Adhyaya 9
Brahmā’s Tapasya, the Vision of Vaikuṇṭha, and the Lord’s Seed Instructions (Catuḥ-śloki)
இந்த அதிகாரத்தில் சுகதேவர், ஆன்மா உடலுடன் தன்னை ஒன்றாக்கிக் கொள்வது மாயை—கனவு போன்றது—“நான்” “என்னுடையது” என்ற இரட்டை மயக்கத்தில் வேரூன்றியது என்று விளக்குகிறார். படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரம்மா தன் தாமரை ஆசனத்தின் மூலத்தையும் படைப்பு முறையையும் அறியாமல் “தப” என்ற தெய்வ ஆணையை கேட்டு நீண்ட தவம் செய்கிறார். திருப்தியடைந்த பகவான் காலமும் குணங்களும் அற்ற வைகுண்டத்தை காட்டி, அங்குள்ள வாசிகளின் ஒளி, செல்வம், லக்ஷ்மீதேவியின் சேவையை வர்ணித்து பிரம்மாவை பரமானந்த சரணாகதிக்கு இட்டுச் செல்கிறார். பின்னர் பகவான் பிரம்மாவுக்கு இரண்டாம் படைப்பு (விஸர்க) அதிகாரம் அளித்து, பக்தியால் உணர வேண்டிய ரகசிய ஞானத்தை போதிக்கிறார்: படைப்புக்கு முன், நடுவில், பின்—எல்லாக் காலங்களிலும் பகவானே ஒரே இருப்பு; அவருடன் தொடர்பில்லாததாகத் தோன்றுவது மாயை; அவர் அனைத்தினுள்ளும் உள்ளவரும் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவரும். பகவான் மறைந்த பின் பிரம்மா படைப்பைத் தொடங்கி, பகவதத்தை பரம்பரையாக பிரம்மா-நாரதர்-வியாசர் வழியாக வழங்குகிறார்; அடுத்ததாக சுகதேவர் இந்த சதுஃஸ்லோகிகளை விரிவாக்கி பரீக்ஷித்தின் பிரபஞ்சக் கேள்விகளுக்கு விடை அளிப்பார்।
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच आत्ममायामृते राजन् परस्यानुभवात्मन: । न घटेतार्थसम्बन्ध: स्वप्नद्रष्टुरिवाञ्जसा ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசனே! பரமபுருஷனின் ஆத்மமாயை இல்லாமல், தூய சைதன்யமான ஆத்மாவுக்கு ஜட உடலுடன் உண்மையான தொடர்பு ஏற்படாது; அது கனவு காண்பவன் தன் உடல் செயற்படுவதைப் பார்ப்பதுபோல் தான்।
Verse 2
बहुरूप इवाभाति मायया बहुरूपया । रममाणो गुणेष्वस्या ममाहमिति मन्यते ॥ २ ॥
பகவானின் வெளிப்புற மாயையால் ஜீவன் பல ரூபங்களாகத் தோன்றுகிறான். இயற்கையின் குணங்களில் இன்புறும்போது ‘நான்’ ‘என்’ என்ற மயக்கத்தில் ஆழ்கிறான்.
Verse 3
यर्हि वाव महिम्नि स्वे परस्मिन् कालमाययो: । रमेत गतसम्मोहस्त्यक्त्वोदास्ते तदोभयम् ॥ ३ ॥
ஜீவன் தன் இயல்பான தெய்வீக மகிமையில் நிலைத்து, காலமும் மாயையும் அப்பாற்பட்ட பரத்தத்துவத்தில் இன்புறத் தொடங்கினால், மயக்கம் நீங்கும். அப்போது ‘நான்’ ‘என்’ என்ற இரு மாயைகளையும் விட்டுத் தூய ஆத்மாவாக முழுமையாக வெளிப்படுகிறான்.
