Adhyaya 27

Verse 1

श्रीउद्धव उवाच क्रियायोगं समाचक्ष्व भवदाराधनं प्रभो । यस्मात्त्वां ये यथार्चन्ति सात्वता: सात्वतर्षभ ॥ १ ॥

ஸ்ரீ உத்தவா கூறினார்—பிரபுவே, பக்தர்களின் ஆண்டவனே, உங்கள் விக்ரஹ ஆராதனையின் நிர்ணயிக்கப்பட்ட கிரியாயோகத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள். சாத்த்வதர்களில் சிறந்தவரே, சாத்த்வத பக்தர்கள் எந்தத் தகுதியுடன், எந்த அடிப்படையில், எந்தச் சிறப்பு முறையால் உம்மை அர்ச்சிக்கிறார்கள்?

Verse 2

एतद् वदन्ति मुनयो मुहुर्नि:श्रेयसं नृणाम् । नारदो भगवान् व्यास आचार्योऽङ्गिरस: सुत: ॥ २ ॥

மகா முனிவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கூறுகின்றனர்: இத்தகைய ஆராதனை மனித வாழ்வின் பரம நன்மையை அளிக்கும். இதுவே நாரத முனியின் கருத்து, பகவான் வியாசதேவரின் கருத்து, மேலும் என் சொந்த ஆச்சாரியர் பிருஹஸ்பதியின் கருத்தும் இதுவே.

Verse 3

नि:सृतं ते मुखाम्भोजाद् यदाह भगवानज: । पुत्रेभ्यो भृगुमुख्येभ्यो देव्यै च भगवान् भव: ॥ ३ ॥ एतद् वै सर्ववर्णानामाश्रमाणां च सम्मतम् । श्रेयसामुत्तमं मन्ये स्‍त्रीशूद्राणां च मानद ॥ ४ ॥

மாண்பளிப்பவனே, தெய்வமூர்த்தி ஆராதனை முறையின் உபதேசம் முதலில் உமது தாமரைமுகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது. பின்னர் பகவான் அஜன் பிரம்மா, ப்ருகு முதலிய புதல்வர்களுக்கு அதை உரைத்தார்; மேலும் பகவான் சிவன், தேவி பார்வதிக்கு உபதேசித்தார். இம்முறை எல்லா வர்ணங்களுக்கும் ஆச்ரமங்களுக்கும் ஏற்றதாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாகவும் உள்ளது; ஆகவே பெண்களுக்கும் சூத்ரர்களுக்கும் கூட உமது அர்ச்சாமூர்த்தி பூஜையே எல்லாச் சாதனங்களிலும் மிக உயர்ந்த நன்மை தருவதாக நான் கருதுகிறேன்.

Verse 4

नि:सृतं ते मुखाम्भोजाद् यदाह भगवानज: । पुत्रेभ्यो भृगुमुख्येभ्यो देव्यै च भगवान् भव: ॥ ३ ॥ एतद् वै सर्ववर्णानामाश्रमाणां च सम्मतम् । श्रेयसामुत्तमं मन्ये स्‍त्रीशूद्राणां च मानद ॥ ४ ॥

மாண்பளிப்பவனே, தெய்வமூர்த்தி ஆராதனை முறையின் உபதேசம் முதலில் உமது தாமரைமுகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது. பின்னர் பகவான் அஜன் பிரம்மா, ப்ருகு முதலிய புதல்வர்களுக்கு அதை உரைத்தார்; மேலும் பகவான் சிவன், தேவி பார்வதிக்கு உபதேசித்தார். இம்முறை எல்லா வர்ணங்களுக்கும் ஆச்ரமங்களுக்கும் ஏற்றதாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாகவும் உள்ளது; ஆகவே பெண்களுக்கும் சூத்ரர்களுக்கும் கூட உமது அர்ச்சாமூர்த்தி பூஜையே எல்லாச் சாதனங்களிலும் மிக உயர்ந்த நன்மை தருவதாக நான் கருதுகிறேன்.

Verse 5

एतत् कमलपत्राक्ष कर्मबन्धविमोचनम् । भक्ताय चानुरक्ताय ब्रूहि विश्वेश्वरेश्वर ॥ ५ ॥

தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவனே, உலகாதிபதிகளுக்கும் அதிபதியே, கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை தரும் இந்த வழியை உமது பக்தனும் அன்புடன் இணைந்த சேவகனுமான எனக்கு அருளி விளக்குவாயாக।

Verse 6

श्रीभगवानुवाच न ह्यन्तोऽनन्तपारस्य कर्मकाण्डस्य चोद्धव । सङ्‌क्षिप्तं वर्णयिष्यामि यथावदनुपूर्वश: ॥ ६ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உத்தவா, அர்ச்சாபூஜைக்குரிய வேத கர்மகாண்ட விதிகள் அளவற்றவை; அவற்றிற்கு முடிவில்லை. ஆகையால் நான் உனக்கு முறையாக, படிப்படியாக, சுருக்கமாக விளக்குகிறேன்.

