Adhyaya 17
Varṇāśrama-dharma as a Path to Bhakti (Yuga-dharma Origins, Universal Virtues, Brahmacarya and Gṛhastha Duties)
உத்தவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வினவுகிறார்: வர்ணாஶ்ரம விதிகளைப் பின்பற்றுவோரும் சாதாரண மனிதர்களும் தத்தம் கடமைகளின் மூலம் எவ்வாறு அன்புமிகு பக்தியை அடையலாம், குறிப்பாக காலப்போக்கில் பழைய தர்மம் மங்கும்போது? ஹம்ஸராக பிரம்மாவுக்கு முன்பு அருளிய உபதேசத்தை நினைத்து, கிருஷ்ணன் புறப்பட்ட பின் இழந்த ஆன்மிக ஞானத்தை யார் மீட்டெடுப்பார் என்று வருந்துகிறார். சுகதேவர்—பகவான் மகிழ்ந்து பந்தப்பட்ட ஜீவர்களின் நலனுக்காக நித்திய தர்மக் கோட்பாடுகளை உரைப்பார் என்று அறிமுகப்படுத்துகிறார். கிருஷ்ணன் யுகத்திற்கேற்ப தர்மத்தின் வெளிப்பாட்டை விளக்குகிறார்: சத்யயுகத்தில் ஒரே ‘ஹம்ஸ’ ஆச்ரமம், வேதம் ஓங்காரமாக வெளிப்படும், ஹம்ஸ ரூபத்தில் இறைவனை வழிபாடு; திரேதாவில் வேதம் மூன்று பிரிவுகளாக விரிந்து யாகம் முதன்மை பெறுகிறது. பின்னர் விஸ்வரூபத்திலிருந்து நான்கு வர்ணங்கள், நான்கு ஆச்ரமங்கள் தோன்றுதல், அவற்றின் இயல்புக் குணங்கள், அஹிம்சை-சத்தியம் போன்ற பொதுத் தர்மங்கள் கூறப்படுகின்றன. பிரம்மச்சாரியின் குருசேவை, தூய்மை, பெண்சங்கம் குறித்து எச்சரிக்கை, அனைவருக்கும் தினசரி ஒழுங்குகள் விவரிக்கப்படுகின்றன. தொடர்ந்து கிருஹஸ்த தர்மத்தில் பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள், நேர்மையான வாழ்வாதாரம், பற்றின்மை, உடைமை-மமதையின் அபாயம் சொல்லி, பக்தி முதிரும்போது ஆச்ரமப் பாதையில் வைராக்யம் வளர்வதற்கான அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीउद्धव उवाच यस्त्वयाभिहित: पूर्वं धर्मस्त्वद्भक्तिलक्षण: । वर्णाश्रमाचारवतां सर्वेषां द्विपदामपि ॥ १ ॥ यथानुष्ठीयमानेन त्वयि भक्तिर्नृणां भवेत् । स्वधर्मेणारविन्दाक्ष तन् ममाख्यातुमर्हसि ॥ २ ॥
ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்—என் ஆண்டவா! முன்பு நீங்கள் வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கம் கடைப்பிடிப்பவர்களுக்கும், சாதாரண மனிதர்களுக்கும் உரிய பக்தி-லட்சண தர்மத்தை விளக்கியீர்கள். தாமரை-கண்ணனே! இப்போது தத்தம் ஸ்வதர்மத்தைச் செய்து, எல்லா மனிதரும் உம்மிடம் அன்புமிகு சேவை-பக்தியை எவ்வாறு அடையலாம் என்பதை அருளிச் சொல்லுங்கள்.
Verse 2
श्रीउद्धव उवाच यस्त्वयाभिहित: पूर्वं धर्मस्त्वद्भक्तिलक्षण: । वर्णाश्रमाचारवतां सर्वेषां द्विपदामपि ॥ १ ॥ यथानुष्ठीयमानेन त्वयि भक्तिर्नृणां भवेत् । स्वधर्मेणारविन्दाक्ष तन् ममाख्यातुमर्हसि ॥ २ ॥
ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்—என் ஆண்டவா! முன்பு நீங்கள் வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கம் கடைப்பிடிப்பவர்களுக்கும், சாதாரண மனிதர்களுக்கும் உரிய பக்தி-லட்சண தர்மத்தை விளக்கியீர்கள். தாமரை-கண்ணனே! இப்போது தத்தம் ஸ்வதர்மத்தைச் செய்து, எல்லா மனிதரும் உம்மிடம் அன்புமிகு சேவை-பக்தியை எவ்வாறு அடையலாம் என்பதை அருளிச் சொல்லுங்கள்.
Verse 3
पुरा किल महाबाहो धर्मं परमकं प्रभो । यत्तेन हंसरूपेण ब्रह्मणेऽभ्यात्थ माधव ॥ ३ ॥ स इदानीं सुमहता कालेनामित्रकर्शन । न प्रायो भविता मर्त्यलोके प्रागनुशासित: ॥ ४ ॥
உத்தவர் கூறினார்—ஓ வலிமைமிக்க கரங்களையுடைய ஆண்டவா! ஓ மாதவா, முன்பு நீங்கள் ஹம்ஸ ரூபத்தில் பிரம்மாவுக்கு, சாதகனுக்கு உச்ச ஆனந்தம் அளிக்கும் பரம தர்மத்தை உபதேசித்தீர்கள். ஓ பகைவரை அடக்கும் ஒருவனே! இப்போது பெருங்காலம் கடந்ததால், முன்பு போதிக்கப்பட்ட அந்த உபதேசம் மனித உலகில் பெரும்பாலும் மறைந்து போகும்.
