Adhyaya 29

Verse 1

श्रीउद्धव उवाच सुदुस्तरामिमां मन्ये योगचर्यामनात्मन: । यथाञ्जसा पुमान् सिद्ध्येत् तन्मे ब्रूह्यञ्जसाच्युत ॥ १ ॥

ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்: அச்யுதனே, மனத்தை அடக்க இயலாதவர்க்கு நீங்கள் உரைத்த யோகச் சரியை மிகக் கடினம் என நான் எண்ணுகிறேன். ஆகவே எளிய முறையில், மனிதன் எவ்வாறு சுலபமாக அதில் சித்தி பெறுவான் என்பதை அருளிச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

प्रायश: पुण्डरीकाक्ष युञ्जन्ते योगिनो मन: । विषीदन्त्यसमाधानान्मनोनिग्रहकर्शिता: ॥ २ ॥

புண்டரீகாக்ஷனே, பொதுவாக யோகிகள் மனத்தை ஒன்றுபடுத்த முயல்கிறார்கள்; ஆனால் சமாதி நிறைவேறாததால் அவர்கள் சோர்வடைகிறார்கள், மனக் கட்டுப்பாட்டின் துன்பத்தால் களைப்படைகிறார்கள்।

Verse 3

अथात आनन्ददुघं पदाम्बुजं हंसा: श्रयेरन्नरविन्दलोचन । सुखं नु विश्वेश्वर योगकर्मभि- स्त्वन्माययामी विहता न मानिन: ॥ ३ ॥

ஆகவே அரவிந்தலோசனனே, உலகீச்வரனே, ஹம்சப் போன்ற பரமஹம்சர்கள் பரமானந்தத்தைப் பொழியும் உமது பாதபத்மங்களை மகிழ்ச்சியுடன் சரணடைகிறார்கள். ஆனால் யோகமும் கர்மமும் செய்த சாதனைகளில் அகந்தை கொண்டோர் உம்மைச் சாராது, உமது மாயையால் தோற்கடிக்கப்படுகிறார்கள்।

Verse 4

किं चित्रमच्युत तवैतदशेषबन्धोदासेष्वनन्यशरणेषु यदात्मसात्त्वम् । योऽरोचयत् सह मृगै: स्वयमीश्वराणांश्रीमत्किरीटतटपीडितपादपीठ: ॥ ४ ॥

அச்ச்யுதா! இதில் என்ன ஆச்சரியம்? உம்மையே ஒரே சரணமாக கொண்ட உமது அடியார்களை நீர் நெருக்கமாகத் தழுவிக் கொள்கிறீர். ராமச்சந்திர அவதாரத்தில் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தங்கள் ஒளிமிக்க கிரீட முனைகளை உமது தாமரைத் திருவடிகள் தங்கிய பாதபீடத்தில் வைக்கப் போட்டியிட்டபோதும், உம்மையே சரணடைந்த ஹனுமான் போன்ற வானரர்களுக்கு நீர் சிறப்பு அன்பைக் காட்டினீர்।

Verse 5

तं त्वाखिलात्मदयितेश्वरमाश्रितानां सर्वार्थदं स्वकृतविद् विसृजेत को नु । को वा भजेत् किमपि विस्मृतयेऽनु भूत्यै किं वा भवेन्न तव पादरजोजुषां न: ॥ ५ ॥

நீரே எல்லாரின் ஆத்மா, மிகப் பிரியமான ஆராத்யன், பரமேஸ்வரன்; சரணடைந்த பக்தர்களுக்கு எல்லாச் சித்திகளையும் நீர் அளிக்கிறீர். அப்படிப்பட்ட உம்மை யார் விட்டு விட முடியும்? உமது அருளை அறிந்தபின் யார் நன்றி கெட்டவராக இருப்பார்? உம்மை மறக்கச் செய்யும் போக அனுபவத்திற்காக யார் வேறொன்றை வழிபடுவார்? உமது தாமரைத் திருவடித் தூளின் சேவையில் ஈடுபட்ட எங்களுக்கு என்ன குறை இருக்க முடியும்?