Verse 7

वैदिकस्तान्त्रिको मिश्र इति मे त्रिविधो मख: । त्रयाणामीप्सितेनैव विधिना मां समर्चरेत् ॥ ७ ॥

எனக்கு யாகம் ஏற்கும் மூன்று முறைகள் உள்ளன: வைதிகம், தாந்திரிகம், மற்றும் கலப்பு. இம்மூன்றில் விரும்பிய முறையைத் தேர்ந்து, அதற்குரிய விதிப்படி என்னை கவனத்துடன் முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 8

यदा स्वनिगमेनोक्तं द्विजत्वं प्राप्य पूरुष: । यथा यजेत मां भक्त्या श्रद्धया तन्निबोध मे ॥ ८ ॥

இப்போது நம்பிக்கையுடன் கேள்—வேத விதிகளால் இருமுறை பிறந்த நிலை பெற்றவன், பக்தியுடனும் श्रद्धையுடனும் என்னை எவ்வாறு வழிபட வேண்டும் என்பதை நான் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 9

अर्चायां स्थण्डिलेऽग्नौ वा सूर्ये वाप्सु हृदि द्विज: । द्रव्येण भक्तियुक्तोऽर्चेत् स्वगुरुं माममायया ॥ ९ ॥

இருமுறை பிறந்தவன், வஞ்சமின்றி, பக்தியுடன் தக்க பொருட்களை அர்ப்பணித்து, என்னை—தன் வணங்கத்தக்க ஆண்டவனும் குருவுமான என்னை—வழிபட வேண்டும்: அர்ச்சா மூர்த்தியில், தரையில், அக்னியில், சூரியனில், நீரில் அல்லது தன் இதயத்தில்।

Verse 10

पूर्वं स्‍नानं प्रकुर्वीत धौतदन्तोऽङ्गशुद्धये । उभयैरपि च स्‍नानं मन्त्रैर्मृद्ग्रहणादिना ॥ १० ॥

முதலில் பற்களைத் தூய்மைப்படுத்தி குளித்து உடலைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மண் முதலியவற்றைத் தடவி, வேதமும் தாந்திரமும் ஆகிய இருவகை மந்திரங்களை ஜபித்தபடி, இரண்டாம் தூய்மையையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 11

सन्ध्योपास्त्यादिकर्माणि वेदेनाचोदितानि मे । पूजां तै: कल्पयेत् सम्यक् सङ्कल्प: कर्मपावनीम् ॥ ११ ॥

மனதை என்னில் நிலைநிறுத்தி, வேதம் விதித்த சந்த்யாவந்தனம் முதலிய கடமைகளால் என்னை வழிபடத் தக்க சங்கல்பத்தைச் செய்ய வேண்டும். இவ்வழிபாடுகள் பலனாசைச் செயல்களின் விளைவுகளைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 12

शैली दारुमयी लौही लेप्या लेख्या च सैकती । मनोमयी मणिमयी प्रतिमाष्टविधा स्मृता ॥ १२ ॥

பகவானின் திருவுரு எட்டு வகையாகக் கூறப்படுகிறது—கல்லினது, மரத்தினது, உலோகத்தினது, மண்ணினது, பூச்சு/லேபனத்தினது, வரையப்பட்ட (சித்திர) வடிவம், மணலினது, மனத்தினது அல்லது ரத்தினங்களினது।

Verse 13

चलाचलेति द्विविधा प्रतिष्ठा जीवमन्दिरम् । उद्वासावाहने न स्त: स्थिरायामुद्धवार्चने ॥ १३ ॥

அனைத்து ஜீவர்களுக்கும் ஆதாரமான பகவானின் தேவமூர்த்தி பிரதிஷ்டை இரண்டு வகை—சல (தற்காலிக) மற்றும் அசல (நிலையான). அன்பு உதவா, நிலையாக ஆவாஹனம் செய்யப்பட்ட தேவனை ஒருபோதும் விடைபெறச் செய்யமாட்டார்கள்।

Verse 14

अस्थिरायां विकल्प: स्यात् स्थण्डिले तु भवेद् द्वयम् । स्‍नपनं त्वविलेप्यायामन्यत्र परिमार्जनम् ॥ १४ ॥

தற்காலிக பிரதிஷ்டையில் ஆவாஹனம், உத்வாஸனம் ஆகியவை விருப்பப்படி செய்யலாம்; ஆனால் தரையில் வரையப்பட்ட தேவதைக்கு இவ்விரண்டும் கட்டாயம். ஸ்நானம் நீரால் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் மண்/வண்ணம்/மரம் போன்றவற்றால் செய்யப்பட்ட உருவில் நீர் இன்றி நன்றாகத் துடைத்து சுத்தம் செய்வதே விதி.

