம ஆட்சி என்ற சூழலில் பரீக்ஷித் கேட்கிறார்—ஆத்மசித்த பக்தன் பிரியவ்ரதன் எவ்வாறு இல்லறப் பிணைப்பில் இருந்தான்? சுகதேவர் கூறுகிறார்—பக்தர்கள் பந்தனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள்; ஆயினும் தடைகள் போலத் தோன்றலாம், பக்தி அழியாது. நாரதரிடம் பக்தி-ஞானம் பெற்ற பிரியவ்ரதன், ஸ்வாயம்புவ மனு அரசாட்சியை வேண்டினாலும் ஏற்க தயங்குகிறான். அப்போது பிரம்மா வேதங்களுடன் வந்து உபதேசிக்கிறார்—பரமேஸ்வரனின் ஆணையை யாரும் மீற முடியாது; பொறாமையின்றி வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தைச் செய்து, உள்ளத்தில் பகவானின் திருவடித் தாமரைகளில் சரணடைய வேண்டும். பிரியவ்ரதன் அரசை ஏற்று வல்லமையுடன் ஆள்கிறான், பர்ஹிஷ்மதியை மணந்து வாரிசுகளைப் பெறுகிறான். சூரியனைத் தொடர்ந்து சென்ற அவன் ரதச் சக்கரக் கோடுகள் ஏழு சமுத்திரங்களை வரையறுத்து பூமண்டலத்தை ஏழு தீவுகள்-சமுத்திரங்களாகப் பிரிக்கின்றன; அவற்றை மகன்களுக்கு ஒப்படைக்கிறான். வெளியில் இல்லற ஆசைபோல் தோன்றினாலும் உள்ளத்தில் விடுதலையுடன் இருக்கிறான். பின்னர் வைராக்யம் விழித்து அரசை பகிர்ந்து பற்றை விட்டுத் தூய கிருஷ்ண சிந்தனையில் மீள்கிறான்—ஸ்கந்தம் 5 இன் புவியியல், வம்ச விரிவுக்கான முன்னுரை இதுவே.
Shlokas
Verse 1
राजोवाच प्रियव्रतो भागवत आत्माराम: कथं मुने । गृहेऽरमत यन्मूल: कर्मबन्ध: पराभव: ॥ १ ॥
அரசன் கூறினான்—ஓ முனிவரே, ஆத்மாராமனும் பகவான் பக்தனுமான பிரியவ்ரதன் எவ்வாறு இல்லற வாழ்வில் தங்கினான்? இல்லறமே கர்மப் பந்தத்தின் வேர்; அது மனித வாழ்வின் நோக்கைத் தோற்கடிக்கிறது அல்லவா?
Verse 2
न नूनं मुक्तसङ्गानां तादृशानां द्विजर्षभ । गृहेष्वभिनिवेशोऽयं पुंसां भवितुमर्हति ॥ २ ॥
ஓ பிராமணசிறந்தவரே, பக்தர்கள் நிச்சயமாக விடுதலை பெற்றவர்கள்; ஆகவே குடும்பச் செயல்களில் அவர்கள் அப்படிப் பற்றிக்கொள்ளுதல் இயலாது।
Verse 3
महतां खलु विप्रर्षे उत्तमश्लोकपादयो: । छायानिर्वृतचित्तानां न कुटुम्बे स्पृहामति: ॥ ३ ॥
ஓ விப்ரரிஷே, உத்தமச்லோகனான பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைந்த மகாத்மாக்கள், அந்தத் திருவடிகளின் நிழலிலேயே நிறைவு பெறுகின்றனர்; அவர்களின் சிந்தை குடும்பத்தில் பற்றுக் கொள்ளாது।
Verse 4
संशयोऽयं महान् ब्रह्मन् दारागारसुतादिषु । सक्तस्य यत्सिद्धिरभूत्कृष्णे च मतिरच्युता ॥ ४ ॥
அரசன் கூறினான்—ஓ மகாபிராமணரே, இது என் பெரிய சந்தேகம். மனைவி, வீடு, பிள்ளைகள் முதலியவற்றில் பற்றுடைய பிரியவ்ரதன் எவ்வாறு கிருஷ்ண சிந்தனையில் அச்யுத பரமசித்தியை அடைந்தான்?
Verse 5
श्रीशुक उवाच बाढमुक्तं भगवत उत्तमश्लोकस्य श्रीमच्चरणारविन्दमकरन्दरस आवेशितचेतसो भागवतपरमहंस दयितकथां किञ्चिदन्तरायविहतां स्वां शिवतमां पदवीं न प्रायेण हिन्वन्ति ॥ ५ ॥
ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—நீ சொன்னது சரியே. உத்தமச்லோகனாகிய பகவானின் மகிமைகள், தெய்வீகப் பாடல்களால் புகழப்படுபவை, மகாபக்தர்களுக்கும் முக்தர்களுக்கும் மிக இனிமை. ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளின் தேன்-ரசத்தில் மனம் லயித்தவர், சில தடைகள் வந்தாலும் தாம் பெற்ற பரம நன்மைமிகு நிலையை பொதுவாக விட்டுவிடார்.