Verse 6

नैवोपयन्त्यपचितिं कवयस्तवेश ब्रह्मायुषापि कृतमृद्धमुद: स्मरन्त: । योऽन्तर्बहिस्तनुभृतामशुभं विधुन्वन्न आचार्यचैत्त्यवपुषा स्वगतिं व्यनक्ति ॥ ६ ॥

ஏ பிரபுவே! தெய்வீகக் கவிஞரும் ஆன்மவிஞ்ஞான நிபுணரும், பிரம்மாவின் நீண்ட ஆயுள் பெற்றாலும், உமது கடனை முழுமையாகச் செலுத்த இயலார். ஏனெனில் நீர் உடலுடையோரின் உள்ளும் புறமும் உள்ள அசுபத்தை அகற்றி, வெளியில் ஆசார்யராகவும் உள்ளே அந்தர்யாமி பரமாத்மாவாகவும் வெளிப்பட்டு, ஜீவன் உம்மை அடையும் வழியை அறிவிக்கிறீர்।

Verse 7

श्रीशुक उवाच इत्युद्धवेनात्यनुरक्तचेतसा पृष्टो जगत्क्रीडनक: स्वशक्तिभि: । गृहीतमूर्तित्रय ईश्वरेश्वरो जगाद सप्रेममनोहरस्मित: ॥ ७ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: இவ்வாறு மிகுந்த அன்பால் நிறைந்த உள்ளத்துடன் இருந்த உத்தவனால் கேட்கப்பட்டபோது, உலகைத் தன் லீலையின் விளையாட்டுப் பொருளாகக் கொண்டும், தன் சக்திகளால் பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவன் எனும் மும்மூர்த்திகளையும் ஏற்றும், எல்லா கட்டுப்படுத்துவோருக்கும் கட்டுப்படுத்துவனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அன்பு நிறைந்த மனம்கவரும் புன்னகையுடன் பதிலளிக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 8

श्रीभगवानुवाच हन्त ते कथयिष्यामि मम धर्मान् सुमङ्गलान् । यान् श्रद्धयाचरन् मर्त्यो मृत्युं जयति दुर्जयम् ॥ ८ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: ஆம், நான் உனக்கு எனது சுமங்கலமான பக்தி தர்மங்களைச் சொல்வேன்; அவற்றை श्रद्धையுடன் நடைமுறைப்படுத்தும் மனிதன் வெல்ல இயலாத மரணத்தையும் வெல்லுவான்।

Verse 9

कुर्यात् सर्वाणि कर्माणि मदर्थं शनकै: स्मरन् । मय्यर्पितमनश्चित्तो मद्धर्मात्ममनोरति: ॥ ९ ॥

என்னை எப்போதும் நினைத்து, அவசரமின்றி, தன் எல்லாக் கடமைகளையும் எனக்காகச் செய்ய வேண்டும். மனமும் புத்தியும் எனக்கு அர்ப்பணித்து, என் பக்திசேவையில் மனத்தை அன்புடன் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 10

देशान् पुण्यानाश्रयेत मद्भ‍क्तै: साधुभि: श्रितान् । देवासुरमनुष्येषु मद्भ‍क्ताचरितानि च ॥ १० ॥

என் சாதுபக்தர்கள் தங்கியுள்ள புனிதத் தலங்களைச் சார்ந்து கொள்ள வேண்டும். தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரிடையே தோன்றும் என் பக்தர்களின் முன்மாதிரி நடத்தையால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 11

पृथक् सत्रेण वा मह्यं पर्वयात्रामहोत्सवान् । कारयेद् गीतनृत्याद्यैर्महाराजविभूतिभि: ॥ ११ ॥

தனியாகவோ பொதுக் கூடங்களிலோ, பாடல், நடனம் முதலியனும் அரசமிகு வைபவங்களும் உடன், எனது வழிபாட்டிற்காக ஒதுக்கப்பட்ட புனித நாட்கள், யாத்திரைகள், சடங்குகள், திருவிழாக்களை ஏற்பாடு செய்து கொண்டாட வேண்டும்.