Verse 4
आत्मतत्त्वविशुद्ध्यर्थं यदाह भगवानृतम् । ब्रह्मणे दर्शयन् रूपमव्यलीकव्रतादृत: ॥ ४ ॥
அரசே, பக்தி-யோகத்தில் ஏமாற்றமற்ற தவத்தால் பிரம்மாவின்மேல் மிகுந்த பிரீதியடைந்த பகவான், தன் நித்தியமான தெய்வீக ரூபத்தை பிரம்மாவுக்கு தரிசனமாகக் காட்டினார். இதுவே கட்டுண்ட ஜீவனின் ஆத்மத்தத்துவ சுத்தியின் இலக்காகும்.
Verse 5
स आदिदेवो जगतां परो गुरु: स्वधिष्ण्यमास्थाय सिसृक्षयैक्षत । तां नाध्यगच्छद् दृशमत्र सम्मतां प्रपञ्चनिर्माणविधिर्यया भवेत् ॥ ५ ॥
உலகங்களின் பரம குருவான ஆதிதேவன் பிரம்மா, தன் தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்து படைப்பைச் செய்ய எண்ணி ஆராய்ந்தான். ஆனால் அவன் ஆசனத்தின் மூலத்தையும், பிரபஞ்சப் படைப்பிற்கான சரியான வழியையும் முறையையும் அறிய முடியவில்லை.
Verse 6
स चिन्तयन् द्वयक्षरमेकदाम्भ- स्युपाशृणोद् द्विर्गदितं वचो विभु: । स्पर्शेषु यत्षोडशमेकविंशं निष्किञ्चनानां नृप यद् धनं विदु: ॥ ६ ॥
அரசே, இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த பிரம்மா, நீரில் அருகிலிருந்து இருமுறை உச்சரிக்கப்பட்ட இரண்டு எழுத்துச் சொல்லைக் கேட்டான். ஸ்பர்ஶ (மெய்) எழுத்துகளில் பதினாறாம் மற்றும் இருபத்தொன்றாம் எழுத்துகள் சேர்ந்து ‘தப’ ஆனது—அது துறவிகளின் செல்வம் என அறியப்படுகிறது.
Verse 7
निशम्य तद्वक्तृदिदृक्षया दिशो विलोक्य तत्रान्यदपश्यमान: । स्वधिष्ण्यमास्थाय विमृश्य तद्धितं तपस्युपादिष्ट इवादधे मन: ॥ ७ ॥
அந்த ஒலியைக் கேட்ட பிரம்மா, பேசியவரைக் காண விரும்பி எல்லாத் திசைகளிலும் தேடினார். ஆனால் தன்னைத் தவிர வேறு யாரையும் காணாததால், தன் தாமரை ஆசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்து, உபதேசித்தபடி தவத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்துவது நலம் என எண்ணினார்।
Verse 8
दिव्यं सहस्राब्दममोघदर्शनो जितानिलात्मा विजितोभयेन्द्रिय: । अतप्यत स्माखिललोकतापनं तपस्तपीयांस्तपतां समाहित: ॥ ८ ॥
அமோகதரிசனனான பிரம்மா, தேவர்களின் கணக்கில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் திவ்யத் தவம் செய்தார். ஆகாயத்திலிருந்து வந்த அந்த அதீத ஒலியைத் தெய்வீகமாக ஏற்று, பிராணன், மனம், இந்திரியங்களை வென்றார்; அவரது தவம் எல்லா உலகங்களுக்கும் பாடமாக அமைந்ததால், தவசிகளில் அவர் தலைசிறந்தவர் எனப் போற்றப்படுகிறார்।
Verse 9
तस्मै स्वलोकं भगवान् सभाजित: सन्दर्शयामास परं न यत्परम् । व्यपेतसंक्लेशविमोहसाध्वसं स्वदृष्टवद्भिर्पुरुषैरभिष्टुतम् ॥ ९ ॥