Verse 4
पुरा किल महाबाहो धर्मं परमकं प्रभो । यत्तेन हंसरूपेण ब्रह्मणेऽभ्यात्थ माधव ॥ ३ ॥ स इदानीं सुमहता कालेनामित्रकर्शन । न प्रायो भविता मर्त्यलोके प्रागनुशासित: ॥ ४ ॥
உத்தவர் கூறினார்—ஓ வலிமைமிக்க கரங்களையுடைய ஆண்டவா! ஓ மாதவா, முன்பு நீங்கள் ஹம்ஸ ரூபத்தில் பிரம்மாவுக்கு, சாதகனுக்கு உச்ச ஆனந்தம் அளிக்கும் பரம தர்மத்தை உபதேசித்தீர்கள். ஓ பகைவரை அடக்கும் ஒருவனே! இப்போது பெருங்காலம் கடந்ததால், முன்பு போதிக்கப்பட்ட அந்த உபதேசம் மனித உலகில் பெரும்பாலும் மறைந்து போகும்.
Verse 5
वक्ता कर्ताविता नान्यो धर्मस्याच्युत ते भुवि । सभायामपि वैरिञ्च्यां यत्र मूर्तिधरा: कला: ॥ ५ ॥ कर्त्रावित्रा प्रवक्त्रा च भवता मधुसूदन । त्यक्ते महीतले देव विनष्टं क: प्रवक्ष्यति ॥ ६ ॥
உத்தவர் கூறினார்—ஓ அச்யுதா! பூமியில் தர்மத்தின் பேச்சாளர், படைப்பாளர், காப்பாளர் உம்மைத் தவிர வேறு யாருமில்லை; வேதங்கள் உருவமெடுத்து நிற்கும் பிரம்மாவின் சபையிலும் உம்மை ஒப்பவர் இல்லை. ஓ மதுசூதனா! படைப்பதும் காப்பதும் போதிப்பதும் நீரே; தேவரே, நீங்கள் பூமியை விட்டு நீங்கினால், இழந்த இந்த ஞானத்தை மீண்டும் யார் உரைப்பார்?
Verse 6
वक्ता कर्ताविता नान्यो धर्मस्याच्युत ते भुवि । सभायामपि वैरिञ्च्यां यत्र मूर्तिधरा: कला: ॥ ५ ॥ कर्त्रावित्रा प्रवक्त्रा च भवता मधुसूदन । त्यक्ते महीतले देव विनष्टं क: प्रवक्ष्यति ॥ ६ ॥
ஹே அச்யுதா! தர்மத்தின் பேச்சாளர், செய்பவர், காப்பவர் நீயன்றி பூமியில் வேறு யாருமில்லை; வேதங்கள் மூர்த்திமான கலைகளாய் விளங்கும் பிரம்மாவின் சபையிலும் இல்லை। ஹே மதுசூதனா! நீயே படைப்பவன், காப்பவன், ஆன்மிக ஞானத்தின் உரைப்பவன்; நீ பூமியை விட்டு நீங்கினால் இழந்த இந்த ஞானத்தை மீண்டும் யார் உரைப்பார்?
Verse 7
तत्त्वं न: सर्वधर्मज्ञ धर्मस्त्वद्भक्तिलक्षण: । यथा यस्य विधीयेत तथा वर्णय मे प्रभो ॥ ७ ॥
ஹே प्रभு, நீ எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன்; எங்கள் உண்மையான தர்மம் உன் பக்திசேவையால் அடையாளம் பெறுகிறது. தயை செய்து கூறு—யார் இந்த வழியை நிறைவேற்றலாம், அந்த சேவை எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்?
Verse 8
श्रीशुक उवाच इत्थं स्वभृत्यमुख्येन पृष्ट: स भगवान् हरि: । प्रीत: क्षेमाय मर्त्यानां धर्मानाह सनातनान् ॥ ८ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: இவ்வாறு பக்தர்களில் சிறந்த உத்தவனால் கேட்கப்பட்டபோது, பகவான் ஹரி (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) மகிழ்ந்து, மானிட ஜீவர்களின் நலனுக்காக சனாதன தர்மக் கோட்பாடுகளை உரைத்தார்।
Verse 9
श्रीभगवानुवाच धर्म्य एष तव प्रश्नो नै:श्रेयसकरो नृणाम् । वर्णाश्रमाचारवतां तमुद्धव निबोध मे ॥ ९ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: ஹே உத்தவா, உன் கேள்வி தர்மத்திற்கேற்றது; இது மனிதர்களுக்கு பரம நன்மை—நைஃஸ்ரேயஸம்—அளிப்பது; சாதாரணருக்கும் வர்ணாஷ்ரம ஒழுக்கம் பின்பற்றுவோருக்கும். இப்போது என்னிடமிருந்து அந்த உயர்ந்த தர்மக் கோட்பாடுகளை அறிந்து கொள்.
Verse 10
आदौ कृतयुगे वर्णो नृणां हंस इति स्मृत: । कृतकृत्या: प्रजा जात्या तस्मात् कृतयुगं विदु: ॥ १० ॥
ஆரம்பத்தில் க்ருதயுகத்தில் (சத்யயுகத்தில்) மனிதர்களுக்கு ஒரே வர்ணமே இருந்தது—‘ஹம்ஸ’ எனப்பட்டது. அந்த யுகத்தில் மக்கள் பிறப்பிலிருந்தே க்ருதக்ருத்யர், அதாவது இறைவனின் கலங்கமற்ற பக்தர்கள்; ஆகவே அறிஞர்கள் அதை ‘க்ருதயுகம்’ என்று அழைக்கிறார்கள்—தர்மக் கடமைகள் முழுமையாக நிறைவேறும் யுகம்.