Verse 6
यर्हि वाव ह राजन् स राजपुत्र: प्रियव्रत: परमभागवतो नारदस्य चरणोपसेवयाञ्जसावगतपरमार्थसतत्त्वो ब्रह्मसत्रेण दीक्षिष्यमाण: अवनितलपरिपालनायाम्नातप्रवरगुणगणैकान्तभाजनतया स्वपित्रोपामन्त्रितो भगवति वासुदेव एवाव्यवधानसमाधियोगेन समावेशित-सकलकारकक्रियाकलापो नैवाभ्यनन्दद्यद्यपि तदप्रत्याम्नातव्यं तदधिकरण आत्मनोऽन्यस्माद सतोऽपि पराभवमन्वीक्षमाण: ॥ ६ ॥
சுகதேவர் தொடர்ந்தார்—அரசே, இளவரசன் பிரியவ்ரதன் பரம பகவதன். குரு நாரதரின் திருவடிச் சேவையால் பரமார்த்தத் தத்துவத்தை எளிதில் உணர்ந்தான். பிரஹ்மசத்ரத்தில் தீட்சை பெறத் தயாராக இருந்தபோது, தந்தை வேதவாக்கியப்படி உலகாட்சிப் பொறுப்பை ஏற்குமாறு கேட்டார். ஆனால் பிரியவ்ரதன் வாசுதேவனை இடையறாது நினைக்கும் சமாதி-யோகத்தில், எல்லா இந்திரியச் செயல்களையும் ஆண்டவன் சேவையில் லயித்திருந்தான்; ஆகவே தந்தையின் ஆணையை மறுக்க இயலாதபோதும், பக்திக்கு இடையூறு வருமோ என்ற அச்சத்தால் அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கவில்லை.
Verse 7
अथ ह भगवानादिदेव एतस्य गुणविसर्गस्य परिबृंहणानुध्यानव्यवसित सकलजगदभिप्राय आत्मयोनिरखिलनिगमनिजगणपरिवेष्टित: स्वभवनादवततार ॥ ७ ॥
அப்போது ஆதிதேவனாகிய பகவான் பிரம்மா, இந்த குணவிஸர்க சிருஷ்டியின் விரிவையும் ஒழுங்கையும் தியானித்து நடத்துபவர், உலகத்தின் நோக்கத்தை அறிந்தவர், ஸ்வயம்புவாக, வேதங்களின் உருவங்களும் தம் பரிவாரங்களும் சூழ, தம் லோகத்திலிருந்து இறங்கிவந்தார்.
Verse 8
स तत्र तत्र गगनतल उडुपतिरिव विमानावलिभिरनुपथममरपरिवृढैरभिपूज्यमान: पथि पथि च वरूथश: सिद्धगन्धर्वसाध्यचारणमुनिगणैरुपगीयमानो गन्धमादनद्रोणीमवभासयन्नुपससर्प ॥ ८ ॥
அவர் ஆகாயவெளியில் வழிவழியாக தேவர்களின் விமான வரிசைகளால் வணங்கப்பட்டு, நட்சத்திரங்கள் சூழ்ந்த பூர்ணசந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தார். பாதைதோறும் சித்தர், கந்தர்வர், சாத்யர், சாரணர், முனிவர் குழுக்கள் அணியணியாக அவரைப் பாடினர். இவ்வாறு கந்தமாதன மலைத் தாழ்வாரத்தை ஒளியூட்டிக் கொண்டு அவர் அணுகினார்.
Verse 9
तत्र ह वा एनं देवर्षिर्हंसयानेन पितरं भगवन्तं हिरण्यगर्भमुपलभमान: सहसैवोत्थायार्हणेन सह पितापुत्राभ्यामवहिताञ्जलिरुपतस्थे ॥ ९ ॥
அங்கே நாரத முனி, ஹம்ஸவாகனத்தில் வந்த தந்தை பகவான் ஹிரண்யகர்ப பிரம்மாவை கண்டவுடன் அறிந்தார். உடனே அவர் ஸ்வாயம்புவ மனுவும் அவரது மகன் பிரியவ்ரதனும் உடன் எழுந்து, கைகூப்பி மிகுந்த மரியாதையுடன் பிரம்மாவை வழிபட்டார்.