Verse 15

द्रव्यै: प्रसिद्धैर्मद्याग: प्रतिमादिष्वमायिन: । भक्तस्य च यथालब्धैर्हृदि भावेन चैव हि ॥ १५ ॥

என் பிரதிமை முதலிய வடிவங்களில் புகழ்பெற்ற சிறந்த பொருட்களால் கபடமின்றி என்னை வழிபட வேண்டும். ஆனால் பொருட்காமம் அற்ற பக்தன், தன் வசத்தில் கிடைப்பதைக் கொண்டு என்னை ஆராதிக்கலாம்; மேலும் இதயத்தில் பக்தி-பாவத்துடன் மனதிலேயே உபசாரங்களால் என்னை பூஜிக்கவும் முடியும்।

Verse 16

स्‍नानालङ्करणं प्रेष्ठमर्चायामेव तूद्धव । स्थण्डिले तत्त्वविन्यासो वह्नावाज्यप्लुतं हवि: ॥ १६ ॥ सूर्ये चाभ्यर्हणं प्रेष्ठं सलिले सलिलादिभि: । श्रद्धयोपाहृतं प्रेष्ठं भक्तेन मम वार्यपि ॥ १७ ॥

உதவா, ஆலய அర్చாமூர்த்தி வழிபாட்டில் ஸ்நானமும் அலங்காரமும் எனக்கு மிகப் பிரியம். புனித நிலத்தில் வரையப்பட்ட தேவதைக்கு தத்த்வ-விந்யாசம் மிகப் பிரியம். அக்னியில் நெய்யில் நனைந்த எள்-யவ ஹவிஸ் மிகப் பிரியம். சூரிய வழிபாட்டில் உபஸ்தானம், அர்க்யம் முதலியவை பிரியம். நீர்-ரூபத்தில் என்னை நீராலேயே வழிபட வேண்டும். உண்மையில் பக்தன் நம்பிக்கையுடன் அர்ப்பணிப்பது எதுவாயினும்—சிறிது நீரே ஆனாலும்—அது எனக்கு மிக மிகப் பிரியம்.

Verse 17

स्‍नानालङ्करणं प्रेष्ठमर्चायामेव तूद्धव । स्थण्डिले तत्त्वविन्यासो वह्नावाज्यप्लुतं हवि: ॥ १६ ॥ सूर्ये चाभ्यर्हणं प्रेष्ठं सलिले सलिलादिभि: । श्रद्धयोपाहृतं प्रेष्ठं भक्तेन मम वार्यपि ॥ १७ ॥

உதவா, ஆலய அర్చாமூர்த்தி வழிபாட்டில் ஸ்நானமும் அலங்காரமும் எனக்கு மிகப் பிரியம். புனித நிலத்தில் வரையப்பட்ட தேவதைக்கு தத்த்வ-விந்யாசம் மிகப் பிரியம். அக்னியில் நெய்யில் நனைந்த எள்-யவ ஹவிஸ் மிகப் பிரியம். சூரிய வழிபாட்டில் உபஸ்தானம், அர்க்யம் முதலியவை பிரியம். நீர்-ரூபத்தில் என்னை நீராலேயே வழிபட வேண்டும். உண்மையில் பக்தன் நம்பிக்கையுடன் அர்ப்பணிப்பது எதுவாயினும்—சிறிது நீரே ஆனாலும்—அது எனக்கு மிக மிகப் பிரியம்.

Verse 18

भूर्यप्यभक्तोपाहृतं न मे तोषाय कल्पते । गन्धो धूप: सुमनसो दीपोऽन्नाद्यं च किं पुन: ॥ १८ ॥

பக்தியில்லாதோர் அளிக்கும் மிகப் பெருமையான காணிக்கைகளும் என்னைத் திருப்திப்படுத்தாது. ஆனால் என் அன்புப் பக்தர்கள் அளிக்கும் சிறியதாயினும் எனக்கு இனிது; மணமுள்ள எண்ணெய், தூபம், மலர்கள், தீபம், சுவையான நைவேத்யம் அன்புடன் அர்ப்பணித்தால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்।

Verse 19

शुचि: सम्भृतसम्भार: प्राग्दर्भै: कल्पितासन: । आसीन: प्रागुदग् वार्चेदर्चायां त्वथ सम्मुख: ॥ १९ ॥

தூய்மையடைந்து தேவையான பூஜைச் சாமான்களைச் சேர்த்து, குசா புல்லின் முனைகள் கிழக்கை நோக்குமாறு தன் ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து ஆராதிக்க வேண்டும்; விக்ரகம் ஒரே இடத்தில் நிலைத்திருந்தால், விக்ரகத்தின் நேர்முன் அமர வேண்டும்।

Verse 20

कृतन्यास: कृतन्यासां मदर्चां पाणिना मृजेत् । कलशं प्रोक्षणीयं च यथावदुपसाधयेत् ॥ २० ॥

ந்யாசம் செய்து, பக்தன் மந்திரங்களைச் சொல்லி உடலின் பகுதிகளைத் தொட்ந்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அதுபோல என் அர்ச்சா விக்ரகத்திலும் ந்யாசம் செய்து, கைகளால் பழைய மலர்களையும் முன் அர்ப்பணங்களின் மீதங்களையும் அகற்றி விக்ரகத்தைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் கலசமும் ப்ரோக்ஷணீயப் பாத்திரமும் முறையாகத் தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 21

