Adhyaya 6
Parīkṣit’s Final Absorption, Takṣaka’s Bite, Janamejaya’s Snake Sacrifice, and the Vedic Sound-Lineage
சுகதேவ கோஸ்வாமியின் முழு உரை முடிந்தபின் மகாராஜா பரீக்ஷித் இறுதி நன்றியை அர்ப்பணிக்கிறார். ஹரியில் மனம் லயித்ததால் தக்ஷகன் பற்றிய பயமில்லை, மீண்டும் மீண்டும் மரணமும் அச்சமல்ல என்று கூறி, வாக்கும் இந்திரியங்களும் பகவான் அதோக்ஷஜனில் லயிக்க அனுமதி வேண்டுகிறார். சுகதேவர் அனுமதி அளித்து புறப்படுகிறார். பரீக்ஷித் கங்கைக் கரையில் வடமுகமாக யோகநிலையிலிருந்து பரமசத்தியத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி பிராணனை அமைதிப்படுத்துகிறார். காச்யபரை லஞ்சத்தால் தடுத்து, தக்ஷகன் வேடமிட்டு வந்து கடிக்க; அரசரின் உடல் சாம்பலாகிறது, தேவர்கள் புலம்பியும் புகழ்ந்தும் செய்கிறார்கள். பின்னர் ஜனமேஜயனின் கோபத்தால் சர்ப்பசத்ரம், தக்ஷகன் இந்திரனிடம் தஞ்சம், மற்றும் ப்ருஹஸ்பதி கర్మசித்தாந்தம்—ஒவ்வொருவரும் தம் கர்மத்தால் வாழ்க்கை-மரணத்தை அடைகிறார்கள்—என்று போதித்து யாகம் நிறுத்தப்படுகிறது. அதன் பின் சப்தப்ரஹ்ம தத்துவம்: நுண்ணிய தெய்வீக நாதம், ஓங்காரத்தின் தோற்றம், அ-உ-ம் மும்முறை, பிரம்மாவால் வேதப் பிரகடனம், வ்யாசரின் நான்கு பிரிவு, சாகை பரம்பரைகள், யாஜ்ஞவல்க்யருக்கு சூரியனிடமிருந்து புதிய யஜுர் மந்திரங்கள் கிடைத்தல்—கலியுகத்தில் வேதப் பாதுகாப்பின் பாலமாக விளங்குகிறது.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच एतन्निशम्य मुनिनाभिहितं परीक्षिद् व्यासात्मजेन निखिलात्मदृशा समेन । तत्पादमूलमुपसृत्य नतेन मूर्ध्ना बद्धाञ्जलिस्तमिदमाह स विष्णुरात: ॥ १ ॥
சூதர் கூறினார்: வியாசரின் புதல்வனாகிய சமதரிசி ஆத்மஞானி சுகதேவ முனிவர் உரைத்த அனைத்தையும் கேட்ட பரீக்ஷித், அவரது பாதமூலத்தை அணைந்தான். தலை தாழ்த்தி பாதங்களில் வணங்கி, கைகூப்பி, விஷ்ணுவின் பாதுகாப்பில் வாழ்ந்த அரசன் இவ்வாறு விண்ணப்பித்தான்.
Verse 2
राजोवाच सिद्धोऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि भवता करुणात्मना । श्रावितो यच्च मे साक्षादनादिनिधनो हरि: ॥ २ ॥
அரசன் கூறினான்: கருணைமிகு மகாத்மா! உங்கள் அருளால் நான் வாழ்வின் பயனை அடைந்தேன். ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத ஸ்ரீஹரியின் இந்தக் கதையை நீங்கள் எனக்கு நேரடியாகச் சொன்னீர்கள்.
Verse 3
नात्यद्भुतमहं मन्ये महतामच्युतात्मनाम् । अज्ञेषु तापतप्तेषु भूतेषु यदनुग्रह: ॥ ३ ॥
அச்யுத பகவானில் மனம் நிலைத்துள்ள உங்களைப் போன்ற மகாத்மாக்கள், அறியாமையாலும் உலகத் துயராலும் வாட்டப்படும் எங்களைப் போன்ற உயிர்களுக்கு அருள் செய்வது எனக்கு எவ்வித அதிசயமுமல்ல।
Verse 4
पुराणसंहितामेतामश्रौष्म भवतो वयम् । यस्यां खलूत्तम:श्लोको भगवाननुवर्ण्यते ॥ ४ ॥
பிரபுவே, உம்மிடமிருந்து நாம் இந்த ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை கேட்டோம்; இது எல்லாப் புராணங்களின் சாரம், இதில் உத்தமஶ்லோகனாகிய பகவான் முழுமையாக வர்ணிக்கப்படுகிறார்।
Verse 5
भगवंस्तक्षकादिभ्यो मृत्युभ्यो न बिभेम्यहम् । प्रविष्टो ब्रह्म निर्वाणमभयं दर्शितं त्वया ॥ ५ ॥
பகவனே, தக்ஷகன் முதலியவர்களாலோ எந்த மரணத்தாலோ, மீண்டும் மீண்டும் வரும் மரணங்களாலோ நான் இனி அஞ்சேன்; நீர் காட்டிய பயமற்ற பிரம்ம-நிர்வாணத்தில் நான் புகுந்துவிட்டேன்।
Verse 6
अनुजानीहि मां ब्रह्मन् वाचं यच्छाम्यधोक्षजे । मुक्तकामाशयं चेत: प्रवेश्य विसृजाम्यसून् ॥ ६ ॥
ஓ பிராமணரே, எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்—என் வாக்கையும் எல்லா இந்திரியச் செயல்களையும் அதோக்ஷஜப் பெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன். ஆசை நீங்கிய மனத்தை அவரில் லயப்படுத்தி உயிரை விடுகிறேன்।
Verse 7
अज्ञानं च निरस्तं मे ज्ञानविज्ञाननिष्ठया । भवता दर्शितं क्षेमं परं भगवत: पदम् ॥ ७ ॥
நீர் எனக்கு மிக மங்களமான, பகவானின் பரம பதத்தை வெளிப்படுத்தினீர். இப்போது நான் ஞானமும் அனுபவ ஞானமும் உறுதியாக நிலைத்துள்ளேன்; என் அறியாமை அகன்றது।
Verse 8
सूत उवाच इत्युक्तस्तमनुज्ञाप्य भगवान् बादरायणि: । जगाम भिक्षुभि: साकं नरदेवेन पूजित: ॥ ८ ॥