Verse 12

मामेव सर्वभूतेषु बहिरन्तरपावृतम् । ईक्षेतात्मनि चात्मानं यथा खममलाशय: ॥ १२ ॥

தூய உள்ளத்துடன், எல்லா உயிர்களிலும் வெளியும் உள்ளும் பரவி நிற்கும் என்னையே காண வேண்டும். தன்னுள்ளும் பரமாத்மாவை அப்படியே காண வேண்டும்—எங்கும் நிறைந்த ஆகாயம் போல, பொருட் கலங்கலால் மாசுபடாதவனாகவும்.

Verse 13

इति सर्वाणि भूतानि मद्भ‍ावेन महाद्युते । सभाजयन् मन्यमानो ज्ञानं केवलमाश्रित: ॥ १३ ॥ ब्राह्मणे पुक्कसे स्तेने ब्रह्मण्येऽर्के स्फुलिङ्गके । अक्रूरे क्रूरके चैव समद‍ृक् पण्डितो मत: ॥ १४ ॥

ஒளிமிகு உத்தவா! இவ்வாறு எல்லா உயிர்களையும் என்னுள் நான் இருப்பேன் என்ற உணர்வுடன் காண்பவன், இந்த தெய்வீக ஞானத்தைச் சார்ந்து அனைவருக்கும் உரிய மரியாதை செலுத்துபவன், உண்மையில் ஞானி எனப்படுவான். அவன் பிராமணனையும் சண்டாளனையும், திருடனையும் பிராமணிய தர்மத்தைப் போற்றுபவனையும், சூரியனையும் தீயின் சிறு சினுக்கையும், மென்மையனையும் கொடூரனையும்—எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்கிறான்.

Verse 14

इति सर्वाणि भूतानि मद्भ‍ावेन महाद्युते । सभाजयन् मन्यमानो ज्ञानं केवलमाश्रित: ॥ १३ ॥ ब्राह्मणे पुक्कसे स्तेने ब्रह्मण्येऽर्के स्फुलिङ्गके । अक्रूरे क्रूरके चैव समद‍ृक् पण्डितो मत: ॥ १४ ॥

ஓ மகாத்யுதி உத்தவா! எல்லா உயிர்களிலும் நான் உள்ளேன் என்ற பாவத்துடன் பார்த்து, அந்த தெய்வீக ஞானத்தைச் சார்ந்து அனைவருக்கும் உரிய மரியாதை செலுத்துபவனே உண்மையான பண்டிதன். அவன் பிராமணனையும் சண்டாளனையும், திருடனையும் பிராமண்ய தர்மத்தைப் போஷிப்பவனையும், சூரியனையும் அக்கினியின் சிறு சினுக்கையும், மென்மையனையும் கொடூரனையும் சமமாகக் காண்கிறான்।

Verse 15

नरेष्वभीक्ष्णं मद्भ‍ावं पुंसो भावयतोऽचिरात् । स्पर्धासूयातिरस्कारा: साहङ्कारा वियन्ति हि ॥ १५ ॥

எல்லா மனிதர்களிலும் என் இருப்பை இடையறாது தியானிப்பவனின் உள்ளத்தில் போட்டி, பொறாமை, இகழ்ச்சி, மேலும் அகங்காரம் ஆகிய தீய குணங்கள் மிக விரைவில் அழிகின்றன।

Verse 16

विसृज्य स्मयमानान् स्वान् द‍ृशं व्रीडां च दैहिकीम् । प्रणमेद् दण्डवद् भूमावाश्वचाण्डालगोखरम् ॥ १६ ॥

தன் நண்பர்கள் கேலி செய்தாலும் பொருட்படுத்தாமல், உடல்-அஹங்காரத்தையும் அதனுடன் வரும் வெட்கத்தையும் விட்டுவிட வேண்டும். பின்னர் தரையில் தண்டவத் போல விழுந்து, அனைவருக்கும்—நாய்கள், சண்டாளர்கள், பசுக்கள், கழுதைகள் ஆகியோருக்கும் கூட—வணங்க வேண்டும்।

Verse 17

यावत् सर्वेषु भूतेषु मद्भ‍ावो नोपजायते । तावदेवमुपासीत वाङ्‍मन:कायवृत्तिभि: ॥ १७ ॥

எல்லா உயிர்களிலும் என் பாவம் முழுமையாக உதிக்கும்வரை, வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றின் செயல்களால் இதே முறையில் என்னைத் தொடர்ந்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 18