Verse 11
वेद: प्रणव एवाग्रे धर्मोऽहं वृषरूपधृक् । उपासते तपोनिष्ठा हंसं मां मुक्तकिल्बिषा: ॥ ११ ॥
சத்தியயுகத்தின் தொடக்கத்தில் பிரிக்கப்படாத வேதம் ‘ஓம்’ என்ற பிரணவமாகவே வெளிப்பட்டது; மனத்தின் ஒரே பொருளும் நானே. நான் தர்மரூப நான்குகாலக் காளையாக வெளிப்பட்டேன்; தவநிஷ்டையுடன் பாவமற்றோர் என்னை ‘ஹம்ஸ’ ஆண்டவனாக வழிபட்டனர்.
Verse 12
त्रेतामुखे महाभाग प्राणान्मे हृदयात्त्रयी । विद्या प्रादुरभूत्तस्या अहमासं त्रिवृन्मख: ॥ १२ ॥
மகாபாகனே! திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில், பிராணவாயுவின் இருப்பிடமான என் இதயத்திலிருந்து வேதவித்யை மூன்று பிரிவுகளாக—ரிக், சாம, யஜுர்—வெளிப்பட்டது. அந்த வித்யையிலிருந்தே நான் மும்மடங்கு யாகமாக வெளிப்பட்டேன்.
Verse 13
विप्रक्षत्रियविट्शूद्रा मुखबाहूरुपादजा: । वैराजात् पुरुषाज्जाता य आत्माचारलक्षणा: ॥ १३ ॥
திரேதாயுகத்தில் பரமபுருஷனின் விராட் ரூபத்திலிருந்து நான்கு வர்ணங்கள் வெளிப்பட்டன. பிராமணர் முகத்திலிருந்து, க்ஷத்திரியர் கரங்களிலிருந்து, வைசியர் தொடைகளிலிருந்து, சூத்ரர் பாதங்களிலிருந்து பிறந்தனர்; ஒவ்வொருவரும் தம் தனித்த ஆச்சாரம் மற்றும் கர்மலட்சணங்களால் அறியப்பட்டனர்.
Verse 14
गृहाश्रमो जघनतो ब्रह्मचर्यं हृदो मम । वक्ष:स्थलाद्वनेवास: संन्यास: शिरसि स्थित: ॥ १४ ॥
என் விராட் ரூபத்தின் இடுப்புப் பகுதியிலிருந்து கிருஹஸ்தாஸ்ரமம் வெளிப்பட்டது; இதயத்திலிருந்து பிரம்மச்சரியம். மார்பிலிருந்து வானப்ரஸ்தம் (வனவாசம்) வெளிப்பட்டது; சந்நியாசம் என் விராட் ரூபத்தின் தலைப்பகுதியில் நிலைத்தது.
Verse 15
वर्णानामाश्रमाणां च जन्मभूम्यनुसारिणी: । आसन् प्रकृतयो नृणां नीचैर्नीचोत्तमोत्तमा: ॥ १५ ॥
மனித சமுதாயத்தின் வர்ணங்களும் ஆச்ரமங்களும், ஒருவரின் பிறப்பிடச் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப வெளிப்படும் தாழ்ந்ததும் உயர்ந்ததும் ஆகிய இயல்புகளின் படி தோன்றின; சிலர் தாழ்ந்த, சிலர் தாழ்ந்த-உயர்ந்த, சிலர் உயர்ந்த, சிலர் மிக உயர்ந்த இயல்புடையோர்.
Verse 16
शमो दमस्तप: शौचं सन्तोष: क्षान्तिरार्जवम् । मद्भक्तिश्च दया सत्यं ब्रह्मप्रकृतयस्त्विमा: ॥ १६ ॥
அமைதி, புலனடக்கம், தவம், தூய்மை, திருப்தி, பொறுமை, நேர்மை, என்னிடத்தில் பக்தி, கருணை, சத்தியம்—இவை பிராமணர்களின் இயல்பான குணங்கள்.
Verse 17
तेजो बलं धृति: शौर्यं तितिक्षौदार्यमुद्यम: । स्थैर्यं ब्रह्मण्यमैश्वर्यं क्षत्रप्रकृतयस्त्विमा: ॥ १७ ॥
ஒளிமிகு வீரியம், உடல் வலிமை, திடநிலை, வீரத்துணிவு, பொறுத்தல், தாராளம், பெரும் முயற்சி, நிலைத்தன்மை, பிராமணர்களிடம் பக்தி மற்றும் ஆட்சி-தலைமை—இவை க்ஷத்திரியரின் இயல்பான குணங்கள்.
Verse 18
आस्तिक्यं दाननिष्ठा च अदम्भो ब्रह्मसेवनम् । अतुष्टिरर्थोपचयैर्वैश्यप्रकृतयस्त्विमा: ॥ १८ ॥
வேத மரபில் நம்பிக்கை, தானத்தில் உறுதி, பாசாங்கின்மை, பிராமண சேவை, மேலும் செல்வச் சேர்க்கையை எப்போதும் விரும்புதல்—இவை வைசியரின் இயல்பான குணங்கள்.