இவ்வாறு பிரம்மாவின் தவத்தில் பரமபுருஷன் மிகுந்த திருப்தியடைந்து, எல்லா உலகங்களுக்கும் மேலான தன் பரம தாமமான வைகுண்டத்தை அவருக்குக் காட்டினார். அந்த தாமம் துயரம், மயக்கம், பயம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டது; தன்னுணர்வு பெற்ற மகான்கள் அதை வணங்கி போற்றுகின்றனர்।
Verse 10
प्रवर्तते यत्र रजस्तमस्तयो: सत्त्वं च मिश्रं न च कालविक्रम: । न यत्र माया किमुतापरे हरे- रनुव्रता यत्र सुरासुरार्चिता: ॥ १० ॥
அந்த தாமத்தில் ரஜஸ், தமஸ் குணங்கள் இல்லை; சத்துவமும் அவற்றின் கலப்பில்லாத தூய சத்துவம். அங்கே காலத்தின் ஆட்சி இல்லை; அப்படியிருக்க மாயை எனும் வெளிப்புற சக்தி எவ்வாறு நுழையும்? அங்கே ஹரியின் அனுவ்ரத பக்தர்களை தேவரும் அசுரரும் வேறுபாடின்றி வணங்குகின்றனர்।
Verse 11
श्यामावदाता: शतपत्रलोचना: पिशङ्गवस्त्रा: सुरुच: सुपेशस: । सर्वे चतुर्बाहव उन्मिषन्मणि- प्रवेकनिष्काभरणा: सुवर्चस: ॥ ११ ॥
வைகுண்ட வாசிகளின் நிறம் ஆகாய நீலத்துடன் ஒளிவீசும். அவர்களின் கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போன்றவை; ஆடை மஞ்சள் நிறம்; உருவம் இனிமைமிக்கது, உடல் அழகாக அமைந்தது. அனைவரும் நான்கு கரங்களுடன், முத்துமாலைகளும் ரத்தினப் பதக்கங்களும் அணிந்து, பிரகாசமாகத் தோன்றுகின்றனர்।
Verse 12
प्रवालवैदूर्यमृणालवर्चस: । परिस्फुरत्कुण्डलमौलिमालिन: ॥ १२ ॥
சிலர் பவளம், வைதூரியம், தாமரைத் தண்டு போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்து, தலையில் மாலைகள் சூடி, காதில் மின்னும் குண்டலங்களை அணிந்திருந்தனர்.
Verse 13
भ्राजिष्णुभिर्य: परितो विराजते लसद्विमानावलिभिर्महात्मनाम् । विद्योतमान: प्रमदोत्तमाद्युभि: सविद्युदभ्रावलिभिर्यथा नभ: ॥ १३ ॥
வைகுண்ட லோகங்களைச் சுற்றி மகாத்ம பக்தர்களின் ஒளிரும் விமான வரிசைகள் விளங்கின; தெய்வீக நிறமுடைய அழகிய பெண்கள் மின்னலைப் போல பிரகாசித்து, மேகமும் மின்னலும் அலங்கரித்த வானம்போல் அனைத்தும் தோன்றின.
Verse 14
श्रीर्यत्र रूपिण्युरुगायपादयो: करोति मानं बहुधा विभूतिभि: । प्रेङ्खं श्रिता या कुसुमाकरानुगै- र्विगीयमाना प्रियकर्म गायती ॥ १४ ॥
அங்கே தெய்வீக ரூபமுடைய லக்ஷ்மீதேவி, உருகாய பகவானின் தாமரைப் பாதங்களுக்கு அன்புச் சேவையில் பலவித வைபவங்களால் மரியாதை செலுத்துகிறாள்; வசந்தத்தின் பின்தொடரும் கரும்பூச்சிகளால் தூண்டப்பட்டு ஊஞ்சலில் அமர்ந்து, தோழிகளுடன் சேர்ந்து ஆண்டவனின் பிரிய செயல்களின் புகழை பாடுகிறாள்.