Verse 10
भगवानपि भारत तदुपनीतार्हण: सूक्तवाकेनातितरामुदितगुणगणावतारसुजय: प्रियव्रतमादि पुरुषस्तं सदयहासावलोक इति होवाच ॥ १० ॥
ஓ பாரதா, நாரதர், பிரியவ்ரதன், ஸ்வாயம்புவ மனு ஆகியோர் வேத மரபுப்படி வழிபாட்டு பொருட்களை அர்ப்பணித்து, சிறந்த ஸ்துதி வாக்குகளால் பிரம்மாவின் குணங்களைப் பாடினர். அப்போது இந்த உலகின் ஆதிபுருஷனான பகவான் பிரம்மா பிரியவ்ரதனுக்கு இரக்கம் கொண்டு, புன்னகையுடன் அவனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 11
श्रीभगवानुवाच निबोध तातेदमृतं ब्रवीमि मासूयितुं देवमर्हस्यप्रमेयम् । वयं भवस्ते तत एष महर्षि- र्वहाम सर्वे विवशा यस्य दिष्टम् ॥ ११ ॥
ஸ்ரீபகவான் பிரம்மா கூறினார்—அன்பு மகனே பிரியவ்ரதா, கவனமாகக் கேள்; நான் உனக்கு அமுதமெனும் நன்மைச் சொல் கூறுகிறேன். நம் அளவீடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த பரமேஸ்வரனைப் பொறாமைப்படாதே. நாங்கள் அனைவரும்—சிவன், உன் தந்தை, இந்த மகரிஷி நாரதர்—அவருடைய ஆணைக்கே கட்டுப்பட்டவர்கள்; அவருடைய விதியைத் தவிர்க்க இயலாது.
Verse 12
न तस्य कश्चित्तपसा विद्यया वा न योगवीर्येण मनीषया वा । नैवार्थधर्मै: परत: स्वतो वा कृतं विहन्तुं तनुभृद्विभूयात् ॥ १२ ॥
அந்த பரமேஸ்வரனின் ஆணையை எந்த உயிரும் தவிர்க்க முடியாது—கடுந்தவம், உயர்ந்த கல்வி, யோக சக்தி, உடல் வலிமை அல்லது அறிவுத் திறன் எதாலும் அல்ல. தர்மம், செல்வச் செழிப்பு, தனிப்பட்ட முயற்சி அல்லது பிறரின் உதவி—எந்த வழியாலும் பரமனின் கட்டளையை மீற இயலாது.
Verse 13
भवाय नाशाय च कर्म कर्तुं शोकाय मोहाय सदा भयाय । सुखाय दु:खाय च देहयोग- मव्यक्तदिष्टं जनताङ्ग धत्ते ॥ १३ ॥
பிரியவ்ரதா, பரம புருஷோத்தமனின் ஆணையினால் உயிர்கள் பிறப்பு-இறப்பு, செயல், சோகம்-மயக்கம், எதிர்கால அச்சம், மேலும் இன்பம்-துன்பம் அனுபவிக்க பலவகை உடல்களை ஏற்கின்றன. இது அனைத்தும் வெளிப்படாத விதியின் படியே நடைபெறுகிறது.
Verse 14
यद्वाचि तन्त्यां गुणकर्मदामभि: सुदुस्तरैर्वत्स वयं सुयोजिता: । सर्वे वहामो बलिमीश्वराय प्रोता नसीव द्विपदे चतुष्पद: ॥ १४ ॥
குழந்தையே, குணமும் கர்மமும் படி வேத விதிகள் எங்களை வர்ணாஶ்ரமப் பிரிவுகளின் கயிறுகளால் கட்டியுள்ளன; அதைத் தவிர்ப்பது அரிது. ஆகவே ஈசுவரனுக்காக நம் வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்; மூக்குக் கயிறால் இழுக்கப்படும் காளைகள் போல।
Verse 15
ईशाभिसृष्टं ह्यवरुन्ध्महेऽङ्ग दु:खं सुखं वा गुणकर्मसङ्गात् । आस्थाय तत्तद्यदयुङ्क्त नाथ- श्चक्षुष्मतान्धा इव नीयमाना: ॥ १५ ॥
பிரியவ்ரதா, குண-கர்ம சங்கத்தின்படி ஈசுவரனே நமக்கு உடலையும் இன்ப-துன்பங்களையும் அளிக்கிறான். ஆகவே கிடைத்த நிலையிலேயே நிலைத்து, பரமபுருஷனின் நடத்துதலுக்குள் இருக்க வேண்டும்—கண் உள்ளவன் குருடனை நடத்துவது போல।
Verse 16
मुक्तोऽपि तावद्बिभृयात्स्वदेह- मारब्धमश्नन्नभिमानशून्य: । यथानुभूतं प्रतियातनिद्र: किं त्वन्यदेहाय गुणान्न वृङ्क्ते ॥ १६ ॥