Verse 19
शुश्रूषणं द्विजगवां देवानां चाप्यमायया । तत्र लब्धेन सन्तोष: शूद्रप्रकृतयस्त्विमा: ॥ १९ ॥
பிராமணர்கள், பசுக்கள், தேவர்கள் மற்றும் பிற வணங்கத்தக்கோருக்கு வஞ்சமின்றி சேவை செய்தல்; அந்தச் சேவையால் கிடைப்பதிலேயே முழு திருப்தி—இவை சூத்ரரின் இயல்பான குணங்கள்.
Verse 20
अशौचमनृतं स्तेयं नास्तिक्यं शुष्कविग्रह: । काम: क्रोधश्च तर्षश्च स भावोऽन्त्यावसायिनाम् ॥ २० ॥
அசுத்தம், பொய், திருட்டு, நம்பிக்கையின்மை, பயனற்ற சண்டை, காமம், கோபம், ஆசைத் தாகம்—இவை வர்ணாஶ்ரமத்துக்கு வெளியே மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் உள்ளோரின் இயல்பு.
Verse 21
अहिंसा सत्यमस्तेयमकामक्रोधलोभता । भूतप्रियहितेहा च धर्मोऽयं सार्ववर्णिक: ॥ २१ ॥
அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், காம‑க்ரோத‑லோபமின்றி இருப்பதும், எல்லா உயிர்களின் நலம்‑இன்பத்தை நாடுவதும்—இது எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொதுவான தர்மம்.
Verse 22
द्वितीयं प्राप्यानुपूर्व्याज्जन्मोपनयनं द्विज: । वसन् गुरुकुले दान्तो ब्रह्माधीयीत चाहूत: ॥ २२ ॥
த்விஜன் சுத்திகரணச் சடங்குகளின் வரிசையில் காயத்ரீ‑உபநயனத்தால் ‘இரண்டாம் பிறவி’ பெறுகிறான். குரு அழைத்தால் குருகுலத்தில் தங்கி, தமனத்துடன் வேதங்களைப் பயில வேண்டும்.
Verse 23
मेखलाजिनदण्डाक्षब्रह्मसूत्रकमण्डलून् । जटिलोऽधौतदद्वासोऽरक्तपीठ: कुशान् दधत् ॥ २३ ॥
பிரம்மச்சாரி குசமெகலையும் மான் தோல் ஆடையும் அணிய வேண்டும்; ஜடையுடன் இருந்து, தண்டமும் கமண்டலமும் ஏந்த வேண்டும்; அக்ஷமாலையும் யஜ்ஞோபவீதமும் தரிக்க வேண்டும். கையில் தூய குசா புல்லை வைத்திருக்க வேண்டும்; இன்பவிலாச ஆசனத்தை ஏற்கக் கூடாது; தேவையின்றி பற்களை மெருகூட்டவும், ஆடைகளை மிகையாக வெண்மையாக்கி இஸ்திரி செய்யவும் கூடாது.
Verse 24
स्नानभोजनहोमेषु जपोच्चारे च वाग्यत: । न च्छिन्द्यान्नखरोमाणि कक्षोपस्थगतान्यपि ॥ २४ ॥
பிரம்மச்சாரி குளியல், உணவு, ஹோமம், ஜப உச்சரிப்பு, மேலும் மலம்‑மூத்திரம் கழிக்கும் நேரங்களில் வாக்கு‑கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டும். நகங்களையும் முடிகளையும், கைக்குழி மற்றும் உபஸ்தப் பகுதி முடிகளையும் கூட வெட்டக் கூடாது.
Verse 25
रेतो नावकिरेज्जातु ब्रह्मव्रतधर: स्वयम् । अवकीर्णेऽवगाह्याप्सु यतासुस्त्रिपदां जपेत् ॥ २५ ॥
பிரம்மவ்ரதம் கடைப்பிடிக்கும் பிரம்மச்சாரி ஒருபோதும் விந்தை வீணாக்கக் கூடாது. தற்செயலாக தானே விந்து சிந்தினால், உடனே நீரில் குளித்து, பிராணாயாமத்தால் சுவாசத்தை அடக்கி, காயத்ரீ மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.
Verse 26
अग्न्यर्काचार्यगोविप्रगुरुवृद्धसुराञ्शुचि: । समाहित उपासीत सन्ध्ये द्वे यतवाग् जपन् ॥ २६ ॥
தூய்மையுடனும் ஒருமுகச் சிந்தையுடனும் உள்ள பிரம்மச்சாரி அக்னி, சூரியன், ஆசார்யர், பசுக்கள், பிராமணர்கள், குரு, மூத்த மதிப்பிற்குரியோர் மற்றும் தேவர்களை வழிபட வேண்டும். காலை‑மாலை சந்தியைகளில் பேசாமல் மந்திர ஜபத்தால் ஆராதனை செய்ய வேண்டும்.
Verse 27
आचार्यं मां विजानीयान्नावमन्येत कर्हिचित् । न मर्त्यबुद्ध्यासूयेत सर्वदेवमयो गुरु: ॥ २७ ॥
ஆசார்யரை என்னுடையதே வடிவம் என்று அறிய வேண்டும்; எந்நேரமும் அவரை அவமதிக்கக் கூடாது. அவரை சாதாரண மனிதன் என்று எண்ணி பொறாமை கொள்ளாதே; குரு எல்லாத் தேவர்களின் பிரதிநிதி ஆவார்.