सर्वं ब्रह्मात्मकं तस्य विद्ययात्ममनीषया । परिपश्यन्नुपरमेत् सर्वतो मुक्तसंशय: ॥ १८ ॥

இவ்வாறு அனைத்திலும் பரவி நிற்கும் பரமபுருஷனுடைய தெய்வீக ஞானமும் ஆத்ம-புத்தியும் கொண்டு, அவன் எங்கும் பரம்பொருளின் உண்மையையே காண்கிறான். எல்லா சந்தேகங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, பலன் நோக்கிய செயல்களை அவன் கைவிடுகிறான்।

Verse 19

अयं हि सर्वकल्पानां सध्रीचीनो मतो मम । मद्भ‍ाव: सर्वभूतेषु मनोवाक्कायवृत्तिभि: ॥ १९ ॥

மனம், வாக்கு, உடல் செயல்கள் மூலம் எல்லா உயிர்களிலும் என் பாவத்தை உணர்ந்து என்னைத் தியானிப்பதே எல்லாச் சாதனங்களிலும் சிறந்த வழி என நான் கருதுகிறேன்।

Verse 20

न ह्यङ्गोपक्रमे ध्वंसो मद्धर्मस्योद्धवाण्वपि । मया व्यवसित: सम्यङ्निर्गुणत्वादनाशिष: ॥ २० ॥

அன்பு உத்தவா, என் தர்மத்தைத் தொடங்கினாலும் அதில் அழிவு இல்லை; நான் தானே அதை நிறுவியதால் அது நிர்குணமும் நிஷ்காமமும். ஆகவே அதை ஏற்ற பக்தனுக்கு சிறிதளவும் இழப்பு இல்லை।

Verse 21

यो यो मयि परे धर्म: कल्प्यते निष्फलाय चेत् । तदायासो निरर्थ: स्याद् भयादेरिव सत्तम ॥ २१ ॥

புனிதர்களில் சிறந்த உத்தவா, என்னை நோக்கி ‘தர்மம்’ எனக் கற்பிக்கப்படுவது தன்நலமற்றுப் பயனற்ற நோக்கத்திற்காக இருந்தால், அது பயம் முதலான வீண் உணர்ச்சிகளைப் போலவே அர்த்தமற்ற உழைப்பு. ஆனால் தன்நலமின்றி எனக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் செயல், வெளிப்படையில் பயனற்றதாயினும், அதுவே உண்மையான தர்ம வழி।

Verse 22

एषा बुद्धिमतां बुद्धिर्मनीषा च मनीषिणाम् । यत् सत्यमनृतेनेह मर्त्येनाप्नोति मामृतम् ॥ २२ ॥

இதுவே அறிவாளிகளின் உச்ச அறிவும், மிகச் சாமர்த்தியமானோரின் உச்ச நுண்ணறிவும்; ஏனெனில் மனிதன் இவ்வாழ்விலேயே நிலையற்றதும் மாயையானதையும் பயன்படுத்தி, அமரத்துவமான நித்திய சத்தியமான என்னை அடைகிறான்।

Verse 23

एष तेऽभिहित: कृत्‍स्‍नो ब्रह्मवादस्य सङ्ग्रह: । समासव्यासविधिना देवानामपि दुर्गम: ॥ २३ ॥

இவ்வாறு நான் உனக்கு சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் பரம சத்தியத்தின் அறிவியலான பிரம்மவித்தையின் முழுச் சாரத்தையும் கூறினேன்; இந்த அறிவு தேவர்களுக்குக் கூட எளிதில் எட்டாதது।

Verse 24

अभीक्ष्णशस्ते गदितं ज्ञानं विस्पष्टयुक्तिमत् । एतद् विज्ञाय मुच्येत पुरुषो नष्टसंशय: ॥ २४ ॥

தெளிவான காரணங்களுடன் இந்த ஞானத்தை நான் உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் உரைத்தேன். இதை முறையாக அறிந்தவன் எல்லாச் சந்தேகங்களும் நீங்கி விடுதலை அடைவான்.