சூத கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது, பகவான் பாதராயணி (சுகதேவர்) அரசன் பரீக்ஷித்துக்கு அனுமதி அளித்தார். பின்னர் அரசனும் அங்கிருந்த முனிவர்களும் வணங்க, பிக்ஷுக்களுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்।
Verse 9
परीक्षिदपि राजर्षिरात्मन्यात्मानमात्मना । समाधाय परं दध्यावस्पन्दासुर्यथा तरु: ॥ ९ ॥ प्राक्कूले बर्हिष्यासीनो गङ्गाकूल उदङ्मुख: । ब्रह्मभूतो महायोगी नि:सङ्गश्छिन्नसंशय: ॥ १० ॥
அப்போது ராஜரிஷி பரீக்ஷித் தூய அறிவால் மனத்தை ஆத்மாவில் நிலைநிறுத்தி பரம சத்தியத்தைத் தியானித்தார்; பிராண இயக்கம் நின்று, மரம்போல் அசையாமல் ஆனார்।
Verse 10
परीक्षिदपि राजर्षिरात्मन्यात्मानमात्मना । समाधाय परं दध्यावस्पन्दासुर्यथा तरु: ॥ ९ ॥ प्राक्कूले बर्हिष्यासीनो गङ्गाकूल उदङ्मुख: । ब्रह्मभूतो महायोगी नि:सङ्गश्छिन्नसंशय: ॥ १० ॥
மகாராஜா பரீக்ஷித் கங்கைத் தட்டில் கிழக்குமுனை கொண்ட தர்பை ஆசனத்தில் அமர்ந்து வடக்கு நோக்கினார்; யோகப் பூரணத்தால் பிரஹ்மபாவம் பெற்ற மகாயோகி, பற்றும் சந்தேகமும் அற்றவரானார்।
Verse 11
तक्षक: प्रहितो विप्रा: क्रुद्धेन द्विजसूनुना । हन्तुकामो नृपं गच्छन् ददर्श पथि कश्यपम् ॥ ११ ॥
ஓ விப்ரர்களே, கோபமுற்ற பிராமணப் புதல்வனால் அனுப்பப்பட்ட தக்ஷகன், அரசனை கொல்லச் செல்லும் வழியில் கஷ்யப முனிவரை கண்டான்।
Verse 12
तं तर्पयित्वा द्रविणैर्निवर्त्य विषहारिणम् । द्विजरूपप्रतिच्छन्न: कामरूपोऽदशन्नृपम् ॥ १२ ॥
தக்ஷகன் மதிப்புமிக்க காணிக்கைகளால் விஷநிவாரகன் கஷ்யபரைத் திருப்திப்படுத்தி திருப்பி அனுப்பினான்; பின்னர் விரும்பிய வடிவம் எடுப்பவன் அவன் பிராமண வேடத்தில் அரசனை அணுகி கடித்தான்।
Verse 13
ब्रह्मभूतस्य राजर्षेर्देहोऽहिगरलाग्निना । बभूव भस्मसात् सद्य: पश्यतां सर्वदेहिनाम् ॥ १३ ॥
பிரஹ்மபாவத்தில் நிலைத்த அந்த ராஜரிஷியின் உடல், பாம்பு விஷத்தின் தீயால் எல்லா உயிர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் உடனே சாம்பலானது।
Verse 14
हाहाकारो महानासीद् भुवि खे दिक्षु सर्वत: । विस्मिता ह्यभवन् सर्वे देवासुरनरादय: ॥ १४ ॥
பூமியிலும் ஆகாயத்திலும் எல்லாத் திசைகளிலும் பெரும் அலறல் எழுந்தது; தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் முதலியோர் அனைவரும் வியந்தனர்।
Verse 15
देवदुन्दुभयो नेदुर्गन्धर्वाप्सरसो जगु: । ववृषु: पुष्पवर्षाणि विबुधा: साधुवादिन: ॥ १५ ॥
தேவருலகில் தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் பாடினர்; சாதுவாதம் கூறிய தேவர்கள் மலர்மழை பொழிந்தனர்।
Verse 16
जन्मेजय: स्वपितरं श्रुत्वा तक्षकभक्षितम् । यथा जुहाव सङ्क्रुद्धो नागान् सत्रे सह द्विजै: ॥ १६ ॥
தன் தந்தை தக்ஷகனால் உயிரிழந்ததை கேட்ட ஜனமேஜயன் கடும் கோபமுற்று, பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து சர்ப்பசத்ர யாகத்தில் உலகின் பாம்புகளை யாகநெருப்பில் ஆஹுதி செய்தான்।
Verse 17
सर्पसत्रे समिद्धाग्नौ दह्यमानान् महोरगान् । दृष्ट्वेन्द्रं भयसंविग्नस्तक्षक: शरणं ययौ ॥ १७ ॥
சர்ப்பசத்ர யாகத்தின் கொழுந்தெழும் நெருப்பில் பெரும் பாம்புகள் எரிவதை கண்ட தக்ஷகன் அச்சத்தில் கலங்கி இந்திரனிடம் சரணடைந்தான்।
Verse 18
अपश्यंस्तक्षकं तत्र राजा पारीक्षितो द्विजान् । उवाच तक्षक: कस्मान्न दह्येतोरगाधम: ॥ १८ ॥
அங்கே தக்ஷகனை காணாத ஜனமேஜயன் பிராமணர்களிடம்— ‘பாம்புகளில் கீழ்மையான தக்ஷகன் ஏன் இந்த நெருப்பில் எரியவில்லை?’ என்று கேட்டான்।
Verse 19
तं गोपायति राजेन्द्र शक्र: शरणमागतम् । तेन संस्तम्भित: सर्पस्तस्मान्नाग्नौ पतत्यसौ ॥ १९ ॥
பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ ராஜேந்திரா! சரணடைந்த தக்ஷக நாகனைச் சக்ரன் இந்திரன் காக்கிறான்; அவன் தடுத்ததால் அந்தப் பாம்பு தீயில் விழவில்லை।
Verse 20
पारीक्षित इति श्रुत्वा प्राहर्त्विज उदारधी: । सहेन्द्रस्तक्षको विप्रा नाग्नौ किमिति पात्यते ॥ २० ॥
அதை கேட்ட அறிவுடைய ஜனமேஜயன் (பாரீக்ஷிதன்) யாகப் புரோகிதர்களிடம் கூறினான்—ஓ விப்ரர்களே! அப்படியானால் காப்பாளன் இந்திரனுடன் தக்ஷகனைத் தீயில் ஏன் வீழ்த்தக் கூடாது?
Verse 21
तच्छ्रुत्वाजुहुवुर्विप्रा: सहेन्द्रं तक्षकं मखे । तक्षकाशु पतस्वेह सहेन्द्रेण मरुत्वता ॥ २१ ॥
அதை கேட்ட விப்ரர்கள் யாகத்தில் இந்திரனுடன் தக்ஷகனை ஆஹுதியாக்க மந்திரம் ஓதினர்—“ஓ தக்ஷகா! இந்திரனும் அவன் மருத்-கணங்களும் உடன் உடனே இத்தீயில் விழு.”