Verse 28
सायं प्रातरुपानीय भैक्ष्यं तस्मै निवेदयेत् । यच्चान्यदप्यनुज्ञातमुपयुञ्जीत संयत: ॥ २८ ॥
காலை மற்றும் மாலை பிச்சையும் பிற பொருட்களையும் கொண்டு வந்து குருவுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பின்னர் தன்னடக்கத்துடன் ஆசார்யர் அனுமதித்த அளவையே தன் பங்காக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 29
शुश्रूषमाण आचार्यं सदोपासीत नीचवत् । यानशय्यासनस्थानैर्नातिदूरे कृताञ्जलि: ॥ २९ ॥
குருவைச் சேவிக்கும் போது எப்போதும் தாழ்மையான பணியாளனாக அவரை வழிபட வேண்டும். குரு நடக்கும், படுக்கும், ஆசனத்தில் அமரும் நேரங்களில் மிகத் தூரம் விலகாமல், கைகூப்பி அருகில் நின்று அவரது ஆணையை எதிர்நோக்க வேண்டும்.
Verse 30
एवंवृत्तो गुरुकुले वसेद् भोगविवर्जित: । विद्या समाप्यते यावद् बिभ्रद् व्रतमखण्डितम् ॥ ३० ॥
இவ்வாறு நடக்கும் மாணவன் குருகுலத்தில் தங்கி, புலனின்பங்களை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும். வேதக் கல்வி நிறைவு பெறும் வரை பிரம்மச்சரிய விரதத்தை இடையறாது காக்க வேண்டும்.
Verse 31
यद्यसौ छन्दसां लोकमारोक्ष्यन् ब्रह्मविष्टपम् । गुरवे विन्यसेद् देहं स्वाध्यायार्थं बृहद्व्रत: ॥ ३१ ॥
பிரம்மச்சாரி மாணவன் மகர்லோகம் அல்லது பிரம்மலோகம் ஏற விரும்பினால், தன் செயல்கள் அனைத்தையும் குருவிற்கு முழுமையாக அர்ப்பணித்து, நிரந்தர பிரம்மச்சரியத்தின் மகாவிரதத்தைப் பேணி, உயர்ந்த வேதஅధ్యயனில் தன்னை ஈடுபடுத்த வேண்டும்।
Verse 32
अग्नौ गुरावात्मनि च सर्वभूतेषु मां परम् । अपृथग्धीरुपासीत ब्रह्मवर्चस्व्यकल्मष: ॥ ३२ ॥
அக்னியில், குருவில், தன் ஆத்மாவில், மேலும் எல்லா உயிர்களிலும் பரமாத்மாவாக நான் விளங்குகிறேன் என்று வேறுபாடு இல்லாத அறிவுடன் என்னை வழிபட வேண்டும்; குருசேவையால் வேதஞானம் பெற்றவன் பாவமற்றவனாய் ஒளிர்வான்।
Verse 33
स्त्रीणां निरीक्षणस्पर्शसंलापक्ष्वेलनादिकम् । प्राणिनो मिथुनीभूतानगृहस्थोऽग्रतस्त्यजेत् ॥ ३३ ॥
கிருஹஸ்தர் அல்லாதவர்கள்—ஸந்நியாசி, வானப்ரஸ்தர், பிரம்மச்சாரி—பெண்களுடன் பார்வை, தொடுதல், உரையாடல், நகைச்சுவை அல்லது விளையாட்டு முதலியவற்றால் ஒருபோதும் பழகக் கூடாது; மேலும் பாலுறவில் ஈடுபடும் எந்த உயிருடனும் சங்கமத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்।
Verse 34
शौचमाचमनं स्नानं सन्ध्योपास्तिर्ममार्चनम् । तीर्थसेवा जपोऽस्पृश्याभक्ष्यासम्भाष्यवर्जनम् ॥ ३४ ॥ सर्वाश्रमप्रयुक्तोऽयं नियम: कुलनन्दन । मद्भाव: सर्वभूतेषु मनोवाक्कायसंयम: ॥ ३५ ॥
என் அன்பு உத்தவா, தூய்மை, ஆச்சமனம், நீராடல், காலை-நண்பகல்-மாலை சந்த்யாவந்தனம், என்னை ஆராதித்தல், தீர்த்தசேவை, ஜபம், தொடக்கூடாதது/உண்ணக்கூடாதது/பேசக்கூடாததைத் தவிர்த்தல்—இவை எல்லா ஆசிரமத்தாரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நியமங்கள்; மேலும் மனம்-வாக்கு-காயம் கட்டுப்படுத்தி, எல்லா உயிர்களிலும் பரமாத்மாவாக என் இருப்பை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்।
Verse 35
शौचमाचमनं स्नानं सन्ध्योपास्तिर्ममार्चनम् । तीर्थसेवा जपोऽस्पृश्याभक्ष्यासम्भाष्यवर्जनम् ॥ ३४ ॥ सर्वाश्रमप्रयुक्तोऽयं नियम: कुलनन्दन । मद्भाव: सर्वभूतेषु मनोवाक्कायसंयम: ॥ ३५ ॥
குலநந்தன உத்தவா, இந்த நியமம் எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும் உரியது—அனைத்து உயிர்களிலும் பரமாத்மாவாக என் இருப்பை நினைவு கூர்தலும், மனம்-வாக்கு-உடலைக் கட்டுப்படுத்தலும்; இதை பக்தியுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।
Verse 36
एवं बृहद्व्रतधरो ब्राह्मणोऽग्निरिव ज्वलन् । मद्भक्तस्तीव्रतपसा दग्धकर्माशयोऽमल: ॥ ३६ ॥
இவ்வாறு மகாவிரதம் (பிரம்மச்சரியம்) கடைப்பிடிக்கும் பிராமணன் தீயைப் போல ஒளிர்வான். கடும் தவத்தால் பொருட்கர்மப் பாங்கைச் சாம்பலாக்கி, உலக ஆசை மாசின்றி என் பக்தனாகிறான்.