Verse 25

सुविविक्तं तव प्रश्न‍ं मयैतदपि धारयेत् । सनातनं ब्रह्मगुह्यं परं ब्रह्माधिगच्छति ॥ २५ ॥

உன் கேள்விக்கான இந்த விடை மிகத் தெளிவானது; இதை மனத்தில் நிலைநிறுத்துவோர் வேதங்களின் நித்திய ரகசிய இலக்கான பரப்ரஹ்மத்தை அடைவார்.

Verse 26

य एतन्मम भक्तेषु सम्प्रदद्यात् सुपुष्कलम् । तस्याहं ब्रह्मदायस्य ददाम्यात्मानमात्मना ॥ २६ ॥

இந்த ஞானத்தை என் பக்தர்களிடையே பெருந்தாராளமாகப் பரப்புவோர் பரப்ரஹ்மத்தை அளிப்பவர்; அவருக்கு நான் என் சொந்த சுயரூபத்தையே அருள்கிறேன்.

Verse 27

य एतत् समधीयीत पवित्रं परमं शुचि । स पूयेताहरहर्मां ज्ञानदीपेन दर्शयन् ॥ २७ ॥

மிகத் தூய்மையான, உன்னதமான இந்த ஞானத்தை உரக்கப் பாராயணம் செய்பவன் நாள்தோறும் தூய்மையடைகிறான்; ஏனெனில் ஞானத் தீபத்தால் அவன் என்னை பிறருக்கு வெளிப்படுத்துகிறான்.

Verse 28

य एतच्छ्रद्धया नित्यमव्यग्र: श‍ृणुयान्नर: । मयि भक्तिं परां कुर्वन् कर्मभिर्न स बध्यते ॥ २८ ॥

நம்பிக்கையுடன், சிதறாத மனத்துடன், தினமும் இந்த ஞானத்தை கேட்டு, என்னில் பரம பக்தியைச் செய்பவன், கர்ம வினைபந்தத்தில் கட்டுப்படான்.

Verse 29

अप्युद्धव त्वया ब्रह्म सखे समवधारितम् । अपि ते विगतो मोह: शोकश्चासौ मनोभव: ॥ २९ ॥

அன்புச் சிநேகிதன் உத்தவா, இந்த பரப்ரம்ம ஞானத்தை நீ முழுமையாக உணர்ந்தாயா? உன் மனத்தில் எழுந்த மயக்கம் மற்றும் துயரம் இப்போது நீங்கியதா?

Verse 30

नैतत्त्वया दाम्भिकाय नास्तिकाय शठाय च । अशुश्रूषोरभक्ताय दुर्विनीताय दीयताम् ॥ ३० ॥

இந்த உபதேசத்தை பாசாங்கு செய்பவன், நாத்திகன், வஞ்சகன் ஆகியோருக்கு அளிக்காதே. பக்தியுடன் கேட்காதவன், பக்தியற்றவன், பணிவில்லாதவன்—இவர்களுக்கும் அளிக்காதே.

Verse 31

एतैर्दोषैर्विहीनाय ब्रह्मण्याय प्रियाय च । साधवे शुचये ब्रूयाद् भक्ति: स्याच्छूद्रयोषिताम् ॥ ३१ ॥

இந்த ஞானத்தை இத்தகைய குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவர், பிராமணர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர், அன்புக்குரியவர், சாதுவும் தூயவருமானவர்க்கு உரைக்க வேண்டும். மேலும் சூத்ரரும் பெண்களும் பரமனிடம் பக்தி கொண்டிருந்தால் அவர்களும் தகுதியான கேட்போர் ஆவர்.

Verse 32

नैतद् विज्ञाय जिज्ञासोर्ज्ञातव्यमवशिष्यते । पीत्वा पीयूषममृतं पातव्यं नावशिष्यते ॥ ३२ ॥

வினாவும் மனம் கொண்டவன் இந்த ஞானத்தை உணர்ந்தால், அவனுக்குப் பிறகு அறிய வேண்டியது எதுவும் மீதமில்லை. அமுதமயமான இனிய நெக்டரை அருந்தியவன் மீண்டும் தாகமுடன் இருப்பதில்லை அல்லவா?