Verse 22
इति ब्रह्मोदिताक्षेपै: स्थानादिन्द्र: प्रचालित: । बभूव सम्भ्रान्तमति: सविमान: सतक्षक: ॥ २२ ॥
பிராமணர்கள் பிரம்மோச்சரித்த கடும் சொற்களால் இந்திரன் தன் நிலையிலிருந்து தள்ளப்பட்டான்; விமானத்துடனும் தக்ஷகனுடனும் அவன் மிகுந்த கலக்கமடைந்தான்।
Verse 23
तं पतन्तं विमानेन सहतक्षकमम्बरात् । विलोक्याङ्गिरस: प्राह राजानं तं बृहस्पति: ॥ २३ ॥
வானத்திலிருந்து விமானத்துடனும் தக்ஷகனுடனும் இந்திரன் விழுவதைக் கண்டு, அங்கிரச முனிவின் மகன் ப்ருஹஸ்பதி ராஜா ஜனமேஜயனை அணுகி இவ்வாறு கூறினார்।
Verse 24
नैष त्वया मनुष्येन्द्र वधमर्हति सर्पराट् । अनेन पीतममृतमथ वा अजरामर: ॥ २४ ॥
மனிதேந்திர அரசே! இந்த நாகராஜன் உன் கையால் வதம் பெறத் தகுதியல்ல; ஏனெனில் அவன் தேவர்களின் அமிர்தத்தை அருந்தியுள்ளான்; ஆகவே சாதாரண முதுமை-மரணத்திற்கு உட்படான்।
Verse 25
जीवितं मरणं जन्तोर्गति: स्वेनैव कर्मणा । राजंस्ततोऽन्यो नास्त्यस्य प्रदाता सुखदु:खयो: ॥ २५ ॥
உடலுடைய உயிரின் வாழ்வும் மரணமும் அடுத்த பிறவியின் கதியும் அவனுடைய சொந்த கர்மத்தாலேயே உண்டாகின்றன; அரசே, ஆகவே அவன் இன்பதுன்பங்களுக்கு வேறு யாரும் அளிப்பவர் அல்லர்।
Verse 26
सर्पचौराग्निविद्युद्भ्य: क्षुत्तृड्व्याध्यादिभिर्नृप । पञ्चत्वमृच्छते जन्तुर्भुङ्क्त आरब्धकर्म तत् ॥ २६ ॥
அரசே! பாம்பு, திருடன், தீ, மின்னல், பசி, தாகம், நோய் முதலியவற்றால் உயிர் மரணமடையும்போது, அது தன் முன் ஆரப்த கர்மத்தின் பலனையே அனுபவிக்கிறது।
Verse 27
तस्मात् सत्रमिदं राजन् संस्थीयेताभिचारिकम् । सर्पा अनागसो दग्धा जनैर्दिष्टं हि भुज्यते ॥ २७ ॥
ஆகவே, அரசே, பிறருக்கு தீங்கு செய்யும் நோக்கில் தொடங்கிய இந்த சத்திர யாகத்தை நிறுத்துங்கள். பல நிரபராத பாம்புகள் ஏற்கெனவே எரிந்து இறந்தன; உண்மையில் மக்கள் தம் விதியெனும் கர்மபலனை அனுபவிக்கின்றனர்।
Verse 28
सूत उवाच इत्युक्त: स तथेत्याह महर्षेर्मानयन् वच: । सर्पसत्रादुपरत: पूजयामास वाक्पतिम् ॥ २८ ॥
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட ஜனமேஜய மன்னன் “அப்படியே” என்றான். மகரிஷியின் வாக்கை மதித்து, அவன் சர்ப்பசத்திரத்தை நிறுத்தி, வாக்கின் அதிபதி பிருஹஸ்பதியை வழிபட்டான்।
Verse 29
सैषा विष्णोर्महामायाबाध्ययालक्षणा यया । मुह्यन्त्यस्यैवात्मभूता भूतेषु गुणवृत्तिभि: ॥ २९ ॥
இதுவே விஷ்ணுவின் மகாமாயை; அது அடக்கமுடியாததும் அறிதற்கரியதும். இறைவனின் அங்கமான ஜீவர்களும் குணவிருத்திகளால் உடலாதி அடையாளத்தில் மயங்குகின்றனர்.
Verse 30
न यत्र दम्भीत्यभया विराजिता मायात्मवादेऽसकृदात्मवादिभि: । न यद्विवादो विविधस्तदाश्रयो मनश्च सङ्कल्पविकल्पवृत्ति यत् ॥ ३० ॥ न यत्र सृज्यं सृजतोभयो: परं श्रेयश्च जीवस्त्रिभिरन्वितस्त्वहम् । तदेतदुत्सादितबाध्यबाधकं निषिध्य चोर्मीन् विरमेत तन्मुनि: ॥ ३१ ॥
ஒரு பரமத் தத்துவம் உள்ளது; அங்கே மாயை ‘இவன் தம்பி; இவனை நான் கட்டுப்படுத்துவேன்’ என்று அச்சமின்றி ஆதிக்கம் செலுத்த முடியாது. அங்கே மாயையான வாதவிவாதக் கோட்பாடுகள் இல்லை; மாறாக ஆத்மவித்தையின் உண்மையான மாணவர்கள் பிரமாணப்படி இடையறாது விசாரணை செய்கின்றனர். அங்கே சங்கல்ப-விகல்பம் இயங்கும் மனம் வெளிப்படாது; படைக்கப்பட்ட பொருள், நுண்காரணம், அனுபவப் பயன் எதுவும் இல்லை. அகங்காரம் மற்றும் மூன்று குணங்களால் மூடப்பட்ட பந்தப்பட்ட ஜீவனும் இல்லை. அந்தத் தத்துவம் எல்லா வரம்பையும் வரம்பிடுதலையும் நீக்குகிறது; ஆகவே முனி உலக அலைகளை அடக்கி அந்தப் பரம சத்தியத்தில் அமைதியடைய வேண்டும்.
Verse 31
न यत्र दम्भीत्यभया विराजिता मायात्मवादेऽसकृदात्मवादिभि: । न यद्विवादो विविधस्तदाश्रयो मनश्च सङ्कल्पविकल्पवृत्ति यत् ॥ ३० ॥ न यत्र सृज्यं सृजतोभयो: परं श्रेयश्च जीवस्त्रिभिरन्वितस्त्वहम् । तदेतदुत्सादितबाध्यबाधकं निषिध्य चोर्मीन् विरमेत तन्मुनि: ॥ ३१ ॥
ஒரு பரமத் தத்துவம் உள்ளது; அங்கே மாயை ‘இவன் தம்பி; இவனை நான் கட்டுப்படுத்துவேன்’ என்று அச்சமின்றி ஆதிக்கம் செலுத்த முடியாது. அங்கே மாயையான வாதவிவாதக் கோட்பாடுகள் இல்லை; மாறாக ஆத்மவித்தையின் உண்மையான மாணவர்கள் பிரமாணப்படி இடையறாது விசாரணை செய்கின்றனர். அங்கே சங்கல்ப-விகல்பம் இயங்கும் மனம் வெளிப்படாது; படைக்கப்பட்ட பொருள், நுண்காரணம், அனுபவப் பயன் எதுவும் இல்லை. அகங்காரம் மற்றும் மூன்று குணங்களால் மூடப்பட்ட பந்தப்பட்ட ஜீவனும் இல்லை. அந்தத் தத்துவம் எல்லா வரம்பையும் வரம்பிடுதலையும் நீக்குகிறது; ஆகவே முனி உலக அலைகளை அடக்கி அந்தப் பரம சத்தியத்தில் அமைதியடைய வேண்டும்.