Verse 15
ददर्श तत्राखिलसात्वतां पतिं श्रिय: पतिं यज्ञपतिं जगत्पतिम् । सुनन्दनन्दप्रबलार्हणादिभि: स्वपार्षदाग्रै: परिसेवितं विभुम् ॥ १५ ॥
பிரம்மா வைகுண்ட லோகங்களில் அந்த விபு பகவானை தரிசித்தார்—அவர் எல்லா சாத்த்வத பக்த சமுதாயத்தின் ஆண்டவன், ஸ்ரீபதி, யஜ்ஞபதி, ஜகத்பதி; நந்த, சுநந்த, பிரபல, அர்ஹண முதலிய முன்னணி பார்ஷதர்கள் அவரைச் சேவித்தனர்.
Verse 16
भृत्यप्रसादाभिमुखं दृगासवं प्रसन्नहासारुणलोचनाननम् । किरीटिनं कुण्डलिनं चतुर्भुजं पीतांशुकं वक्षसि लक्षितं श्रिया ॥ १६ ॥
பகவான் தம் அன்புச் சேவகர்களுக்கு அருள்முகமாக சாய்ந்து, அவருடைய பார்வையே மதுவென மயக்கும் இனிமையுடன், மகிழ்ந்த புன்னகையும் செம்மைத் தழும்பிய கண்-முக ஒளியுமுடன் விளங்கினார். அவர் கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்து, நான்கு கரங்களுடன், பீதாம்பரம் தரித்து, மார்பில் ஸ்ரீதேவியின் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டிருந்தார்.
Verse 17
अध्यर्हणीयासनमास्थितं परं वृतं चतु:षोडशपञ्चशक्तिभि: । युक्तं भगै: स्वैरितरत्र चाध्रुवै: स्व एव धामन् रममाणमीश्वरम् ॥ १७ ॥
பகவான் பரமார்ஹமான ஆசனத்தில் அமர்ந்து, நான்கு, பதினாறு, ஐந்து, ஆறு சக்திகளாலும் மற்ற நிலையற்ற துணைச் சக்திகளாலும் சூழப்பட்டிருந்தார்; ஆயினும் தம் ஸ்வதாமத்தில் தாமே இன்புறும் உண்மைப் பரமேஸ்வரன் அவரே।
Verse 18
तद्दर्शनाह्लादपरिप्लुतान्तरो हृष्यत्तनु: प्रेमभराश्रुलोचन: । ननाम पादाम्बुजमस्य विश्वसृग् यत् पारमहंस्येन पथाधिगम्यते ॥ १८ ॥
பகவானின் முழு தரிசனத்தால் பிரம்மாவின் உள்ளம் ஆனந்தத்தில் மூழ்கியது; பிரேம பரவசத்தில் உடல் புலகித்தது, கண்கள் பிரேமக் கண்ணீரால் நிரம்பின. உலகைச் சிருஷ்டிப்பவன் பிரம்மா, ஆண்டவனின் திருவடித் தாமரைகளில் வணங்கினான்—இதுவே பரமஹம்சனின் உச்ச சித்தியின் வழி।
Verse 19
तं प्रीयमाणं समुपस्थितं कविं प्रजाविसर्गे निजशासनार्हणम् । बभाष ईषत्स्मितशोचिषा गिरा प्रिय: प्रियं प्रीतमना: करे स्पृशन् ॥ १९ ॥
தம் முன் பிரீதியுடன் நின்ற கவிஞன் பிரம்மாவை—பிரஜா சிருஷ்டிக்குத் தகுதியானவனாகவும் தம் ஆணைக்குட்பட்டவனாகவும்—கண்டு பகவான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தார். அவர் அன்புடன் பிரம்மாவின் கையைத் தொட்டு, மென்மையான புன்னகையால் ஒளிரும் இனிய வாக்கில் உரைத்தார்।
Verse 20
श्रीभगवानुवाच त्वयाहं तोषित: सम्यग् वेदगर्भ सिसृक्षया । चिरं भृतेन तपसा दुस्तोष: कूटयोगिनाम् ॥ २० ॥
ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—வேதகர்ப்பனே பிரம்மா! சிருஷ்டி செய்யும் எண்ணத்துடன் நீ நீண்ட காலம் செய்த தவம் என்னை முற்றிலும் மகிழ்வித்தது; ஆனால் கபட யோகிகள் (போலி சாதகர்கள்) என்னை எளிதில் திருப்திப்படுத்த முடியாது।
Verse 21
वरं वरय भद्रं ते वरेशं माभिवाञ्छितम् । ब्रह्मञ्छ्रेय:परिश्राम: पुंसां मद्दर्शनावधि: ॥ २१ ॥
உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக, பிரம்மா! வரங்களை அளிப்பவன் நான்; உன் மனம் விரும்பும் வரத்தை என்னிடமிருந்து கேள். உயிர்களின் தவப் பரிசிரமத்தின் உச்ச நன்மை, இறுதியில் என்னை உணர்ந்து தரிசிப்பதே என்பதை அறிந்துகொள்।
Verse 22
मनीषितानुभावोऽयं मम लोकावलोकनम् । यदुपश्रुत्य रहसि चकर्थ परमं तप: ॥ २२ ॥
உயர்ந்த நிறைவும் பரம நுண்ணறிவும் என்பதே என் தாமங்களை நேரில் தரிசித்தல். என் ஆணைப்படி மறைவாக கடுந்தவம் செய்து பணிவுடன் இருந்ததால் இது உனக்குச் சாத்தியமானது.
Verse 23
प्रत्यादिष्टं मया तत्र त्वयि कर्मविमोहिते । तपो मे हृदयं साक्षादात्माहं तपसोऽनघ ॥ २३ ॥
ஓ பாவமற்ற பிரம்மா, கடமையில் குழம்பியபோது நான் தான் உனக்கு தவம் செய்ய ஆணையிட்டேன். தவமே என் இதயமும் ஆத்மாவும்; ஆகவே தவமும் நானும் வேறல்ல.
Verse 24
सृजामि तपसैवेदं ग्रसामि तपसा पुन: । बिभर्मि तपसा विश्वं वीर्यं मे दुश्चरं तप: ॥ २४ ॥
இத்தவத்தின் சக்தியாலே நான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறேன்; அதே சக்தியால் அதைத் தாங்குகிறேன்; அதே சக்தியால் மீண்டும் அனைத்தையும் ஒடுக்குகிறேன். ஆகவே என் வல்லமை தவமே.
Verse 25
ब्रह्मोवाच भगवन् सर्वभूतानामध्यक्षोऽवस्थितो गुहाम् । वेद ह्यप्रतिरुद्धेन प्रज्ञानेन चिकीर्षितम् ॥ २५ ॥
பிரம்மா கூறினார்—பகவானே, நீங்கள் எல்லா உயிர்களின் இதயக் குகையில் பரம இயக்குநராக இருப்பதால், தடையற்ற உயர்ந்த ஞானத்தால் எல்லா முயற்சிகளையும் அறிந்திருக்கிறீர்கள்.
Verse 26
तथापि नाथमानस्य नाथ नाथय नाथितम् । परावरे यथा रूपे जानीयां ते त्वरूपिण: ॥ २६ ॥
இருப்பினும், நாதனே, என் மனவிருப்பத்தை நிறைவேற்றுங்கள். தயை செய்து கூறுங்கள்—உங்கள் பரமாதீத திருவுருவில் நிலைத்திருந்தும், இயல்பில் உருவமற்றவராக இருந்தும், உலகில் சாதாரண உருவை எவ்வாறு ஏற்கிறீர்கள்?
Verse 27
यथात्ममायायोगेन नानाशक्त्युपबृंहितम् । विलुम्पन् विसृजन् गृह्णन् बिभ्रदात्मानमात्मना ॥ २७ ॥
தயவுசெய்து அறிவியுங்கள்—உமது சுயஆத்மமாயா யோகத்தால் பல சக்திகளை வெளிப்படுத்தி, அழித்தல், படைத்தல், ஏற்றுக்கொள்ளல், தாங்கிப் பேணல் ஆகியவற்றை நீரே எவ்வாறு செய்கிறீர்?