Verse 37
अथानन्तरमावेक्ष्यन् यथा जिज्ञासितागम: । गुरवे दक्षिणां दत्त्वा स्नायाद् गुर्वनुमोदित: ॥ ३७ ॥
பின்னர் வேதக் கல்வியை முடித்து இல்லறத்தில் நுழைய விரும்பும் பிரம்மச்சாரி, ஆகம விதிப்படி குருவுக்கு தகுந்த தட்சிணை அளிக்க வேண்டும். குருவின் அனுமதியுடன் நீராடி, முடி வெட்டி, உரிய ஆடை அணிந்து வீட்டிற்கு திரும்ப வேண்டும்.
Verse 38
गृहं वनं वोपविशेत् प्रव्रजेद् वा द्विजोत्तम: । आश्रमादाश्रमं गच्छेन्नान्यथामत्परश्चरेत् ॥ ३८ ॥
பொருட் ஆசைகளை நிறைவேற்ற விரும்பும் பிரம்மச்சாரி இல்லறத்தில் வாழட்டும்; மனத் தூய்மை நாடும் இல்லறத்தான் வனப்பிரஸ்தமாக வனத்திற்குச் செல்லட்டும்; தூய பிராமணன் சந்நியாசத்தை ஏற்கட்டும். என்னிடம் சரணடையாதவன் ஆசிரமத்திலிருந்து ஆசிரமத்திற்கு முறையாக நகர வேண்டும்; வேறுவிதமாக நடக்கக் கூடாது.
Verse 39
गृहार्थी सदृशीं भार्यामुद्वहेदजुगुप्सिताम् । यवीयसीं तु वयसा यां सवर्णामनुक्रमात् ॥ ३९ ॥
இல்லறம் அமைக்க விரும்புவோர் தம் வர்ணத்திலேயே, குற்றமற்றதும் வயதில் இளையதுமான மனைவியை மணக்க வேண்டும். பல மனைவிகளை ஏற்க விரும்பினால் முதல் திருமணத்திற்குப் பின் வரிசையாக மணக்க வேண்டும்; ஒவ்வொரு மனைவியும் வரிசையாகக் குறைந்த வர்ணத்தினராக இருக்க வேண்டும்.
Verse 40
इज्याध्ययनदानानि सर्वेषां च द्विजन्मनाम् । प्रतिग्रहोऽध्यापनं च ब्राह्मणस्यैव याजनम् ॥ ४० ॥
யாகம், வேதஅಧ್ಯயனம், தானம்—இவை எல்லா இருபிறப்பினருக்கும் (பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்) உரிய கடமைகள். ஆனால் தானம் ஏற்றல், வேதஞானம் போதித்தல், பிறருக்காக யாகம் நடத்தல்—இவை பிராமணருக்கே உரியவை.
Verse 41
प्रतिग्रहं मन्यमानस्तपस्तेजोयशोनुदम् । अन्याभ्यामेव जीवेत शिलैर्वा दोषदृक् तयो: ॥ ४१ ॥
பிறரிடமிருந்து தானம் பெறுதல் தன் தவம், தேஜஸ், புகழை அழிக்கும் எனக் கருதும் பிராமணன், வேதம் கற்பித்தலும் யாகம் நடத்தலும் ஆகிய இரு பிராமணத் தொழில்களால் வாழ வேண்டும். அவையும் தன் ஆன்மிக நிலையைப் பாதிக்கும் என எண்ணினால், வயல்களிலும் சந்தைகளிலும் கைவிடப்பட்ட தானியக் கற்களைச் சேகரித்து, பிறர்மீது சார்பின்றி வாழ வேண்டும்.
Verse 42
ब्राह्मणस्य हि देहोऽयं क्षुद्रकामाय नेष्यते । कृच्छ्राय तपसे चेह प्रेत्यानन्तसुखाय च ॥ ४२ ॥
பிராமணனின் இந்த உடல் அற்பமான இంద్రிய இன்பத்திற்காக அல்ல; இவ்வாழ்வில் கடின தவங்களை ஏற்கவே, மேலும் மரணத்திற்குப் பின் அளவற்ற ஆனந்தத்தை அடையவே அமைந்தது.
Verse 43
शिलोञ्छवृत्त्या परितुष्टचित्तो धर्मं महान्तं विरजं जुषाण: । मय्यर्पितात्मा गृह एव तिष्ठ- न्नातिप्रसक्त: समुपैति शान्तिम् ॥ ४३ ॥
வயல்களிலும் சந்தைகளிலும் கைவிடப்பட்ட தானியக் கற்களைச் சேகரிக்கும் (சிலோஞ்ச) வாழ்வால் மனம் திருப்தியடைந்த பிராமணக் குடும்பஸ்தன், தனிப்பட்ட ஆசையின்றி, மாசற்ற மகத்தான தர்மத்தைப் பின்பற்றி, தன் உள்ளத்தை என்னிடமே அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்வாறு வீட்டிலேயே இருந்து மிகுந்த பற்றின்றி வாழ்ந்து, அமைதியும் விடுதலையும் அடைகிறான்.
Verse 44
समुद्धरन्ति ये विप्रं सीदन्तं मत्परायणम् । तानुद्धरिष्ये नचिरादापद्भ्यो नौरिवार्णवात् ॥ ४४ ॥
வறுமையால் துன்புறும், என்னைச் சரணடைந்த பிராமணனை உயர்த்தி உதவுகிறவர்களை, கடலில் விழுந்தவர்களை கப்பல் காப்பாற்றுவது போல, நான் விரைவில் எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் மீட்கிறேன்.