Verse 33

ज्ञाने कर्मणि योगे च वार्तायां दण्डधारणे । यावानर्थो नृणां तात तावांस्तेऽहं चतुर्विध: ॥ ३३ ॥

அன்புக் குழந்தையே, ஞானம், கர்மம், யோகம், உலகியலான தொழில்-வாணிகம், ஆட்சி-தண்டநீதி—இவற்றின் வழியாக மக்கள் தர்மம், பொருள், இன்பம், விடுதலை ஆகியவற்றை நாடுகின்றனர். ஆனால் நீ என் பக்தன்; ஆகவே இவ்வழிகளால் பெறப்படும் அனைத்தையும் நீ என்னுள் எளிதாகக் காண்பாய்.

Verse 34

मर्त्यो यदा त्यक्तसमस्तकर्मा निवेदितात्मा विचिकीर्षितो मे । तदामृतत्त्वं प्रतिपद्यमानो मयात्मभूयाय च कल्पते वै ॥ ३४ ॥

மனிதன் எல்லா கர்மபலங்களையும் துறந்து தன்னை முழுவதும் எனக்கு அர்ப்பணித்து, எனக்கு சேவை செய்ய ஆவலுற்றால், அவன் பிறப்பு-இறப்பு கட்டிலிருந்து விடுதலை பெற்று என் ஐஸ்வர்யத்தில் பங்குபெறுவான்।

Verse 35

श्रीशुक उवाच स एवमादर्शितयोगमार्ग- स्तदोत्तम:श्लोकवचो निशम्य । बद्धाञ्जलि: प्रीत्युपरुद्धकण्ठो न किञ्चिदूचेऽश्रुपरिप्लुताक्ष: ॥ ३५ ॥

ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டு, யோகமார்க்கம் முழுவதும் விளங்கப் பெற்ற உத்தவர் கைகூப்பி வணங்கினார். அன்பால் தொண்டை அடைத்தது; கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின; அவர் ஒன்றும் பேச இயலவில்லை।

Verse 36

विष्टभ्य चित्तं प्रणयावघूर्णं धैर्येण राजन् बहु मन्यमान: । कृताञ्जलि: प्राह यदुप्रवीरं शीर्ष्णा स्पृशंस्तच्चरणारविन्दम् ॥ ३६ ॥

அரசே! அன்பால் கலங்கிய மனத்தை தைரியத்தால் நிலைநிறுத்தி, யாதவர்களின் மகாவீரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு மிகுந்த நன்றியுடன், உத்தவர் கைகூப்பி தன் தலைவால் ஆண்டவரின் தாமரைத் திருவடிகளைத் தொட்டு பின்னர் பேசினார்।

Verse 37

श्रीउद्धव उवाच विद्रावितो मोहमहान्धकारो य आश्रितो मे तव सन्निधानात् । विभावसो: किं नु समीपगस्य शीतं तमो भी: प्रभवन्त्यजाद्य ॥ ३७ ॥

ஸ்ரீஉத்தவர் கூறினார்—அஜனே, ஆதிப் பெருமானே! என்னை ஆட்கொண்டிருந்த மாயையின் பெரும் இருள், உங்கள் சன்னிதியால் அகன்றது. பிரகாசமான சூரியனருகே சென்றவனைச் சளி, இருள், பயம் எவ்வாறு ஆட்கொள்ளும்?

Verse 38

प्रत्यर्पितो मे भवतानुकम्पिना भृत्याय विज्ञानमय: प्रदीप: । हित्वा कृतज्ञस्तव पादमूलं कोऽन्यं समीयाच्छरणं त्वदीयम् ॥ ३८ ॥

கருணையுள்ள நீங்கள், என் சிறிய சரணாகதிக்குப் பதிலாக, உங்கள் அடியேன் எனக்கு தெய்வீக ஞானத்தின் தீபத்தை அருளினீர். ஆகவே நன்றியுள்ள உங்கள் பக்தன், உங்கள் தாமரைத் திருவடிகளை விட்டுவிட்டு வேறு யாரிடம் சரணடைவான்?