Verse 28
क्रीडस्यमोघसङ्कल्प ऊर्णनाभिर्यथोर्णुते । तथा तद्विषयां धेहि मनीषां मयि माधव ॥ २८ ॥
மாதவா, உமது சங்கல்பம் ஒருபோதும் வீணாகாது. சிலந்தி தன் சக்தியால் வலை நெய்வதுபோல், நீர் உமது சக்தியால் லீலை செய்கிறீர்; ஆகவே அவற்றின் தத்துவ அறிவை எனக்குத் தாரும்.
Verse 29
भगवच्छिक्षितमहं करवाणि ह्यतन्द्रित: । नेहमान: प्रजासर्गं बध्येयं यदनुग्रहात् ॥ २९ ॥
தயவுசெய்து உபதேசியுங்கள்—பகவானின் போதனையால் நான் சோர்வின்றி செயல்படவும், உமது அருளால் உயிர்களின் படைப்பைச் செய்தாலும் அந்தச் செயல்களால் கட்டுப்படாமல் இருக்கவும்.
Verse 30
यावत् सखा सख्युरिवेश ते कृत: प्रजाविसर्गे विभजामि भो जनम् । अविक्लवस्ते परिकर्मणि स्थितो मा मे समुन्नद्धमदोऽजमानिन: ॥ ३० ॥
அஜனனே, என் ஆண்டவனே, நண்பன் நண்பனுடன் கை குலுக்குவது போல நீர் என்னுடன் கை குலுக்கி சமமாகக் கருதினீர். நான் பலவகை உயிர்களின் படைப்பில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் உமது சேவையில் நிலைத்திருப்பேன்; கலக்கம் இல்லாமல் இருப்பேன்; ஆனால் ‘நானே பரமேஸ்வரன்’ என்ற அகந்தை எழாதபடி அருள்வாயாக.
Verse 31
श्रीभगवानुवाच ज्ञानं परमगुह्यं मे यद् विज्ञानसमन्वितम् । सरहस्यं तदङ्गं च गृहाण गदितं मया ॥ ३१ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—என்னைப் பற்றிய மிக ரகசியமான ஞானம், அனுபவ உணர்வுடன் (விஞ்ஞானத்துடன்) கூடியது; அதன் இரகசியமும், அதற்கான சாதனங்களும் உடன் நான் உரைக்கிறேன். கவனமாக ஏற்றுக்கொள்.
Verse 32
यावानहं यथाभावो यद्रूपगुणकर्मक: । तथैव तत्त्वविज्ञानमस्तु ते मदनुग्रहात् ॥ ३२ ॥
நான் எவ்வாறோ—என் நித்திய ஸ்வரூபம், திவ்ய இருப்பு, ரூபம், குணங்கள், லீலைகள்—அவ்வாறே தத்த்வ ஞானம் என் காரணமற்ற கருணையால் உன்னுள் விழித்தெழுக।
Verse 33
अहमेवासमेवाग्रे नान्यद् यत् सदसत् परम् । पश्चादहं यदेतच्च योऽवशिष्येत सोऽस्म्यहम् ॥ ३३ ॥
ஓ பிரம்மா, படைப்பிற்கு முன் நான் ஒருவனே இருந்தேன்; என்னைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை—சத்-அசத் கூட இல்லை, படைப்புக்காரணமான பிரகிருதியும் இல்லை. இப்போது காணப்படுவதும் நானே; பிரளயத்திற்குப் பின் எஞ்சுவதும் நானே.
Verse 34
ऋतेऽर्थं यत् प्रतीयेत न प्रतीयेत चात्मनि । तद्विद्यादात्मनो मायां यथाभासो यथा तम: ॥ ३४ ॥
ஓ பிரம்மா, என்னுடன் தொடர்பில்லாமல் மதிப்புடையதாகத் தோன்றுவது உண்மையல்ல. அதை என் மாயை என அறி—இருளில் தோன்றும் பிரதிபலிப்பைப் போல.