तदद्भ‍िर्देवयजनं द्रव्याण्यात्मानमेव च । प्रोक्ष्य पात्राणि त्रीण्यद्भ‍िस्तैस्तैर्द्रव्यैश्च साधयेत् ॥ २१ ॥

பின்னர் அந்த ப்ரோக்ஷணீயப் பாத்திரத்தின் நீரால், தேவாராதனை நடைபெறும் இடத்தையும், அர்ப்பணிக்கவுள்ள பொருட்களையும், தன் உடலையும் தெளித்து தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். அதன் பின் நீர் நிரம்பிய மூன்று பாத்திரங்களையும் பல மங்களப் பொருட்களால் முறையாக அலங்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 22

पाद्यार्घ्याचमनीयार्थं त्रीणि पात्राणि देशिक: । हृदा शीर्ष्णाथ शिखया गायत्र्या चाभिमन्त्रयेत् ॥ २२ ॥

பாத்யம், அர்க்யம், ஆச்சமனீயம் ஆகியவற்றிற்காக வழிபாட்டாளர் மூன்று பாத்திரங்களை வைக்க வேண்டும். பாத்யப் பாத்திரத்தை ‘ஹ்ருதயாய நமः’, அர்க்யப் பாத்திரத்தை ‘சிரஸே ஸ்வாஹா’, ஆச்சமனீயப் பாத்திரத்தை ‘சிகாயை வஷட்’ மந்திரங்களால் அபிமந்திரித்து; மூன்றிற்கும் காயத்ரீ மந்திரத்தையும் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 23

पिण्डे वाय्वग्निसंशुद्धे हृत्पद्मस्थां परां मम । अण्वीं जीवकलां ध्यायेन्नादान्ते सिद्धभाविताम् ॥ २३ ॥

வாயு, அக்னியால் சுத்தமான தன் உடலில், இதயத் தாமரையில் நிலைத்துள்ள என் பரம நுண்ணுருவை—அனைத்து ஜீவர்களின் உயிர்ச் சைதன்யத்தின் மூலத்தை—தியானிக்க வேண்டும்; அது ஓங்கார நாதத்தின் இறுதியில் சித்தர்களால் அனுபவிக்கப்படுகிறது।

Verse 24

तयात्मभूतया पिण्डे व्याप्ते सम्पूज्य तन्मय: । आवाह्यार्चादिषु स्थाप्य न्यस्ताङ्गं मां प्रपूजयेत् ॥ २४ ॥

ஆத்மரூபமாக பக்தனின் உடலெங்கும் பரவி நிற்கும் பரமாத்மாவை, தன் அனுபவத்திற்கேற்ற வடிவமாகக் கருதி, இயன்ற அளவு வழிபட்டு அவனில் முழுமையாக லயிக்க வேண்டும். பின்னர் மந்திரங்களுடன் தெய்வத் திருமேனியின் அங்கங்களைத் தொடந்து பரமாத்மாவை ஆவாஹனம் செய்து அர்ச்சா ரூபத்தில் நிறுவி என்னை வழிபட வேண்டும்।

Verse 25

पाद्योपस्पर्शार्हणादीनुपचारान् प्रकल्पयेत् । धर्मादिभिश्च नवभि: कल्पयित्वासनं मम ॥ २५ ॥ पद्ममष्टदलं तत्र कर्णिकाकेसरोज्ज्वलम् । उभाभ्यां वेदतन्त्राभ्यां मह्यं तूभयसिद्धये ॥ २६ ॥

வழிபடுபவன் பாத்யம், ஆச்சமனீயம், அர்க்யம் முதலிய உபசாரங்களை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். தர்மம், ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வரியம் முதலிய தெய்வமய வடிவங்களாலும், என் ஒன்பது ஆன்மிக சக்திகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட என் ஆசனத்தை கற்பனை செய்ய வேண்டும். அது கர்ணிகையின் குங்குமத் தந்துக்கள் ஒளிரும் எட்டுத் தள தாமரையாக இருக்கட்டும். பின்னர் வேதமும் தந்திரமும் கூறும் விதிப்படி பாத்யம், ஆச்சமனீயம், அர்க்யம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இதனால் போகமும் மோட்சமும் இரண்டும் கிடைக்கும்।

Verse 26

पाद्योपस्पर्शार्हणादीनुपचारान् प्रकल्पयेत् । धर्मादिभिश्च नवभि: कल्पयित्वासनं मम ॥ २५ ॥ पद्ममष्टदलं तत्र कर्णिकाकेसरोज्ज्वलम् । उभाभ्यां वेदतन्त्राभ्यां मह्यं तूभयसिद्धये ॥ २६ ॥