முக்தனாக இருந்தாலும், முன்கர்மத்தால் பெற்ற உடலை அவன் அதுவரை தாங்குவான்; ஆனால் அகங்காரமின்றி அந்த அனுபவ இன்ப-துன்பங்களை விழித்தவன் கண்ட கனவு போலக் கருதுவான். அவன் உறுதியாக இருந்து, முக்குணங்களின் வலியால் வேறு உடல் பெறச் செயல் செய்யமாட்டான்।
Verse 17
भयं प्रमत्तस्य वनेष्वपि स्याद् यत: स आस्ते सहषट्सपत्न: । जितेन्द्रियस्यात्मरतेर्बुधस्य गृहाश्रम: किं नु करोत्यवद्यम् ॥ १७ ॥
தன்னடக்கம் இல்லாதவன் காடுகளுக்குள் சென்றாலும் பந்தத்தின் பயம் உண்டு; ஏனெனில் அவன் ஆறு இணைமனைவிகள்—மனம் மற்றும் ஞானேந்திரியங்கள்—உடன் வாழ்கிறான். ஆனால் இంద్రியங்களை வென்ற, ஆத்மரசத்தில் நிறைந்த ஞானிக்கு இல்லறமும் தீங்கு செய்யாது।
Verse 18
य: षट् सपत्नान् विजिगीषमाणो गृहेषु निर्विश्य यतेत पूर्वम् । अत्येति दुर्गाश्रित ऊर्जितारीन् क्षीणेषु कामं विचरेद्विपश्चित् ॥ १८ ॥
இல்லறத்தில் இருந்து மனமும் ஐந்து இంద్రியங்களும் ஆகிய ஆறு பகைவர்களை முறையாக வெல்ல முயல்வவன், கோட்டையில் இருக்கும் அரசன் வலிமைமிகு எதிரிகளை வெல்வது போல வெற்றி பெறுவான். காமம் குறைந்தபின் அந்த விவேகி அச்சமின்றி எங்கும் செல்லலாம்।
Verse 19
त्वं त्वब्जनाभाङ्घ्रिसरोजकोश- दुर्गाश्रितो निर्जितषट्सपत्न: । भुङ्क्ष्वेह भोगान् पुरुषातिदिष्टान् विमुक्तसङ्ग: प्रकृतिं भजस्व ॥ १९ ॥
ஸ்ரீ பிரம்மா கூறினார்—பிரியவ்ரதா! தாமரைக் கொப்புளைப் போன்ற நாபியுடைய பகவானின் திருவடித் தாமரைக் கோஷத்தில் அடைக்கலம் புகுந்து, மனத்துடன் ஆறு இந்திரியங்களையும் வெல்லு. ஆண்டவன் விசேஷமாக ஆணையிட்டபடி இவ்வுலகப் போகங்களை ஏற்று அனுபவி; பற்றற்றவனாய் உன் ஸ்வதர்மரூப இயல்பை நிறைவேற்று.
Verse 20
श्रीशुक उवाच इति समभिहितो महाभागवतो भगवतस्त्रिभुवनगुरोरनुशासनमात्मनो लघुतयावनतशिरोधरो बाढमिति सबहुमानमुवाह ॥ २० ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—மூன்று உலகங்களின் குருவான பகவான் பிரம்மாவின் இவ்வுபதேசத்தைப் பெற்ற மகாபாகவதன் பிரியவ்ரதன், தன்னைத் தாழ்வாக எண்ணி தலை வணங்கி, “அப்படியே” என்று மிகுந்த மரியாதையுடன் ஆணையை ஏற்று முறையாக நிறைவேற்றினான்.
Verse 21
भगवानपि मनुना यथावदुपकल्पितापचिति: प्रियव्रतनारदयोरविषममभिसमीक्षमाणयोरात्मसमवस्थानमवाङ्मनसं क्षयमव्यवहृतं प्रवर्तयन्नगमत् ॥ २१ ॥
மனு இயன்றவரை முறையாக ஆராதித்து பகவான் பிரம்மாவைத் திருப்திப்படுத்தினார். பிரியவ்ரதனும் நாரதரும் எந்தக் குறைமனமும் இன்றி பிரம்மாவை நோக்கினர். தந்தையின் வேண்டுகோளை ஏற்குமாறு பிரியவ்ரதனைச் செயல்படுத்திய பின், சாதாரண மனமும் சொல்லும் எட்டாத தம் தாமமான சத்தியலோகத்திற்குப் பிரம்மா திரும்பினார்.
Verse 22
मनुरपि परेणैवं प्रतिसन्धितमनोरथ: सुरर्षिवरानुमतेनात्मजमखिलधरामण्डलस्थितिगुप्तय आस्थाप्य स्वयमतिविषमविषयविषजलाशयाशाया उपरराम ॥ २२ ॥
ஸ்வாயம்புவ மனு, பகவான் பிரம்மாவின் துணையால் இவ்வாறு தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார். தேவரிஷி நாரதரின் அனுமதியுடன், அனைத்துலக மண்டலங்களின் நிலைநிறுத்தம் மற்றும் பாதுகாப்பு பொறுப்பை தன் மகனிடம் ஒப்படைத்தார்; இவ்வாறு விஷய ஆசைகளெனும் மிக அபாயகரமான விஷக் கடலிலிருந்து விடுபட்டார்.