Verse 35
यथा महान्ति भूतानि भूतेषूच्चावचेष्वनु । प्रविष्टान्यप्रविष्टानि तथा तेषु न तेष्वहम् ॥ ३५ ॥
ஓ பிரம்மா, மகாபூதங்கள் நுண்ணும் திடமும் ஆகிய எல்லா உயிர்களிலும் புகுந்தும் புகாததுபோல் இருப்பதுபோல், நானும் படைக்கப்பட்ட அனைத்தினுள்ளும் இருக்கிறேன்; அதே நேரம் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவனும் நான்.
Verse 36
एतावदेव जिज्ञास्यं तत्त्वजिज्ञासुनात्मन: । अन्वयव्यतिरेकाभ्यां यत् स्यात् सर्वत्र सर्वदा ॥ ३६ ॥
பரம தத்த்வத்தை நாடும் ஒருவன் இவ்வளவையே விசாரிக்க வேண்டும்—எது எங்கும் எப்போதும், நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் (அன்வய-வ்யதிரேகமாக) நிலைத்திருக்கிறதோ அதையே.
Verse 37
एतन्मतं समातिष्ठ परमेण समाधिना । भवान् कल्पविकल्पेषु न विमुह्यति कर्हिचित् ॥ ३७ ॥
ஓ பிரம்மா, பரம சமாதியால் இந்த முடிவை உறுதியாகப் பின்பற்று; பகுதி அல்லது இறுதி பிரளயத்திலும் அகந்தை உன்னை ஒருபோதும் மயக்காது।
Verse 38
श्रीशुक उवाच सम्प्रदिश्यैवमजनो जनानां परमेष्ठिनम् । पश्यतस्तस्य तद् रूपमात्मनो न्यरुणद्धरि: ॥ ३८ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு ஜீவர்களின் தலைவரான பரமேஷ்டி பிரம்மாவுக்கு உபதேசித்து, ஹரி தமது திவ்ய ரூபத்தை காட்டியபின், அவர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் மறைந்தார்।
Verse 39
अन्तर्हितेन्द्रियार्थाय हरये विहिताञ्जलि: । सर्वभूतमयो विश्वं ससर्जेदं स पूर्ववत् ॥ ३९ ॥
ஹரி மறைந்தபோது, பக்தர்களின் இந்திரியங்களுக்கு பரமானந்தப் பொருளான ஹரிக்கு வணங்கி, பிரம்மா கைகூப்பி, முன்புபோல ஜீவர்களால் நிறைந்த இந்த உலகை மீண்டும் படைக்கத் தொடங்கினார்।
Verse 40
प्रजापतिर्धर्मपतिरेकदा नियमान् यमान् । भद्रं प्रजानामन्विच्छन्नातिष्ठत् स्वार्थकाम्यया ॥ ४० ॥
ஒரு காலத்தில் பிரஜாபதி, தர்மத்தின் தந்தையான பிரம்மா, எல்லா பிரஜைகளின் நலனை நாடி, தன் கடமை நிறைவேற்றும் விருப்பத்தால் நியம-யமங்களில் தன்னை நிலைநிறுத்தினார்।
Verse 41
तं नारद: प्रियतमो रिक्थादानामनुव्रत: । शुश्रूषमाण: शीलेन प्रश्रयेण दमेन च ॥ ४१ ॥
பிரம்மாவின் மிகப் பிரியமான வாரிசுப் புதல்வன் நாரதர், தந்தையின் சேவையில் எப்போதும் தயாராய் இருந்து, நல்லொழுக்கம், பணிவு, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றால் தந்தையின் ஆணைகளை உறுதியாகக் கடைப்பிடிக்கிறார்।
Verse 42
मायां विविदिषन् विष्णोर्मायेशस्य महामुनि: । महाभागवतो राजन् पितरं पर्यतोषयत् ॥ ४२ ॥
ஓ அரசே, மகாபாகவத மகாமுனி நாரதர், மாயேசனான விஷ்ணுவின் மாயாசக்திகளை அறிய விரும்பி, தம் தந்தை பிரம்மாவை மிகுந்த திருப்தியடையச் செய்தார்।
Verse 43
तुष्टं निशाम्य पितरं लोकानां प्रपितामहम् । देवर्षि: परिपप्रच्छ भवान् यन्मानुपृच्छति ॥ ४३ ॥
உலகங்களின் ப்ரபிதாமகனான தம் தந்தை பிரம்மா திருப்தியடைந்ததைப் பார்த்து, தேவर्षி நாரதர், நீங்கள் கேட்பதையே விரிவாகக் கேட்டார்।
Verse 44
तस्मा इदं भागवतं पुराणं दशलक्षणम् । प्रोक्तं भगवता प्राह प्रीत: पुत्राय भूतकृत् ॥ ४४ ॥