வழிபடுபவன் பாத்யம், ஆச்சமனீயம், அர்க்யம் முதலிய உபசாரங்களை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். தர்மம், ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வரியம் முதலிய தெய்வமய வடிவங்களாலும், என் ஒன்பது ஆன்மிக சக்திகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட என் ஆசனத்தை கற்பனை செய்ய வேண்டும். அது கர்ணிகையின் குங்குமத் தந்துக்கள் ஒளிரும் எட்டுத் தள தாமரையாக இருக்கட்டும். பின்னர் வேதமும் தந்திரமும் கூறும் விதிப்படி பாத்யம், ஆச்சமனீயம், அர்க்யம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இதனால் போகமும் மோட்சமும் இரண்டும் கிடைக்கும்।

Verse 27

सुदर्शनं पाञ्चजन्यं गदासीषुधनुर्हलान् । मुषलं कौस्तुभं मालां श्रीवत्सं चानुपूजयेत् ॥ २७ ॥

பின்னர் வரிசையாக பகவானின் சுதர்சனச் சக்கரம், பாஞ்சஜன்ய சங்கு, கதா, வாள், வில், அம்புகள் மற்றும் கலப்பை, முஷல ஆயுதம், கௌஸ்துப மணிமாலை, மலர்மாலை, மேலும் மார்பில் உள்ள ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னத்தையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 28

नन्दं सुनन्दं गरुडं प्रचण्डं चण्डमेव च । महाबलं बलं चैव कुमुदं कमुदेक्षणम् ॥ २८ ॥

பகவானின் பரிஷதர்கள் நந்தன், சுநந்தன், கருடன், பிரசண்டன், சண்டன், மஹாபலன், பலன், குமுதன், குமுதேக்ஷணன் ஆகியோரையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 29

दुर्गां विनायकं व्यासं विष्वक्सेनं गुरून्सुरान् । स्वे स्वे स्थाने त्वभिमुखान् पूजयेत् प्रोक्षणादिभि: ॥ २९ ॥

ப்ரோக்ஷண முதலிய அர்ப்பணங்களால் துர்கை, விநாயகர், வ்யாசர், விஷ்வக்ஸேனர், குருமார்கள் மற்றும் பல தேவதைகளை வழிபட வேண்டும்; அவர்கள் தத்தம் இடங்களில் இருந்து பகவான் விக்ரகத்தை நோக்கி அமர வேண்டும்।

Verse 30

चन्दनोशीरकर्पूरकुङ्कुमागुरुवासितै: । सलिलै: स्‍नापयेन्मन्त्रैर्नित्यदा विभवे सति ॥ ३० ॥ स्वर्णघर्मानुवाकेन महापुरुषविद्यया । पौरुषेणापि सूक्तेन सामभी राजनादिभि: ॥ ३१ ॥

வசதி இருப்பின், வழிபாட்டாளர் தினமும் சந்தனம், உசீரம், கற்பூரம், குங்குமம், அகுரு மணம் கலந்த நீரால் மந்திரங்களுடன் பகவான் விக்ரகத்திற்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஸ்வர்ண-஘ர்ம அனுவாகம், மஹாபுருஷ-வித்யா, புருஷ-ஸூக்தம் மற்றும் சாமவேதத்தின் ராஜன முதலிய பாடல்களையும் ஜபித்து பாட வேண்டும்।

Verse 31

चन्दनोशीरकर्पूरकुङ्कुमागुरुवासितै: । सलिलै: स्‍नापयेन्मन्त्रैर्नित्यदा विभवे सति ॥ ३० ॥ स्वर्णघर्मानुवाकेन महापुरुषविद्यया । पौरुषेणापि सूक्तेन सामभी राजनादिभि: ॥ ३१ ॥

வசதி இருப்பின், வழிபாட்டாளர் தினமும் சந்தனம், உசீரம், கற்பூரம், குங்குமம், அகுரு மணம் கலந்த நீரால் மந்திரங்களுடன் பகவான் விக்ரகத்திற்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஸ்வர்ண-஘ர்ம அனுவாகம், மஹாபுருஷ-வித்யா, புருஷ-ஸூக்தம் மற்றும் சாமவேதத்தின் ராஜன முதலிய பாடல்களையும் ஜபித்து பாட வேண்டும்।

Verse 32

वस्त्र‍ोपवीताभरणपत्रस्रग्गन्धलेपनै: । अलङ्कुर्वीत सप्रेम मद्भ‍क्तो मां यथोचितम् ॥ ३२ ॥

பின்னர் என் பக்தன் அன்புடன் விதிப்படி எனக்கு ஆடை, உபவீதம், பலவகை அணிகலன்கள், திலகச் சின்னங்கள், மாலைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரித்து, மணமுள்ள எண்ணெய்/லேபனங்களால் என் திருமேனியை அனுலேபனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 33

पाद्यमाचमनीयं च गन्धं सुमनसोऽक्षतान् । धूपदीपोपहार्याणि दद्यान्मे श्रद्धयार्चक: ॥ ३३ ॥

ஆராதகர் பக்தியுடன் எனக்கு பாத்யமும் ஆச்சமன நீரும், நறுமணம், மலர்கள், அக்ஷதம், மேலும் தூபம், தீபம் முதலிய காணிக்கைகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 34