Verse 45
सर्वा: समुद्धरेद् राजा पितेव व्यसनात् प्रजा: । आत्मानमात्मना धीरो यथा गजपतिर्गजान् ॥ ४५ ॥
தந்தை தன் பிள்ளைகளைப் போலப் பிரஜைகளைத் துன்பத்திலிருந்து மீட்பது போல, அரசன் எல்லா குடிமக்களையும் இடர்களிலிருந்து காக்க வேண்டும். மேலும், யானைக் கூட்டத்தின் தலைவன் மற்ற யானைகளைப் பாதுகாத்து தன்னையும் காப்பது போல, துணிவும் திடமுமுள்ள அரசன் பிரஜைகளையும் காத்து தன்னையும் பாதுகாக்க வேண்டும்.
Verse 46
एवंविधो नरपतिर्विमानेनार्कवर्चसा । विधूयेहाशुभं कृत्स्नमिन्द्रेण सह मोदते ॥ ४६ ॥
தன் நாட்டிலுள்ள எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றி தன்னையும் குடிகளையும் காக்கும் அரசன், சூரியஒளி போன்ற விமானங்களில் இந்திரனுடன் இன்புறுவான்।
Verse 47
सीदन् विप्रो वणिग्वृत्त्या पण्यैरेवापदं तरेत् । खड्गेन वापदाक्रान्तो न श्ववृत्त्या कथञ्चन ॥ ४७ ॥
ஒரு பிராமணன் தன் நியமக் கடமைகளால் வாழ முடியாமல் துன்புற்றால், வாணிகத் தொழிலை ஏற்று வாங்கி விற்று துன்பத்தைத் தாண்டலாம். அதிலும் கடும் வறுமை வந்தால் வாளை ஏந்தி க்ஷத்திரியப் பணியை ஏற்கலாம்; ஆனால் எந்நிலையிலும் நாய்போல் அடிமைச் சேவையைச் செய்யக் கூடாது।
Verse 48
वैश्यवृत्त्या तु राजन्यो जीवेन्मृगययापदि । चरेद् वा विप्ररूपेण न श्ववृत्त्या कथञ्चन ॥ ४८ ॥
அரசே, அரசகுலத்தவன் தன் இயல்பான தொழிலால் வாழ முடியாவிட்டால், அவசரத்தில் வைசியத் தொழிலை ஏற்கலாம், வேட்டையாடி வாழலாம், அல்லது பிராமணன் போல் வேதஞானம் போதிக்கலாம்; ஆனால் எந்நிலையிலும் சூத்ரத் தொழிலை ஏற்கக் கூடாது।
Verse 49
शूद्रवृत्तिं भजेद् वैश्य: शूद्र: कारुकटक्रियाम् । कृच्छ्रान्मुक्तो न गर्ह्येण वृत्तिं लिप्सेत कर्मणा ॥ ४९ ॥
வைசியன் வாழ முடியாவிட்டால் சூத்ரத் தொழிலை ஏற்கலாம்; சூத்ரன் முதலாளி கிடைக்காவிட்டால் கூடை, பாய் போன்ற எளிய கைவினைச் செயல்களில் ஈடுபடலாம். ஆனால் துன்பம் நீங்கிய பின் அவசரத்தில் எடுத்த தாழ்ந்த தொழில்களை விட்டுவிட்டு தத்தம் உரிய பணிக்குத் திரும்ப வேண்டும்; இழிவான தொழிலால் வாழ்வை நாடக் கூடாது।
Verse 50
वेदाध्यायस्वधास्वाहाबल्यन्नाद्यैर्यथोदयम् । देवर्षिपितृभूतानि मद्रूपाण्यन्वहं यजेत् ॥ ५० ॥
கிருஹஸ்தன் தினமும் வேதப் பயில்வால் ரிஷிகளை, ‘ஸ்வதா’ மந்திரத்தால் பித்ருக்களை, ‘ஸ்வாஹா’ உச்சரிப்பால் தேவர்களை, உணவின் பங்குகளை அளித்து எல்லா உயிர்களையும், தானியமும் நீரும் வழங்கி மனிதர்களையும் வழிபட வேண்டும். தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், உயிர்கள், மனிதர்கள்—இவர்கள் எல்லாம் என் சக்தியின் வெளிப்பாடுகள் எனக் கருதி, தினமும் இந்த ஐந்து யாகங்களைச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 51
यदृच्छयोपपन्नेन शुक्लेनोपार्जितेन वा । धनेनापीडयन् भृत्यान् न्यायेनैवाहरेत् क्रतून् ॥ ५१ ॥
இல்லறத்தான் தானாகக் கிடைத்ததாலோ, தன் கடமையை நேர்மையாகச் செய்து தூய்மையாக ஈட்டியதாலோ வந்த செல்வத்தால், சார்ந்தவர்களைத் துன்புறுத்தாமல் நன்றாகப் பேண வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப நீதியுடன் யாகம் முதலிய தர்மச் சடங்குகளை நடத்த வேண்டும்.