Verse 32
परं पदं वैष्णवमामनन्ति तद् यन्नेति नेतीत्यतदुत्सिसृक्षव: । विसृज्य दौरात्म्यमनन्यसौहृदा हृदोपगुह्यावसितं समाहितै: ॥ ३२ ॥
அசாரமான அனைத்தையும் விட்டு விட விரும்புவோர் ‘நேதி நேதி’ என்ற மறுப்புப் பகுத்தறிவால் படிப்படியாக விஷ்ணுவின் வைஷ்ணவ பரமபதத்தை அடைகின்றனர். சிறுமையான பொருட்பற்றைத் துறந்து, ஒரே அன்புடன் இதயத்தில் உறையும் பரம சத்தியத்தை தியானத்தில் அணைத்துக் கொள்கிறார்கள்.
Verse 33
त एतदधिगच्छन्ति विष्णोर्यत् परमं पदम् । अहं ममेति दौर्जन्यं न येषां देहगेहजम् ॥ ३३ ॥
இத்தகைய பக்தர்கள் விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை உணர்கிறார்கள்; ஏனெனில் உடலும் இல்லமும் சார்ந்த ‘நான்’ ‘என்’ என்ற மாசு அவர்களிடம் இனி இல்லை.
Verse 34
अतिवादांस्तितिक्षेत नावमन्येत कञ्चन । न चेमं देहमाश्रित्य वैरं कुर्वीत केनचित् ॥ ३४ ॥
எல்லா இகழ்ச்சிகளையும் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும்; யாரையும் அவமதிக்கக் கூடாது. உடல்-அஹங்காரத்தை விட்டு யாருடனும் பகை செய்யாதே.
Verse 35
नमो भगवते तस्मै कृष्णायाकुण्ठमेधसे । यत्पादाम्बुरुहध्यानात् संहितामध्यगामिमाम् ॥ ३५ ॥
அஜேயனும் அளவற்ற ஞானமுடையவனுமான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு நமஸ்காரம். அவரது தாமரைத் திருவடிகளைத் தியானித்ததாலே இச்சம்ஹிதையை அறிந்தேன்.
Verse 36
श्रीशौनक उवाच पैलादिभिर्व्यासशिष्यैर्वेदाचार्यैर्महात्मभि: । वेदाश्च कथिता व्यस्ता एतत् सौम्याभिधेहि न: ॥ ३६ ॥
ஸ்ரீசௌனகர் கூறினார்—அன்புள்ள சூதரே! வ்யாசதேவரின் பைல முதலிய மகாத்மா சீடர்கள், வேத ஞானத்தின் ஆச்சாரியர்கள், வேதங்களை எவ்வாறு உரைத்து ஒழுங்குபடுத்தினர்? எமக்கு சொல்லுங்கள்.
Verse 37
सूत उवाच समाहितात्मनो ब्रह्मन् ब्रह्मण: परमेष्ठिन: । हृद्याकाशादभून्नादो वृत्तिरोधाद् विभाव्यते ॥ ३७ ॥
சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! ஆன்மசமாதியில் நிலைத்த பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் இதய-ஆகாசத்திலிருந்து நுண்ணிய நாதம் தோன்றியது; வெளிச்செவிச் சலனங்களை அடக்கினால் அது உணரப்படும்.
Verse 38
यदुपासनया ब्रह्मन् योगिनो मलमात्मन: । द्रव्यक्रियाकारकाख्यं धूत्वा यान्त्यपुनर्भवम् ॥ ३८ ॥
ஓ பிராமணரே! இவ்வேதத்தின் நுண் ரூபத்தை வழிபடுவதால் யோகிகள் பொருள், செயல், செய்பவன் எனும் மாசுகளை அகற்றி, மறுபிறவியற்ற நிலையை அடைகிறார்கள்.
Verse 39
ततोऽभूत्त्रिवृदोंकारो योऽव्यक्तप्रभव: स्वराट् । यत्तल्लिङ्गं भगवतो ब्रह्मण: परमात्मन: ॥ ३९ ॥
அப்போது அந்த நுண்ணிய அதீத அதிர்விலிருந்து மூன்று ஒலிகளால் ஆன ஓங்காரம் தோன்றியது; அது அவ்யக்தத்திலிருந்து எழுந்து தானே ஒளிர்கிறது. அந்த ஓங்காரமே பகவான்—பரப்ரஹ்மம், பரமாத்மா, பரமபுருஷன்—என்ற மூன்று நிலைகளின் புனிதச் சின்னம்.
Verse 40
शृणोति य इमं स्फोटं सुप्तश्रोत्रे च शून्यदृक् । येन वाग् व्यज्यते यस्य व्यक्तिराकाश आत्मन: ॥ ४० ॥ स्वधाम्नो ब्राह्मण: साक्षाद् वाचक: परमात्मन: । स सर्वमन्त्रोपनिषद्वेदबीजं सनातनम् ॥ ४१ ॥
இந்த ஓங்கார-ஸ்போடம் இறுதியில் உருவமற்றதும் புலன்களுக்கு எட்டாததும்; பரமாத்மா பொருட்காதுகள் இன்றியே, உறங்கும் கேள்வியாளன் போல, இதை கேட்கிறார். இதனால் வாக்கு வெளிப்படுகிறது; ஆத்மாவின் இதய-ஆகாசத்தில் இதன் வெளிப்பாடு நிகழ்கிறது.
Verse 41
शृणोति य इमं स्फोटं सुप्तश्रोत्रे च शून्यदृक् । येन वाग् व्यज्यते यस्य व्यक्तिराकाश आत्मन: ॥ ४० ॥ स्वधाम्नो ब्राह्मण: साक्षाद् वाचक: परमात्मन: । स सर्वमन्त्रोपनिषद्वेदबीजं सनातनम् ॥ ४१ ॥
இந்த ஓங்காரம் ஸ்வதாம-ஸ்வரூபமான பரமாத்மாவை நேரடியாகக் குறிக்கும் நாமம். இதுவே எல்லா மந்திரங்கள், உபநிஷத்துகள், வேதங்களின் மறைச் சாரமும் நித்திய விதையும் ஆகும்.
Verse 42
तस्य ह्यासंस्त्रयो वर्णा अकाराद्या भृगूद्वह । धार्यन्ते यैस्त्रयो भावा गुणनामार्थवृत्तय: ॥ ४२ ॥
ஓ ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவரே! ஓங்காரத்தின் மூன்று எழுத்துகள்—அ, உ, ம—மூல ஒலிகள். இவைகளால் குணம், நாமம், அர்த்தம், பலவகைச் செயல்நிலைகள் ஆகிய மூவகை அம்சங்கள் தாங்கப்படுகின்றன.
Verse 43
ततोऽक्षरसमाम्नायमसृजद् भगवानज: । अन्तस्थोष्मस्वरस्पर्शह्रस्वदीर्घादिलक्षणम् ॥ ४३ ॥
அந்த ஓங்காரத்திலிருந்து அஜ பகவான் பிரம்மா எழுத்துகளின் தொகுதியை உருவாக்கினார்—உயிரெழுத்துகள், மெய்யெழுத்துகள், இடையெழுத்துகள், ஊஷ்மங்கள் முதலியவை—நீள-குறில் போன்ற அளவுகளால் வேறுபடுத்தினார்.