गुडपायससर्पींषि शष्कुल्यापूपमोदकान् । संयावदधिसूपांश्च नैवेद्यं सति कल्पयेत् ॥ ३४ ॥

பக்தன் தன் இயன்ற அளவில் எனக்கு நைவேத்யமாக வெல்லம், பாயசம், நெய், சஷ்குலீ, ஆபூபம், மோதகம், ஸம்யாவம், தயிர், சூப் முதலிய சுவையான உணவுகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 35

अभ्यङ्गोन्मर्दनादर्शदन्तधावाभिषेचनम् । अन्नाद्यगीतनृत्यानि पर्वणि स्युरुतान्वहम् ॥ ३५ ॥

விசேஷ நாட்களில், இயன்றால் தினந்தோறும் கூட, தெய்வமூர்த்திக்கு எண்ணெய் தடவி மசாஜ் செய்து, கண்ணாடி காட்டி, பல் துலக்க தந்தக் குச்சி அளித்து, பஞ்சாமிர்த அபிஷேகம் செய்து, பலவகை அன்ன-போகங்களை அர்ப்பணித்து, பாடலும் நடனமும் செய்து மகிழ்விக்க வேண்டும்।

Verse 36

विधिना विहिते कुण्डे मेखलागर्तवेदिभि: । अग्निमाधाय परित: समूहेत् पाणिनोदितम् ॥ ३६ ॥

சாஸ்திர விதிப்படி அமைந்த குண்டத்தில், மேகலா, கர்த்தம், வேதி ஆகியவற்றுடன், பக்தன் அக்னியை நிறுவி; தன் கைகளால் மரக்கட்டைகளைச் சுற்றிலும் குவித்து தீயை நன்கு எரியச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

परिस्तीर्याथ पर्युक्षेदन्वाधाय यथाविधि । प्रोक्षण्यासाद्य द्रव्याणि प्रोक्ष्याग्नौ भावयेत माम् ॥ ३७ ॥

நிலத்தில் குசா புல்லை விரித்து நீர் தெளித்து சுத்தி செய்து, விதிப்படி அன்வாதானம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஆஹுதி பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்து, ப்ரோக்ஷணீ பாத்திர நீரால் அவற்றைத் தூய்மைப்படுத்தி, அக்கினியில் என்னைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 38

तप्तजाम्बूनदप्रख्यं शङ्खचक्रगदाम्बुजै: । लसच्चतुर्भुजं शान्तं पद्मकिञ्जल्कवाससम् ॥ ३८ ॥ स्फुरत्किरीटकटककटिसूत्रवराङ्गदम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ३९ ॥ ध्यायन्नभ्यर्च्य दारूणि हविषाभिघृतानि च । प्रास्याज्यभागावाघारौ दत्त्वा चाज्यप्लुतं हवि: ॥ ४० ॥ जुहुयान्मूलमन्त्रेण षोडशर्चावदानत: । धर्मादिभ्यो यथान्यायं मन्त्रै: स्विष्टिकृतं बुध: ॥ ४१ ॥

அறிவுடைய பக்தன் உருகிய பொன்னினைப் போன்ற நிறமுடைய, சங்கு-சக்கரம்-கதை-தாமரை ஏந்திய, ஒளிவீசும் நான்கு கரங்களையுடைய, எப்போதும் அமைதியான, தாமரைக் கேசர நிற ஆடை அணிந்த பரமனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 39

तप्तजाम्बूनदप्रख्यं शङ्खचक्रगदाम्बुजै: । लसच्चतुर्भुजं शान्तं पद्मकिञ्जल्कवाससम् ॥ ३८ ॥ स्फुरत्किरीटकटककटिसूत्रवराङ्गदम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ३९ ॥ ध्यायन्नभ्यर्च्य दारूणि हविषाभिघृतानि च । प्रास्याज्यभागावाघारौ दत्त्वा चाज्यप्लुतं हवि: ॥ ४० ॥ जुहुयान्मूलमन्त्रेण षोडशर्चावदानत: । धर्मादिभ्यो यथान्यायं मन्त्रै: स्विष्टिकृतं बुध: ॥ ४१ ॥

அந்த ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவருடைய கிரீடம், வளையல்கள், இடைக்கயிறு, சிறந்த தோள்வளையங்கள் ஒளிர்கின்றன; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், பிரகாசிக்கும் கௌஸ்துப மணியும், வனமாலையும் அலங்கரிக்கின்றன।

Verse 40

तप्तजाम्बूनदप्रख्यं शङ्खचक्रगदाम्बुजै: । लसच्चतुर्भुजं शान्तं पद्मकिञ्जल्कवाससम् ॥ ३८ ॥ स्फुरत्किरीटकटककटिसूत्रवराङ्गदम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ३९ ॥ ध्यायन्नभ्यर्च्य दारूणि हविषाभिघृतानि च । प्रास्याज्यभागावाघारौ दत्त्वा चाज्यप्लुतं हवि: ॥ ४० ॥ जुहुयान्मूलमन्त्रेण षोडशर्चावदानत: । धर्मादिभ्यो यथान्यायं मन्त्रै: स्विष्टिकृतं बुध: ॥ ४१ ॥