Verse 23
इति ह वाव स जगतीपतिरीश्वरेच्छयाधिनिवेशितकर्माधिकारोऽखिलजगद्बन्धध्वंसनपरानुभावस्य भगवत आदिपुरुषस्याङ्घ्रियुगलानवरतध्यानानुभावेन परिरन्धितकषायाशयोऽवदातोऽपि मानवर्धनो महतां महीतलमनुशशास ॥ २३ ॥
இவ்வாறு உலகாதிபதி பிரியவ்ரத மகாராஜன், ஈசனின் இச்சையால் கர்மப் பொறுப்பில் நியமிக்கப்பட்டார். அனைத்துலகப் பந்தங்களை அழிக்கும் மகிமையுடைய ஆதிபுருஷ பகவானின் திருவடித் துவயத்தை அவர் இடையறாது தியானித்தார். அந்தத் தியானப் பலனால் அவரது உள்ளம் மாசற்றதாயிருந்தும், மேன்மக்களின் ஆணையை மதிக்கவே பூமியை ஆட்சி செய்தார்.
Verse 24
अथ च दुहितरं प्रजापतेर्विश्वकर्मण उपयेमे बर्हिष्मतीं नाम तस्यामु ह वाव आत्मजानात्मसमानशीलगुणकर्मरूपवीर्योदारान्दश भावयाम्बभूव कन्यां च यवीयसीमूर्जस्वतीं नाम ॥ २४ ॥
பின்னர் மகாராஜா பிரியவ்ரதர், பிரஜாபதி விஸ்வகர்மாவின் மகள் பர்ஹிஷ்மதியை மணந்தார். அவளிடத்தில் அவருக்கு, அவரைப் போலவே அழகு, குணம், நடத்தை, வீரியம், பெருந்தன்மை உடைய பத்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; மேலும் இளையதாய் ஒரு மகளும் பிறந்தாள்—அவளின் பெயர் ஊர்ஜஸ்வதி.
Verse 25
आग्नीध्रेध्मजिह्वयज्ञबाहुमहावीरहिरण्यरेतोघृतपृष्ठसवनमेधातिथिवीतिहोत्रकवय इति सर्व एवाग्निनामान: ॥ २५ ॥
அந்த பத்து புதல்வர்களின் பெயர்கள்—ஆக்னீத்ர, இத்மஜிஹ்வ, யஜ்ஞபாஹு, மகாவீர, ஹிரண்யரேதா, க்ருதப்ருஷ்ட, ஸவன, மேதாதிதி, வீதிஹோத்ர, கவி. இவை அனைத்தும் அக்னிதேவனின் பெயர்களாகவும் கூறப்படுகின்றன.
Verse 26
एतेषां कविर्महावीर: सवन इति त्रय आसन्नूर्ध्वरेतसस्त आत्मविद्यायामर्भभावादारभ्य कृतपरिचया: पारमहंस्यमेवाश्रममभजन् ॥ २६ ॥
இவர்களில் கவி, மகாவீர, ஸவன என்ற மூவர் ஊர்த்வரேதஸர்—முழு பிரம்மச்சாரிகள். சிறுவயதிலிருந்தே பிரம்மச்சரியத்தில் பயிற்சி பெற்றதால், அவர்கள் ஆத்மவித்தையில் தேர்ந்து, பரமஹம்ச ஆச்ரமத்தையே ஏற்றனர்.
Verse 27
तस्मिन्नु ह वा उपशमशीला: परमर्षय: सकलजीवनिकायावासस्य भगवतो वासुदेवस्य भीतानां शरणभूतस्य श्रीमच्चरणारविन्दाविरतस्मरणाविगलितपरमभक्तियोगानुभावेन परिभावितान्तर्हृदयाधिगते भगवति सर्वेषां भूतानामात्मभूते प्रत्यगात्मन्येवा- त्मनस्तादात्म्यमविशेषेण समीयु: ॥ २७ ॥
இவ்வாறு வாழ்வின் தொடக்கத்திலிருந்தே துறவறத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த மூவரும், இந்திரியச் செயல்களை முழுமையாக அடக்கி மகரிஷிகளாயினர். எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் ஆதாரமாய், உலகப் பயத்தால் அஞ்சுவோர்க்கு ஒரே சரணமாய் விளங்கும் பகவான் வாசுதேவரின் ஸ்ரீபாதாரவிந்தங்களை அவர்கள் இடையறாது நினைத்தனர். அந்த நிரந்தர ஸ்மரணத்தால் அவர்களின் தூய பக்தியோகம் முதிர்ந்து, பக்தியின் வல்லமையால் இதயத்தில் உறையும் பரமாத்மா, எல்லாப் பூதங்களின் ஆத்மரூபமான பகவானை நேரடியாக உணர்ந்து, தம்முக்கும் அவருக்கும் குணதரத்தில் வேறுபாடு இல்லை என அறிந்தனர்.