Verse 44
तेनासौ चतुरो वेदांश्चतुर्भिर्वदनैर्विभु: । सव्याहृतिकान् सोंकारांश्चातुर्होत्रविवक्षया ॥ ४४ ॥
அந்த ஒலித் தொகுப்பினால் அனைத்தாற்றலுடைய பிரம்மா தன் நான்கு முகங்களிலிருந்து நான்கு வேதங்களை வெளிப்படுத்தினார்—ஓங்காரம் மற்றும் ஏழு வ்யாஹ்ருதிகளுடன்—நான்கு வேதப் புரோகிதர்களின் பணிவகைப்படி யாக முறையைப் பரப்புவதற்காக।
Verse 45
पुत्रानध्यापयत्तांस्तु ब्रह्मर्षीन् ब्रह्मकोविदान् । ते तु धर्मोपदेष्टार: स्वपुत्रेभ्य: समादिशन् ॥ ४५ ॥
பிரம்மா அந்த வேதங்களைத் தன் புதல்வர்களுக்குக் கற்பித்தார்; அவர்கள் பிராமணர்களில் மகரிஷிகளும் வேத பாராயணத்தில் தேர்ந்தவர்களும். அவர்கள் தர்ம உபதேசகர்களாய் தம் புதல்வர்களுக்கும் பரம்பரையாக வேதங்களை உபதேசித்தனர்.
Verse 46
ते परम्परया प्राप्तास्तत्तच्छिष्यैर्धृतव्रतै: । चतुर्युगेष्वथ व्यस्ता द्वापरादौ महर्षिभि: ॥ ४६ ॥
இவ்வாறு திடவிரதம் கொண்ட சீடர்கள் பரம்பரையாக வேதங்களைப் பெற்றுக் கொண்டு நான்கு யுகச் சுழற்சிகளிலும் அவை தொடர்ந்தன. ஒவ்வொரு த்வாபர யுக முடிவிலும் மகரிஷிகள் வேதங்களை ஒழுங்காகப் பிரித்து தனித்த பிரிவுகளாகத் தொகுக்கின்றனர்.
Verse 47
क्षीणायुष: क्षीणसत्त्वान् दुर्मेधान् वीक्ष्य कालत: । वेदान्ब्रह्मर्षयो व्यस्यन् हृदिस्थाच्युतचोदिता: ॥ ४७ ॥
காலத்தின் தாக்கத்தால் மக்களின் ஆயுள், வலிமை, அறிவு குறைந்ததைப் பார்த்த மகரிஷிகள், இதயத்தில் உறையும் அச்யுத பகவானின் தூண்டுதலால், வேதங்களை முறையாகப் பிரித்துத் தொகுத்தனர்.
Verse 48
अस्मिन्नप्यन्तरे ब्रह्मन् भगवान्लोकभावन: । ब्रह्मेशाद्यैर्लोकपालैर्याचितो धर्मगुप्तये ॥ ४८ ॥ पराशरात् सत्यवत्यामंशांशकलया विभु: । अवतीर्णो महाभाग वेदं चक्रे चतुर्विधम् ॥ ४९ ॥
ஓ பிராமணரே! இவ்வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்திலும் பிரம்மா-சிவன் முதலிய லோகபாலர்கள் தர்மத்தைப் பாதுகாக்க உலகத்தைப் போஷிக்கும் பகவானை வேண்டினர். ஓ மகாபாக்ய சௌனகரே! அனைத்தாற்றலுடைய ஆண்டவன் தன் பூர்ணாம்சத்தின் அம்சத்தின் கலையாக சத்யவதியின் கர்ப்பத்தில் பராசரரின் புதல்வனாக அவதரித்து, ஒரே வேதத்தை நான்காகப் பிரித்தான்.
Verse 49
अस्मिन्नप्यन्तरे ब्रह्मन् भगवान्लोकभावन: । ब्रह्मेशाद्यैर्लोकपालैर्याचितो धर्मगुप्तये ॥ ४८ ॥ पराशरात् सत्यवत्यामंशांशकलया विभु: । अवतीर्णो महाभाग वेदं चक्रे चतुर्विधम् ॥ ४९ ॥
ஓ பிராமணரே, வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் பிரம்மா-சிவன் முதலான லோகபாலர்கள், உலகங்களைப் பேணும் பகவானை தர்மத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டி வேண்டினர். ஓ பாக்கியசாலி ஷௌனகரே, அந்த சர்வசக்தன் தன் அங்கத்தின் அங்கக் கலையால் சத்யவதியின் கருவில் பராசரரின் மகனாக அவதரித்து, கிருஷ்ண த்வைபாயன வ்யாசராக ஒரே வேதத்தை நான்காகப் பிரித்தார்।
Verse 50
ऋगथर्वयजु:साम्नां राशीरुद्धृत्य वर्गश: । चतस्र: संहिताश्चक्रे मन्त्रैर्मणिगणा इव ॥ ५० ॥
வ்யாசதேவர் ரிக், அதர்வ, யஜுஸ், சாம வேதங்களின் மந்திரக் குவியல்களை எடுத்துப் பிரிவுகளாக ஒழுங்குபடுத்தி, கலந்த மணிகளைத் தொகுதிகளாகப் பிரிப்பதுபோல் நான்கு ஸம்ஹிதைகளை அமைத்தார்।
Verse 51
तासां स चतुर: शिष्यानुपाहूय महामति: । एकैकां संहितां ब्रह्मन्नेकैकस्मै ददौ विभु: ॥ ५१ ॥
ஓ பிராமணரே, பேரறிவும் வல்லமையும் உடைய வ்யாசதேவர் நான்கு சீடர்களை அழைத்து, அந்த நான்கு ஸம்ஹிதைகளில் ஒன்றொன்றாக ஒவ்வொருவருக்கும் அளித்தார்।
Verse 52
पैलाय संहितामाद्यां बह्वृचाख्यां उवाच ह । वैशम्पायनसंज्ञाय निगदाख्यं यजुर्गणम् ॥ ५२ ॥ साम्नां जैमिनये प्राह तथा छन्दोगसंहिताम् । अथर्वाङ्गिरसीं नाम स्वशिष्याय सुमन्तवे ॥ ५३ ॥
வ்யாசதேவர் முதல் ஸம்ஹிதையான ரிக் வேதத்தை பைலருக்கு உபதேசித்து அதற்கு ‘பஹ்வ்ருச’ என்று பெயரிட்டார். யஜுர் மந்திரங்களின் ‘நிகத’ எனப்படும் தொகுப்பை வைஷம்பாயனருக்கு அளித்தார். சாம வேத மந்திரங்களை ‘சந்தோக ஸம்ஹிதா’ என ஜைமினிக்கு கற்றுத்தந்தார்; மேலும் ‘அதர்வாங்கிரஸீ’ என்ற பெயருடன் அதர்வ வேதத்தை தம் அன்புச் சீடன் சுமந்துவுக்கு வழங்கினார்।
Verse 53
पैलाय संहितामाद्यां बह्वृचाख्यां उवाच ह । वैशम्पायनसंज्ञाय निगदाख्यं यजुर्गणम् ॥ ५२ ॥ साम्नां जैमिनये प्राह तथा छन्दोगसंहिताम् । अथर्वाङ्गिरसीं नाम स्वशिष्याय सुमन्तवे ॥ ५३ ॥