Verse 52
कुटुम्बेषु न सज्जेत न प्रमाद्येत् कुटुम्ब्यपि । विपश्चिन्नश्वरं पश्येददृष्टमपि दृष्टवत् ॥ ५२ ॥
பல குடும்பத்தாரை பேணும் இல்லறத்தானும் அவர்களிடம் பற்றுக் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்; ‘நானே ஆண்டவன்’ என்று எண்ணி மனம் மயங்கவும் கூடாது. அறிவுள்ளவன் கடந்ததும் வருங்காலமும் ஆகிய எல்லாச் சுகங்களையும்—இன்னும் காணாதவற்றையும்—கண்ட சுகம்போல நிலையற்றவை எனக் காண வேண்டும்.
Verse 53
पुत्रदाराप्तबन्धूनां सङ्गम: पान्थसङ्गम: । अनुदेहं वियन्त्येते स्वप्नो निद्रानुगो यथा ॥ ५३ ॥
மகன், மனைவி, உறவினர், நண்பர்கள் ஆகியோரின் சேர்க்கை பயணிகளின் சிறு சந்திப்பைப் போன்றது. உடல் மாறும்போது அவர்களிடமிருந்து பிரிவு ஏற்படும்; தூக்கம் கலைந்ததும் கனவின் பொருட்கள் மறைவதுபோல்.
Verse 54
इत्थं परिमृशन्मुक्तो गृहेष्वतिथिवद् वसन् । न गृहैरनुबध्येत निर्ममो निरहङ्कृत: ॥ ५४ ॥
இவ்வாறு உண்மை நிலையை ஆழ்ந்து சிந்தித்து, விடுதலை பெற்றவன் வீட்டில் விருந்தினன் போல வாழ வேண்டும்—உரிமை உணர்வும் அகந்தையும் இன்றி. அப்பொழுது இல்லறச் செயல்கள் அவனைப் பிணைக்கவும் சிக்கவைக்கவும் செய்யாது.
Verse 55
कर्मभिगृहमेधीयैरिष्ट्वा मामेव भक्तिमान् । तिष्ठेद् वनं वोपविशेत् प्रजावान् वा परिव्रजेत् ॥ ५५ ॥
இல்லறக் கடமைகளைச் செய்து என்னையே பக்தியுடன் வழிபடும் இல்லற பக்தன், வீட்டிலேயே இருக்கலாம்; புனிதத் தலத்திற்கோ வனத்திற்கோ செல்லலாம்; அல்லது பொறுப்புள்ள மகன் இருந்தால் சந்நியாசம் ஏற்று பரிவ்ராஜகனாகலாம்.
Verse 56
यस्त्वासक्तमतिर्गेहे पुत्रवित्तैषणातुर: । स्त्रैण: कृपणधीर्मूढो ममाहमिति बध्यते ॥ ५६ ॥
வீட்டில் மனம் பற்றிக் கொண்டு, பிள்ளை‑செல்வ ஆசையால் கலங்கிக் கொண்டு, பெண்களின்பால் காமம் கொண்டவனாய், கஞ்சத்தனமான அறிவுடைய மூடன் ‘எல்லாம் எனது, நானே எல்லாம்’ என்று எண்ணினால்—அவன் நிச்சயமாக மாயையில் கட்டுப்படுகிறான்।
Verse 57
अहो मे पितरौ वृद्धौ भार्या बालात्मजात्मजा: । अनाथा मामृते दीना: कथं जीवन्ति दु:खिता: ॥ ५७ ॥
அய்யோ! என் முதிய தாய்‑தந்தை, மடியில் பச்சிளம் குழந்தையுடன் என் மனைவி, மேலும் என் மற்ற சிறு பிள்ளைகள்—என்னை இன்றி அவர்கள் ஆதரவற்றவர்களாய், துன்பத்தில் ஆழ்வார்கள். அவர்கள் எப்படி வாழ்வார்கள்?
Verse 58
एवं गृहाशयाक्षिप्तहृदयो मूढधीरयम् । अतृप्तस्ताननुध्यायन् मृतोऽन्धं विशते तम: ॥ ५८ ॥
இவ்வாறு குடும்பப் பற்றால் இதயம் மூழ்கிய மூடன் ஒருபோதும் திருப்தியடையான். உறவினரை மட்டுமே இடையறாது நினைத்து, இறந்து அறியாமையின் இருளில் புகுகின்றான்।
Frequently Asked Questions
By presenting varṇāśrama as a discipline of purification: universal virtues, regulated conduct, and role-specific duties are to be performed with remembrance of the Lord as Supersoul and with offerings to Him. When work is done without possessiveness and with devotion—especially through guru-centered training and self-control—it ceases to bind (karma-bandha) and becomes bhakti in practice.
To show the historical unfolding and progressive fragmentation of dharma: from the unified ‘haṁsa’ order and oṁ-centered Veda in Satya-yuga to the threefold Veda and sacrifice-centered culture in Tretā. This yuga framework explains why dharma appears in organized social and āśrama forms and why it must be restated as time advances toward decline.
The ācārya is to be known as the Lord’s own representative and not treated as ordinary. The brahmacārī serves with humility—collecting alms/necessities, accepting only what is allotted, and attending the guru’s needs—because such service transmits Vedic knowledge, purifies sin, and anchors the student in devotion rather than pride.
Nonviolence, truthfulness, honesty, seeking the welfare of all beings, and freedom from lust, anger, and greed. These function as baseline dharma that supports any āśrama or varṇa and makes devotional practice stable.
It depicts possessiveness and identity based on ‘mine’ and ‘I am the lord’ as bondage-producing illusion. Excessive attachment to spouse, children, and wealth leads to anxiety, dissatisfaction, and a death absorbed in relatives—resulting in darkness of ignorance—whereas a liberated householder lives like a guest, without proprietorship, and keeps consciousness absorbed in the Lord.