Verse 28
अन्यस्यामपि जायायां त्रय: पुत्रा आसन्नुत्तमस्तामसो रैवत इति मन्वन्तराधिपतय: ॥ २८ ॥
அவரின் மற்றொரு மனைவியிடமும் உத்தம, தாமஸ, ரைவத என்ற மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர். பின்னர் அவர்கள் மன்வந்தரங்களின் அதிபதிகளாக (மனுக்கள்) ஆனார்கள்.
Verse 29
एवमुपशमायनेषु स्वतनयेष्वथ जगतीपतिर्जगतीमर्बुदान्येकादश परिवत्सराणामव्याहताखिलपुरुषकारसारसम्भृतदोर्दण्डयुगलापीडितमौर्वीगुणस्तनितविरमितधर्मप्रतिपक्षो बर्हिष्मत्याश्चानुदिनमेधमानप्रमोदप्रसरणयौषिण्यव्रीडाप्रमुषितहासावलोकरुचिरक्ष्वेल्यादिभि: पराभूयमानविवेक इवानवबुध्यमान इव महामना बुभुजे ॥ २९ ॥
கவி, மகாவீர, சவனன் முதலிய புதல்வர்கள் பரமஹம்ச ஆசிரம நிலையில் முற்றிலும் பயிற்சி பெற்ற பின், ஜகதீபதி மகாராஜா பிரியவ்ரதன் பதினொன்று அர்புத ஆண்டுகள் உலகை ஆட்சி செய்தான். அவன் இரு வலிமைமிகு கரங்களால் வில்லின் நாணில் அம்பை நிலைநிறுத்தத் தீர்மானித்தால், தர்மநியமங்களுக்கு எதிரானோர் அவன் ஒப்பற்ற ஆட்சிப் பராக்கிரமத்தைப் பார்த்து அச்சத்தால் ஓடினர். அவன் மனைவி பர்ஹிஷ்மதியை மிகுந்த அன்புடன் நேசித்தான்; நாட்கள் செல்லச் செல்ல அவர்களின் தாம்பத்திய இன்பமும் வளர்ந்தது. அவளது அலங்காரம், நடை, எழுதல், புன்னகை, சிரிப்பு, பார்வை, விளையாட்டு முதலிய பெண்மையால் அவனது உற்சாகம் பெருகியது; ஆகவே மகாத்மாவாயினும் அவன் அவளது பெண்செயல்களில் மயங்கி சாதாரண மனிதன் போல விவேகம் மறந்தவன் எனத் தோன்றினான்; ஆனால் உண்மையில் அவன் மகாத்மாவே.
Verse 30
यावदवभासयति सुरगिरिमनुपरिक्रामन् भगवानादित्यो वसुधातलमर्धेनैव प्रतपत्यर्धेनावच्छादयति तदा हि भगवदुपासनोपचितातिपुरुषप्रभावस्तदनभिनन्दन् समजवेन रथेन ज्योतिर्मयेन रजनीमपि दिनं करिष्यामीति सप्तकृत्वस्तरणिमनुपर्यक्रामद् द्वितीय इव पतङ्ग: ॥ ३० ॥
பகவான் ஆதித்யன் சுமேறு மலையைச் சுற்றி வரும்போது பூமித்தளத்தை அரைபகுதியில் மட்டும் ஒளியூட்டி, மற்ற அரைபகுதியை இருளால் மூடுகிறான். பகவானை வழிபட்டு பெற்ற அதிமானவ வல்லமை கொண்ட பிரியவ்ரதன் இதை விரும்பவில்லை. “இரவு உள்ள இடத்திலும் நான் பகலை ஏற்படுத்துவேன்” என்று தீர்மானித்தான். பின்னர் அவன் ஒளிமயமான சமவேக ரதத்தில் ஏறி, சூரியதேவனின் பாதையைப் பின்பற்றி ஏழு முறை சுற்றிவந்தான்; இரண்டாவது சூரியன் போலவே।
Verse 31
ये वा उ ह तद्रथचरणनेमिकृतपरिखातास्ते सप्त सिन्धव आसन् यत एव कृता: सप्त भुवो द्वीपा: ॥ ३१ ॥
பிரியவ்ரதன் சூரியனைப் பின்தொடர்ந்து ரதத்தை ஓட்டியபோது, ரதச் சக்கரங்களின் விளிம்புகள் உண்டாக்கிய ஆழ்ந்த தடங்கள் பின்னர் ஏழு சமுத்திரங்களாக ஆனது; அதனால் பூமண்டலம் ஏழு தீவுகளாகப் பிரிந்தது.
Verse 32
जम्बूप्लक्षशाल्मलिकुशक्रौञ्चशाकपुष्करसंज्ञास्तेषां परिमाणं पूर्वस्मात्पूर्वस्मादुत्तर उत्तरो यथासंख्यं द्विगुणमानेन बहि: समन्तत उपक्लृप्ता: ॥ ३२ ॥
இந்தத் தீவுகளின் பெயர்கள் ஜம்பூ, ப்லக்ஷ, ஷால்மலி, குஷ, க்ரௌஞ்ச, ஷாக, புஷ்கர. ஒவ்வொரு தீவும் தன் முன் உள்ள தீவை விட வரிசையாக இரட்டிப்பு அளவில் பெரியது; ஒவ்வொன்றும் ஒரு திரவப் பொருளால் சூழப்பட்டு, அதன் அப்பால் அடுத்த தீவு அமைந்துள்ளது.