Verse 39

वृक्णश्च मे सुद‍ृढ: स्‍नेहपाशो दाशार्हवृष्ण्यन्धकसात्वतेषु । प्रसारित: सृष्टिविवृद्धये त्वया स्वमायया ह्यात्मसुबोधहेतिना ॥ ३९ ॥

தாசார்ஹர், வ்ருஷ்ணி, அந்தகர், சாத்த்வதர் குலங்களின் மீது எனக்கிருந்த மிக உறுதியான ஸ்நேஹப் பாசத்தை, படைப்பின் வளர்ச்சிக்காக நீ உன் ஸ்வமாயையால் விரித்தாய்; அது இப்போது ஆத்மஞான ஆயுதத்தால் அறுக்கப்பட்டது।

Verse 40

नमोऽस्तु ते महायोगिन् प्रपन्नमनुशाधि माम् । यथा त्वच्चरणाम्भोजे रति: स्यादनपायिनी ॥ ४० ॥

மகாயோகியே! உமக்கு நமஸ்காரம். சரணடைந்த என்னை அருளால் போதியுங்கள்; உமது தாமரைத் திருவடிகளில் என் பற்று இடையறாது நிலைத்திருக்குமாறு.

Verse 41

श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्‍नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्‌चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உத்தவா, என் ஆணையை ஏற்று ‘பதரிகா’ எனப்படும் என் ஆசிரமத்திற்குச் செல். அங்கே என் திருவடித் தீர்த்தத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட புனித நீரில் தொடுதலும் நீராடுதலும் செய்து தூய்மையடைவாய்; புனித அலகநந்தா நதியைத் தரிசிப்பதால் எல்லாப் பாவக் கல்மஷமும் நீங்கும். மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து, காட்டில் இயல்பாகக் கிடைப்பதையே உண்டு; திருப்தியுடன் ஆசையற்றவனாய் இரு. இரட்டைகளைக் (சுக-துக்கம் முதலிய) சகிப்பவனாய், நல்லொழுக்கமுடையவனாய், இந்திரியங்களை அடக்கி, அமைதியுடன் ஒருமுகப் புத்தியால் ஞானமும் விஞ்ஞானமும் பெற்றவனாய் இரு. நான் உனக்குக் கற்றுத்தந்த உபதேசத்தின் சாரத்தை தனிமையில் இடையறாது தியானித்து, வாக்கும் சிந்தனையும் என்னில் நிலைபெறச் செய்து என் தர்மத்தில் ஈடுபடு. இவ்வாறு நீ மூன்று குணங்களின் பாதைகளைத் தாண்டி இறுதியில் என்னிடமே வந்து சேர்வாய்।

Verse 42

श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्‍नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्‌चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥

அலகநந்தா நதியைத் தரிசிப்பதால் எல்லாக் கல்மஷமும் நீங்கும்; அன்பனே, மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து, காட்டில் இயல்பாகக் கிடைப்பதையே உண்டு, இன்பத்திலும் பற்றற்றவனாய் இரு।

Verse 43

श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्‍नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्‌चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥

இரட்டைகளைச் சகிப்பவனாய், நல்லொழுக்கமுடையவனாய், இந்திரியங்களை அடக்கி; அமைதியுடன் ஒருமுகப் புத்தியால் ஞானமும் விஞ்ஞானமும் பெற்றவனாய் இரு।

Verse 44

श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्‍नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्‌चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உத்தவா, என் ஆணையை ஏற்று ‘பதரிகா’ எனப்படும் என் ஆசிரமத்திற்குச் செல். அங்கே என் தாமரைத் திருவடிகளில் இருந்து வெளிப்பட்ட தீர்த்தநீரைத் தொடவும் அதில் நீராடவும் செய்து தூய்மையடை. அலகநந்தையை தரிசிப்பதால் எல்லாப் பாவக் கல்மஷமும் நீங்கும். மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து, காட்டில் இயல்பாகக் கிடைப்பதையே உண்டு, திருப்தியுடன் ஆசையற்றவனாய் இரு. இரட்டைத்தன்மைகளைத் தாங்கும் பொறுமையுடன், நல்லொழுக்கத்துடன், இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன், அமைதியுடன், ஒருமுகச் சிந்தையால் ஞான-விஞ்ஞானம் பெற்றவனாய் இரு. நான் உனக்குக் கற்றுத்தந்த உபதேசத்தின் சாரத்தைத் தியானித்து, சொல்-மனம் என்னில் நிலைபெறச் செய்து என் தர்மத்தில் ஈடுபடு. இவ்வாறு மூன்று குணங்களின் கதிகளைத் தாண்டி இறுதியில் என்னையே அடைவாய்.