வ்யாசதேவர் முதல் ஸம்ஹிதையான ரிக் வேதத்தை பைலருக்கு உபதேசித்து அதற்கு ‘பஹ்வ்ருச’ என்று பெயரிட்டார். யஜுர் மந்திரங்களின் ‘நிகத’ எனப்படும் தொகுப்பை வைஷம்பாயனருக்கு அளித்தார். சாம வேத மந்திரங்களை ‘சந்தோக ஸம்ஹிதா’ என ஜைமினிக்கு கற்றுத்தந்தார்; மேலும் ‘அதர்வாங்கிரஸீ’ என்ற பெயருடன் அதர்வ வேதத்தை தம் அன்புச் சீடன் சுமந்துவுக்கு வழங்கினார்।
Verse 54
पैल: स्वसंहितामूचे इन्द्रप्रमितये मुनि: । बाष्कलाय च सोऽप्याह शिष्येभ्य: संहितां स्वकाम् ॥ ५४ ॥ चतुर्धा व्यस्य बोध्याय याज्ञवल्क्याय भार्गव । पराशरायाग्निमित्र इन्द्रप्रमितिरात्मवान् ॥ ५५ ॥ अध्यापयत् संहितां स्वां माण्डूकेयमृषिं कविम् । तस्य शिष्यो देवमित्र: सौभर्यादिभ्य ऊचिवान् ॥ ५६ ॥
முனி பைலர் தம் ஸம்ஹிதையை இரண்டாகப் பிரித்து இந்திரப்ரமிதி, பாஷ்கலருக்கு உரைத்தார்।
Verse 55
पैल: स्वसंहितामूचे इन्द्रप्रमितये मुनि: । बाष्कलाय च सोऽप्याह शिष्येभ्य: संहितां स्वकाम् ॥ ५४ ॥ चतुर्धा व्यस्य बोध्याय याज्ञवल्क्याय भार्गव । पराशरायाग्निमित्र इन्द्रप्रमितिरात्मवान् ॥ ५५ ॥ अध्यापयत् संहितां स्वां माण्डूकेयमृषिं कविम् । तस्य शिष्यो देवमित्र: सौभर्यादिभ्य ऊचिवान् ॥ ५६ ॥
பாஷ்கலர் தம் ஸம்ஹிதையை நான்காகப் பிரித்து போத்ய, யாஜ்ஞவல்க்ய, பராசர, அக்னிமித்ரருக்கு கற்பித்தார்।
Verse 56
पैल: स्वसंहितामूचे इन्द्रप्रमितये मुनि: । बाष्कलाय च सोऽप्याह शिष्येभ्य: संहितां स्वकाम् ॥ ५४ ॥ चतुर्धा व्यस्य बोध्याय याज्ञवल्क्याय भार्गव । पराशरायाग्निमित्र इन्द्रप्रमितिरात्मवान् ॥ ५५ ॥ अध्यापयत् संहितां स्वां माण्डूकेयमृषिं कविम् । तस्य शिष्यो देवमित्र: सौभर्यादिभ्य ऊचिवान् ॥ ५६ ॥
ஆத்மநியமம் கொண்ட இந்திரப்ரமிதி தம் ஸம்ஹிதையை மாண்டூகேய முனிவர்-கவிக்கு கற்பித்தார்; அவரது சீடன் தேவமித்ரர் அதை சௌபரி முதலியோருக்கு பரப்பினார்।
Verse 57
शाकल्यस्तत्सुत: स्वां तु पञ्चधा व्यस्य संहिताम् । वात्स्यमुद्गलशालीयगोखल्यशिशिरेष्वधात् ॥ ५७ ॥
மாண்டூகேயரின் மகன் ஶாகல்யர் தம் ஸம்ஹிதையை ஐந்தாகப் பிரித்து வாத்ஸ்ய, முத்கல, ஶாலீய, கோகல்ய, ஶிஶிரரிடம் ஒப்படைத்தார்।
Verse 58
जातूकर्ण्यश्च तच्छिष्य: सनिरुक्तां स्वसंहिताम् । बलाकपैलजाबालविरजेभ्यो ददौ मुनि: ॥ ५८ ॥
ஶாகல்யரின் சீடன் ஜாதூகರ್ಣ்யர் பெற்ற ஸம்ஹிதையை மூன்றாகப் பிரித்து, நான்காவதாக நிருக்தப் பகுதியைச் சேர்த்து, பலாக, இரண்டாம் பைல, ஜாபால, விரஜருக்கு கற்பித்தார்।
Verse 59
बाष्कलि: प्रतिशाखाभ्यो वालखिल्याख्यसंहिताम् । चक्रे वालायनिर्भज्य: काशारश्चैव तां दधु: ॥ ५९ ॥
பாஷ்கலி, ருக் வேதத்தின் எல்லா கிளைகளிலிருந்தும் தொகுத்து ‘வாலகில்ய-ஸம்ஹிதை’யை அமைத்தார். அதை வாலாயனி, பஜ்ய, காசாரர் பெற்றுக் கொண்டு பரம்பரையாகக் காத்தனர்.
Verse 60
बह्वृचा: संहिता ह्येता एभिर्ब्रह्मर्षिभिर्धृता: । श्रुत्वैतच्छन्दसां व्यासं सर्वपापै: प्रमुच्यते ॥ ६० ॥
இவ்வாறு ருக் வேதத்தின் பல்வேறு ஸம்ஹிதைகள் அந்தப் பிரம்மரிஷி-ஸ்வரூபமான புனித பிராமணர்களால் சீடப் பரம்பரையில் காக்கப்பட்டன. வேதச் சந்தஸ்களின் இவ்வினியோகத்தைச் செவியுற்றாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.
Verse 61
वैशम्पायनशिष्या वै चरकाध्वर्यवोऽभवन् । यच्चेरुर्ब्रह्महत्यांह: क्षपणं स्वगुरोर्व्रतम् ॥ ६१ ॥
வைசம்பாயனரின் சீடர்கள் ‘சரக-அத்வர்யு’ எனப் பெயர் பெற்றனர். தம் குருவின் பிராமணஹத்தி பாவம் நீங்கக் கடுமையான விரதம் மேற்கொண்டு துறவற வாழ்வு நடத்தினர்; அதனால் ‘சரகர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்.
Verse 62
याज्ञवल्क्यश्च तच्छिष्य आहाहो भगवन् कियत् । चरितेनाल्पसाराणां चरिष्येऽहं सुदुश्चरम् ॥ ६२ ॥
அப்போது அவருடைய சீடன் யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—ஓ பகவான்! உங்கள் இவ்வலிமையற்ற சீடர்களின் மெல்லிய முயற்சியால் எவ்வளவு பயன் கிடைக்கும்? நான் தனியே மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொள்வேன்.
Verse 63
इत्युक्तो गुरुरप्याह कुपितो याह्यलं त्वया । विप्रावमन्त्रा शिष्येण मदधीतं त्यजाश्विति ॥ ६३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் குரு வைசம்பாயனர் கோபித்து சொன்னார்—இங்கிருந்து போ! உன்னால் போதும். பிராமணரை அவமதிக்கும் சீடனே! நான் உனக்குக் கற்றதையெல்லாம் உடனே திருப்பிக் கொடு.