Verse 33
क्षारोदेक्षुरसोदसुरोदघृतोदक्षीरोददधिमण्डोदशुद्धोदा: सप्त जलधय: सप्त द्वीपपरिखा इवाभ्यन्तरद्वीपसमाना एकैकश्येन यथानुपूर्वं सप्तस्वपि बहिर्द्वीपेषु पृथक्परित उपकल्पितास्तेषु जम्ब्वादिषु बर्हिष्मतीपतिरनुव्रतानात्मजानाग्नीध्रेध्मजिह्वयज्ञबाहुहिरण्यरेतोघृतपृष्ठमेधातिथिवीतिहोत्रसंज्ञान् यथा संख्येनैकैकस्मिन्नेकमेवाधिपतिं विदधे ॥ ३३ ॥
ஏழு சமுத்திரங்களில் முறையே உப்புநீர், கரும்புச் சாறு, சுரா (மதுபானம்), நெய், பால், தயிர்மண்டம் (மத்தித்த தயிரின் சாரம்/மோர் சாரம்), மற்றும் தூய இனிய குடிநீர் உள்ளன. இவை ஏழு தீவுகளையும் அகழி போலச் சுற்றி நிற்கின்றன; ஒவ்வொரு சமுத்திரத்தின் அகலம் அது சூழும் தீவின் அகலத்திற்குச் சமம். பர்ஹிஷ்மதியின் கணவரான மகாராஜா பிரியவ்ரதன் ஜம்பூ முதலிய தீவுகளின் ஆட்சியைத் தன் புதல்வர்கள்—ஆக்னீத்ர, இத்மஜிஹ்வ, யஜ்ஞபாஹு, ஹிரண்யரேதா, க்ருதப்ருஷ்ட, மேதாதிதி, வீதிஹோத்ர—என்பவர்களுக்கு வரிசையாக ஒவ்வொரு தீவுக்கும் ஒருவராக அரசர்களை நியமித்து அளித்தான்.
Verse 34
दुहितरं चोर्जस्वतीं नामोशनसे प्रायच्छद्यस्यामासीद् देवयानी नाम काव्यसुता ॥ ३४ ॥
பின்னர் அரசன் பிரியவ்ரதன், தன் மகள் ஊர்ஜஸ்வதியை உஷனஸ் (சுக்ராசார்யர்) அவர்களுக்கு மணமுடித்துக் கொடுத்தான். அவளிடத்தில் காவ்யசுதையான தேவயானி என்ற மகள் பிறந்தாள்.
Verse 35
नैवंविध: पुरुषकार उरुक्रमस्यपुंसां तदङ्घ्रिरजसा जितषड्गुणानाम् । चित्रं विदूरविगत: सकृदाददीतयन्नामधेयमधुना स जहाति बन्धम् ॥ ३५ ॥
அரசே! உருக்ரமனான பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளின் தூளில் சரணடைந்த பக்தன், பசி, தாகம், துயரம், மயக்கம், முதுமை, மரணம் எனும் ஆறு அலைகளைத் தாண்டி, மனத்தையும் ஐந்து இந்திரியங்களையும் வெல்ல முடியும். ஆனால் தூய பக்தருக்கு இது வியப்பல்ல; ஏனெனில் சண்டாளனும் ஒருமுறை பகவந்நாமம் உச்சரித்தாலே பந்தத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.
Verse 36
स एवमपरिमितबलपराक्रम एकदा तु देवर्षिचरणानुशयनानुपतितगुणविसर्गसंसर्गेणानिर्वृतमिवात्मानं मन्यमान आत्मनिर्वेद इदमाह ॥ ३६ ॥
அளவற்ற வலமும் வீரமும் உடைய மகாராஜா பிரியவ்ரதன் ஒருநாள், தேவரிஷி நாரதரின் திருவடிகளில் சரணடைந்து கிருஷ்ணசிந்தனையின் பாதையில் இருந்தும், குணங்களின் ஓட்டத்தோடு சேர்ந்ததால் மீண்டும் உலகியற் செயல்களில் சிக்கிக் கொண்டேன் என்று எண்ணினான். அதனால் அவன் மனம் கலங்கியது; வைராக்ய உணர்வோடு பேசத் தொடங்கினான்.