இவ்வாறு தியானித்து ஆராதித்த பின், நெய்யில் நனைந்த சமித்துகளை அக்னியில் இட வேண்டும்; பின்னர் ஆஜ்யபாகம், ஆகார விதிகளைச் செய்து, நெய் கலந்த ஹவியை முறையாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 41

तप्तजाम्बूनदप्रख्यं शङ्खचक्रगदाम्बुजै: । लसच्चतुर्भुजं शान्तं पद्मकिञ्जल्कवाससम् ॥ ३८ ॥ स्फुरत्किरीटकटककटिसूत्रवराङ्गदम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ३९ ॥ ध्यायन्नभ्यर्च्य दारूणि हविषाभिघृतानि च । प्रास्याज्यभागावाघारौ दत्त्वा चाज्यप्लुतं हवि: ॥ ४० ॥ जुहुयान्मूलमन्त्रेण षोडशर्चावदानत: । धर्मादिभ्यो यथान्यायं मन्त्रै: स्विष्टिकृतं बुध: ॥ ४१ ॥

அறிவுடையவன் மூலமந்திரத்தால் ஷோடசார்ச்சா முறையின்படி ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; தர்மம் முதலிய தேவதைகளுக்கு விதிப்படி மந்திரங்களுடன் ‘ஸ்விஷ்டிக்ருத்’ ஹவியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 42

अभ्यर्च्याथ नमस्कृत्य पार्षदेभ्यो बलिं हरेत् । मूलमन्त्रं जपेद् ब्रह्म स्मरन्नारायणात्मकम् ॥ ४२ ॥

பின் ஆண்டவனை ஆராதித்து வணங்கி, அவருடைய பரிஷதர்களுக்கு பலி-அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் நாராயணஸ்வரூப பரப்ரஹ்மத்தை நினைந்து, தேவதையின் மூலமந்திரத்தை மெதுவாக ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 43

दत्त्वाचमनमुच्छेषं विष्वक्सेनाय कल्पयेत् । मुखवासं सुरभिमत् ताम्बूलाद्यमथार्हयेत् ॥ ४३ ॥

மீண்டும் தேவனுக்கு வாய்சுத்திக்காக ஆச்சமன நீரை அர்ப்பணித்து, ஆண்டவரின் அன்ன உச்சிஷ்டத்தை விஷ்வக்சேனருக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பின்னர் மணமிக்க முகவாசமும் தயாரித்த தாம்பூலம் முதலியனையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 44

उपगायन् गृणन् नृत्यन् कर्माण्यभिनयन् मम । मत्कथा: श्रावयन् श‍ृण्वन् मुहूर्तं क्षणिको भवेत् ॥ ४४ ॥

மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து பாடி, உரக்கப் புகழ்ந்து, நடனம் செய்து, என் தெய்வீக லீலைகளை நடித்துக் காட்டி, என் கதைகளைச் சொல்லியும் கேட்டும்—பக்தன் சில நேரம் அந்த விழாக்களிப்பில் முழுமையாக லயித்திருக்க வேண்டும்.

Verse 45

स्तवैरुच्चावचै: स्तोत्रै: पौराणै: प्राकृतैरपि । स्तुत्वा प्रसीद भगवन्निति वन्देत दण्डवत् ॥ ४५ ॥

பக்தன் புராணங்களிலிருந்தும் பிற பழைய நூல்களிலிருந்தும், மேலும் மக்கள் மரபிலிருந்தும் வந்த பலவகை ஸ்தவ-ஸ்தோத்ரங்களால் ஆண்டவரைத் துதிக்க வேண்டும். ‘ஓ பகவான், அருள் புரிவாயாக’ என்று வேண்டி தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 46

शिरो मत्पादयो: कृत्वा बाहुभ्यां च परस्परम् । प्रपन्नं पाहि मामीश भीतं मृत्युग्रहार्णवात् ॥ ४६ ॥

தேவனின் பாதங்களில் தலையை வைத்து, பின்னர் கைகளை கூப்பி ஆண்டவரின் முன் நின்று இவ்வாறு வேண்ட வேண்டும்—“ஓ ஈசா! உம்மிடம் சரணடைந்த என்னை காத்தருளும். இந்த சம்சாரக் கடலுக்கு நான் அஞ்சுகிறேன்; மரணத்தின் வாயில் நின்றவனாய் இருக்கிறேன்.”