Verse 64
देवरातसुत: सोऽपि छर्दित्वा यजुषां गणम् । ततो गतोऽथ मुनयो ददृशुस्तान् यजुर्गणान् ॥ ६४ ॥ यजूंषि तित्तिरा भूत्वा तल्लोलुपतयाददु: । तैत्तिरीया इति यजु:शाखा आसन् सुपेशला: ॥ ६५ ॥
தேவராதன் புதல்வன் யாஜ்ஞவல்க்யர் யஜுர்வேத மந்திரக் கூட்டத்தை வாந்தி செய்து அங்கிருந்து சென்றார். பின்னர் சீடர்கள் அவற்றை ஆசையுடன் பார்த்து தித்திரி பறவைகளாக மாறி அனைத்தையும் எடுத்து சேகரித்தனர்; ஆகவே அந்த அழகிய யஜுஃசாகை ‘தைத்திரிய’ எனப் பெயர் பெற்றது.
Verse 65
देवरातसुत: सोऽपि छर्दित्वा यजुषां गणम् । ततो गतोऽथ मुनयो ददृशुस्तान् यजुर्गणान् ॥ ६४ ॥ यजूंषि तित्तिरा भूत्वा तल्लोलुपतयाददु: । तैत्तिरीया इति यजु:शाखा आसन् सुपेशला: ॥ ६५ ॥
சீடர்கள் ஆசையால் தித்திரி பறவைகளாகி அந்த யஜுர்மந்திரங்களைச் சேகரித்தனர்; ஆகவே அந்த மிக அழகிய யஜுஃசாகை ‘தைத்திரிய’ என அறியப்பட்டது.
Verse 66
याज्ञवल्क्यस्ततो ब्रह्मंश्छन्दांस्यधिगवेषयन् । गुरोरविद्यमानानि सूपतस्थेऽर्कमीश्वरम् ॥ ६६ ॥
அன்புடைய பிராமணர் ஷௌனகா! யாஜ்ஞவல்க்யர் தம் குருவிற்கும் அறியாத புதிய யஜுர்மந்திரங்களை அறிய விரும்பினார். அதற்காக அவர் வல்லமைமிக்க சூரிய ஈஸ்வரனை ஒருமனதாக வழிபட்டார்.
Verse 67
श्रीयाज्ञवल्क्य उवाच ॐ नमो भगवते आदित्यायाखिलजगतामात्मस्वरूपेण कालस्वरूपेण चतुर्विधभूतनिकायानां ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तानामन्तर्हृदयेषु बहिरपि चाकाश इवोपाधिनाव्यवधीयमानो भवानेक एव क्षणलवनिमेषावयवोपचितसंवत्सरगणेनापामादान विसर्गाभ्यामिमां लोकयात्रामनुवहति ॥ ६७ ॥
ஸ்ரீ யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—ॐ, பகவான் ஆதித்யருக்கு வணக்கம். நீங்கள் அகில ஜகத்தின் ஆத்மஸ்வரூபமாகவும் காலஸ்வரூபமாகவும் ஒருவரே; பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனிவரை நான்கு வகை உயிர்களின் இதயங்களில் உள்ளும் வெளியும் ஆகாயம்போல், எந்த உபாதியாலும் மறைக்கப்படாதவர். க்ஷண, லவ, நிமேஷம் எனும் சிறு காலத் துணுக்குகளால் ஆன ஆண்டோட்டத்தில், நீரைக் காயவைத்து மீண்டும் மழையாக விடுவித்து இந்த உலகப் பயணத்தை நீங்கள் தாங்குகின்றீர்.
Verse 68
यदु ह वाव विबुधर्षभ सवितरदस्तपत्यनुसवनमहर अहराम्नायविधिनोपतिष्ठमानानामखिलदुरितवृजिन बीजावभर्जन भगवत: समभिधीमहि तपन मण्डलम् ॥ ६८ ॥
தேவர்களில் சிறந்த சவிதா, ஒளிமிகு தபனா! பரம்பரையாக வந்த வேத விதிப்படி தினமும் மூன்று வேளைகளில் உமக்கு வணங்கி வழிபடுவோரின் எல்லாப் பாவங்களையும், துன்பங்களையும், ஆசையின் விதையையும் கூட நீர் எரித்து அழிக்கிறீர். ஆகவே உமது தீப்பொலிவான மண்டலத்தை நாம் கவனமாகத் தியானிக்கிறோம்.
Verse 69
य इह वाव स्थिरचरनिकराणां निजनिकेतनानां मनइन्द्रियासु गणाननात्मन: स्वयमात्मान्तर्यामी प्रचोदयति ॥ ६९ ॥
நீயே நிலைபெற்றும் நகர்ந்தும் உள்ள எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் அந்தர்யாமி ஆண்டவனாக இருப்பவன். அவர்களின் மனம், இந்திரியங்கள், பிராணவாயுக்கள் அனைத்தையும் நீயே செயலில் தூண்டுகின்றாய்.
Verse 70
य एवेमं लोकमतिकरालवदनान्धकारसंज्ञाजगरग्रह गिलितं मृतकमिव विचेतनमवलोक्यानुकम्पया परमकारुणिक ईक्षयैवोत्थाप्याहरहरनुसवनं श्रेयसि स्वधर्माख्यात्मावस्थाने प्रवर्तयति ॥ ७० ॥
இந்த உலகம் பயங்கர வாயுடைய ‘இருள்’ எனும் மலைப்பாம்பின் பிடியில் விழுந்து, இறந்ததுபோல் உணர்விழந்துள்ளது. ஆனால் பரம கருணையுள்ள நீ, கருணை நோக்கால் உறங்கும் மக்களுக்கு பார்வை அருளி எழுப்பி, தினமும் மூன்று சந்திகளிலும் அவர்களை உத்தம நன்மையின் பாதையில்—ஸ்வதர்மம் மூலம் ஆத்மநிலையில்—நடத்துகின்றாய்.
Verse 71
अवनिपतिरिवासाधूनां भयमुदीरयन्नटति परित आशापालैस्तत्र तत्र कमलकोशाञ्जलिभिरुपहृतार्हण: ॥ ७१ ॥
நீ பூமியரசனைப் போல எங்கும் சுற்றி, அசாதுக்களில் அச்சத்தை எழுப்புகின்றாய். திசைகளின் தேவர்கள் தாமரை மலர்களால் நிரம்பிய கைக்கூப்புகளாலும் பிற அர்க்ய-உபஹாரங்களாலும் உன்னைப் போற்றுகின்றனர்.
Verse 72
अथ ह भगवंस्तव चरणनलिनयुगलं त्रिभुवनगुरुभिरभिवन्दितमहमयातयामयजुष्काम उपसरामीति ॥ ७२ ॥
ஆகையால், பகவனே! மூன்று உலகங்களின் குருமார்கள் வணங்கும் உமது தாமரைத் திருவடிகளை நான் பக்தியுடன் அணைகிறேன்; ஏனெனில் மனிதர்க்கு அறியப்படாத அயாதயாம யஜுர் மந்திரங்களைப் பெற விரும்புகிறேன். அருள்புரிவாயாக.