Verse 37
अहो असाध्वनुष्ठितं यदभिनिवेशितोऽहमिन्द्रियैरविद्यारचितविषमविषयान्धकूपे तदलमलममुष्या वनिताया विनोदमृगं मां धिग्धिगिति गर्हयाञ्चकार ॥ ३७ ॥
அப்போது அரசன் தன்னைத் தானே கண்டித்துக் கூறினான்—அய்யோ! நான் எவ்வளவு தகாத முறையில் நடந்தேன்; இந்திரியங்களின் வசப்பட்டு, அவித்தையால் அமைக்கப்பட்ட விஷமமான விஷயங்களின் அந்தக் கிணற்றில் விழுந்துவிட்டேன். போதும், போதும்! இனி இன்பம் வேண்டாம். பாருங்கள், மனைவியின் கைகளில் ஆடும் நடனக் குரங்கு போல நான் ஆகிவிட்டேன்; என்னை நான் நிந்திக்கிறேன்.
Verse 38
परदेवताप्रसादाधिगतात्मप्रत्यवमर्शेनानुप्रवृत्तेभ्य: पुत्रेभ्य इमां यथादायं विभज्य भुक्तभोगां च महिषीं मृतकमिव सह महाविभूतिमपहाय स्वयं निहितनिर्वेदो हृदि गृहीतहरिविहारानुभावो भगवतो नारदस्य पदवीं पुनरेवानुससार ॥ ३८ ॥
பரமதேவனான பகவானின் அருளால் மகாராஜா பிரியவ்ரதன் தன் உணர்வை மீண்டும் பெற்றான். கீழ்ப்படியும் மகன்களுக்கு உரிய முறையில் பூமிச் செல்வங்களைப் பகிர்ந்தளித்தான். மிகுந்த இன்பம் அனுபவித்த ராணியையும், பெரும் வைபவமிக்க அரசாட்சியையும், இறந்த உடலை விட்டொழிப்பதுபோல் துறந்தான். வைராக்யத்தை உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தி, ஹரியின் லீலை அனுபவத்தின் தாக்கத்தால் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, நாரத பகவதரின் பாதையில் மீண்டும் நடந்தான்.
Verse 39
तस्य ह वा एते श्लोका:— प्रियव्रतकृतं कर्म को नु कुर्याद्विनेश्वरम् । यो नेमिनिम्नैरकरोच्छायां घ्नन् सप्त वारिधीन् ॥ ३९ ॥
அவரைப் பற்றிய புகழ்பெற்ற ச்லோகங்கள்— ஈசுவரன் அருளும் வல்லமையின்றி மகாராஜ பிரியவ்ரதன் செய்த இத்தகைய செயலை யார் செய்ய முடியும்? அவர் ரதச்சக்கரக் கோடுகளால் நிழலை வெட்டியதுபோல் செய்து ஏழு சமுத்திரங்களின் எல்லைகளை வெளிப்படுத்தினார்।
Verse 40
भूसंस्थानं कृतं येन सरिद्गिरिवनादिभि: । सीमा च भूतनिर्वृत्यै द्वीपे द्वीपे विभागश: ॥ ४० ॥
நதிகள், மலைகள், காடுகள் முதலியவற்றால் பூமியின் அமைப்பை ஒழுங்குபடுத்தியவர்; உயிர்களின் அமைதிக்காக தீவு தீவாகப் பிரித்து எல்லைகளையும் நிறுவியவர்।
Verse 41
भौमं दिव्यं मानुषं च महित्वं कर्मयोगजम् । यश्चक्रे निरयौपम्यं पुरुषानुजनप्रिय: ॥ ४१ ॥
பூமியிலும், தேவலோகத்திலும், மனித சமுதாயத்திலும்— கர்மயோகத்தால் பெற்ற பெருமைகளை, நாரத முனிவரின் பிரிய பக்தனான மகாராஜ பிரியவ்ரதன் நரகத்துக்கு ஒப்பாகக் கருதினார்; ஆயினும் அவர் புகழ்மிக்க தர்மச் செயல்களைச் செய்தார்।
Frequently Asked Questions
Because Brahmā establishes that the Supreme Lord’s order is unavoidable for all beings—from Brahmā to an ant. Priyavrata accepted rulership not from personal desire but as service to the divine plan and to his superiors (Manu, Brahmā), while keeping his consciousness sheltered at the Lord’s lotus feet. This preserves bhakti while fulfilling dharma.
The chapter distinguishes uncontrolled wandering from controlled household discipline: the true danger is the unconquered mind and senses (the ‘six co-wives’). A self-satisfied, learned person who systematically conquers the mind and senses can live as a gṛhastha without being harmed, treating karmic happiness and distress like a dream—without generating new bondage.
They are Jambū, Plakṣa, Śālmali, Kuśa, Krauñca, Śāka, and Puṣkara, each surrounded by corresponding oceans of salt water, sugarcane juice, liquor, ghee, milk, yogurt, and sweet water. They are narrated to show the cosmic-scale effects of a devotee-king acting under divine empowerment, and to transition Canto 5 into its broader cosmographical exposition.
Because resistance to one’s prescribed duty can subtly become envy toward the Lord’s governance—treating divine arrangement as negotiable. Brahmā reframes duty as alignment with the Supreme will: obedience without ego preserves devotion, whereas refusal can mask personal preference as spirituality.