Verse 47

इति शेषां मया दत्तां शिरस्याधाय सादरम् । उद्वासयेच्चेदुद्वास्यं ज्योतिर्ज्योतिषि तत् पुन: ॥ ४७ ॥

இவ்வாறு வேண்டிய பின், நான் அளித்த சேஷப் பிரசாதத்தை மரியாதையுடன் தலையில் ஏற்றிக் கொள்ள வேண்டும். மேலும் அந்தத் தேவமூர்த்தியை வழிபாட்டின் முடிவில் விடைபெறச் செய்ய வேண்டுமெனில், அதைச் செய்து—தேவ சன்னிதியின் ஒளியை மீண்டும் தன் இதயத் தாமரையின் ஒளிக்குள் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 48

अर्चादिषु यदा यत्र श्रद्धा मां तत्र चार्चयेत् । सर्वभूतेष्वात्मनि च सर्वात्माहमवस्थित: ॥ ४८ ॥

எங்கே எப்போது என் அர்ச்சா-மூர்த்தி அல்லது பிற சாஸ்திரபூர்வ வெளிப்பாடுகளில் என்னில் பக்தி-நம்பிக்கை எழுகிறதோ, அங்கே அந்த ரூபத்திலேயே என்னை வழிபட வேண்டும். நான் எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவிலும், என் மூல ஸ்வரூபமாகத் தனித்தும், சர்வாத்மாவாக நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 49

एवं क्रियायोगपथै: पुमान् वैदिकतान्त्रिकै: । अर्चन्नुभयत: सिद्धिं मत्तो विन्दत्यभीप्सिताम् ॥ ४९ ॥

வேதமும் தந்திரமும் விதித்த கிரியாயோக வழிகளால் என்னை அர்ச்சித்து வழிபடுகிறவன், இவ்வுலகிலும் அடுத்துலகிலும்—இரண்டிலும்—என்னிடமிருந்து தன் விரும்பிய சித்தியைப் பெறுகிறான்.

Verse 50

मदर्चां सम्प्रतिष्ठाप्य मन्दिरं कारयेद् द‍ृढम् । पुष्पोद्यानानि रम्याणि पूजायात्रोत्सवाश्रितान् ॥ ५० ॥

என் அர்ச்சா-மூர்த்தியை முறையாகப் பிரதிஷ்டை செய்து உறுதியான கோவிலை அமைக்க வேண்டும்; மேலும் நித்திய பூஜை, தேவ-யாத்திரை, திருவிழாக்களுக்கு மலர்கள் அளிக்க அழகிய பூந்தோட்டங்களை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 51

पूजादीनां प्रवाहार्थं महापर्वस्वथान्वहम् । क्षेत्रापणपुरग्रामान् दत्त्वा मत्सार्ष्टितामियात् ॥ ५१ ॥

நித்திய பூஜையும் மகா பண்டிகைகளும் இடையறாது நடைபெறும்படி, தேவதைக்கு நிலம், சந்தைகள், நகரங்கள், கிராமங்கள் ஆகியவற்றை தானமாக அளிப்பவன், எனக்குச் சமமான ஐஸ்வர்யத்தை அடைகிறான்.

Verse 52

प्रतिष्ठया सार्वभौमं सद्मना भुवनत्रयम् । पूजादिना ब्रह्मलोकं त्रिभिर्मत्साम्यतामियात् ॥ ५२ ॥

பகவானின் மூர்த்தியை பிரதிஷ்டை செய்வதால் முழு பூமிக்கும் அரசனாகிறான்; கோவில் கட்டுவதால் மூன்று உலகங்களுக்கும் அதிபதியாகிறான்; மூர்த்திக்கு பூஜை-சேவை செய்வதால் பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்; இம்மூன்றையும் செய்தால் எனக்குச் சமமான தெய்வீக ரூபத்தைப் பெறுகிறான்.

Verse 53

मामेव नैरपेक्ष्येण भक्तियोगेन विन्दति । भक्तियोगं स लभत एवं य: पूजयेत माम् ॥ ५३ ॥

பலன் எதிர்பாராமல் நிரபேக்ஷ பக்தியோகத்தால் என்னையே அடைவான் என்னை அடைகிறான். நான் கூறிய முறையின்படி என்னை வழிபடுவான் இறுதியில் என் தூய பக்தியோகத்தைப் பெறுவான்.

Verse 54

य: स्वदत्तां परैर्दत्तां हरेत सुरविप्रयो: । वृत्तिं स जायते विड्भुग् वर्षाणामयुतायुतम् ॥ ५४ ॥

தேவர்கள் அல்லது பிராமணர்களுக்குரிய சொத்தை—தான் தந்ததாயினும் பிறர் தந்ததாயினும்—திருடுபவன், மறுபிறவியில் மலத்தில் வாழும் புழுவாகப் பிறந்து பத்து கோடி ஆண்டுகள் வாழ வேண்டியதாகும்.

Verse 55

कर्तुश्च सारथेर्हेतोरनुमोदितुरेव च । कर्मणां भागिन: प्रेत्य भूयो भूयसि तत् फलम् ॥ ५५ ॥

திருட்டை செய்தவன் மட்டுமல்ல; உதவியவன், தூண்டியவன், அல்லது வெறும் ஒப்புதல் அளித்தவனும்—அனைவரும் மறுபிறவியில் அந்தக் கர்மத்தின் பங்காளிகள். தங்கள் பங்கேற்பின் அளவுக்கேற்ப ஒப்பான விளைவைக் கெடுவார்கள்.