Verse 73
सूत उवाच एवं स्तुत: स भगवान् वाजिरूपधरो रवि: । यजूंष्ययातयामानि मुनयेऽदात् प्रसादित: ॥ ७३ ॥
சூதர் கூறினார்: இவ்வாறு ஸ்துதி செய்யப்பட்டதால் திருப்தியடைந்த பகவான் சூரியன் குதிரை வடிவம் தாங்கி, முனிவர் யாஜ்ஞவல்க்யருக்கு அயாதயாம யஜுர் மந்திரங்களை அருளினார்.
Verse 74
यजुर्भिरकरोच्छाखा दशपञ्च शतैर्विभु: । जगृहुर्वाजसन्यस्ता: काण्वमाध्यन्दिनादय: ॥ ७४ ॥
யஜுர்வேதத்தின் எண்ணற்ற மந்திரங்களிலிருந்து அந்த வல்லமைமிகு முனிவர் பதினைந்து சாகைகளை அமைத்தார். குதிரையின் மயிர்க்கொம்பிலிருந்து தோன்றியதால் அவை ‘வாஜஸநேயீ-ஸம்ஹிதா’ எனப் பெயர்பெற்றன; கான்வ, மாத்யந்தின முதலிய ரிஷிகள் பரம்பரையாக அவற்றை ஏற்றனர்.
Verse 75
जैमिने: सामगस्यासीत् सुमन्तुस्तनयो मुनि: । सुत्वांस्तु तत्सुतस्ताभ्यामेकैकां प्राह संहिताम् ॥ ७५ ॥
சாமவேதத்தின் அதிகாரமான ஜைமினி ரிஷிக்கு சுமந்து என்ற மகன் இருந்தான்; சுமந்துவின் மகன் சுத்வான். ஜைமினி அவர்களிருவருக்கும் சாமவேத-ஸம்ஹிதையின் தனித்தனி பகுதிகளை உபதேசித்தார்.
Verse 76
सुकर्मा चापि तच्छिष्य: सामवेदतरोर्महान् । सहस्रसंहिताभेदं चक्रे साम्नां ततो द्विज ॥ ७६ ॥ हिरण्यनाभ: कौशल्य: पौष्यञ्जिश्च सुकर्मण: । शिष्यौ जगृहतुश्चान्य आवन्त्यो ब्रह्मवित्तम: ॥ ७७ ॥
ஜைமினியின் சீடன் சுகர்மா மகா பண்டிதன். ஓ த்விஜா! அவன் சாமவேதம் என்னும் பெரும் மரத்தை ஆயிரம் ஸம்ஹிதைகளாகப் பிரித்தான். பின்னர் சுகர்மாவின் சீடர்கள்—குசலனின் மகன் ஹிரண்யநாப, பௌஷ்யஞ்சி, மேலும் பிரம்மஞானத்தில் மிக உயர்ந்த ஆவந்த்ய—சாம மந்திரங்களைப் பொறுப்பேற்றனர்.
Verse 77
सुकर्मा चापि तच्छिष्य: सामवेदतरोर्महान् । सहस्रसंहिताभेदं चक्रे साम्नां ततो द्विज ॥ ७६ ॥ हिरण्यनाभ: कौशल्य: पौष्यञ्जिश्च सुकर्मण: । शिष्यौ जगृहतुश्चान्य आवन्त्यो ब्रह्मवित्तम: ॥ ७७ ॥
ஜைமினியின் சீடன் சுகர்மா மகா பண்டிதன். ஓ த்விஜா! அவன் சாமவேதம் என்னும் பெரும் மரத்தை ஆயிரம் ஸம்ஹிதைகளாகப் பிரித்தான். பின்னர் சுகர்மாவின் சீடர்கள்—குசலனின் மகன் ஹிரண்யநாப, பௌஷ்யஞ்சி, மேலும் பிரம்மஞானத்தில் மிக உயர்ந்த ஆவந்த்ய—சாம மந்திரங்களைப் பொறுப்பேற்றனர்.
Verse 78
उदीच्या: सामगा: शिष्या आसन् पञ्चशतानि वै । पौष्यञ्ज्यावन्त्ययोश्चापि तांश्च प्राच्यान् प्रचक्षते ॥ ७८ ॥
பௌஷ்யஞ்சி மற்றும் ஆவந்த்யரின் ஐந்நூறு சீடர்கள் ‘உதீச்ய’ எனப்படும் வடநாட்டு சாமகாயகர்கள் என்று அறியப்பட்டனர். பின்னாளில் அவர்களில் சிலர் ‘பிராச்ய’ எனப்படும் கிழக்குநாட்டு சாமகாயகர்கள் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர்.
Verse 79
लौगाक्षिर्माङ्गलि: कुल्य: कुशीद: कुक्षिरेव च । पौष्यञ्जिशिष्या जगृहु: संहितास्ते शतं शतम् ॥ ७९ ॥
பௌஷ்யஞ்ஜியின் மேலும் ஐந்து சீடர்கள்—லௌகாக்ஷி, மாங்கலி, குல்ய, குஷீத, குக்ஷி—ஒவ்வொருவரும் நூறு நூறு ஸம்ஹிதைகளைப் பெற்றனர்।
Verse 80
कृतो हिरण्यनाभस्य चतुर्विंशतिसंहिता: । शिष्य ऊचे स्वशिष्येभ्य: शेषा आवन्त्य आत्मवान् ॥ ८० ॥
ஹிரண்யநாபரின் சீடன் க்ருதன் இருபத்திநான்கு ஸம்ஹிதைகளைத் தன் சீடர்களுக்குச் சொன்னான்; மீதமுள்ள தொகுப்புகளை ஆத்மஞானி முனிவர் ஆவந்த்யர் பரம்பரையாக வழங்கினார்।
Frequently Asked Questions
Parīkṣit’s request formalizes nirodha in a bhakti-centered way: rather than mere yogic shutdown, he offers vāk and indriyas into Adhokṣaja (the Lord beyond material perception). In Bhāgavata theology, this indicates that the culmination of hearing (śravaṇa) is internal surrender—mind and senses reposed in the Lord—producing fearlessness (abhaya) even before death arrives.
Bṛhaspati stops the sacrifice by teaching karma-siddhānta: happiness, distress, life, death, and next destination arise from one’s own past and present actions, not from an external scapegoat. Therefore vengeance against snakes becomes adharmic harm to innocents and ignores the deeper causal chain of karma overseen by the Lord’s order.
The chapter presents oṁkāra as śabda-brahman’s primordial articulation—triune (A-U-M) and representative of the Absolute in personal, localized (Paramātmā), and impersonal aspects. From this subtle vibration Brahmā expands phonemes and reveals the four Vedas, establishing that Vedic authority is rooted in transcendental sound rather than human authorship.
Though outwardly violent, Parīkṣit’s end is framed as siddhi: he is already fixed in self-realization, free of doubt and attachment, and absorbed in the Absolute Truth. The bite becomes the final external trigger, while the inner cause is perfected remembrance of Hari—demonstrating that death cannot terrify one established in āśraya.