Verse 45

श्रीशुक उवाच स एवमुक्तो हरिमेधसोद्धव: प्रदक्षिणं तं परिसृत्य पादयो: । शिरो निधायाश्रुकलाभिरार्द्रधी- र्न्यषिञ्चदद्वन्द्वपरोऽप्यपक्रमे ॥ ४५ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு உலகத் துயரத்தை அழிக்கும் ஞானம் உடைய ஸ்ரீஹரியால் உரைக்கப்பட்டபோது, உத்தவர் ஆண்டவனை வலம் வந்து, அவரது திருவடிகளில் விழுந்து தலையை வைத்தார். உத்தவர் இரட்டைத்தன்மைகளின் தாக்கத்திலிருந்து விடுபட்டவராயினும், பிரிவின் வேளையில் அவரது உள்ளம் உடைந்தது; கண்ணீரால் நனைந்த மனத்துடன் அவர் ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளைத் தன் கண்ணீரால் நனைத்தார்.

Verse 46

सुदुस्त्यजस्‍नेहवियोगकातरो न शक्नुवंस्तं परिहातुमातुर: । कृच्छ्रं ययौ मूर्धनि भर्तृपादुके बिभ्रन्नमस्कृत्य ययौ पुन: पुन: ॥ ४६ ॥

அழிக்க முடியாத அன்பால் பிரிவின் துயரத்தில் கலங்கிய உத்தவர், ஆண்டவனின் சங்கமத்தை விட்டுவிட இயலவில்லை. இறுதியில் மிகுந்த வேதனையுடன் அவர் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, தம் ஆண்டவனின் பாதுக்கைகளைத் தலையில் தாங்கி, துயருற்றவனாய் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

Verse 47

ततस्तमन्तर्हृदि सन्निवेश्य गतो महाभागवतो विशालाम् । यथोपदिष्टां जगदेकबन्धुना तप: समास्थाय हरेरगाद् गतिम् ॥ ४७ ॥

அதன்பின் அந்த மகாபாகவதன் உத்தவர், ஆண்டவனை உள்ளத்தின் ஆழத்தில் நிலைநிறுத்தி பதரிகாசிரமத்திற்குச் சென்றார். உலகின் ஒரே நண்பன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறியபடி அங்கே தவத்தில் நிலைத்து, ஹரியின் பரமகதி—அவரது சொந்த தாமம்—அடைந்தார்.

Verse 48

य एतदानन्दसमुद्रसम्भृतं ज्ञानामृतं भागवताय भाषितम् । कृष्णेन योगेश्वरसेविताङ्‍‍घ्रिणा सच्छ्रद्धयासेव्य जगद् विमुच्यते ॥ ४८ ॥

யோகேஸ்வரர்கள் சேவிக்கும் தாமரைத் திருவடிகள் உடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் பக்தனுக்குச் சொன்ன ஆனந்தக் கடலால் நிரம்பிய ஞான அமிர்தத்தை, யார் உண்மையான நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறாரோ அல்லது பயில்கிறாரோ, அவர் இந்த உலகிலேயே விடுதலை பெறுகிறார்.

Verse 49

भवभयमपहन्तुं ज्ञानविज्ञानसारं निगमकृदुपजह्रे भृङ्गवद् वेदसारम् । अमृतमुदधितश्चापाययद् भृत्यवर्गान् पुरुषमृषभमाद्यं कृष्णसंज्ञं नतोऽस्मि ॥ ४९ ॥

ஆதிப் புருஷனும் அனைத்திலும் சிறந்தவனுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நான் வணங்குகிறேன். பக்தர்களின் சம்சாரப் பயத்தை அகற்ற வேதகர்த்தாவான அவர் தேனீ போல வேதசாரமான ஞான-விஞ்ஞான அமிர்தத்தைச் சேகரித்து, ஆனந்தக் கடலிலிருந்து அந்த ரசத்தைத் தம் சேவக பக்தர்களுக்குப் பருகச் செய்தார்.