அதன்பின், பத்து இலக்கணங்களைக் கொண்ட இந்தப் பாகவத புராணம்—தாமே பகவான் உரைத்தது—சிருஷ்டிகரன் பிரம்மா மகிழ்ந்து தம் மகன் நாரதருக்குச் சொன்னார்।
Verse 45
नारद: प्राह मुनये सरस्वत्यास्तटे नृप । ध्यायते ब्रह्म परमं व्यासायामिततेजसे ॥ ४५ ॥
ஓ அரசே, பரம்பரையாக நாரதர், சரஸ்வதி நதிக்கரையில் பக்தியுடன் பரம்பொருளான பகவானைத் தியானித்த அமிததேஜஸான வ்யாசதேவருக்கு பாகவதத்தை உபதேசித்தார்।
Verse 46
यदुताहं त्वया पृष्टो वैराजात् पुरुषादिदम् । यथासीत्तदुपाख्यास्ते प्रश्नानन्यांश्च कृत्स्नश: ॥ ४६ ॥
ஓ அரசே, விராட்புருஷனிடமிருந்து இந்தப் பிரபஞ்சம் எவ்வாறு வெளிப்பட்டது என்ற உங்கள் கேள்விக்கும், பிற கேள்விகளுக்கும், முன் கூறிய நான்கு ச்லோகங்களின் விளக்கத்தால் நான் விரிவாகப் பதில் அளிப்பேன்।
Frequently Asked Questions
Brahmā’s perplexity shows that creative authority is not autonomous; it must be aligned with the Lord’s will. “Tapa” signifies disciplined absorption in devotional austerity that purifies intention, grants realization, and becomes the medium through which the Lord empowers visarga (secondary creation). The chapter explicitly equates this potency with the Lord’s own operative energy in creating, maintaining, and withdrawing the cosmos.
It establishes a categorical distinction between the spiritual realm and material cosmology. Vaikuṇṭha is not a refined material planet but a domain where kāla (time as decay/compulsion) and the guṇas cannot dominate; hence fear and misery rooted in temporality and ignorance do not arise. This supports the Bhāgavatam’s claim that liberation is positive engagement in the Lord’s service, not mere negation.
They are the foundational teachings summarized in SB 2.9.33–36: (1) Bhagavān alone exists before, during, and after creation; (2) anything appearing valuable without relation to Him is māyā; (3) the Lord is simultaneously within and outside all beings and elements; and (4) the seeker must search for the Absolute in all circumstances—directly and indirectly—up to this conclusion.
By teaching simultaneous immanence and transcendence: the universal elements ‘enter and do not enter’ the cosmos, and likewise the Lord pervades everything as inner controller while remaining beyond all. The world is real insofar as it is related to Him (sambandha); it becomes illusory when treated as independent of Him.
Brahmā taught Nārada, who taught Vyāsadeva, establishing guru-paramparā. This matters because the Bhāgavatam’s knowledge is presented as realized, devotional revelation (not speculation), safeguarded through disciplined succession and meditation in bhakti.